Slayer stemmingen.

King beschrijft Slayers stemmingen meestal als een korte lijst in plaats van nummer voor nummer. In een interview uit 2010 zei hij dat de band vier stemmingen had, dat hij voor elke stemming op tour één gitaar en één reservegitaar meenam, en dat hij de 7-snarige stemming thuis liet als er geen nummers op een 7-snarige in de set zaten. Hij past de snaren aan de stemming aan: .009–.042 voor "D♯", .010–.046 voor C♯, en een lage snaar van .056 in plaats van .046 wanneer die C♯-gitaar zijn zesde snaar laat zakken. Een rig-overzicht van Premier Guitar uit 2013 noemt dezelfde drie snarensets, de laatste als "B". Die drie stemmingen plus een 7-snarige dekken bijna elk studionummer van Slayer.

Twee benoemingsgewoonten zijn handig om te kennen voordat je een Slayer-tab leest:

• "D♯" is E♭ Standard. Dezelfde noten, andere spelling. Tabs met de titel "D♯-stemming" zijn gewoon een halve toon lager.
• Drop B betekent hier C♯ Standard met de lage snaar een hele toon lager: B F♯ B E G♯ C♯. Het is niet B Standard (B E A D F♯ B), waarbij elke snaar lager gaat. De lage noot is hetzelfde, dus zware lage riffs klinken in beide hetzelfde, maar akkoorden en leads op de hogere snaren niet.

Een derde is Drop C♯: de E♭-stemming met alleen de lage snaar een hele toon lager, C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯. De lage snaar is dezelfde C♯ als bij C♯ Standard, dus tabs van hetzelfde nummer verschillen vaak tussen die twee. Waar dat zo is, vermelden de albumpagina's de stemming die de meeste tabs gebruiken en noemen de andere.

TuneLit meet hoe ver een opname van het A 440-raster ligt, maar alleen binnen één halve toon: op welke noot de snaren staan, komt uit de tabs en bronnen. Een aparte controle aan de hand van het geluid kijkt daarna of de lage snaar echt staat waar de tabs zeggen, door te luisteren naar de lege lage snaar en naar de noot net eronder (hoe we opnames meten). Bij Slayer klopte het met de database bij 114 van de 128 nummers die het kon testen. De meeste van de rest zijn nummers waarin de riffs de lege lage snaar bijna nooit raken, waardoor het gewoon niet kon zeggen wat er klopte. Het heeft ook één nummer rechtgezet waarin de tabs een halve toon fout zaten, en het ondersteunt twee andere correcties die beschreven staan onder God Hates Us All.

De meeste Slayer-albums zitten binnen ongeveer 5 cent van de kamertoon, wat een gewone tuner ingesteld op A 440 prima aankan. Vier zijn duidelijk te ver af:

• Show No Mercy (1983): ongeveer 13 cent te hoog (A ≈ 443). Elk nummer komt uit tussen 6 en 19 cent te hoog.
• Reign in Blood (1986): ongeveer 12 cent te laag (A ≈ 437). De meeste nummers zitten 12 tot 18 cent te laag, Raining Blood het laagst, terwijl Postmortem op de kamertoon zit.
• Divine Intervention (1994): ongeveer 27 cent te hoog (A ≈ 447), de grootste afwijking in de catalogus. Elk nummer meet tussen 18 en 36 cent te hoog.
• Diabolus in Musica (1998): ongeveer 14 cent te hoog (A ≈ 443), behalve Bitter Peace, dat op de kamertoon zit, en Death's Head, dat 11 cent te laag zit.

Geen enkele bron die we vonden zegt iets over deze afwijkingen. Een meting kan niet zien of een gitaar te hoog was gestemd of dat een bandrecorder te snel liep; ze hoort alleen het resultaat. Wat ze wel laat zien, is hoe je moet stemmen: een gitaar op gewone E♭ tegen Divine Intervention ligt meer dan een kwart van de weg naar de volgende halve toon ernaast, wat je op lange akkoorden makkelijk hoort.

Show No Mercy (1983)

E Standard +13 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +13 ¢ (A ≈ 443), gemeten door TuneLit op een cd van Roadrunner uit 1984.

Het eigen gefinancierde debuut op Metal Blade is het enige Slayer-album in standaardstemming. Elke Songsterr-transcriptie van de tien nummers staat in E Standard, en een artikel over Jeff Hannemans gear zegt dat het album in standaardstemming is opgenomen en dat de band deze nummers vanaf ongeveer 1984 op het podium een halve toon lager speelde. Tabsites hebben ook "D♯ tuning"-versies van nummers als The Antichrist en Black Magic; die volgen de latere live-versies, niet deze opname. De controle van TuneLit aan de hand van het geluid hoort E als de laagste lege snaar bij elk nummer dat het kon beoordelen.

De verrassing zit in de toonhoogte. De cd zit ongeveer 13 cent te hoog, met elk nummer tussen 6 en 19 cent te hoog, dus een gitaar op een gewone E Standard met A 440 klinkt er een tikkeltje te laag naast.

Met TuneLit: elke knop Stemmen opent E Standard op +13 ¢.

Live: vanaf ongeveer 1984 werden deze nummers in E♭ gespeeld, dus live-opnamen liggen ongeveer een halve toon lager dan het album. TuneLit heeft er geen enkele gemeten.

Haunting the Chapel (EP, 1984)

Hoofdstemming: E♭ Standard, volgens de tabs. Nog niet gemeten.

Drie nummers, Chemical Warfare, Captor of Sin en de titelsong, en de eerste Slayer-opname die een halve toon lager is gestemd. Alle drie staan in de tabs in E♭ voor gitaar en bas, en het artikel over de gear noemt deze EP als het begin van de E♭-jaren. Latere heruitgaven voegen Aggressive Perfector toe. De EP staat niet in de bibliotheek van TuneLit, dus de knoppen Stemmen gebruiken A 440.

Hell Awaits (1985)

E♭ Standard −5 ¢7 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard −5 ¢ (A ≈ 439), gemeten op een cd van Roadrunner uit 1985.

Het eerste volledige album een halve toon lager, met langere en donkerdere nummers dan het debuut. Elk nummer staat in de tabs in E♭, voor gitaar en bas. De opname zit ongeveer 5 cent te laag, dicht genoeg bij de kamertoon dat de meeste spelers het niet zullen merken. Eén nummer ligt duidelijk lager: Kill Again meet ongeveer 23 cent te laag (A ≈ 434), dus het krijgt een eigen instelling. Necrophiliac meet ongeveer 5 cent te hoog.

Met TuneLit: E♭ Standard −5 ¢ voor de meeste nummers, −23 ¢ voor Kill Again en +5 ¢ voor Necrophiliac.

Reign in Blood (1986)

E♭ Standard −12 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard −12 ¢ (A ≈ 437), gemeten op de originele cd van Def Jam.

Rick Rubins eerste album met de band: tien nummers in minder dan een half uur, allemaal in de tabs in E♭. Kerry Kings "D♯"-snaren, .009–.042, horen bij deze stemming. De opname is minder netjes dan de tabs. Angel of Death meet ongeveer 7 cent te laag, Necrophobic, Altar of Sacrifice, Criminally Insane en Epidemic 12 tot 15 cent te laag, en Raining Blood ongeveer 18 cent te laag. Piece by Piece, Jesus Saves en Postmortem zitten op de kamertoon. De waarde van het album is het midden van die spreiding, ongeveer 12 cent te laag. Postmortem wordt duidelijk genoeg gemeten om een eigen instelling op de kamertoon te krijgen; Piece by Piece en Jesus Saves niet, dus die houden de −12 ¢ van het album. Als een van die twee te laag klinkt tegen je gitaar, zet Fijnstemmen een beetje omhoog.

De controle aan het geluid klopt met E♭ bij de nummers die het kon beoordelen, behalve Necrophobic, waar het E hoort: de lege E♭ wordt daar bijna nooit gehoord, terwijl E de meest voorkomende lage noot is. Dat lijkt op de bekende blinde vlek van de controle, een riff die op de eerste fret leeft, waardoor het een halve toon te hoog aangeeft. Elke tab zegt E♭, dus het nummer blijft in E♭.

Met TuneLit: E♭ Standard −12 ¢, en gewone E♭ Standard voor Postmortem. Raining Blood zit een paar cent onder de waarde van het album; als de lange noten van de intro tegen je gitaar slaan, zet Fijnstemmen iets verder omlaag.

South of Heaven (1988)

E♭ Standard +6 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +6 ¢ (A ≈ 441,5), gemeten op de originele cd van Def Jam.

Trager en zwaarder dan Reign in Blood, in dezelfde stemming. Het akoestische deel met 12 snaren waarmee Spill the Blood opent, staat net als alles andere in de tabs in E♭, en Dissident Aggressor, een cover van Judas Priest, wordt ook in de E♭ van het album gespeeld. De nummers lopen van ongeveer 9 cent te laag (de titelsong) tot 14 cent te hoog, geen van beide duidelijk genoeg om een eigen instelling te krijgen, en het album als geheel zit ongeveer 6 cent te hoog: effectief de kamertoon.

Met TuneLit: elke knop Stemmen opent E♭ Standard +6 ¢.

Seasons in the Abyss (1990)

E♭ Standard +5 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +5 ¢ (A ≈ 441), gemeten op de originele cd van Def American.

Het laatste album met Dave Lombardo tot Christ Illusion, van begin tot eind een halve toon lager. Het zit ongeveer 5 cent te hoog, met de nummers tussen ongeveer 1 cent te laag (Dead Skin Mask) en 13 cent te hoog (War Ensemble). Niets springt er genoeg uit voor een eigen instelling.

Met TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ voor elk nummer.

Divine Intervention (1994)

E♭ Standard +27 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +27 ¢ (A ≈ 447), gemeten op de Japanse cd van 1994.

Paul Bostaphs eerste album op drums, en het laatste album met alleen eigen nummers volledig in E♭. Elke tab is het eens over E♭, en de controle aan de hand van het geluid hoort E♭ als de laagste lege snaar bij elk nummer dat het kon beoordelen. Maar de opname is de scherpste in de catalogus: ongeveer 27 cent boven de kamertoon, met de nummers tussen 18 en 36 cent te hoog en de meeste dicht bij de waarde van het album. Alleen 213 is duidelijk genoeg apart gemeten om een eigen instelling te krijgen, op ongeveer 18 cent te hoog (A ≈ 444,6).

Waarom is dit belangrijk? Een A 440-tuner leest de lage snaar van de opname als E♭ +27, meer dan een kwart van de weg naar E. Stem je op een gewone E♭, dan slaat elk lang akkoord tegen de opname. Ga ook niet naar E Standard: dan zit je 73 cent boven de opname.

Met TuneLit: de knoppen Stemmen openen E♭ Standard +27 ¢ (213: +18 ¢). Met de hand kies je E♭ Standard en zet je de referentie-A op 447 Hz.

Undisputed Attitude (1996)

E♭ Standard +9 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +9 ¢ (A ≈ 442), gemeten op de Japanse cd van 1996.

Punk- en hardcore-covers (Verbal Abuse, T.S.O.L., Minor Threat, D.I., D.R.I., Dr. Know, The Stooges), twee nummers van Jeff Hannemans zijproject Pap Smear uit het midden van de jaren 1980, en één nieuw eigen nummer. De covers staan in de tabs in Slayers gebruikelijke E♭, en de opname zit ongeveer 9 cent te hoog. Het nieuwe nummer, Gemini, staat een hele toon lager in C♯ Standard: de tab werd eerst ingevoerd als B Standard en in 2020 gecorrigeerd naar C♯, en de controle aan de hand van het geluid is het eens met C♯. Het is het eerste C♯-nummer op een Slayer-album, twee jaar voor Diabolus in Musica.

Verschillende van de covers raken de lege lage snaar bijna nooit, dus de controle aan het geluid kon Can't Stand You, DDAMM of Mr. Freeze niet beoordelen; bij de andere vond het niets dat tegen E♭ pleit. De Japanse cd voegt nog twee covers toe (Sick Boy en Memories of Tomorrow) en een bonus-livecd, die niet tot de albumlijst behoren.

Met TuneLit: E♭ Standard +9 ¢ voor de covers, C♯ Standard +9 ¢ voor Gemini.

Diabolus in Musica (1998)

C♯ Standard +14 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: C♯ Standard +14 ¢ (A ≈ 443), gemeten op de Japanse cd van 1998.

Wikipedia noemt het het eerste album van de band dat grotendeels in C♯-stemming is gespeeld, en de tabs zijn het daarmee eens: Bitter Peace, Stain of Mind, Overt Enemy, Desire, In the Name of God en Point staan allemaal in C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯). Twee nummers blijven in de oude stemming: Perversions of Pain en Scrum staan in de tabs in E♭, en de controle aan de hand van het geluid hoort E♭ als hun laagste lege snaar, een hele toon hoger dan de rest. Screaming from the Sky staat in de tabs in Drop C♯, met alleen de lage snaar verlaagd naar C♯ en de andere vijf in E♭. Death's Head en Love to Hate hebben ook Drop C♯-versies naast de C♯ Standard-versies; de lage snaar is in beide C♯, en de controle bevestigt C♯ bij elk van deze nummers.

De opname zit ongeveer 14 cent te hoog, maar niet overal even veel. Bitter Peace, het openingsnummer, meet op de kamertoon, en Death's Head ongeveer 11 cent te laag (A ≈ 437), dus die twee krijgen elk een eigen instelling; de andere nummers zitten tussen 9 en 19 cent te hoog.

Met TuneLit: C♯ Standard +14 ¢ voor de meeste nummers, E♭ Standard +14 ¢ voor Perversions of Pain en Scrum, Drop C♯ +14 ¢ voor Screaming from the Sky, gewone C♯ Standard voor Bitter Peace en C♯ Standard −11 ¢ voor Death's Head.

God Hates Us All (2001)

C♯ Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: C♯ Standard, gemeten op kamertoon (+3 ¢) op de Japanse cd van 2001.

In een interview uit 2001 vatte Kerry King het album samen als twee nummers in 7-snarige stemmingen, vier verlaagd naar B en de rest in één stemming. De tekst van het interview noemt die stemming "D sharp", maar de lage noten op de opname zeggen C♯: op Darkness of Christ, God Send Death, Threshold, Exile, Bloodline en de rest is C♯ verreweg de meest voorkomende lage noot, er klinkt niets onder, en de controle aan de hand van het geluid is het eens met C♯ Standard bij elk van deze nummers. Dus het album blijft in C♯ Standard, zoals Wikipedia en de tabs het hebben. Een populaire Songsterr-versie van Bloodline met de titel "D♯" staat in E♭ Standard; de laagste noot van de opname is C♯, twee halve tonen lager dan dat.

De vier Drop B-nummers. King noemde ze niet. Cast Down en Payback staan in de tabs in Drop B, en de controle aan het geluid hoort een lage B bij twee andere nummers waarvan de tabs iets anders zeggen, Seven Faces en War Zone. Als je de 7-snarige nummers apart telt, zijn dat deze vier:

• Cast Down staat in de tabs in Drop B, en één tab zegt dat King het op een 7-snarige speelde terwijl Hanneman een 6-snarige gebruikte die naar B was verlaagd. De controle hoort B.
• Seven Faces staat op Songsterr in C Standard, een halve toon hoger. De controle hoort B als de laagste lege snaar, wat C uitsluit, dus het staat in Drop B.
• War Zone staat op Songsterr in Drop D op de kamertoon, drie halve tonen hoger. Een Ultimate Guitar-tab geeft in plaats daarvan een B-stemming, en de controle hoort B. Het staat in Drop B.
• Payback staat in de tabs in Drop B, met een bewerking uit 2026 die voor B Standard pleit. De riffs raken de lege lage snaar zelden, dus de controle kan het niet beslissen; de lage noot is hoe dan ook B.

Deviance is het enige nummer dat de controle aan het geluid heeft bijgesteld. Beide tabs verlagen alleen de lage snaar, maar Songsterr schrijft Drop D en Ultimate Guitar Drop C♯. De controle hoort C♯ als verreweg de meest voorkomende lage noot, met niets onder de C, dus het nummer staat in Drop C♯: de lage C♯ van het album met de bovenste snaren in E♭.

Here Comes the Pain is het 7-snarige nummer op het gewone album, eerst geschreven voor een worstelcompilatie op een 7-snarige die King leende van B.C. Rich. Het wordt genoteerd voor een 7-snarige een halve toon lager gestemd (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), zoals een Ultimate Guitar-tab het heeft; de huidige Songsterr-tab bewerkt het voor een 6-snarige in B♭ Standard (B♭ E♭ A♭ D♭ F B♭), wat dezelfde lage noten bereikt. De controle hoort B♭ als de laagste noot. Het andere 7-snarige nummer, Scarstruck, is een bonusnummer van de Japanse en verzamelaarsuitgaven en staat niet op de albumlijst.

De opname als geheel zit op de kamertoon, maar verschillende nummers zitten lager: Exile ongeveer 10 cent te laag, Cast Down ongeveer 8, Seven Faces ongeveer 11 en Payback ongeveer 5. Elk krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: C♯ Standard voor de meeste nummers; Drop B voor Cast Down (−8 ¢), Seven Faces (−11 ¢), War Zone en Payback (−5 ¢); Drop C♯ voor Deviance; de 7-snarige B♭-stemming voor Here Comes the Pain; C♯ Standard −10 ¢ voor Exile. Houd een zwaardere lage snaar klaar voor de Drop B-nummers, zoals King doet.

Christ Illusion (2006)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, gemeten op de kamertoon (+4 ¢) op de cd van de speciale uitgave uit 2007.

De terugkeer van Dave Lombardo, en het album met de meeste stemmingen: vier nummers in E♭ (Flesh Storm, Catalyst, Jihad, Consfearacy), twee in C♯ Standard (Black Serenade en Cult), drie in Drop B (Skeleton Christ, Catatonic en Supremist) en Eyes of the Insane met een lage B. De tab van Catatonic is in 2024 van E♭ naar Drop B verplaatst om bij de opname te passen. Eyes of the Insane, Hannemans Grammy-winnende nummer, heeft de minst vaste tab: de hoofdtab is voor een 7-snarige in standaardstemming (B E A D G B E), andere gebruiken een 6-snarige in B Standard of Drop B. Alle hebben B als laagste noot, en dat is wat de controle hoort. Op een 6-snarige haal je met B Standard de lage riffs.

De controle aan het geluid is het eens met elk van deze stemmingen. De meeste nummers zitten binnen een paar cent van de kamertoon; Cult meet ongeveer 14 cent te hoog en Skeleton Christ ongeveer 6 cent te laag, en beide krijgen een eigen instelling.

Het exemplaar van de eigenaar is de speciale uitgave uit 2007, die Final Six toevoegt (in de tabs in Drop B, en het jaar daarop een Grammy-winnaar) en Black Serenade vervangt door een alternatieve versie; de meting van Black Serenade komt van die versie.

Met TuneLit: E♭ Standard voor de vier E♭-nummers, C♯ Standard voor Black Serenade en C♯ Standard +14 ¢ voor Cult, Drop B voor Catatonic en Supremist en Drop B −6 ¢ voor Skeleton Christ, en de 7-snarige B Standard voor Eyes of the Insane.

World Painted Blood (2009)

E♭ Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, gemeten op kamertoon (+3 ¢) op de Japanse cd van 2009.

Jeff Hannemans laatste album met de band, en grotendeels terug in de klassieke E♭: de titelsong, Unit 731, Snuff, Beauty Through Order, Hate Worldwide, Human Strain, Psychopathy Red en Playing with Dolls. Drie Kerry King-nummers zijn anders getabd:

• Americon staat in B Standard (B E A D F♯ B), de laagste stemming op het album. De controle hoort B.
• Public Display of Dismemberment heeft twee tabs, beide in E Standard, een halve toon hoger dan de rest van het album. De controle is niet overtuigd: de lege E wordt zelden gehoord, terwijl E♭ vaak tussen de lage noten voorkomt. Het kan niet kiezen tussen de twee, dus het nummer houdt de E Standard van de tabs. Als dat een halve toon te hoog klinkt, probeer dan de E♭ van het album.
• Not of This God heeft één tab, geschreven voor een 7-snarige een halve toon lager gestemd (lage B♭). De controle wijst nog lager, en de meest voorkomende basnoot is E. Geen interview bevestigt een 7-snarige bij dit nummer; het heeft een controle met het oor nodig.

Met TuneLit: E♭ Standard voor de meeste nummers, B Standard voor Americon, E Standard voor Public Display of Dismemberment en de 7-snarige B♭-stemming voor Not of This God, allemaal op de kamertoon.

Repentless (2015)

E♭ Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, gemeten op de kamertoon (+3 ¢) op de cd van de beperkte uitgave uit 2015.

Het laatste Slayer-album, en het enige zonder Jeff Hanneman, die in 2013 overleed. Kerry King speelt alle ritmegitaren, Gary Holt voegt leads toe aan vier nummers, en Piano Wire is een Hanneman-nummer dat King opnam tijdens de World Painted Blood-sessies. Het is ook het enige album dat door Terry Date is geproduceerd. De helft van de plaat staat in E♭ (Delusions of Saviour, de titelsong, When the Stillness Comes, Piano Wire, Atrocity Vendor, You Against You) en de andere helft in Drop B (Take Control, Vices, Cast the First Stone, Chasing Death, Implode, Pride in Prejudice). Verschillende Drop B-tabs zijn in 2025 gecorrigeerd, van E♭ of B Standard; de controle aan het geluid hoort B als de laagste lege snaar bij alle zes. Implode verscheen in 2014 als gratis download, de eerste Slayer-opname met Holt op gitaar.

Met TuneLit: E♭ Standard of Drop B, beide op de kamertoon. Bij elk nummer staat op de knop welke het is.

De tabs hielden goed stand: de controle aan het geluid was het met bijna alle nummers eens. Waar niet:

• Seven Faces (God Hates Us All): de C Standard van Songsterr zit een halve toon te hoog; de opname ligt op een lage B (Drop B).
• War Zone (God Hates Us All): de Drop D op de kamertoon van Songsterr zit drie halve tonen te hoog; de opname ligt op een lage B.
• Deviance (God Hates Us All): de Drop D van Songsterr zit een halve toon te hoog; de opname staat in Drop C♯, zoals de Ultimate Guitar-tab zegt.
• "D♯ tuning"-versies van Show No Mercy-nummers: het debuut staat in E Standard; de E♭-versies volgen latere live-optredens.

Nummers die je op gehoor moet controleren voordat je een Stemmen-knop vertrouwt:

• Public Display of Dismemberment: E Standard zoals in de tabs, of de E♭ van het album?
• Not of This God: de 7-snarige B♭-stemming van de enige tab, of iets lager?
• Payback: Drop B of B Standard? De lage noot is hoe dan ook B.
• Necrophobic: de controle aan het geluid zegt E, vrijwel zeker omdat het riff op de eerste fret zit; de E♭ van de tabs blijft staan.
• Nummers waarbij de controle aan het geluid niet kon beslissen, vooral omdat hun riffs de lege lage snaar zelden gebruiken: Fight till Death, Reborn, Behind the Crooked Cross, Sex. Murder. Art., 213, Can't Stand You, DDAMM, Mr. Freeze, Unit 731 en de titelsong van Repentless.

• Begin bij E♭. Het grootste deel van de catalogus staat een halve toon lager, of binnen een paar cent van A 440. Eén gitaar op E♭ dekt van Haunting the Chapel tot en met Undisputed Attitude en het grootste deel van de laatste drie albums.
• Houd de afwijkingen in gedachten. Voor Divine Intervention zet je de referentie-A op ongeveer 447 Hz; voor Show No Mercy en Diabolus in Musica op ongeveer 443; voor Reign in Blood op ongeveer 437. De knoppen Stemmen doen dit voor je.
• Gebruik snaardikten die bij de stemming passen. Kings keuze van .009–.042 voor E♭ en .010–.046 voor C♯ is een goed startpunt, en voor Drop B wisselt hij de lage snaar voor een .056, zodat de B niet slap wordt.
• Je hebt geen 7-snarige nodig. Here Comes the Pain werkt op een 6-snarige in B♭ Standard, en Eyes of the Insane in B Standard; je verliest alleen de exacte indeling van de bovenste snaren.
• C♯ Standard en Drop C♯ delen de lage snaar. Als een riff uit Diabolus in Musica of God Hates Us All in de ene onhandig aanvoelt, probeer dan de andere: de lage noten klinken hetzelfde.
• Live-opnamen zijn een ander geval. De band speelde de Show No Mercy-nummers vanaf ongeveer 1984 in E♭, en TuneLit heeft nog geen enkele live-release van Slayer gemeten, dus begin bij de stemming van het studioalbum en pas die op het gehoor aan.