Pojęcia strojenia, prosto.

Szarpnięta struna kołysze się tam i z powrotem wiele razy na sekundę. Hz (herc) liczy te drgania. Gruba, niska struna E gitary drga około 82,4 razy na sekundę, struna A 110 razy. Napnij strunę, a będzie drgać szybciej: liczba rośnie i dźwięk idzie w górę.

▶ Niskie E, potem A (82,4 → 110 Hz)

Zagraj pustą strunę A (110 Hz), a potem tę samą strunę na 12. progu: 220 Hz. Dwa razy szybciej, a nadal brzmi jak A, tylko wyżej. To jest oktawa. Dźwięki powtarzają się co oktawę, dlatego nazw dźwięków jest tylko dwanaście.

▶ A, potem A oktawę wyżej

Przesuń się o jeden próg w górę, a dźwięk wzrośnie o półton. Dwanaście półtonów tworzy oktawę, więc dwanaście progów prowadzi strunę od E do następnego E.

Gdy tabulatura mówi „obniż o półton”, każda struna schodzi o jeden próg: E staje się E♭, A staje się A♭ i tak dalej. To jest E♭ Standard.

▶ Półton: E, potem F ▶ Niskie E, potem niskie E♭

Dwa półtony tworzą ton, czyli cały ton. „Obniż o cały ton” przesuwa każdą strunę o dwa progi niżej: E A D G B E staje się D G C F A D, czyli D Standard. „Półtora tonu” to trzy półtony: C♯ Standard.

Tuner TuneLit liczy w półtonach: −1 to E♭ Standard, −2 to D Standard.

▶ Ton: E, potem F♯ ▶ Niskie E, potem niskie D

Między dwoma progami mieści się 100 centów. Struna o 50 centów za nisko leży dokładnie w połowie między dwoma dźwiękami. Centy pokazuje wskaźnik tunera i właśnie to znaczy „+6 ¢” na stronach zespołów: nagranie jest o 6 setnych półtonu wyższe niż A 440. TuneLit ustawia tuner tak, by to odzwierciedlał, więc twoja gitara i nagranie się zgadzają.

Posłuchaj: to samo A, a potem trochę wyżej. Potem oba razem, jak dwie struny: przy różnicy kilku centów dudnią, czyli powoli drżą, a to drżenie ustaje, gdy się zgadzają.

▶ A, potem +5 ¢ ▶ A, potem +10 ¢ ▶ A, potem +20 ¢ ▶ A, potem +50 ¢ ▶ A, potem +100 ¢ (B♭)

▶ Razem, w stroju ▶ Razem, 5 ¢ różnicy ▶ Razem, 20 ¢ różnicy

A powyżej środkowego C jest prawie wszędzie nastrojone na 440 Hz i od niego wylicza się każdy inny dźwięk. To właśnie „A 440” na przycisku tunera. Zmień je, a wszystkie dźwięki przesuną się razem: przy A 432 wszystko leży około 32 centy niżej, przy A 442 około 8 centów wyżej. W okolicy 440 jeden herc to około 4 centy.

Wiele nagrań nie jest w A 440: magnetofony chodziły trochę za szybko albo za wolno, a zespoły stroiły się nawzajem ze słuchu. Vulgar Display of Power zespołu Pantera leży blisko A 426, o około 57 centów za nisko. Przycisk Nastrój na stronie zespołu ustawia A albo centy, żeby twój strój pasował do nagrania.

▶ A 440, potem A 432 ▶ A 440, potem A 426

Za wysoko znaczy zbyt wysoki dźwięk, za nisko zbyt niski. W tunerze struna za nisko pokazuje się na lewo od środka (napnij ją), a struna za wysoko na prawo od środka (poluzuj ją).

W nazwach dźwięków ♯ podwyższa dźwięk o półton, a ♭ go obniża: F♯ to jeden próg powyżej F, E♭ jeden próg poniżej E. C♯ i D♭ to ten sam próg, dwie nazwy jednego dźwięku.

• Standard. E A D G B E. „E♭ Standard” albo „D Standard” to ten sam układ przesunięty niżej, więc każdy chwyt akordu nadal działa.
• Drop. Tylko najniższa struna schodzi o cały ton: Drop D to D A D G B E. Jeden palec w poprzek trzech niskich strun gra power chord.
• Open. Puste struny tworzą akord: Open G to D G D G B D. Świetny ze slajdem.

Kapodaster dociska wszystkie struny na jednym progu, więc każda pusta struna brzmi o tyle półtonów wyżej: kapodaster na 2. progu zamienia E A D G B E w F♯ B E A C♯ F♯.

Działa też w drugą stronę, jako sztuczka strojeniowa: załóż kapodaster na 2. progu, nastrój do E Standard jak zwykle, a potem zdejmij go. Każda struna jest teraz o cały ton niżej: D Standard. Strona każdego stroju pokazuje tę sztuczkę dla własnego stroju.