Strój Superunknown.

Jak tam dojść z E Standard: struna 5 w dół o 5 półtonów (A → E), struna 4 w dół o 3 półtony (D → B), struna 3 w górę o 4 półtony (G → B); pozostałe struny zostają bez zmian.

Zmierzone około 14 ¢ za wysoko, nieco powyżej piosenek w Drop D z tego albumu.

E E B B B E od najniższej do najwyższej, mówi Thayil. Wiele tabulatur i artykułów zapisuje E E B B B B; on to poprawił: górna struna zostaje na E. Cornell znalazł riff, gdy zespół przygotowywał Somewhere w tym samym stroju.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 6 w dół o cały ton (D → C), struna 5 w dół o cały ton (A → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

Riff Matta Camerona. Thayil: standardowy strój z dwiema najniższymi strunami obniżonymi do C i G (C G D G B E). Chris Cornell na nim nie gra.

Sama ta piosenka mierzy się wyżej: CD +17,7 ¢ (średnia pewność). Nastrój używa wartości albumu: +6 ¢.

Jak to osiągnąć ze stroju albumu Drop D: struna 5 o cały ton w dół (A → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

D G D G B E: Drop D z struną A obniżoną do G.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 6 w dół o cały ton (D → C), struna 5 w dół o cały ton (A → G), struna 4 w dół o cały ton (D → C), struna 2 w dół o 4 półtony (B → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

Piosenka Bena Shepherda i ta, która wprowadziła C G C G G E do zespołu. Struna 2 jest obniżona do G, w unisonie ze strunę 3.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 6 w dół o cały ton (D → C), struna 5 w dół o cały ton (A → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

Thayil nazwał jego strój najciekawszym na płycie: C G D G B E, tak samo jak w Mailman.

Jak tam dojść z E Standard: struna 5 w dół o 5 półtonów (A → E), struna 4 w dół o 3 półtony (D → B), struna 3 w górę o 4 półtony (G → B); pozostałe struny zostają bez zmian.

Zmierzone około 51 ¢ powyżej tego stroju, ćwierć tonu za wysoko (A ≈ 453): tuner na A 440 odczytuje niską strunę jako F, 49 ¢ za nisko.

Ten sam strój co My Wave: E E B B B E, mówi Thayil, choć tabulatury i Wikipedia zapisują E E B B B B.

Jak to osiągnąć ze stroju albumu Drop D: struna 5 o cały ton w dół (A → G); pozostałe struny zostają bez zmian.

D G D G B E, jak utwór tytułowy.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 6 w dół o cały ton (D → C), struna 5 w dół o 4 półtony (A → F), struna 4 w dół o cały ton (D → C); pozostałe struny zostają bez zmian.

C F C G B E, strój, którego zespół użył tylko raz. Thayil mówi, że trudno było go utrzymać w stroju: potrzebne były ciężkie struny, a na scenie osobna gitara z grubszymi niskimi strunami.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 6 w dół o półton (D → D♭), struna 5 w dół o półton (A → A♭), struna 4 w dół o półton (D → D♭), struna 3 w górę o półton (G → A♭), struna 2 w dół o 3 półtony (B → A♭), struna 1 w górę o półton (E → F).

Thayil podaje C G C G G E, ale nagranie jest o półton wyżej: nastrój C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F albo załóż kapodaster na 1. próg przy C G C G G E.

Thayil potwierdza C G C G G E, strój Head Down. Na nagraniu ten sam kształt brzmi o półton wyżej, C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F, tak jak ma najczęściej oglądana tabulatura; jedna starsza tabulatura mówi, że może to być C♯, a nie C.

Sprawdzenie z audio przez TuneLit słyszy dudniącą niską strunę na C♯, o półton wyżej niż C G C G G E Thayila.

Jak tam dojść z Drop D z albumu: struna 5 w dół o cały ton (A → G), struna 1 w dół o 4 półtony (E → C); pozostałe struny zostają bez zmian.

D G D G B C. Thayil: Cornell nie mógł sięgnąć dźwięku, którego chciał w arpeggio, więc obniżył wysoką E do C i pozwolił jej wybrzmieć na otwartej strunie.