Stemtermen, eenvoudig.

Een getokkelde snaar zwaait vele keren per seconde heen en weer. Hz (hertz) telt die zwaaibewegingen. De dikke lage E-snaar van een gitaar zwaait ongeveer 82,4 keer per seconde, de A-snaar 110 keer. Span een snaar aan en hij zwaait sneller: het getal gaat omhoog en de noot gaat omhoog.

▶ Lage E, dan A (82,4 → 110 Hz)

Speel de lege A-snaar (110 Hz) en dan dezelfde snaar op de 12e fret: 220 Hz. Twee keer zo snel, en het klinkt nog steeds als A, alleen hoger. Dat is een octaaf. Noten herhalen zich elk octaaf, en daarom zijn er maar twaalf notennamen.

▶ A, dan de A een octaaf hoger

Ga één fret omhoog en de noot stijgt een halve toon, ook semitoon genoemd. Twaalf halve tonen vormen een octaaf, dus met twaalf frets ga je op een snaar van E naar de volgende E.

Als een tab zegt “stem een halve toon lager”, gaat elke snaar één fret omlaag: E wordt E♭, A wordt A♭, enzovoort. Dat is E♭ Standard.

▶ Een halve toon: E, dan F ▶ Lage E, dan lage E♭

Twee halve tonen vormen een hele toon. “Een hele toon lager stemmen” zet elke snaar twee frets lager: E A D G B E wordt D G C F A D, en dat is D Standard. “Anderhalve toon” is drie halve tonen: C♯ Standard.

De tuner van TuneLit telt in halve tonen: −1 is E♭ Standard, −2 is D Standard.

▶ Een hele toon: E, dan F♯ ▶ Lage E, dan lage D

Tussen twee frets zitten 100 cent. Een snaar die 50 cent te laag staat, zit precies halverwege twee noten. Cents zijn wat de meter van de tuner toont, en wat de bandpagina's bedoelen met “+6 ¢”: de opname ligt 6 honderdsten van een halve toon hoger dan A 440. TuneLit stelt de tuner erop in, zodat je gitaar en de opname het eens zijn.

Luister: dezelfde A, en dan iets hoger. Daarna allebei tegelijk, als twee snaren: een paar cent uit elkaar geven ze zwevingen, een langzaam wiebelen dat stopt als ze het eens zijn.

▶ A, dan +5 ¢ ▶ A, dan +10 ¢ ▶ A, dan +20 ¢ ▶ A, dan +50 ¢ ▶ A, dan +100 ¢ (B♭)

▶ Samen, zuiver ▶ Samen, 5 ¢ uit elkaar ▶ Samen, 20 ¢ uit elkaar

De A boven de centrale C wordt bijna overal op 440 Hz gestemd, en elke andere noot wordt ervan afgeleid. Dat is de “A 440” op de A-knop van de tuner. Verander hem en alle noten verschuiven samen: bij A 432 staat alles ongeveer 32 cent lager, bij A 442 ongeveer 8 cent hoger. In de buurt van 440 is één hertz ongeveer 4 cent.

Veel opnames staan niet op A 440: bandrecorders liepen een beetje te snel of te langzaam, en bands stemden op gehoor op elkaar. Vulgar Display of Power van Pantera zit dicht bij A 426, ongeveer 57 cent te laag. De Stemmen-knop op de pagina van een band stelt de A in, of de cents, zodat je op de opname afstemt.

▶ A 440, dan A 432 ▶ A 440, dan A 426

Te hoog betekent dat de toon boven de noot ligt, te laag dat hij eronder ligt. Op de tuner staat een te lage snaar links van het midden (span hem aan), een te hoge rechts van het midden (draai hem losser).

In notennamen verhoogt ♯ (kruis) een noot met een halve toon en verlaagt ♭ (mol) hem: F♯ is één fret boven F, E♭ één fret onder E. C♯ en D♭ zijn dezelfde fret, twee namen voor één noot.

• Standard. E A D G B E. “E♭ Standard” of “D Standard” is hetzelfde patroon, lager gezet, dus elke akkoordgreep werkt nog.
• Drop. Alleen de laagste snaar gaat een hele toon omlaag: Drop D is D A D G B E. Eén vinger over de drie lage snaren speelt een powerchord.
• Open. De lege snaren vormen een akkoord: Open G is D G D G B D. Heerlijk met een slide.

Een capo klemt alle snaren vast op één fret, zodat elke lege snaar dat aantal halve tonen hoger klinkt: een capo op de 2e fret maakt van E A D G B E de noten F♯ B E A C♯ F♯.

Het werkt ook andersom, als stemtruc: zet de capo op de 2e fret, stem zoals gewoonlijk op E Standard en haal hem dan eraf. Elke snaar staat nu een hele toon lager: D Standard. Elke stemmingspagina laat de truc zien voor zijn eigen stemming.