Strój Nothing Going On.

Z albumu A Whole Lot of Nothing (2001), płyty Clawfingera, która najbardziej ze wszystkich wcześniejszych opiera się na elektronice i syntezatorach, i tej, na której stroje gitar idą w kilka różnych stron. Nothing Going On jest podana w Drop D, czyli struna 6 w dół o cały ton, ale jej riff opiera się na pustej strunie A, czyli strunie 5, więc brzmi tak samo w Drop D i w E Standard.

TuneLit zmierzył płytę CD około 2,5 ¢ za nisko, co liczy się jako kamerton, a ta piosenka około 2 ¢ za wysoko, więc przycisk Nastrój ustawia Drop D na zwykłym A 440 bez odchyłki. To pierwszy album Clawfingera na kamertonie; trzy albumy z lat 90. stoją wszystkie kilka centów za wysoko.

Źródła się różnią co do stroju. Jedna tabulatura Ultimate Guitar używa Drop D, transkrypcja maszynowa na Songsterr używa E Standard, a strona Wikipedia o Bårdzie Torstensenie mówi bez źródła, że grał piosenkę na gitarze baryton ze strunami basowymi nastrojonymi na G. Wszystkie trzy umieszczają riff na pustej strunie A, a żadna niższa nuta nie brzmi na płycie na tyle często, by sprawdzenie z nagrania przez TuneLit mogło to rozstrzygnąć, więc do grania razem z nagraniem każda z tych trzech opcji się nada.

Wskazówka: Najpierw nastrój strunę 5 na A i sprawdź ją z riffem: ta pusta A niesie całą piosenkę, cokolwiek robi struna 6.