The Beatles stemmingen.

TuneLit mat elk nummer van de eigen set van de eigenaar met de eerste cd-uitgaven van de Britse albums, uitgebracht door Parlophone in 1987:

• Mono: Please Please Me, With the Beatles, A Hard Day's Night en Beatles for Sale verschenen op cd alleen in mono, zoals de Beatles en George Martin ze in 1963 en 1964 maakten.
• Stereo, opnieuw gemixt in 1987: Help! en Rubber Soul werden voor de cd opnieuw gemixt door George Martin.
• Stereo, originele mixen: Revolver, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Magical Mystery Tour, The Beatles (het Witte Album), Yellow Submarine, Abbey Road en Let It Be.

De Amerikaanse albums, de remasters uit 2009 en andere sets in de bibliotheek zijn niet gemeten. Als controle las TuneLit twee vinylovertrekkingen: de Britse box met stereo-LP's uit 1978 en de Mobile Fidelity-box. Die komen op de meeste albums binnen een paar cent overeen met de cd's, ook de vreemde nummers. De vreemde toonhoogten zitten dus op de mastertapes. Drie albums wijken af: de vinylkopieën van Revolver en A Hard Day's Night liggen ongeveer 8 tot 10 cent lager dan de cd's, en Beatles for Sale ongeveer 5 tot 7 cent lager. Voor de twee vroege albums is de cd de mono-mix en de vinyl de stereo-mix. Speel je mee met een vinylkopie of een andere uitgave van die drie, verlaag de referentie dan een beetje.

De methode is dezelfde als achter elke TuneLit-bandpagina. De schatter leest 90 seconden van elk nummer, vanaf 0:45, en vergelijkt de sterkste noten met het gelijkzwevende raster. Dat geeft de afwijking van de opname ten opzichte van A 440, die alleen binnen één halve toon bekend is; op welke halve toon de snaren zitten, komt uit de tabs en bronnen. Een nummer krijgt een eigen waarde als het met goede zekerheid 8 cent of meer afwijkt van zijn album; de rest deelt de waarde van het album. Alles binnen ±4 cent wordt getoond als kamertoon.

Yesterday is de beroemde uitzondering. McCartney nam het alleen op met zijn akoestische gitaar een hele toon lager gestemd. Hij greep het nummer dus in G, terwijl de plaat in F klinkt. Speel je het vanuit een tab in G, stem dan op D Standard. Staat je tab in F, blijf in standaardstemming.

Dear Prudence heeft snaar 6 naar D voor Lennons gepikte patroon, dat hij in 1968 in India van Donovan leerde. Julia komt uit dezelfde lessen en wordt in standaardstemming gespeeld, met een capo op de 2e fret.

E♭ Standard staat in de tabs voor vier nummers waarvan de platen ongeveer een halve toon lager liggen dan de gespeelde vormen: I'm Only Sleeping, Yellow Submarine, Lovely Rita en Across the Universe. Voor twee ervan zeggen de bronnen dat de tape het deed (Across the Universe en Lovely Rita werden vertraagd). Hoe dan ook is het resultaat voor jou hetzelfde. De controle van TuneLit op de lage noten komt overeen met de tabs bij de eerste drie en kan niet beslissen bij Across the Universe.

Capo's doen elders het meeste werk. Harrison speelde D-vormen op de 7e fret voor If I Needed Someone en vier jaar later Here Comes the Sun, beide klinkend in A. Michelle zijn C-vormen op de 5e fret, klinkend in F.

12-snarige gitaren dragen een beroemd deel van de catalogus. Harrisons Rickenbacker 360/12 speelt het openingsakkoord en het solo van A Hard Day's Night, de riff van Ticket to Ride en de riff met capo van If I Needed Someone. Lennon strumt op Help! en You've Got to Hide Your Love Away een akoestische 12-snarige. Ze staan allemaal in standaardstemming, dus een zessnarige die zo gestemd is speelt dezelfde akkoorden. TuneLits 12-snarige tuner is er voor die drie nummers als je er een hebt. Paul McCartneys bas staat het hele album door in standaardstemming.

Bij EMI hadden de bandrecorders een snelheidsregeling, en de Beatles gebruikten die voortdurend: om een stem jonger te laten klinken, om twee takes aan elkaar te passen, om een geluid dikker te maken, of om een lastig deel langzaam te spelen en snel te horen. Een meting kan een snelle tape niet onderscheiden van een te hoge gitaar, maar ze hoort waar de plaat uitkomt, en dat heb je nodig om te stemmen. De bronnen documenteren die veranderingen, en de cd's laten ze zien:

• A Hard Day's Night (1964). Het gitaar-en-piano-solo werd opgenomen op halve snelheid en teruggespeeld op normale snelheid, een octaaf hoger. Het nummer heeft geen vaste toonhoogte om zich aan vast te houden, dus de knop gebruikt de albumwaarde.
• In My Life (1965). George Martin speelde het pianosolo met de tape op halve snelheid, zodat het als een klavecimbel klonk. Het nummer ligt ongeveer 22 cent boven de rest van Rubber Soul.
• When I'm Sixty-Four (1967). Opgenomen in C, daarna op verzoek van McCartney ongeveer een halve toon versneld, dus de plaat staat in D♭. Het komt ongeveer 9 cent te laag uit, net als de rest van Sgt. Pepper. Stem op de albumwaarde en speel in D♭, of speel de C-vormen met een capo op de 1e fret.
• She's Leaving Home (1967). Geen enkele Beatle speelt er een instrument op. De monomix werd versneld. De stereomix op de cd loopt langzamer en ligt ongeveer een halve toon lager.
• Lovely Rita (1967). Snelheidswijzigingen werden overal gebruikt, en de mixmachine liep traag, wat de plaat rond E♭ zet. TuneLits meting is zwak, maar beide vinylkopieën geven dezelfde toonhoogte: ongeveer 59 cent onder E, hetzelfde als 41 cent boven E♭.
• Strawberry Fields Forever (1967). Het uitgebrachte nummer voegt twee takes samen die in verschillende toonsoorten en tempo's zijn gemaakt. De ene werd versneld en de andere vertraagd tot ze op elkaar aansloten, waardoor de plaat tussen A en B♭ ligt. De cd leest ongeveer 14 cent te laag over het hoofddeel. De snelheid verschuift echter, en de vinylkopie die we controleerden leest anders. Behandel dit dus als benaderend.
• Here Comes the Sun (1969). Harrison speelde in D-vormen met de capo op de zevende fret, en de take werd daarna met minder dan een halve toon versneld. TuneLit mat ongeveer 35 cent te hoog: A-majeur, een derde halve toon te hoog.
• Across the Universe (1970). Opgenomen in D in 1968, daarna door Phil Spector vertraagd voor Let It Be, zodat de albumversie ongeveer een halve toon lager klinkt. TuneLit mat E♭ Standard +25 ¢, een kwart halve toon boven D♭.

Please Please Me (1963)

E Standard −28 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −28 ¢ (A ≈ 433), gemeten door TuneLit op de mono-cd uit 1987.

Tien van de veertien nummers werden opgenomen op één dag, 11 februari 1963, en de plaat laat dat horen. De ochtendsessie leverde There's a Place en I Saw Her Standing There op, die 12 en 9 cent te laag liggen. Alles wat in de middag en avond werd opgenomen, van Misery en A Taste of Honey tot Twist and Shout aan het eind van de nacht, ligt tussen 23 en 40 cent te laag. Dat geldt ook voor de twee kanten van de single van november 1962, Please Please Me en Ask Me Why. Do You Want to Know a Secret is de laagste, ongeveer 40 cent te laag. Beide vinylkopieën die TuneLit controleerde geven hetzelfde beeld binnen een paar cent. Dit is dus hoe de tapes werden gemaakt, niet een langzame cd-overdracht.

Alles staat in standaardstemming, open akkoorden in eerste positie, geen capo. Love Me Do en P.S. I Love You, van september 1962, gaven alleen zwakke metingen. Hun knoppen gebruiken de albumwaarde.

Met TuneLit: E Standard −28 ¢ voor de meeste nummers. I Saw Her Standing There −9 ¢, There's a Place −12 ¢, Do You Want to Know a Secret −40 ¢.

With the Beatles (1963)

E Standard −12 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −12 ¢ (A ≈ 437), gemeten door TuneLit op de mono-cd uit 1987.

Stabieler dan zijn voorganger, maar nog steeds ver onder A 440. De nummers lopen uiteen van ongeveer 5 tot 24 cent te laag. Vier zitten onderaan, rond 21 tot 24 cent te laag: All I've Got to Do, Please Mister Postman, You Really Got a Hold on Me en Devil in Her Heart. I Wanna Be Your Man ligt het dichtst bij kamertoon, ongeveer 5 cent te laag. Het hele album is in standaardstemming. Harrisons solo op Till There Was You is op een nylonsnarengitaar.

Met TuneLit: E Standard −12 ¢, en −21 tot −24 ¢ voor de vier nummers hierboven.

A Hard Day's Night (1964)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢, A ≈ 440,8), gemeten door TuneLit op de mono-cd uit 1987.

Dit is het 12-snarige album. Harrisons Rickenbacker 360/12 klinkt door het titelnummer, I Should Have Known Better en You Can't Do That, altijd in standaardstemming, dus een zessnarige dekt dezelfde akkoorden. De meeste nummers liggen binnen een paar cent van A 440. Twee lopen te hoog: I'm Happy Just to Dance with You ongeveer 21 cent, en Can't Buy Me Love, in januari 1964 in Parijs opgenomen, ongeveer 16 cent. En I Love Her, I'll Cry Instead en I Should Have Known Better liggen 6 tot 9 cent te laag. Het titelnummer gaf geen vaste meting, want het solo werd op halve snelheid opgenomen en een octaaf hoger teruggespeeld. De stereo-vinylkopieën die TuneLit controleerde lezen het album 8 tot 10 cent lager dan deze mono-cd.

Met TuneLit: E Standard op A 440; +21 ¢ voor I'm Happy Just to Dance with You, +16 ¢ voor Can't Buy Me Love, −6 tot −9 ¢ voor de drie nummers hierboven.

Beatles for Sale (1964)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+4 ¢, A ≈ 440,9), gemeten door TuneLit op de mono-cd uit 1987.

Het stabielste van de vroege albums. Elk nummer behalve één ligt binnen ongeveer 8 cent van A 440, en de uitzondering, de medley Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey!, ligt ongeveer 13 cent te hoog. Overal standaardstemming, zonder capo's in de tabs. De stereo-vinylkopieën lezen het album 5 tot 7 cent lager dan deze cd.

Met TuneLit: E Standard op A 440; +13 ¢ voor de Kansas City-medley.

Help! (1965)

E Standard −19 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −19 ¢ (A ≈ 435,2), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987 (de stereoremix van George Martin).

Het album met de grootste spreiding vóór Revolver, en de vinylkopieën bevestigen elk nummer ervan. Ticket to Ride ligt ongeveer 38 cent te laag en Another Girl ongeveer 45, bijna een kwarttoon; I Need You en It's Only Love ongeveer 30 cent. Aan de andere kant liggen Act Naturally en Yesterday 7 en 10 cent te laag. De albumwaarde is dus alleen een middenwaarde: druk op de knop van elk nummer.

Yesterday is de enige stemmingswijziging op het album: D Standard, een hele toon lager, McCartney alleen met een strijkkwartet. It's Only Love staat in de tabs met een capo op het 5e fret voor de akoestische gitaren.

Met TuneLit: E Standard −19 ¢; −38 ¢ voor Ticket to Ride, −45 ¢ voor Another Girl, −30 en −31 ¢ voor I Need You en It's Only Love (capo 5), −7 ¢ voor Act Naturally, D Standard −10 ¢ voor Yesterday.

Rubber Soul (1965)

E Standard −12 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −12 ¢ (A ≈ 437,1), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987 (de stereoremix van George Martin).

Het capo-album. De tabs zetten Norwegian Wood op het 2e fret, I'm Looking Through You op het 1e, Michelle op het 5e, de twee ritmische akoestische gitaren van Girl op het 8e, en If I Needed Someone op het 7e op Harrisons 12-snarige. De toonhoogte valt in twee groepen uiteen. De meeste nummers liggen 6 tot 15 cent te laag. Michelle, In My Life en If I Needed Someone liggen 8 tot 12 cent te hoog, ongeveer 20 cent boven de rest, en I'm Looking Through You op kamertoon. In My Life is het nummer met George Martins pianosolo op halve snelheid.

Norwegian Wood gaf een zwakke meting die veel lager wijst, ongeveer 36 cent te laag, en beide vinylkopieën wijzen dezelfde kant op. De knop gebruikt de albumwaarde; de opmerking op de pagina legt uit wanneer je die omlaag brengt. Run for Your Life gaf geen bruikbare meting.

Met TuneLit: E Standard −12 ¢; +12 ¢ capo 5 voor Michelle, +10 ¢ voor In My Life, +8 ¢ capo 7 (12-snarig) voor If I Needed Someone, A 440 capo 1 voor I'm Looking Through You.

Revolver (1966)

E Standard +8 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +8 ¢ (A ≈ 442), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Geen enkel Beatles-album heeft een grotere spreiding. She Said She Said, met de ritmische gitaren met capo op het 1e fret, ligt ongeveer 24 cent te hoog; Yellow Submarine ongeveer 19 cent te laag; Good Day Sunshine, Here, There and Everywhere, And Your Bird Can Sing en Doctor Robert 10 tot 14 cent te laag. Slechts een paar nummers liggen in de buurt van de albumwaarde van +8 ¢ (Taxman, Eleanor Rigby, For No One, Got to Get You into My Life), dus stem elk nummer apart. Twee nummers staan in de tabs een halve toon lager, in E♭ Standard: I'm Only Sleeping (E-mineurvormen die in E♭-mineur klinken) en Yellow Submarine (G-vormen die in G♭ klinken).

Dit is ook de cd die het sterkst van de vinyl afwijkt: beide lp-kopieën die TuneLit controleerde, lezen elk nummer 8 tot 10 cent lager, in hetzelfde patroon, en de cd-versie van Yellow Submarine sluit zich bij hen aan. Bij een andere uitgave van Revolver: verlaag deze waarden met ongeveer 9 cent.

Met TuneLit: E Standard +8 ¢; +24 ¢ capo 1 voor She Said She Said, E♭ Standard −19 ¢ voor Yellow Submarine, −10 tot −14 ¢ voor de vier nummers hierboven; Eleanor Rigby heeft helemaal geen gitaar.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

E Standard −13 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −13 ¢ (A ≈ 436,8), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Het varispeed-album: When I'm Sixty-Four, Lovely Rita en She's Leaving Home worden hierboven beschreven. When I'm Sixty-Four, versneld van C naar D♭, komt net als het album uit op ongeveer 9 cent te laag. Lovely Rita staat in de tabs in E♭ Standard; de knop geeft E Standard op A 425, dezelfde noten, en de pagina biedt beide metingen aan.

De rest: With a Little Help from My Friends ongeveer 6 cent te hoog, Fixing a Hole ongeveer 22 en Within You Without You ongeveer 27 cent te laag, de andere nummers dicht bij de albumwaarde. Het titelnummer en Good Morning Good Morning gaven zwakke metingen die ongeveer 35 tot 38 cent te laag wijzen; hun knoppen gebruiken de albumwaarde.

Met TuneLit: E Standard −13 ¢; +6 ¢ voor With a Little Help from My Friends, −22 ¢ voor Fixing a Hole, −27 ¢ voor Within You Without You, E Standard · A 425 voor Lovely Rita.

Magical Mystery Tour (1967)

E Standard −9 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −9 ¢ (A ≈ 437,7), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Het Amerikaanse album uit 1967: de zes nummers van de Britse dubbele EP op kant één, de singles van het jaar op kant twee. De meeste nummers liggen binnen een paar cent van de albumwaarde. Het titelnummer ligt ongeveer 20 cent te laag; All You Need Is Love staat op kamertoon. Penny Lane, in B met het refrein in A, ligt ongeveer 16 cent te laag, net niet genoeg voor een eigen waarde.

Strawberry Fields Forever, het beroemde temporaadsel dat hierboven beschreven is, komt op de cd dicht bij de albumwaarde uit, maar op de vinylkopie ongeveer 41 cent te laag, en de tabs zijn het oneens over de gitaarstemming. Stem op gehoor tegen de opname.

Met TuneLit: E Standard −9 ¢; −20 ¢ voor Magical Mystery Tour, A 440 voor All You Need Is Love.

The Beatles (White Album, 1968)

Hoofdstemming: E Standard −7 ¢ (A ≈ 438,3), gemeten door TuneLit op de dubbele cd uit 1987.

Dertig nummers, de meeste dicht bij de albumwaarde; de stemmingen zijn het interessante deel. Dear Prudence zet snaar 6 naar D voor Lennons getokkelde patroon; Julia gebruikt hetzelfde tokkelen met een capo op het 2e fret; Blackbird is McCartney alleen in gewone standaardstemming; Mother Nature's Son staat ook in standaardstemming. De tabs zetten capo's op Ob-La-Di, Ob-La-Da en I Will (1e fret), Long, Long, Long (3e) en Piggies (6e). Eric Claptons solo in While My Guitar Gently Weeps staat in standaardstemming.

De uitschieters in toonhoogte: Ob-La-Di, Ob-La-Da ongeveer 22 cent te hoog; Happiness Is a Warm Gun en I Will ongeveer 7 tot 8 cent te hoog; Martha My Dear en Honey Pie op kamertoon; Dear Prudence, Revolution 1, Rocky Raccoon en Mother Nature's Son 16 tot 25 cent te laag. Wild Honey Pie, waarbij McCartney alleen zijn snaren hard buigt, ligt een halve toon te laag, precies tussen twee noten in. Yer Blues en Helter Skelter, de twee luidste nummers, gaven geen stabiele meting.

Met TuneLit: E Standard −7 ¢; Drop D −16 ¢ voor Dear Prudence, +22 ¢ capo 1 voor Ob-La-Di, Ob-La-Da, −22 ¢ voor Rocky Raccoon, −25 ¢ voor Mother Nature's Son, E Standard · A 427 voor Wild Honey Pie.

Yellow Submarine (1969)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢, A ≈ 440,8), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Kant één bevat vier nieuwe nummers plus Yellow Submarine en All You Need Is Love; kant twee is de orkestrale partituur van George Martin uit de film, gespeeld zonder de Beatles, precies op kamertoon. Yellow Submarine komt hier ongeveer 30 cent te laag uit, 11 cent lager dan op de cd van Revolver en dicht bij de vinylkopieën van Revolver. Het staat in E♭ Standard, G-vormen die in G♭ klinken, zoals de tabs het hebben, en de audiocontrole bevestigt dat.

Van de nieuwe nummers ligt Only a Northern Song ongeveer 6 cent te laag. All Together Now, Hey Bulldog en It's All Too Much gaven zwakke metingen: All Together Now wijst naar ongeveer 24 cent te laag, Hey Bulldog naar ongeveer 34 cent te hoog, en de vinylkopie is het daarmee eens. Hun knoppen gebruiken de albumwaarde, dus controleer die drie op gehoor.

Met TuneLit: E Standard op A 440; E♭ Standard −30 ¢ voor Yellow Submarine, −6 ¢ voor Only a Northern Song.

Abbey Road (1969)

E Standard17 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢, A ≈ 440,8), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Het laatste album dat de Beatles opnamen ligt ook het dichtst bij A 440, en de vinylkopieën komen binnen een paar cent overeen. De uitzonderingen zijn wel grote. Here Comes the Sun (capo 7, versneld) ligt ongeveer 35 cent te hoog, ongeveer halverwege twee halve tonen, dus de pagina biedt beide stemmingen aan; de geschiedenis en de audiocontrole van TuneLit wijzen allebei naar een hoge A. Oh! Darling ligt ongeveer 40 cent te laag, Octopus's Garden ongeveer 18 cent te laag, Come Together ongeveer 20 cent te laag bij een zwakkere meting, Something ongeveer 8 cent te laag. Op de medley van kant twee liggen Sun King en Mean Mr. Mustard 10 tot 22 cent te laag en She Came In Through the Bathroom Window 12 cent te hoog; Golden Slumbers, Carry That Weight en You Never Give Me Your Money liggen dicht bij de albumwaarde.

Al het andere staat in standaardstemming. Eén tab schrijft delen van I Want You (She's So Heavy) in Drop D, een andere houdt ze allemaal in standaardstemming.

Met TuneLit: E Standard op A 440; +35 ¢ capo 7 voor Here Comes the Sun, −40 ¢ voor Oh! Darling, −18 ¢ voor Octopus's Garden, −10 ¢ voor Mean Mr. Mustard, +12 ¢ voor She Came In Through the Bathroom Window, −8 ¢ voor Something.

Let It Be (1970)

E Standard +6 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), gemeten door TuneLit op de cd uit 1987.

Grotendeels opgenomen in januari 1969 en in 1970 afgemaakt door Phil Spector. De nummers die die maand live met Billy Preston werden gespeeld, liggen te hoog: Get Back ongeveer 18 cent, Dig a Pony 15, One After 909 ongeveer 23 bij een zwakkere meting, I've Got a Feeling nog hoger bij een meting die te zwak is om te gebruiken. Two of Us en Maggie Mae, op akoestische gitaren gespeeld, liggen 7 tot 9 cent te laag. For You Blue staat in de tabs met een capo op het 5e fret voor Harrisons akoestische gitaar, met Lennons lap steel in een open D7-stemming.

Across the Universe is de uitzondering: de opname van 1968 in D, door Spector vertraagd naar ongeveer D♭. De belangrijkste tab stemt een halve toon lager en speelt D-vormen, en TuneLit mat E♭ Standard +25 ¢. De versie van het liefdadigheidsalbum uit 1969 is juist versneld, dus deze stemming geldt alleen voor het album Let It Be.

Met TuneLit: E Standard +6 ¢; +18 ¢ voor Get Back, +15 ¢ voor Dig a Pony, −7 ¢ voor Two of Us, −9 ¢ voor Maggie Mae, E♭ Standard +25 ¢ voor Across the Universe, capo 5 voor For You Blue.

• Stem per nummer, niet per album. Op de meeste rockplaten dekt één stemming een heel album. Op een Beatles-album niet: Help! loopt van ongeveer 7 tot 45 cent te laag, Revolver van 19 cent te laag tot 24 cent te hoog, Abbey Road van 40 cent te laag tot 35 cent te hoog. De knop Stemmen van elk nummer heeft zijn eigen waarde, dus druk erop voor elk nummer.
• Let op de capo. Een capo trekt de snaren iets hoger, meer op een gitaar met een hoge snaarhoogte. Stem eerst, klem de capo vast, en controleer dan een akkoord tegen de opname en stel bij.
• Controleer de twijfelgevallen op gehoor. Waar TuneLit geen stabiele meting kon krijgen (A Hard Day's Night, Love Me Do, Tomorrow Never Knows, Yer Blues, Helter Skelter en andere die op de albumpagina's zijn gemarkeerd), valt de knop terug op de albumwaarde. Speel een akkoord tegen een aangehouden akkoord op de opname en verschuif de referentie tot het zweven stopt.
• Halverwege twee noten. Here Comes the Sun en Lovely Rita liggen dicht bij halverwege twee halve tonen, dus hun pagina's bieden beide stemmingen aan. De gedocumenteerde snelheidsveranderingen beslissen beide: een hoge A voor Here Comes the Sun, E vertraagd richting E♭ voor Lovely Rita.
• Andere uitgaven. De waarden gelden voor de cd's uit 1987; zie hierboven voor de drie albums die op vinyl lager uitkomen. De remasters uit 2009 en latere remixen zijn niet gemeten, en een remix kan de snelheid van een nummer veranderen, zoals de remix van Sgt. Pepper uit 2017 deed bij She's Leaving Home.
• Meespelen zonder opnieuw te stemmen. Als je liever op A 440 blijft, verplaatst TuneLit's Meespelen de opname naar je gitaar: het verschuift de toonhoogte met de gemeten afwijking, zodat het nummer precies in standaardtoonhoogte staat.

De schatter is nauwkeurig tot ongeveer ±3 cent op schone testmixen; echte opnamen met bandruis en wegdriftende snelheid zijn moeilijker, en elke albumpagina laat zien hoe goed de noten van een nummer op één raster pasten. De meeste Beatles-nummers geven een schone meting. De zwakke zijn de dichte, ruisende of snelheidsverschoven opnamen: A Hard Day's Night, Love Me Do, Tomorrow Never Knows, Yer Blues, Helter Skelter, The End, I've Got a Feeling. Hun knoppen gebruiken de albumwaarde, en hun opmerkingen vertellen welke kant de zwakke meting op wijst.

Twee twijfels blijven. Een meting kent de afwijking alleen binnen één halve toon, dus een opname die ongeveer 50 cent afwijkt, kan bij een van beide buren horen; de tabs en de gedocumenteerde snelheidsveranderingen beslissen het bij alle nummers behalve twee, die gemarkeerd zijn. En snelheid kan binnen een nummer veranderen dat uit bewerkte takes is opgebouwd, Strawberry Fields Forever vooral; de waarde geldt voor de middelste 90 seconden.

Het patroon is echter stevig: de vinylkopieën geven dezelfde verschillen van nummer tot nummer, de gedocumenteerde snelheidsveranderingen verschijnen waar de boeken ze plaatsen, en de twee toonhoogtes van Please Please Me komen overeen met de opnamesessies.