Dlaczego nagrania są poza kamertonem.

Na taśmie wysokość i prędkość są ze sobą związane. Odtwórz taśmę szybciej, niż ją nagrano, a każdy dźwięk wzrośnie; odtwórz ją wolniej, a każdy dźwięk opadnie, i razem z nim zmieni się tempo.

Reguła: podziel prędkość odtwarzania przez prędkość nagrywania, weź logarytm przy podstawie 2 z tego stosunku i pomnóż przez 1200. Prostymi słowami: każdy 1 % prędkości to około 17 ¢, a około 6 % to cały półton.

Piosenka o 1 % za szybka zyskuje ledwie ponad jedno uderzenie na minutę przy 120 bpm, o wiele za mało, by to zauważyć. Niewielka niezgodność między maszyną, która nagrała taśmę, a tą, która później ją odtworzyła, wystarczyła na 5 albo 10 ¢, czyli mniej więcej tyle, od ilu grający zaczyna to zauważać na tle nagrania.

Studia zmieniały też prędkość celowo, regulatorem zwanym zwykle varispeed: żeby głos brzmiał młodziej, żeby dosięgnąć linii wokalnej albo żeby dwa podejścia do siebie pasowały. Zmiana dokładnie o jeden półton zostawia nagranie na siatce A 440, tylko w nowej tonacji; zmiana, która nie jest całkowitą liczbą półtonów, zostawia je poza siatką.

• Piosenkę Here Comes the Sun zespołu The Beatles przyspieszono po nagraniu, a mierzy się ją około 35 ¢ za wysoko.
• Piosenka Lovely Rita została zwolniona przy miksie i leży przy około A 425, między E♭ a E.
• Piosenkę When I'm Sixty-Four nagrano w C i przyspieszono o mniej więcej półton, do D♭. Mierzy się ją około 9 ¢ za nisko, tak jak resztę albumu.
• Piosenkę Across the Universe, nagraną w 1968 roku, zwolniono na album Let It Be; teraz leży około 25 ¢ powyżej E♭ Standard.
• Piosenkę Fingerprint File zespołu The Rolling Stones zmasterowano szybciej, niż ją zagrano, tak że B minor stało się C minor; odczytuje się ją około 13 ¢ za nisko, a tabulatury idą za nią z kapodasterem na 1. progu.
• Piosenkę No Quarter zespołu Led Zeppelin zwolniono varispeedem, a mimo to mierzy się ją około 4 ¢ za wysoko, czyli z powrotem na siatce, co pasuje do zmiany o cały półton.

Czasem przesuwa się tylko część piosenki: koniec War Pigs zespołu Black Sabbath przyspieszono, więc jego ostatnia minuta wspina się ponad wysokość głównego riffu.

Małe elektroniczne tunery stały się tanie i powszechne dopiero od końca lat 1970. Wcześniej zespół stroił się do pianina, organów, piszczałki strojeniowej albo kamertonu, albo po prostu do jednej gitary, i wszyscy lądowali tam, gdzie było to odniesienie. Pianino studyjne nastrojone trochę za wysoko ciągnie w górę całe nagranie, a wysokość organów Hammonda ustala ich silnik, więc gitary stroją się do organów.

• Kyuss nie miał tunera, według relacji basisty Scotta Reedera, aż do jego dołączenia w 1992 roku. Wretch leży przeważnie około 40 ¢ poniżej C Standard, a niektóre piosenki jeszcze niżej; Welcome to Sky Valley, pierwszy album Reedera, leży stabilnie około 8 ¢ za wysoko.
• Van Halen. Eddie Van Halen stroił ze słuchu, a Michael Anthony stroił swój bas do niego. Debiut leży około 13 ¢ powyżej E♭ Standard, Van Halen II około 28 ¢.
• AC/DC. Albumy z Bonem Scottem leżą jako całość 10 do 34 ¢ za nisko, a pojedyncze piosenki od 63 ¢ za nisko do 44 ¢ za wysoko. Od Back in Black (1980) wszystkie zmierzone albumy mieszczą się w granicach około 12 ¢ od A 440, większość dokładnie na nim. Taśma, strój albo jedno i drugie: przyczyna jest nieznana, zmiana jest wyraźna.

Strój, prędkość maszyny i wysokość pianina trzymają się przez sesję, a nie na zawsze. Piosenki nagrane innego dnia mogą wylądować gdzie indziej, nawet na tym samym albumie.

• The Beatles nagrali dziesięć piosenek z Please Please Me 11 lutego 1963 roku. Album leży około 28 ¢ za nisko, ale dwie piosenki z sesji porannej, There's a Place i I Saw Her Standing There, są tylko 12 i 9 ¢ za nisko.
• Black Sabbath nagrali Evil Woman tydzień przed resztą swojego pierwszego albumu, w innym studiu. Ta piosenka leży 13 ¢ powyżej utworów z głównego dnia.
• Na Nevermind zespołu Nirvana piosenki z sesji z maja 1991 roku są około 14 ¢ za wysoko, a Polly, zachowana z sesji z 1990 roku, leży przy A 440.
• Piosenka Rock 'n' Roll Damnation zespołu AC/DC, nagrana jako ostatnia, jako singiel, leży 16 ¢ poniżej reszty albumu Powerage.

Przegranie na CD, remaster albo nowy LP oznaczają ponowne odtworzenie matrycy, a prędkość nie zawsze się zgadza. TuneLit mierzy kilka wydań tam, gdzie właściciel je ma:

• Wczesne CD. Amerykańskie płyty CD zespołu AC/DC z High Voltage i Dirty Deeds Done Dirt Cheap idą około 6 ¢ szybciej niż CD australijskie i remastery. CD wytwórni MCA z 1993 roku z albumem Are You Experienced (Jimi Hendrix) idzie około 21 ¢, czyli 1,2 %, wolniej niż trzy pozostałe wydania.
• Remastery. Remaster Powerslave zespołu Iron Maiden z 1998 roku odczytuje się około 15 ¢ wyżej niż CD z 1995 roku i remaster z 2015 roku. Bleach zespołu Nirvana z 2009 roku idzie około 16 ¢ wyżej niż CD z 1992 roku.
• Remiksy. Remiks Youthanasia zespołu Megadeth z 2004 roku przesuwa kilka piosenek o 12 do 50 ¢ wyżej, podczas gdy remiks Peace Sells pozostaje tak samo za nisko jak oryginał.
• Winyl. LP In Rainbows zespołu Radiohead odczytuje się około 14 ¢ za wysoko, ale jego piosenki są o 0,8 % krótsze niż na CD. O 0,8 % szybciej to dokładnie 14 ¢: egzemplarz LP odtwarzano tyle za szybko, na gramofonie albo już przy cięciu matrycy, więc CD najpewniej leży przy A 440. Bywa też odwrotnie. Oba LP Revolver zespołu The Beatles, które sprawdził TuneLit, grają 8 do 10 ¢ niżej niż CD z 1987 roku, podobnie jak piosenka Yellow Submarine na innym CD: więc CD z 1987 roku jest tu prawdopodobnie tym szybkim.

Potrzebna ci jest wysokość egzemplarza, który odtwarzasz, a dwa egzemplarze tego samego albumu mogą różnić się od kilku centów do ponad 20 ¢.

• Strona każdego zmierzonego albumu podaje egzemplarz, którego użył TuneLit, na przykład CD Atlantic z 1986 roku, a jej notatki mówią, jak wypadają inne wydania. Jeśli twój to ten, naciśnij Nastrój i graj.
• Przy innym wydaniu albo streamie zacznij od ustawienia Nastrój i przytrzymaj akord na tle nagrania. Jeśli dudni, przesuń odniesienie o kilka centów, aż dudnienie zwolni.
• Jeśli masz plik, wczytaj go w Graj razem z utworem: zmierzy twój własny egzemplarz i może zamiast tego przesunąć piosenkę do twojego stroju.