Superunknown stemming.

Zo kom je er vanuit E Standard: snaar 5, 5 halve tonen omlaag (A → E), snaar 4, 3 halve tonen omlaag (D → B), snaar 3, 4 halve tonen omhoog (G → B); de andere snaren blijven staan.

Gemeten ongeveer 14 ¢ te hoog, een beetje boven de Drop D-nummers van het album.

E E B B B E van laag naar hoog, zegt Thayil. Veel tabs en artikelen schrijven E E B B B B; hij heeft dat gecorrigeerd: de bovenste snaar blijft E. Cornell vond het riff terwijl de band Somewhere in dezelfde stemming repeteerde.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 6 een hele toon omlaag (D → C), snaar 5 een hele toon omlaag (A → G); de andere snaren blijven staan.

Het riff van Matt Cameron. Thayil: standaardstemming met de twee laagste snaren naar C en G gezakt (C G D G B E). Chris Cornell speelt er niet op mee.

Op zichzelf meet dit nummer hoger: cd +17,7 ¢ (zekerheid: gemiddeld). Stemmen gebruikt de +6 ¢ van het album.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 5 een hele toon lager (A → G); de andere snaren blijven.

D G D G B E: Drop D met de A-snaar naar G.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 6 een hele toon omlaag (D → C), snaar 5 een hele toon omlaag (A → G), snaar 4 een hele toon omlaag (D → C), snaar 2, 4 halve tonen omlaag (B → G); de andere snaren blijven staan.

Ben Shepherd's nummer, en het nummer dat C G C G G E bij de band bracht. Snaar 2 gaat naar G, in unisono met snaar 3.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 6 een hele toon omlaag (D → C), snaar 5 een hele toon omlaag (A → G); de andere snaren blijven staan.

Thayil noemde de stemming de interessantste op de plaat: C G D G B E, hetzelfde als Mailman.

Zo kom je er vanuit E Standard: snaar 5, 5 halve tonen omlaag (A → E), snaar 4, 3 halve tonen omlaag (D → B), snaar 3, 4 halve tonen omhoog (G → B); de andere snaren blijven staan.

Gemeten ongeveer 51 ¢ boven deze stemming, een kwart toon te hoog (A ≈ 453): een 440-tuner leest de lage snaar als F, 49 ¢ te laag.

Dezelfde stemming als My Wave: E E B B B E, zegt Thayil, hoewel tabs en Wikipedia E E B B B B schrijven.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 5 een hele toon lager (A → G); de andere snaren blijven.

D G D G B E, zoals het titelnummer.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 6 een hele toon omlaag (D → C), snaar 5, 4 halve tonen omlaag (A → F), snaar 4 een hele toon omlaag (D → C); de andere snaren blijven staan.

C F C G B E, een stemming die de band maar één keer gebruikte. Thayil zegt dat ze moeilijk op stemming te houden was: ze had zware snaren nodig, en op het podium een aparte gitaar met zwaardere lage snaren.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 6 een halve toon omlaag (D → D♭), snaar 5 een halve toon omlaag (A → A♭), snaar 4 een halve toon omlaag (D → D♭), snaar 3 een halve toon omhoog (G → A♭), snaar 2, 3 halve tonen omlaag (B → A♭), snaar 1 een halve toon omhoog (E → F).

Thayil noemt C G C G G E, maar de plaat staat een halve toon hoger: stem C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F, of zet een capo op fret 1 in C G C G G E.

Thayil bevestigt C G C G G E, de Head Down-stemming. Op de plaat zit dezelfde vorm één halve toon hoger, C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F, zoals de meest bekeken tab het heeft; één oudere tab zegt dat het C♯ kan zijn in plaats van C.

De audiocheck van TuneLit hoort de dreunende lage snaar op C♯, één halve toon boven Thayils C G C G G E.

Zo kom je er vanuit de Drop D van het album: snaar 5 een hele toon omlaag (A → G), snaar 1, 4 halve tonen omlaag (E → C); de andere snaren blijven staan.

D G D G B C. Thayil: Cornell kon de noot die hij wilde voor het arpeggio niet bereiken, dus stemde hij de hoge E naar C en liet hem open doorklinken.