The Rolling Stones stemmingen.

In de jaren '60 brachten de Stones verschillende albums uit in het Verenigd Koninkrijk en in de VS. Deze pagina volgt de Britse albums, plus de drie Amerikaanse albums die nooit in Groot-Brittannië zijn uitgebracht: 12 X 5 (1964), The Rolling Stones, Now! (1965) en December's Children (And Everybody's) (1965). Het zijn officiële studio-uitgaven op London Records, en veel nummers uit die tijd staan op geen enkel Brits album, dus ze staan hier als studioalbums vermeld.

• The Rolling Stones (1964) is het Britse debuut. De Amerikaanse uitgave, England's Newest Hit Makers, wisselt Mona voor Not Fade Away.
• The Rolling Stones No. 2 (1965) staat niet in TuneLit's bibliotheek. Bijna al zijn nummers staan op 12 X 5 en The Rolling Stones, Now!, waar ze gemeten zijn (Time Is on My Side in een andere versie).
• Out of Our Heads (1965) kwam uit in twee uitgaven. Deze pagina gebruikt de Amerikaanse: die kwam eerst uit, het is de uitgave in TuneLit's bibliotheek, en ze bevat Satisfaction, The Last Time en Play with Fire. De Britse uitgave, in september uitgebracht, wisselt zes nummers, en die zes staan op December's Children en Now!.
• Aftermath (1966) en Between the Buttons (1967) zijn de Britse uitgaven. Paint It Black, Ruby Tuesday en Let's Spend the Night Together waren in Groot-Brittannië singles en staan op geen van de albums hier.
• Vanaf Their Satanic Majesties Request (1967) kregen beide landen dezelfde albums.

Verzamelalbums (Big Hits, Through the Past, Darkly, Hot Rocks en de rest) en livealbums zijn weggelaten. Blue & Lonesome (2016) en Hackney Diamonds (2023) staan vermeld met hun getabde stemmingen maar niet gemeten: ze zitten niet in de bibliotheek.

TuneLit mat elk nummer van 24 studioalbums van de cd's van de eigenaar, verliesvrij geript in 2010. De bestanden hebben geen catalogusnummers, dus de persingen zijn afgeleid waar de bestanden dat toelaten:

• Beggars Banquet: de tijden van de tracks komen overeen met ABKCO's remaster uit 2002, die een masteringfout corrigeerde waardoor het album dertig jaar lang iets te traag had geklonken.
• Exile on Main St.: de heruitgave van 2010 op twee schijven. Alleen de eerste schijf, het originele album, is gemeten; de bonusschijf is weggelaten.
• Tattoo You: een persing met de volledige lengte van Slave (6:32), die voor het eerst verscheen op latere cd-uitgaven.
• Between the Buttons: de Britse tracklijst, maar deze cd mist Who's Been Sleeping Here?, en het vijfde bestand, getagd als een tweede exemplaar van Connection, is She Smiled Sweetly (de lengte klopt met de inhoudsopgave).
• Bridges to Babylon: een uitgave met een live Angie aan het eind, die we hebben weggelaten, net als het korte pianostuk aan het eind van Dirty Work.

De methode is dezelfde als achter elke bandpagina van TuneLit. De schatter leest 90 seconden van elk nummer, vanaf 0:45, en vergelijkt de sterkste noten met het gelijkzwevende raster. Dat geeft de afwijking van de opname ten opzichte van A 440, alleen bekend binnen één halve toon; welke halve toon de snaren aanhouden komt uit de tabs en bronnen, en een tweede controle uit het geluid vraagt of de laagste open snaar echt is waar de stemming zegt dat hij is. Een nummer krijgt een eigen waarde als het met goede zekerheid 8 cent of meer afwijkt van het album; de rest deelt de waarde van het album. Alles binnen 4 cent van A 440 staat als kamertoon. Andere masteringen van hetzelfde album kunnen een paar cent verschillen, en de albums uit de jaren '60 bestaan in meerdere versies.

Open D en open E kwamen eerst. Keith Richards vertelde aan Guitar Player dat hij open D ontdekte en het gebruikte op Beggars Banquet, Street Fighting Man inbegrepen; in een interview met Guitar World in 2005 beschreef hij de gitaren van dat nummer als een zessnarige en een vijfsnarige akoestische, beide in open stemmingen met veel capowerk, opgenomen via een oververzadigde cassetterecorder. Open E is dezelfde akkoordvorm een hele toon hoger, en de tabs gebruiken die voor de slidenummers van 1968 en voor Gimme Shelter.

Vijfsnarige open G nam het over in 1969. Keith stemt de gitaar in open G (D G D G B D) en haalt de lage snaar eraf, zodat de onderste noot de G op snaar 5 is en de baspeler het lage register dekt. Hij heeft gezegd dat het idee van de vijfsnarige banjo kwam, waarvan de open snaren hetzelfde akkoord maken. Verschillende van zijn Telecasters zijn zo ingesteld. In open G is een majeurakkoord één vinger over de snaren, en de beroemde Keith-bewegingen, de geschorste kwart en de toegevoegde sext die tegen het majeurakkoord rocken, vallen onder twee vingers. Daarom voelen Start Me Up of Can't You Hear Me Knocking onhandig in standaardstemming.

Om een zessnarige te stemmen op vijfsnarige open G: verlaag snaar 5 van A naar G, verlaag snaar 1 van E naar D, houd snaren 4, 3 en 2 aan (D, G, B), en haal snaar 6 eraf of laat hem staan en speel hem nooit. TuneLit's knoppen Stemmen voor deze nummers zetten de vijf snaren op G D G B D. Houd je een zesde snaar, stem hem dan op D (dat is gewone open G) en vermijd hem in akkoorden: op de plaat is de laagste gitaarnoot G.

• Brian Jones (tot 1969) speelt ritme- en leadgitaar in standaardstemming op de vroege albums en slide in open stemmingen (open G op Little Red Rooster, open E op No Expectations). Vanaf 1966 besteedt hij veel tijd aan andere instrumenten: dulcimer op Lady Jane, marimba op Under My Thumb en Out of Time, sitar, Mellotron, vibrafoon en blokfluit.
• Mick Taylor (1969–⁠1974) speelt lead en slide, meestal in standaardstemming, naast Keiths open G: de solo's op Can't You Hear Me Knocking en Sway, de Nashville-gestemde akoestische op Wild Horses (snaren 6 tot 3 vervangen door dunnere snaren een octaaf hoger).
• Ronnie Wood (vanaf 1975) speelt in standaardstemming tegenover Keiths open G op Start Me Up en Before They Make Me Run, en voegt slide, lap steel en pedal steel toe.
• Mick Jagger speelt ritmegitaar op veel nummers, soms in open G (Sway, Moonlight Mile, Mixed Emotions).

Als een nummer één stemming vermeldt, is het de stemming van de partij die het nummer bepaalt, meestal die van Keith. De notities bij het nummer noemen de andere gitaren als ze in een andere stemming staan.

De albums uit de jaren 60 lopen uiteen. Het Britse debuut ligt ongeveer 15 ¢ te laag (A ≈ 436.2), en Honest I Do zit nog lager, op A ≈ 427. 12 X 5 ligt ongeveer 9 ¢ te laag, maar Time Is on My Side staat 21 ¢ te hoog. Out of Our Heads ligt 11 ¢ te laag, en Play with Fire bijna een halve toon lager (A ≈ 427.7). Aftermath is het uiterste geval: de waarde voor het album is ongeveer 20 ¢ te laag, maar zes van de nummers meten 34 tot 44 ¢ te laag, en Stupid Girl en Under My Thumb 55 tot 62 ¢ te laag (A ≈ 425–⁠426). Their Satanic Majesties Request gaat de andere kant op, ongeveer 12 ¢ te hoog. De reden is niet bekend: bandrecorders uit die tijd liepen niet precies even snel, en latere overzettingen kunnen een opname ook verschuiven. Voor het meespelen betekent dit vooral dat een gitaar die op A 440 is gestemd bij veel van deze nummers hoorbaar naast de toon zit. Daarom krijgen de knoppen Stemmen de eigen referentie van elk nummer mee.

December's Children is verdacht gelijkmatig. Negen van de twaalf tracks meten binnen 2 cent van 14 cent te laag, hoewel ze uit sessies komen die een jaar uit elkaar liggen. Dat wijst op de overzetting of de mastering van deze cd en niet op de band, maar dat kunnen we niet hard maken met één exemplaar.

Twee snelheidswijzigingen zijn gedocumenteerd. Fingerprint File, het laatste nummer op It's Only Rock 'n Roll, werd sneller gemasterd dan het gespeeld was, waardoor het van B mineur naar C mineur ging; de tab volgt de plaat, in standaardstemming met een capo op het 1e fret. Beggars Banquet werd dertig jaar lang iets te traag gehoord, tot ABKCO's remaster uit 2002 het corrigeerde, en de cd die we hebben gemeten heeft de tijden van die remaster.

Vanaf 1974 komen de platen tot rust. It's Only Rock 'n Roll, Black and Blue, Undercover, Steel Wheels, Voodoo Lounge en A Bigger Bang staan op kamertoon of binnen 3 cent daarvan. Exile on Main St. is de te hoge met ongeveer 18 cent (A ≈ 444.5), en losse nummers wijken nog steeds af: Slave en No Use in Crying op Tattoo You ongeveer 28 cent te hoog, Terrifying op Steel Wheels en I Go Wild op Voodoo Lounge 35 tot 39 cent te laag.

The Rolling Stones (1964)

E Standard −15 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Covers van Chuck Berry, Bo Diddley, Jimmy Reed en Willie Dixon, plus Tell Me, het eerste nummer van Jagger en Richards op een album. Alles staat in standaardstemming, Keith Richards en Brian Jones beide op elektrische gitaar, Keith op 12-snarig voor Tell Me. De cd meet ongeveer 15 cent te laag (A ≈ 436.2). Honest I Do is de uitschieter met ongeveer 53 cent te laag (A ≈ 427), en Now I've Got a Witness en Can I Get a Witness zitten rond 25 cent te laag. Tell Me kon niet met zekerheid worden gelezen; het zou ongeveer 60 cent te laag kunnen zitten (zie de laatste sectie).

12 X 5 (1964)

E Standard −9 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Het tweede Amerikaanse album: de EP Five by Five, opgenomen bij Chess in Chicago, plus singles en B-kanten. Standaardstemming, ongeveer 9 cent te laag (A ≈ 437.8). Time Is on My Side, hier in de versie die als Amerikaanse single uitkwam, staat 21 cent te hoog (A ≈ 445.5). Good Times, Bad Times is de rare: de enige tab zet Keiths 12-snarige akoestische in C Standard, vier halve tonen lager, en TuneLit's check uit het geluid bevestigt dat de laagste open snaar een C is.

The Rolling Stones No. 2 (1965)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Het tweede Britse album, niet in TuneLit's bibliotheek. De nummers zijn getabd in standaardstemming, en allemaal behalve I Can't Be Satisfied staan ook op 12 X 5 of The Rolling Stones, Now!, waar TuneLit ze heeft gemeten; 12 X 5 heeft Time Is on My Side in een andere versie. I Can't Be Satisfied heeft Brian Jones op bottleneck-slide, getabd in standaardstemming.

The Rolling Stones, Now! (1965)

E Standard −7 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming, ongeveer 7 cent te laag (A ≈ 438.2), met losse nummers van 4 cent te hoog (What a Shame) tot 22 cent te laag (Pain in My Heart). Little Red Rooster, de blues van Willie Dixon die de Britse hitlijst haalde, is ook in stemming de uitzondering: Brian Jones's bottleneck-partij is getabd in open G, en de plaat staat ongeveer 32 cent te laag (A ≈ 431.9).

Out of Our Heads (1965)

E Standard −11 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Het Amerikaanse album, met Satisfaction. Keith Richards speelde het riff door een toen nieuwe Gibson-fuzzpedaal, in standaardstemming, en zo ook al het andere hier. Het album meet ongeveer 11 cent te laag (A ≈ 437.2). The Last Time en Good Times staan ongeveer 32 cent te laag, Play with Fire ongeveer 49 cent te laag (A ≈ 427.7), halverwege de volgende noot: stem er apart voor. Hitch Hike staat ongeveer 15 cent te hoog. I'm Alright is een live-opname.

December's Children (And Everybody's) (1965)

E Standard −14 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Een Amerikaans album samengesteld uit Britse tracks, singles en live-opnamen: Get Off of My Cloud, As Tears Go By, I'm Free. Standaardstemming. De cd staat ongeveer 14 cent te laag (A ≈ 436.4), en opvallend gelijkmatig. Gotta Get Away staat ongeveer 24 cent te laag; één tab zet het in E♭ Standard, maar de lage noten van de plaat passen bij E Standard. Route 66 en I'm Moving On zijn live.

Aftermath (1966)

E Standard −20 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Het eerste album met alleen Jagger- en Richards-nummers, en Brian Jones's meest kleurrijke: dulcimer op Lady Jane en I Am Waiting, marimba op Under My Thumb en Out of Time. De gitaren staan in standaardstemming, behalve dat de tabs High and Dry en What to Do een hele toon lager zetten (D Standard), wat TuneLit's check uit het geluid bevestigt. Mother's Little Helper is opgebouwd op een 12-snarige elektrische gitaar, gespeeld met slide.

Dit is het moeilijkste album om op te stemmen. De albumwaarde is ongeveer 20 cent te laag (A ≈ 435), maar de nummers lopen uiteen van kamertoon (Mother's Little Helper) tot ongeveer 60 cent te laag (Stupid Girl, A ≈ 425): Flight 505 en I Am Waiting ongeveer 44 cent te laag, Out of Time 40, Think 37, Doncha Bother Me 36; Goin' Home en High and Dry maar ongeveer 10 cent te laag. Gebruik de eigen knop van elk nummer.

Between the Buttons (1967)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming; Brian Jones speelt vooral vibrafoon, banjo, kazoo en andere instrumenten. Het album staat op kamertoon, met lage zekerheid, omdat verschillende nummers geen duidelijke meting geven. Connection staat ongeveer 13 cent te hoog, Something Happened to Me Yesterday ongeveer 47 cent te laag (A ≈ 428.2). Onze cd mist Who's Been Sleeping Here?, dus dat nummer is niet gemeten.

Their Satanic Majesties Request (1967)

E Standard +12 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Het psychedelische album, met Mellotron, strijkers en studiogeluid vóór de gitaren, allemaal in standaardstemming. Het meet ongeveer 12 cent te hoog (A ≈ 443.0), een van de weinige vroege albums boven A 440. She's a Rainbow en In Another Land staan op kamertoon, Citadel ongeveer 17 cent te laag.

Beggars Banquet (1968)

E Standard −9 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Het keerpunt. Sympathy for the Devil, Dear Doctor en Factory Girl staan in standaardstemming, maar de akoestische nummers brengen Keith Richards' eerste open stemmingen: open D voor Street Fighting Man en Stray Cat Blues, open E voor Prodigal Son en Salt of the Earth, en Brian Jones's slide in open E op No Expectations. Het album meet ongeveer 9 cent te laag (A ≈ 437.7). Street Fighting Man staat ongeveer 36 cent te laag (A ≈ 431), Jigsaw Puzzle en Prodigal Son ongeveer 8 en 11 cent te hoog.

Let It Bleed (1969)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Keith Richards speelt de meeste gitaren, Mick Taylor verschijnt op Country Honk en Live with Me, Brian Jones op twee nummers. Gimme Shelter staat in open E, You Got the Silver in open D met een capo op het 3e fret, Let It Bleed en Love in Vain in standaardstemming met een capo op het 3e fret, Midnight Rambler in standaardstemming met zijn slide op een 12-snarige in open E. You Can't Always Get What You Want is omstreden: MusicRadar noemt open E, de meest bekeken tab zegt open G met een capo op het 5e fret.

Het album staat op kamertoon. Country Honk staat ongeveer 19 cent te hoog en Live with Me 12 cent te hoog, Midnight Rambler ongeveer 19 cent te laag.

Sticky Fingers (1971)

E Standard −11 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Het eerste album met vijfsnarige open G. Brown Sugar en Can't You Hear Me Knocking zijn Keith Richards' open G-riffs, met Mick Taylor in standaardstemming naast hem. Wild Horses is een open gestemde 12-snarige (Keith schreef dat hij hem vijfsnarig-stijl had bespannen, dus tien snaren) met Taylors Nashville-gestemde akoestische. Sway en Moonlight Mile hebben Mick Jagger in zessnarige open G, You Gotta Move een slide in open C. Bitch, Dead Flowers en I Got the Blues staan in standaardstemming.

De cd meet ongeveer 11 cent te laag (A ≈ 437.1). Bitch en I Got the Blues staan lager, ongeveer 20 tot 24 cent te laag; Sister Morphine staat op kamertoon.

Exile on Main St. (1972)

E Standard +18 ¢18 nummers, elk met een knop Stemmen

Grotendeels opgenomen in de kelder van Keith Richards' gehuurde villa in het zuiden van Frankrijk, waar de hitte het moeilijk maakte de gitaren gestemd te houden. De meeste nummers staan in de tabs in standaardstemming; Rocks Off, Rip This Joint (capo 2), Tumbling Dice en Happy (beide capo 4) zijn vijfsnarige open G. Sweet Virginia gebruikt een capo op de 2e fret, Let It Loose een capo op de 3e.

Het album zit ongeveer 18 cent te hoog (A ≈ 444.5), en de meeste rocknummers zitten daar: Rocks Off, Tumbling Dice, Torn and Frayed, Loving Cup, All Down the Line, Soul Survivor. Een andere groep zit dicht bij de kamertoon (Casino Boogie, Ventilator Blues, Let It Loose, Stop Breaking Down, Shine a Light), en drie nummers zitten duidelijk onder: Sweet Virginia ongeveer 12 cent te laag, Happy ongeveer 16 cent te laag en Sweet Black Angel ongeveer 33 cent te laag. Happy zit ongeveer 34 cent onder Tumbling Dice, hoewel beide dezelfde stemming en capo gebruiken, dus stem tussen de twee opnieuw.

Goats Head Soup (1973)

E Standard −10 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Alles in standaardstemming in de tabs, ook Angie. Het album zit ongeveer 10 cent te laag (A ≈ 437.4). Coming Down Again zit ongeveer 17 cent te hoog, Hide Your Love op kamertoon, Winter ongeveer 22 cent te laag. Star Star zit ongeveer 55 cent te laag (A ≈ 426), precies midden tussen twee noten in; zie het laatste deel.

It's Only Rock 'n Roll (1974)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming en kamertoon, het laatste album van Mick Taylor. Het titelnummer heeft Ronnie Wood op 12-snarige akoestische gitaar. Fingerprint File is sneller gemasterd dan het gespeeld werd; de tab volgt de opname met een capo op de 1e fret, en de meting ligt ongeveer 13 cent te laag.

Black and Blue (1976)

E Standard8 nummers, elk met een knop Stemmen

Gemaakt terwijl de band gitaristen uitprobeerde nadat Mick Taylor was vertrokken: Harvey Mandel, Wayne Perkins en Ronnie Wood spelen er allemaal op. Standaardstemming in de tabs, kamertoon op de cd. Cherry Oh Baby zit ongeveer 14 cent te laag, Melody ongeveer 12 cent te hoog. Hand of Fate heeft misschien Keith Richards in open G (suggestie van Margotin en Guesdon), maar de tabs staan in standaardstemming.

Some Girls (1978)

E Standard +5 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Ronnie Wood' eerste volledige album als lid. Miss You, Beast of Burden, Shattered en Respectable staan in de tabs in standaardstemming. Before They Make Me Run, dat Keith Richards zingt, is zijn vijfsnarige open G; Far Away Eyes heeft een open G-slide en elektrische gitaar over een akoestische gitaar in standaardstemming met een capo op de 1e fret. De cd zit ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441.2); Shattered zit ongeveer 22 cent te hoog.

Emotional Rescue (1980)

E Standard −8 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Weinig nummers staan in de tabs, en de nummers die dat wel doen gebruiken standaardstemming. Het album zit ongeveer 8 cent te laag (A ≈ 437.9), met nummers die lopen van ongeveer 22 cent te laag (Summer Romance, She's So Cold) tot 15 cent te hoog (Send It to Me).

Tattoo You (1981)

E Standard +7 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Grotendeels afgemaakte outtakes uit 1972 tot 1980. Start Me Up is het klassieke riff in vijfsnarige open G, met Ronnie Wood in standaardstemming; de rest staat in de tabs in standaardstemming, met een tweede gitaar in open G op Black Limousine en Waiting on a Friend. Het album zit ongeveer 7 cent te hoog (A ≈ 441.7). De oudere backingtracks springen eruit: Slave, uit de Black and Blue-sessies, en No Use in Crying, uit de Emotional Rescue-sessies, zitten allebei ongeveer 28 cent te hoog.

Undercover (1983)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming en kamertoon; She Was Hot zit ongeveer 8 cent te laag.

Dirty Work (1986)

E Standard +9 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming in de tabs, ongeveer 9 cent te hoog (A ≈ 442.4). Harlem Shuffle, de cover van Bob and Earl, zit ongeveer 12 cent te laag.

Steel Wheels (1989)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Kamertoon. Mixed Emotions staat in open G: Keith Richards en Mick Jagger in open G, Ronnie Wood in standaardstemming. Terrifying is de uitschieter met ongeveer 39 cent te laag (A ≈ 430.1), Break the Spell ongeveer 12 cent te hoog.

Voodoo Lounge (1994)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Kamertoon, standaardstemming behalve You Got Me Rocking (open G, met de slide van Ronnie Wood in een andere open G-stemming). I Go Wild zit ongeveer 35 cent te laag (A ≈ 431.2).

Bridges to Babylon (1997)

E Standard −7 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming, ongeveer 7 cent te laag (A ≈ 438.2); Anybody Seen My Baby? en Already Over Me ongeveer 5 cent te hoog.

A Bigger Bang (2005)

E Standard16 nummers, elk met een knop Stemmen

Standaardstemming in de weinige tabs die er zijn, en de nauwkeurigste opname hier: elk nummer binnen 8 cent van A 440, het album op kamertoon.

Blue & Lonesome (2016) en Hackney Diamonds (2023)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Niet in de bibliotheek van TuneLit, dus niet gemeten. Blue & Lonesome is een reeks covers van Chicago-blues, in de tabs in standaardstemming. Op Hackney Diamonds staan Angry en Bite My Head Off in de tabs in standaardstemming; de andere nummers hebben nog geen tab, dus ze staan vermeld in standaardstemming tot een bron anders zegt.

• Open het nummer, niet het album. Op de albums tot 1973 verschillen de nummers 20 tot 60 cent; de knop van het album klopt alleen voor de nummers die dezelfde waarde hebben.
• Voor de vijfsnarige nummers stem je vijf snaren. G D G B D van snaar 5 naar snaar 1. Met een capo (Tumbling Dice, Happy) stem je eerst, zet dan de capo erop en controleer opnieuw, want een capo trekt de snaren hoger.
• Let op welke partij je speelt. Op Brown Sugar, Start Me Up of Can't You Hear Me Knocking staat de tweede gitaar in standaardstemming; speel je de partij van Mick Taylor of Ronnie Wood, gebruik dan een gitaar in standaardstemming op dezelfde referentie-A.
• De 12-snarige partijen (Wild Horses, Mother's Little Helper, Good Times, Bad Times) kun je op een zessnarige in dezelfde stemming spelen; je verliest de octaafglans, niet de noten.
• Tabs in standaardstemming voor open G-nummers bestaan voor Brown Sugar en Start Me Up. Ze spelen de noten, maar niet de open snaardrones die het geluid maken.

• Tell Me (1964): de eigen meting was niet betrouwbaar genoeg om te gebruiken, dus de knop gebruikt de 15 cent te laag van het album. De meting wijst op ongeveer 60 cent te laag, en de controle aan de hand van het geluid hoort de lage snaar een halve toon lager dan E Standard hem zou zetten: misschien E♭ Standard ongeveer 60 cent te laag (A ≈ 425). Een tab met weinig weergaven zegt ook E♭.
• Star Star (1973): opgeslagen als E Standard 55 cent te laag (A ≈ 426). De controle aan de hand van het geluid hoort de laagste snaar een halve toon lager dan dat, wat E♭ Standard 55 cent te laag zou maken, maar geen tab of bron zegt E♭, dus het blijft ongewijzigd.
• Sweet Black Angel (1972): de meting alleen kon E Standard 33 cent te laag niet onderscheiden van F Standard 67 cent te hoog; de controle aan de hand van het geluid en de tab zijn het eens over E, dus is het zo opgeslagen.
• You Can't Always Get What You Want (1969): open E of open G met een capo op de 5e fret; beide spelen het nummer in C.
• Happy (1972): vijfsnarige open G met een capo op de 4e fret, zoals in de tab. Met de capo erop klinkt de gitaar nooit zijn open G, dus de controle aan de hand van het geluid kan de stemming niet bevestigen.
• Congratulations (1964) en Mona (1964, ook op Now!) gaven metingen rond 54 en 31 cent te laag, onder het betrouwbaarheidsniveau dat de knoppen Stemmen nodig hebben; ze gebruiken de waarde van hun album.