Soundgarden stemmingen.

• De meeste platen zitten op kamertoon, ongeveer. Elk album meet tussen 3 en 6 cent te hoog, te weinig om te horen. Stem op A 440 en je zit dichtbij; de knoppen Stemmen voegen die paar cent toe.
• De stemming verandert van nummer tot nummer, niet van album tot album. Superunknown alleen al gebruikt acht verschillende stemmingen. Kijk naar het nummer, niet naar het album.
• Het woord van de band wint van de tabs. In 2024 zei Thayil dat veel stemmingen online fout zijn, en verbeterde hij de bekendste zelf: My Wave en The Day I Tried to Live zijn E E B B B E, niet E E B B B B.
• Twee beroemde nummers staan niet waar de tabs ze zetten. Black Hole Sun staat in de tabs in Drop D, maar de plaat klinkt bijna een halve toon hoger. Half staat in de tabs in C G C G G E, en de plaat klinkt een volle halve toon hoger.
• Een paar nummers liggen te hoog. The Day I Tried to Live zit ongeveer een kwarttoon boven zijn stemming, en drie nummers op Louder Than Love liggen 31 tot 42 cent te hoog.

Alle stemmingen staan vanaf snaar 6 (de laagste) tot snaar 1. Noten tussen haakjes zijn de noten die verschillen van E Standard.

De band had bijnamen voor sommige ervan. Thayil noemt Drop D met de A-snaar verlaagd naar G de "digga digga"-stemming, en zegt dat die voor de band aansloeg rond Badmotorfinger. C G C G G E is de stemming die ze open C of de slide-stemming noemen; het is niet de open C uit de lijst van TuneLit (C G C G C E), omdat snaar 2 helemaal naar G zakt in plaats van naar C. De knoppen Stemmen behandelen ze allemaal als een eigen stemming, dus je hoeft de namen niet te onthouden.

TuneLit mat de eerste cd-uitgaven in de bibliotheek van de eigenaar: Ultramega OK op SST (1988), Louder Than Love op A&M (1989), Badmotorfinger van de dubbele cd-uitgave van A&M uit 1992, Superunknown op de Japanse A&M-cd (1994), Down on the Upside (1996) en King Animal (2012). Elk nummer geeft zijn afwijking ten opzichte van het A 440-raster; de albumwaarde is het midden van zijn nummers.

TuneLit controleert ook uit het geluid op welke halve toon de laagste lege snaar van elk nummer zit. Dat klopt met de stemming die hier staat bij 73 van de 80 nummers waarvan het kon horen, inclusief elke lage B, elke lage C en de C G C G G E-nummers. Voor deze band telt dat: de controle bevestigt Thayils C G C G G E voor Dusty, waar de meest bekeken tabs D G D G B E zeggen, en de lage D van Boot Camp, waarvan hij ooit zei dat die standaard was.

De bibliotheek van de eigenaar bevat ook de lp-versies van deze albums en de remaster uit 2014 van Superunknown. De lp-versies geven dezelfde waarden als de cd's, binnen ongeveer 2 cent, nummer voor nummer, inclusief de te hoge nummers van Louder Than Love en de Superunknown-nummers hieronder. De remaster uit 2014 van Superunknown ligt op elk nummer ongeveer 3 cent lager dan de cd uit 1994, een verschil dat te klein is om te horen.

Wat de bronnen zeggen. Thayil leerde Drop D in 1985 of 1986, toen Buzz Osborne van de Melvins hem en Mark Arm vertelde dat Tony Iommi zijn lage E naar D stemde. Hij ging naar huis en schreef Nothing to Say, dat in 1987 op de Screaming Life-EP verscheen, en Chris Cornell schreef al snel Beyond the Wheel in dezelfde stemming. De rest van Screaming Life staat in de tabs in E Standard; één tab zet Tears to Forget een halve toon lager.

Op Ultramega OK, het debuutalbum bij SST, zijn Flower en Beyond the Wheel de Drop D-nummers. Thayil heeft gezegd dat spelers hem vroegen hoe hij Flower zo snel speelde, en het antwoord was simpelweg de lage snaar op D, zodat een powerchord één vinger kost. De dreunende, sitarachtige intro is hijzelf die over de snaren blaast. Al het andere op het album staat in de tabs in E Standard. Nazi Driver staat soms voor het gemak in de tabs in Drop D, maar het riff zit op dezelfde noten in E Standard, en niets op de plaat gaat onder E.

Wat TuneLit mat. De SST-cd zit ongeveer 4 cent te hoog, net boven kamertoon. De nummers spreiden van ongeveer 3 cent te laag tot 17 te hoog, maar de hoogste metingen komen van de nummers waarvan de meting het minst zeker is, dus geen nummer krijgt een eigen waarde. De controle uit het geluid klopt met E Standard en Drop D waar het de lage snaar kon horen.

Hoe stem je. E Standard op A 440 voor de meeste nummers; laat snaar 6 naar D zakken voor Flower en Beyond the Wheel. TuneLit heeft Screaming Life niet gemeten, dus de stemmingen komen uit tabs, op kamertoon.

Wat de bronnen zeggen. Destijds vertelde Thayil aan Guitar World dat veel van de nummers naar D waren gestemd, voor losse, elastiekachtige snaren en een zwaarder geluid. De tabs en de stemmingenlijst van Guitar magazine noemen er vier: Hands All Over, Gun, Full On Kevin's Mom en I Awake. Thayil beschrijft Hands All Over als één riff, één noot en één akkoord, gebouwd op die lage snaar. De rest, inclusief Loud Love, Get on the Snake en Big Dumb Sex, staat in E Standard. Gun is het omstreden nummer: de zorgvuldige handgemaakte tabs staan in Drop D, terwijl een tab die begon als automatisch getranscribeerde tekst in D Standard staat. Beide delen de lage D waar de plaat op leunt.

Wat TuneLit mat. Het album zit ongeveer 5 cent te hoog, en de meeste nummers liggen binnen enkele cent daarvan. Drie zijn dat niet: Get on the Snake ongeveer 31 cent te hoog (A ≈ 448), Uncovered ongeveer 33 cent te hoog (A ≈ 448.6) en I Awake ongeveer 42 cent te hoog (A ≈ 450.7). Dat is bijna een kwarttoon, genoeg om duidelijk uit de toon te vallen tegen een gitaar op A 440. I Awake ligt zo dicht bij het midden tussen twee noten dat de pagina beide lezingen aanbiedt, Drop D 42 cent te hoog of Drop C♯ 42 cent te hoog; de controle uit het geluid hoort de lage snaar op de hoge D, en de noten van de tab komen alleen bij die lezing overeen met de plaat.

Hoe stem je. E Standard of Drop D op kamertoon voor het grootste deel van het album, en de knop Stemmen voor de drie te hoge nummers.

Wat de bronnen zeggen. Hier kwamen de stemmingen echt op gang. Drop D draagt de bekendste nummers: Outshined, Jesus Christ Pose, Slaves & Bulldozers en Room a Thousand Years Wide. Maar Cornell begon snaar 6 nog verder te laten zakken, helemaal naar B, voor Rusty Cage, Searching with My Good Eye Closed en Holy Water. Thayil vindt het prettig hoe de octaaf dan een hele toon hoger ligt op de volgende snaar; hij zei ook dat de lage snaar ‘helemaal wankel’ was. Voor Mind Riot stemde Cornell elke snaar op een E, nadat Pearl Jam's Jeff Ament had gegrapt dat iemand precies dat deed. Nieuwe bassist Ben Shepherd kwam met open en slide-stemmingen, en met de E- en B-stemming van zijn nummer Somewhere, die Cornell jarenlang bleef gebruiken. Face Pollution is Drop D met de hoge E naar B verlaagd, zodat de bovenste twee snaren in unisono klinken; Thayil vergelijkt het effect met een 12-snarige. New Damage is in de tabs in D G D G B E. Drawing Flies, het nummer van Matt Cameron, is het enige gewone E Standard-nummer. Cornell zei destijds dat de band op het podium ongeveer zeven stemmingen nodig had.

Wat TuneLit mat. Ongeveer 6 cent te hoog (A ≈ 441.5), met elk nummer dicht bij het album. De controle uit het geluid bevestigt de lage B van alle drie de B-nummers, de lage E van Mind Riot en Somewhere en de lage D van de rest.

Zo stem je. Begin bij Drop D. Voor de B-nummers draai je snaar 6 nog een kleine terts los, van D naar beneden naar B; Thayil gebruikte meestal lichte .009-sets met een zware .056-lage snaar, en een zwaardere snaar 6 zorgt dat een lage B niet gaat wiebelen. Voor Mind Riot volgen de octaven hier de hoofdtabs: E E E E E E als E2 E2 E3 E3 E4 E4, waarmee snaar 2 een kwart omhoog gaat naar E4. Dat geeft veel spanning op een normale B-snaar, dus gebruik daar een lichtere snaar, of volg de andere tab, die snaar 2 juist naar E3 laat zakken.

Wat de bronnen zeggen. Bijna elk nummer heeft een eigen stemming, en Thayil heeft ze zelf doorgenomen, eerst voor Guitar Player in 1994 en opnieuw voor hetzelfde blad in 2024:

• Drop D: Let Me Drown, Black Hole Sun, Spoonman, Kickstand.
• E Standard: Fell on Black Days (het riff staat in 6/4).
• E E B B B E: My Wave en The Day I Tried to Live. Veel tabs en artikelen, en zelfs oudere interviews, schrijven E E B B B B; in 2024 zei Thayil dat dat fout is en dat snaar 1 op E blijft.
• C G D G B E: Mailman (Matt Cameron's riff, waarop Cornell niet speelt) en Limo Wreck, wat Thayil de interessantste stemming op de plaat noemt.
• D G D G B E: Superunknown en Fresh Tendrils.
• C G C G G E: Head Down en Half, beide nummers van Ben Shepherd's hand. Head Down is de eerste keer dat de band deze stemming gebruikte.
• D G D G B C: Like Suicide. Cornell kon de noot die hij wilde voor het arpeggio niet bereiken, dus stemde hij de hoge E naar C en liet hem doorklinken.
• C F C G B E: 4th of July, een stemming die de band maar één keer gebruikte. Thayil zegt dat ze moeilijk op stemming te houden was: ze had zware snaren nodig, en op het podium een aparte gitaar met zwaardere lage snaren.

Wat TuneLit heeft gemeten. De Drop D-nummers staan ongeveer 6 cent te hoog, en dat is de waarde van het album. De meeste nummers in de andere stemmingen staan hoger: Fresh Tendrils en Half ongeveer 9 tot 11 cent, My Wave, Fell on Black Days en Limo Wreck 14 tot 15, Mailman, Head Down en het titelnummer 18 tot 19, en 4th of July 21 cent te hoog. Drie nummers vragen meer aandacht:

• Black Hole Sun. Elke bron, en de grepen, zeggen Drop D, maar de plaat staat niet in Drop D op kamertoon. Hij klinkt ongeveer 71 cent boven Drop D, wat hetzelfde is als Drop D♯ die 29 cent te laag gestemd is. De audiocheck sluit D uit voor de lage snaar, de meest voorkomende noten van de hoofdtab komen bijna niet voor op hun geschreven toonhoogte, en ze klinken sterk één halve toon hoger. Eén tab, getiteld "original tuning", staat in Drop D♯. Een gitaar in Drop D op A 440 klinkt bijna een halve toon te laag ten opzichte van de plaat. Stem Drop D♯ 29 cent te laag om mee te spelen, of speel in Drop D en laat Meespelen de plaat naar jouw stemming brengen.
• The Day I Tried to Live zit ongeveer 51 cent boven E E B B B E: een kwart toon te hoog, referentie-A ≈ 453. Een A 440-tuner leest zijn lage snaar als F, ongeveer 49 cent te laag. De audiocheck is het daarmee eens, en de noten van de tab sluiten bij die hogere lezing op de plaat aan.
• Half staat volgens Thayil in C G C G G E, maar op de plaat klinkt dezelfde vorm een halve toon hoger, C♯ G♯ C♯ G♯ G♯ F. De meest bekeken tab schrijft het zo, en een oudere tab zegt dat het nummer in C♯ kan staan. Stem die snaren, of stem C G C G G E en zet een capo op fret 1.

Zo stem je. Gebruik bij elk nummer de Stemmen-knop; dit album beloont dat meer dan welk ander album. Als je het album helemaal achter elkaar speelt, verschuift de referentie tot 15 cent tussen buurnummers, en nog veel meer rond Black Hole Sun en The Day I Tried to Live.

Wat de bronnen zeggen. Thayil zei dat het album veel meer standaardstemming had dan Superunknown: Zero Chance, Ty Cobb, Blow Up the Outside World, Never Named, Applebite, An Unkind en Tighter & Tighter. Het snelle riff van Ty Cobb wordt op mandoline en mandola gespeeld. De andere grote stemming is C G C G G E, waar Thayil toen op schreef op single-coil-gitaren: Pretty Noose, Burden in My Hand (Cornell tokkelde een National-resonator in die stemming), Never the Machine Forever (Thayils eigen nummer, in 9/8) en, volgens hem, Dusty. Rhinosaur is Drop D voor Thayil, terwijl verhalen verschillen over of de rest van de band in standaard bleef. No Attention en Switch Opens zijn Drop D. Overfloater is standaardstemming met elke snaar een hele toon lager, dus D Standard, hoewel de meest bekeken tabs het in Drop D spelen. Boot Camp is het vreemde geval: Thayil noemde het eens als standaard, maar de laagste noot van de plaat is een D en de tabs zijn het erover eens dat het een hele toon lager staat.

Wat TuneLit heeft gemeten. Ongeveer 3 cent te hoog, wat als kamertoon telt. Dusty en Never the Machine Forever staan ongeveer 13 cent te hoog. De audiocheck hoort een lage C op Dusty, zonder lage D, wat Thayils C G C G G E ondersteunt boven de D G D G B E van de meest bekeken tabs en de G G D G B D die een blad in 1997 afdrukte.

Zo stem je. E Standard op A 440 voor het meeste; C G C G G E voor de vier nummers hierboven. Vanaf E Standard betekent dat: snaar 6 een grote terts naar beneden naar C, snaar 5 een hele toon naar beneden naar G, snaar 4 een hele toon naar beneden naar C, en snaar 2 een grote terts naar beneden naar G, een unisono met snaar 3.

Wat de bronnen zeggen. Het reunieralbum haalde de oude stemmingen terug. Cornell vond het riff van Been Away Too Long door een oude Gretsch op te pakken die aan zijn muur hing, nog in de E-en-B-stemming van Somewhere; Shepherd zegt dat de werktitel "EBE" was, naar de stemming. A Thousand Days Before, Thayils nummer, staat in C G C G G E, wat hij een open slide-stemming noemt; de gitaar daarin dubbel spelen gaf het doedelzakgeluid van het solo. Thayil zegt dat hij een Firebird speelde op de E-en-B-nummers, Telecasters in C G C G G E en zijn Guild S-100's voor het Drop D-materiaal. De tabs zetten By Crooked Steps, Bones of Birds, Taree, Attrition en Rowing in Drop D, Non-State Actor, Halfway There, Black Saturday en Eyelid's Mouth in E Standard, Worse Dreams in de E-en-B-stemming en Blood on the Valley Floor in C G D G B E.

Wat TuneLit heeft gemeten. Ongeveer 4 cent te hoog, dus kamertoon op de knoppen. Non-State Actor staat ongeveer 15 cent te hoog. De audiocheck bevestigt de lage C van Blood on the Valley Floor (een automatische tab zegt Drop C; de met de hand gemaakte zegt C G D G B E) en de lage E van Black Saturday, die één automatische tab in Drop D zette.

• Gebruik genoeg snaar. Thayil heeft gezegd dat losse snaren omhoog gaan als je de hals indrukt, en dat lichte snaren uit de stemming wegbuigen in C G C G G E en E E B B B E. Een zwaardere snaar 6 helpt voor de nummers met lage B en lage C; 4th of July had zware lage snaren nodig om op stemming te blijven.
• Let op de snaren die omhoog gaan. E E B B B E trekt snaar 3 van G omhoog naar B, een grote terts, en de hoofdindeling van Mind Riot trekt snaar 2 van B omhoog naar E. Een lichtere snaar in die plek voorkomt een gebroken snaar.
• Stem in een volgorde die de hals stabiel houdt. Laat eerst de grote snaren zakken, trek dan elke snaar die hoger moet omhoog, en controleer ze daarna allemaal opnieuw: drie snaren met een terts laten zakken verandert de spanning van de hals genoeg om de rest uit stemming te trekken.
• Solo spelen in de stemming van het nummer. Thayil deed het altijd: hij vond de octaafposities in elke stemming en speelde vanaf daar, en de open, dreunende snaren horen bij het geluid.
• Hou een gitaar per stemming aan als je kunt. De band deed dat, acht of negen stuks op een tour.

TuneLit heeft alleen de studioalbums gemeten. Live-uitgaven zoals Louder Than Live (1990) en Live on I-5 (2011) gebruiken dezelfde stemmingen, maar hun toonhoogte is niet gemeten, dus begin met de stemming van het studionummer op kamertoon en controleer het op gehoor.

De stemmingen komen eerst van de band zelf: Kim Thayils interviews met Guitar Player (1994, 1996, 2024), Guitar World (1989, 1996, 2013, 2023), The Guitar Magazine (1996), Guitar One (1996), Premier Guitar (2012), Total Guitar (2012, met Chris Cornell) en Musician (1992), waarvan er meerdere bewaard zijn op een oude fansite in het Internet Archive. Waar de band nooit de stemming van een nummer noemde, bepalen de tabs op Songsterr en Ultimate Guitar het, en de status van het nummer zegt dat. Veel tabs van de minder bekende nummers zijn automatische transcripties; waar ze niet overeenkomen met een met de hand gemaakte tab of met de lage noten van de plaat, zegt deze pagina welke ze volgt en waarom. De toonhoogte van elke plaat is de eigen meting van TuneLit.