Iron Maiden stemmingen.

Vanaf de eerste demo tot Senjutsu is het kader hetzelfde. Harris speelt zijn bas met de vingers, gestemd op E A D G, en die draagt de riff vaak zelf. Twee gitaren in E Standard spelen de riff met hem mee of harmoniseren erboven, en sinds Bruce Dickinson en Adrian Smith in 1999 terugkwamen, zijn er drie gitaristen: Dave Murray, Adrian Smith en Janick Gers, nog steeds in één stemming. Songsterr's transcripties van alle zeventien studioalbums zetten de gitaren in E Standard en de bas in E A D G op elk nummer, afgezien van de twee Drop D-nummers en een paar losse partijen en akoestische intro's die hieronder staan. TuneLit's controle op basis van het geluid, die kijkt naar de laagste open snaar, komt overeen op 146 van de 162 nummers die het kon lezen.

Een detail om te weten voordat je meespeelt: Harris speelt zijn E vaak op de 7e fret van de A-snaar in plaats van op de lege E-snaar. In de Songsterr-basspartijen van The Trooper en Hallowed Be Thy Name is bijna vier op de tien noten die E op de fret. De lage lege E klinkt minder vaak dan je zou verwachten, en ook de gitaren spelen in de meeste beroemde riffs op de A- en D-snaar.

Drop D kwam laat, en vooral met Adrian Smith. Hij heeft gezegd dat producer Roy Z hem de stemming liet zien in de paar jaar dat ze eind jaren '90 samenwerkten, aan Bruce Dickinson's soloalbums, en dat hij er na zijn terugkeer bij Iron Maiden in 1999 mee begon. Live speelt de band nummers als Run to the Hills en The Clairvoyant met zijn gitaar in Drop D, en volgens hemzelf is hij de enige in de band die dat doet: zijn bandleden waren er niet enthousiast over. Dat gaat over de liveshow. De opnamen uit 1982 en 1988 van die nummers staan in E Standard, net als al het andere, en op de studioalbums komt zijn Drop D alleen in losse partijen voor: een ritmegitaar in een tab van Ghost of the Navigator, de akoestische intro van The Writing on the Wall. Twee nummers gaan helemaal door. The Legacy (2006) heeft in beide tabs elke gitaarpartij in Drop D, en If Eternity Should Fail (2015) werd door Loudwire genoemd als het eerste nummer van de band dat in Drop D is opgenomen, gitaren en bas samen.

TuneLit meet platen uit de eigen collectie van de eigenaar, en voor Iron Maiden is die collectie uitgebreid. De primaire bron voor elk album is de vroegste cd-persing in de bibliotheek:

• Iron Maiden, Killers en Piece of Mind: de eerste Japanse cd-persingen (Toshiba EMI CP32-5106, CP32-5107 en CP32-5109).
• Fear of the Dark: de originele Japanse cd uit 1992 (Toshiba EMI TOCP-7155).
• The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son of a Seventh Son en No Prayer for the Dying: de albumschijven van de dubbele-cd-heruitgaven uit 1995. Hun bonusschijven met B-kanten zijn niet gemeten.
• The X Factor tot Senjutsu: elk één cd-uitgave, uit de jaren waarin de albums uitkwamen. The Book of Souls en Senjutsu zijn dubbelalbums, en beide schijven tellen mee.

De andere uitgaven in de bibliotheek zijn kruiscontroles, nooit bronnen: de heruitgaven uit 1995 van Iron Maiden, Killers, Piece of Mind en Fear of the Dark, en een selectie nummers van de remasters uit 1998 en 2015. Elke uitgave wordt op dezelfde manier gemeten, dus één die op een ander tempo speelt, verschijnt als een andere afwijking. De meeste doen dat niet; de uitzonderingen staan onder "Heruitgaven en remasters" hieronder.

De methode kort: TuneLit leest 90 seconden van elk nummer en berekent hoe ver de noten ervan van het A 440-raster liggen. Dat geeft de afwijking in cent, een honderdste van een halve toon, maar alleen binnen één halve toon, dus op welke noten de snaren staan komt uit de tabs, gecontroleerd tegen het geluid. Afwijkingen binnen 4 cent tellen als kamertoon; een nummer krijgt een eigen waarde wanneer het 8 cent of meer van zijn album afwijkt, en rond A 440 is één hertz ongeveer 4 cent. Een meting hoort alleen het resultaat: ze kan niet zien of een band te snel liep of een gitaar te hoog is gestemd. Voor het meespelen maakt dat niets uit, want je past je toch aan de opname aan.

Zo kun je het lezen: het debuut is het enige Iron Maiden-album waarvoor je echt moet omstemmen. Piece of Mind op +8 cent is het waard om na te doen als je de dubbele leads met de opname meespeelt. Al het andere zit binnen 6 cent van A 440, wat weinig spelers in een bandmix horen, en vanaf Fear of the Dark speelt de band op kamertoon.

De eerste release van de band: drie nummers van een demo opgenomen in Spaceward Studios in Cambridge op 30 en 31 december 1978, met Paul Di'Anno als zanger, Dave Murray op gitaar, Harris op bas en Doug Sampson op drums. De band perste 5.000 exemplaren op een eigen label in november 1979 en verkocht ze via postorder. De ep kreeg zijn naam van Neal Kay's club Bandwagon Soundhouse, waar de tape voor het eerst werd afgespeeld. Songsterr's tabs van Iron Maiden, Prowler en Invasion staan alle drie in E Standard, al volgen de eerste twee de latere albumopnames. TuneLit heeft de ep niet gemeten, dus die staat op kamertoon. Gezien hoe hoog het album dat erna kwam bleek te staan, controleer je de toonhoogte op gehoor voordat je erop vertrouwt.

Opgenomen in Kingsway Studios in Londen begin 1980 met producer Wil Malone, en in ongeveer twee weken af. Het debuut is het enige album met Dennis Stratton als tweede gitarist. De tabs zijn het eens: E Standard op gitaren en bas. Phantom of the Opera, het middelpunt van het album, bouwt zijn riffs op E, vooral op de A- en D-snaar, met Harris die ze verdubbelt.

Dan de verrassing. Op de eerste Japanse cd ligt het album ongeveer 22 cent te hoog, een A van ongeveer 445,7. Prowler en Remember Tomorrow liggen 25 cent te hoog, Phantom of the Opera en Transylvania 24, het titelnummer 22, Charlotte the Harlot 17 en Strange World 14. Running Free valt uit de toon: op kamertoon (+0,2 ¢). Het was de eerste single, uitgebracht in februari 1980 terwijl het album nog gemixt werd. De meting kan niet zeggen waarom het afwijkt, alleen dat het dat doet, op beide cd-uitgaven in de bibliotheek.

Zit de afwijking op de cd of op de banden? Elke uitgave hier is het eens. De heruitgave van 1995 zit op alle acht nummers binnen ongeveer een cent van de Japanse cd, de remaster van 1998 heeft Charlotte the Harlot op +18,5 ¢, en de remaster van 2015 heeft Prowler en Remember Tomorrow op ongeveer +18 ¢ en Strange World op +14 ¢. Die remaster speelt op twee nummers een tikje langzamer, met ongeveer 6 cent, maar niets in de bibliotheek brengt het album naar A 440. Of de tape te snel liep of de band hoog stemde: een gitaar op A 440 klinkt te laag naast deze plaat, en je hoort het in de harmonielijnen van Phantom of the Opera.

Zo stem je: E Standard met de referentie op ongeveer A 445,7 (de knop Stemmen zet +22 ¢), en gewoon A 440 voor Running Free. Sanctuary, een single die de Amerikaanse editie en latere cd's aan het album toevoegden, stond niet op de oorspronkelijke Britse tracklist en staat hier niet vermeld. Op de heruitgave van 1995 ligt het duidelijk onder de rest van het album, ongeveer 21 cent onder A 440. Staat het op jouw exemplaar, stem het dan apart.

Adrian Smith verving Stratton, Martin Birch begon een reeks als producer die tot 1992 duurde, en Paul Di'Anno zong zijn laatste Iron Maiden-album, opgenomen in Battery Studios in Londen. Elke tab staat in E Standard. Wrathchild opent met Harris' basriff op E, en de gitaren antwoorden op dezelfde E, op de lege lage snaar en op de 7e fret van de A-snaar.

De eerste Japanse cd ligt ongeveer 4 cent te hoog (A ≈ 440,9), wat als kamertoon telt. De nummers lopen van +1 ¢ (Innocent Exile) tot +9 ¢ (Genghis Khan, met lagere zekerheid). De heruitgave van 1995 zit binnen een cent van de Japanse schijf. De remasters van 1998 en 2015 liggen op elk gemeten nummer ongeveer 4 cent lager, wat betekent dat ze ongeveer een kwart procent langzamer spelen: geen reden om opnieuw te stemmen, maar wel een teken dat de overzettingen verschillen. Twilight Zone, toegevoegd aan de Amerikaanse editie en latere cd's, stond niet op het oorspronkelijke Britse album.

Zo stem je: E Standard op A 440.

Het eerste album van Bruce Dickinson en het laatste van drummer Clive Burr, weer met Birch in Battery Studios. Tabs: E Standard overal. Het titelnummer en Run to the Hills liggen rond D, A, G en C op de A- en D-snaar en raken de lege lage E nauwelijks aan. Hallowed Be Thy Name zakt weer naar E.

De bibliotheek heeft geen oudere cd dan de heruitgave van 1995, die ongeveer 2 cent te hoog ligt: kamertoon. De nummers liggen op een paar cent van elkaar, behalve Gangland, ongeveer 17 cent te hoog (A ≈ 444,2) en 15 cent boven de rest. Het was een late toevoeging: de band moest kiezen tussen Gangland en Total Eclipse als b-kant van Run to the Hills, en Gangland kwam op het album. De remaster van 2015 ligt binnen ongeveer 2 cent van de cd uit 1995 op Children of the Damned en Run to the Hills. De remaster van 1998 heeft The Prisoner 9 cent lager, maar dat is een enkel nummer.

Zo stem je: E Standard op A 440; Gangland op +17 ¢.

Het eerste album van Nicko McBrain, opgenomen in Compass Point Studios in Nassau, de Bahama's. E Standard op elke tab. The Trooper is het schoolvoorbeeld van de Iron Maiden-gallop: Harris op de E op de 7e fret van de A-snaar, de gitaren op E en B erboven, en daarna de twin lead.

De eerste Japanse cd ligt ongeveer 8 cent te hoog (A ≈ 442,0), na het debuut het album dat het sterkst te hoog ligt. Die with Your Boots On staat op +12 ¢, Still Life op +11, The Trooper op +10, Where Eagles Dare, Revelations, Flight of Icarus en Quest for Fire op +7 tot +8, Sun and Steel op +5 en To Tame a Land op +2. De heruitgave van 1995 komt nummer voor nummer overeen met de Japanse cd (mediaan verschil 0,0 ¢). Een curiositeit van die Japanse persing: het zet de korte achterwaarts afgespeelde boodschap waarmee Still Life opent op een eigen track, waardoor de tracknummers er vanaf daar één hoger lopen.

Zo stem je: E Standard +8 ¢. Acht cent is weinig bij een riff, maar bij de harmonie-leads van The Trooper is het het verschil tussen een zuivere terts en een lichte schuring.

Terug naar Nassau voor een album dat opent met Aces High en 2 Minutes to Midnight en eindigt met de dertien minuten durende Rime of the Ancient Mariner. Allemaal E Standard. The Rime leunt zwaar op de lege lage E: in de Songsterr-tab is ongeveer een kwart van de noten van beide gitaarpartijen die lege snaar, meestal met de handpalm gedempt aangeslagen.

De cd uit 1995 ligt ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441,3), de meeste nummers tussen +4 en +9 ¢. The Duellists is de uitzondering op kamertoon (−3 ¢). De remaster van 2015 laat hetzelfde verschil zien (−4 ¢ tegenover ongeveer +6 ¢ voor de andere nummers), dus het krijgt een eigen waarde. De remaster van 2015 speelt verder op dezelfde snelheid als de cd uit 1995. De remaster van 1998 doet dat niet: zijn Powerslave ligt ongeveer 19 cent te hoog, 15 cent boven de cd uit 1995, en zijn Back in the Village ligt ook hoog, met lage zekerheid. Die editie zette ook het intro van het titelnummer aan het eind van Back in the Village.

Zo stem je: E Standard +5 ¢, The Duellists op A 440. Met de remaster van 1998 stem je nog ongeveer 15 cent hoger.

Het eerste Iron Maiden-album met gitaarsynthesizers, opgenomen in Compass Point en in Wisseloord in Nederland. Wasted Years, geschreven door Adrian Smith, is het enige nummer zonder synthesizers, en het intro is opgebouwd op de lege hoge E-snaar. Elke tab staat in E Standard: de synthesizers worden gespeeld op de gewone gitaren van de band.

De cd uit 1995 ligt binnen een cent van A 440, en elk nummer binnen 6 cent: kamertoon, het meest gelijkmatige van de albums uit de jaren 1980. De remasters van 1998 en 2015 komen overeen.

Zo stem je: E Standard op A 440.

Opgenomen in Musicland Studios in München, met toetsen gespeeld door bandleden en de geluidstechnicus in plaats van een ingehuurde speler, en het laatste album van Adrian Smith voordat hij in 1990 vertrok. Allemaal E Standard.

De cd uit 1995 ligt ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441,3), en weinig Iron Maiden-albums zijn zo gelijkmatig: vijf van de acht nummers liggen tussen +4 en +6 ¢, Moonchild het laagst op +1,5 en The Evil That Men Do het hoogst op +7. De remasters van 1998 en 2015 komen binnen 3 cent overeen op de gemeten nummers, behalve één meting van het titelnummer op de remaster van 1998 die geen ander nummer ondersteunt.

Zo stem je: E Standard +5 ¢.

Het eerste album van Janick Gers, opgenomen in Steve Harris' Barnyard-studio in Essex. Overal E Standard.

De cd uit 1995 ligt ongeveer 6 cent te hoog (A ≈ 441,5), maar de nummers liggen meer uit elkaar dan gewoonlijk: Holy Smoke, Hooks in You en het titelnummer liggen dicht bij A 440 (−2 tot +1 ¢), terwijl Tailgunner, Public Enema Number One en Fates Warning op +7 tot +9 ¢ staan. Mother Russia ligt duidelijk lager, ongeveer 9 cent te laag (A ≈ 437,7), en de remaster van 2015 bevestigt dat (−9,5 ¢). Die remaster komt verder overeen met de cd uit 1995.

Zo stem je: E Standard +6 ¢ voor het grootste deel van het album, of A 440 voor de drie nummers daar dicht bij; Mother Russia op −9 ¢.

Het laatste album van Bruce Dickinson voordat hij in 1993 vertrok, opgenomen in Barnyard en mede geproduceerd door Harris en Birch. E Standard op elke tab. De riffs van het titelnummer liggen in D mineur op de A- en D-snaar, met B♭ op de 1e fret van de A-snaar, en gebruiken de lege lage E nauwelijks.

De originele Japanse cd staat op kamertoon (−1 ¢), de nummers tussen −5 en +4 ¢. De heruitgave van 1995 en de remaster van 2015 geven hetzelfde binnen ongeveer een cent. Vanaf hier ligt elk Iron Maiden-album binnen 4 cent van A 440.

Zo stem je: E Standard op A 440.

De twee albums van Blaze Bayley, beide geproduceerd door Harris met Nigel Green in Barnyard. Elke gitaartab staat in E Standard. De enige basstab van Look for the Truth zet Harris' E-snaar naar D, met de gitaren in E. Niets anders ondersteunt dat, en de controle van TuneLit op basis van het audiomateriaal komt voor het nummer uit op E.

Beide albums staan op kamertoon. De nummers van The X Factor lopen van −6 ¢ (Fortunes of War) tot +7 ¢ (The Aftermath), rond een mediaan van 0. Virtual XI is zo exact als een plaat maar kan zijn: elk nummer binnen 3 cent van A 440. De remasters van 2015 komen overeen.

Zo stem je: E Standard op A 440.

Dickinson en Smith zijn terug, Gers blijft, en Iron Maiden wordt een band met drie gitaristen, opgenomen in Parijs met producer Kevin Shirley. Elke tab staat in E Standard, met één uitzondering die bij Smiths gewoonte past: een van de drie gitaarpartijen van Ghost of the Navigator, op zijn naam, zakt de lage snaar naar D. Het album staat op kamertoon, elk nummer binnen 2,5 cent, en de remaster van 2015 is het daarmee eens.

Zo stem je: E Standard op A 440. Als je Smiths partij van Ghost of the Navigator uit die tab speelt, zet dan snaar 6 naar D.

Opgenomen in Sarm West in Londen. E Standard op kamertoon, elk nummer binnen 3 cent. Twee opmerkingen: de Songsterr-tab van Gates of Tomorrow zet twee ritmepartijen in Drop D en de lead in E Standard, en de controle van TuneLit op basis van het audiomateriaal is over de lage snaar van dat nummer niet zeker, dus controleer het op gehoor. Journeyman sluit het album af op akoestische gitaren, alle drie in de tabs op E Standard.

Opgenomen in Sarm West en uitgebracht zonder mastering, omdat Harris wilde dat het klonk zoals in de studio. Het album staat op kamertoon (+1 ¢), met één nummer ver erboven: Brighter Than a Thousand Suns, ongeveer 11 cent te hoog (A ≈ 442,8).

The Legacy is het eerste Iron Maiden-nummer dat helemaal in Drop D staat. Beide Songsterr-tabs zetten het zo, met de lage snaar van elke elektrische partij op D, en de uitgebreidere speelt het akoestische intro in D A D G A D. De controle van TuneLit op basis van het audiomateriaal hoort een lage D, en geen lage E hoort bij de sterkste lage noten van het nummer, wat bij de tabs past. Het latere bericht van Loudwire dat If Eternity Should Fail het eerste Drop D-nummer van de band was, klopt niet met hen. De versie van The Legacy op de remaster van 2015 ligt binnen 4 cent van de originele cd.

Zo stem je: E Standard op A 440; Brighter Than a Thousand Suns op +11 ¢; The Legacy in Drop D op A 440.

Opgenomen in Compass Point in Nassau en The Cave in Malibu. E Standard op kamertoon (+2 ¢), nummers van ongeveer −6 ¢ (When the Wild Wind Blows) tot +7 ¢ (El Dorado). The Talisman opent met twee akoestische gitaren die de Songsterr-tab in D A D G A D zet. Daarna komt de band in op E Standard, de stemming die de knop Stemmen geeft. De remaster van 2015 komt overeen met de cd.

Het eerste dubbelalbum in de studio van de band, opgenomen in Parijs eind 2014. Empire of the Clouds duurt ongeveer 18 minuten, met Bruce Dickinson op piano. De cd's liggen ongeveer 4 cent te hoog (A ≈ 441,0), op de rand van wat kamertoon heet, met Tears of a Clown en Death or Glory op +9 en +7,5 ¢ en Shadows of the Valley net te laag op −4,5 ¢, 8 cent onder de rest.

If Eternity Should Fail opent het album in Drop D. Dickinson schreef het voor een geplande soloplaat, en Loudwire meldde het als het eerste Iron Maiden-nummer opgenomen in Drop D. In de Songsterr-tab zetten alle drie de gitaren de lage snaar op D, en zakt de E-snaar van Harris' bas ook (D A D G). De controle van TuneLit op basis van het audiomateriaal hoort de lage D.

Zo stem je: E Standard op A 440 (of +4 ¢ als je de laatste cent wilt); If Eternity Should Fail in Drop D, gitaar en bas.

Een dubbelalbum opgenomen in Parijs begin 2019. E Standard op kamertoon (−3 ¢), maar de twee schijven verschillen een beetje: vijf van de zes nummers op de eerste liggen 3 tot 8 cent te laag, Lost in a Lost World het laagst op −8 ¢, terwijl de vier op de tweede binnen 5 cent van A 440 liggen. The Writing on the Wall opent met een akoestische gitaar in Drop D (de partij op naam van Smith in Songsterr, en de transcriptie van Bonedo komt overeen), voordat de band op E Standard inkomt. Een van de vijf gitaarpartijen in de tab van The Time Machine, op naam van Murray, staat ook in Drop D.

Zo stem je: E Standard op A 440. Voor het intro van The Writing on the Wall zet je snaar 6 naar D.

• Drop D: The Legacy (2006) en If Eternity Should Fail (2015, ook de bas naar D gestemd).
• Akoestische intro's in andere stemmingen: The Talisman (D A D G A D) en The Writing on the Wall (Drop D); beide gaan verder in E Standard.
• Losse partijen in Drop D in één tab: Ghost of the Navigator, Gates of Tomorrow, The Time Machine; en de bas van Look for the Truth.
• Eigen toonhoogte: Running Free (0 ¢ op een album van +22 ¢), Gangland (+17 ¢), The Duellists (−3 ¢), Mother Russia (−9 ¢), Brighter Than a Thousand Suns (+11 ¢), Shadows of the Valley (−4,5 ¢).

De eigenaar wilde dat elke nieuwe meting werd gecontroleerd tegen oudere uitgaven, en de bibliotheek van Iron Maiden maakt dat makkelijk. De meeste uitgaven spelen op precies dezelfde snelheid:

• De tweeschijvige heruitgaven van 1995 van Iron Maiden, Killers, Piece of Mind en Fear of the Dark liggen op elk nummer binnen ongeveer een cent van de eerste Japanse cd's (medianen −1,2, −0,9, 0,0 en −0,2 ¢).
• De remasters van 2015 komen binnen ongeveer 2 cent overeen met de cd's op The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son, No Prayer for the Dying, Fear of the Dark, The X Factor, Virtual XI, Brave New World, Dance of Death en The Final Frontier.
• De remasters van 1998 en 2015 van Killers liggen op elk gemeten nummer ongeveer 4 cent lager, en de remaster van 2015 van het debuut ligt op Prowler en Remember Tomorrow ongeveer 6 cent lager (niet op Strange World). Kleine verschillen, maar op het debuut nog steeds ver van A 440.
• De remaster van 1998 van Powerslave is de duidelijke uitzondering: op het titelnummer ongeveer 15 cent hoger dan de cd uit 1995. Is dat jouw exemplaar, stem er dan op af, niet op de waarde van het album.

De controle van TuneLit op de halve toon luistert naar de laagste lege snaar in elk nummer. Ze is het eens met de tabs bij 146 van de 162 nummers, inclusief de lage D van The Legacy en If Eternity Should Fail. Bij negen nummers leunt ze een halve toon hoger, richting F: Deja-Vu, The Angel and the Gambler, Como Estais Amigos, Dream of Mirrors, Rainmaker, No More Lies, Journeyman, Mother of Mercy en The Writing on the Wall. Geen enkele tab of bron zet een Iron Maiden-nummer in F. Die helling is de bekende zwakke plek van de methode, een nummer dat zelden zijn lege lage snaar speelt, dus ze blijven in E Standard. Zeven andere nummers kregen geen duidelijk antwoord, waaronder Gates of Tomorrow met zijn ritmepartijen in Drop D.

• Stem op de plaat, niet op de tab. De tabs hebben de snaren bijna altijd goed en zeggen niets over toonhoogte. Gebruik minstens de knop Stemmen voor het debuut (+22 ¢) en Piece of Mind (+8 ¢).
• Harmonieën laten elke cent horen. De twin leads van Iron Maiden zijn tertsen en kwinten die over elkaar gespeeld worden. Een gitaar die een paar cent naast de plaat zit, maakt van een zoete harmonie een traag zwevend geluid, dus stem op de referentie voordat je aan de leads werkt.
• Stem tegen de gegriffelde E van de bas. Harris speelt vaak E op de 7e fret van de A-snaar in plaats van de lege snaar, en zijn bas is meestal duidelijk in de mix: vergelijk je eigen E op snaar 5 op de 7e fret ermee.
• Drop D alleen waar het hoort. The Legacy en If Eternity Should Fail hebben snaar 6 nodig, naar D. Live opnamen kunnen Adrian Smith in Drop D hebben bij oudere nummers, maar de studioversies staan in E Standard.
• Let op je editie. De remaster van 1998 van Powerslave ligt ongeveer 15 cent te hoog; de andere heruitgaven in de bibliotheek spelen op de oorspronkelijke snelheid.