Stroje Iron Maiden.

Od pierwszego dema po Senjutsu rama jest ta sama. Harris gra na basie palcami, nastrojonym E A D G, i często sam niesie riff. Dwie gitary w E Standard grają z nim riff albo harmonizują nad nim, a od powrotu Bruce'a Dickinsona i Adriana Smitha w 1999 roku jest trzech gitarzystów: Dave Murray, Adrian Smith i Janick Gers, wciąż w jednym stroju. Transkrypcje Songsterr wszystkich siedemnastu albumów studyjnych ustawiają gitary w E Standard, a bas w E A D G, w każdej piosence, poza dwiema piosenkami w Drop D, kilkoma pojedynczymi partiami i akustycznymi intrami opisanymi niżej. Sprawdzenie TuneLit ze słuchu, które nasłuchuje najniższej pustej struny, zgadza się w 146 z 162 piosenek, które mogło odczytać.

Warto wiedzieć przed graniem razem z nagraniem: Harris często gra swoje E na 7. progu struny A, a nie na pustym E. W partiach basu Songsterr The Trooper i Hallowed Be Thy Name prawie cztery nuty na dziesięć to właśnie takie przyciśnięte E. Puste niskie E brzmi rzadziej, niż można się spodziewać, a w większości słynnych riffów gitary też grają na strunach A i D.

Drop D pojawiło się późno, i to głównie za sprawą Adriana Smitha. Powiedział, że producent Roy Z pokazał mu ten strój w latach, kiedy razem pracowali pod koniec lat 90. przy solowych albumach Bruce'a Dickinsona, i że zaczął go używać w Iron Maiden po powrocie w 1999 roku. Na scenie zespół gra piosenki takie jak Run to the Hills i The Clairvoyant z jego gitarą w Drop D, a według jego słów jest jedynym w zespole, który tak robi: jego koledzy nie byli chętni. To dotyczy występów na żywo. Nagrania tych piosenek z 1982 i 1988 roku są w E Standard jak wszystko inne, a na albumach studyjnych jego Drop D pojawia się tylko w pojedynczych partiach: w rytmie w tabulaturze Ghost of the Navigator, w akustycznym intro The Writing on the Wall. Dwie piosenki idą na całość. The Legacy (2006) ma każdą partię gitarową w Drop D w obu swoich tabulaturach, a If Eternity Should Fail (2015), według Loudwire, była pierwszą piosenką zespołu nagraną w Drop D, z gitarami i basem razem.

TuneLit mierzy płyty z własnej kolekcji właściciela, a dla Iron Maiden ta kolekcja jest bogata. Podstawowym źródłem każdego albumu jest najwcześniejsze wydanie CD w bibliotece:

• Iron Maiden, Killers i Piece of Mind: pierwsze japońskie wydania CD (Toshiba EMI CP32-5106, CP32-5107 i CP32-5109).
• Fear of the Dark: oryginalne japońskie CD z 1992 roku (Toshiba EMI TOCP-7155).
• The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son of a Seventh Son i No Prayer for the Dying: płyty z albumami z dwupłytowych wznowień z 1995 roku. Ich płyty bonusowe z utworami B-side nie zostały zmierzone.
• Od The X Factor do Senjutsu: po jednym wydaniu CD każdego, z lat, w których albumy wyszły. The Book of Souls i Senjutsu to albumy podwójne, i liczą się obie płyty.

Pozostałe wydania w bibliotece są tylko kontrolą, nigdy źródłem: wznowienia z 1995 roku Iron Maiden, Killers, Piece of Mind i Fear of the Dark oraz wybrane piosenki z remasterów z 1998 i 2015 roku. Każde wydanie jest mierzone tak samo, więc to, które gra w innym tempie, pojawia się jako inna odchyłka. Większość nie; wyjątki są opisane w "Wznowienia i remastery" poniżej.

Metoda w skrócie: TuneLit czyta 90 sekund każdej piosenki i wylicza, jak daleko jej dźwięki są od siatki A 440. Daje to odchyłkę w centach, setnych częściach półtonu, ale tylko w granicach jednego półtonu, więc to, na jaki dźwięk są nastrojone struny, pochodzi z tabulatur, sprawdzonych z nagraniem. Odchyłki w granicach 4 ¢ liczą się jako kamerton; piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od swojego albumu o 8 ¢ lub więcej, a w pobliżu A 440 jeden herc to około 4 ¢. Pomiar słyszy tylko wynik: nie odróżni taśmy, która przyspieszyła, od gitary nastrojonej wysoko. Do grania razem nie ma to znaczenia, bo i tak dopasowujesz się do płyty.

Czytaj to tak: debiut to jedyny album Iron Maiden, do którego naprawdę trzeba się nastroić. Piece of Mind przy +8 ¢ warto dopasować, jeśli grasz razem z nagraniem podwójne solówki. Wszystko inne mieści się w granicach 6 ¢ od A 440, czego mało kto usłyszy w miksie zespołu, a od Fear of the Dark zespół gra przy kamertonie.

Pierwsze wydanie zespołu: trzy utwory z dema nagranego w Spaceward Studios w Cambridge 30 i 31 grudnia 1978 roku. Śpiewa Paul Di'Anno, Dave Murray gra na gitarze, Harris na basie, a Doug Sampson na perkusji. Zespół wytłoczył 5000 egzemplarzy na własnej wytwórni w listopadzie 1979 i sprzedawał je wysyłkowo. Nazwa EP-ki pochodzi od klubu Neala Kaya Bandwagon Soundhouse, gdzie po raz pierwszy puszczono taśmę. Tabulatury Songsterr dla Iron Maiden, Prowler i Invasion są w E Standard, choć dwa pierwsze odpowiadają późniejszym nagraniom albumowym. TuneLit nie zmierzył EP-ki, więc jest podana na kamertonie. Skoro późniejszy album wyszedł tak mocno za wysoko, sprawdź strój ze słuchu, zanim mu zaufasz.

Nagrany w Kingsway Studios w Londynie na początku 1980 roku z producentem Wil Malone, i skończony w około dwa tygodnie. Debiut jest jedynym albumem z Dennisem Strattonem jako drugim gitarzystą. Tabulatury są zgodne: E Standard na gitarach i basie. Phantom of the Opera, najważniejszy utwór albumu, opiera riffy na E, głównie na strunach A i D, a Harris je dubluje.

Potem niespodzianka. Na pierwszym japońskim CD album jest około 22 ¢ za wysoko, czyli A wynosi około 445,7. Prowler i Remember Tomorrow mają 25 ¢ za wysoko, Phantom of the Opera i Transylvania 24, utwór tytułowy 22, Charlotte the Harlot 17, a Strange World 14. Running Free wyróżnia się, na kamertonie (+0,2 ¢). Był to pierwszy singiel, wydany w lutym 1980, gdy album był jeszcze miksowany. Pomiar nie mówi, dlaczego tak jest, tylko że tak jest, na obu wydaniach CD w bibliotece.

Czy odchyłka jest na CD, czy na taśmach? Wszystkie wydania tutaj się zgadzają. Wydanie z 1995 odpowiada japońskiemu CD z dokładnością do około centa we wszystkich ośmiu utworach, remaster z 1998 ma Charlotte the Harlot na +18,5 ¢, a remaster z 2015 ma Prowler i Remember Tomorrow około +18 ¢ oraz Strange World na +14 ¢. Ten remaster gra trochę wolniej w dwóch utworach, o około 6 centów, ale nic w bibliotece nie sprowadza albumu do A 440. Czy taśma szła za szybko, czy zespół stroił wysoko, gitara nastrojona na A 440 brzmi względem tej płyty za nisko, i usłyszysz to w liniach harmonii Phantom of the Opera.

Jak nastroić: E Standard z A odniesienia około 445,7 (przycisk Nastrój ustawia +22 ¢), a dla Running Free zwykłe A 440. Sanctuary, singiel, który wersja amerykańska i późniejsze CD dodały do albumu, nie był na oryginalnej brytyjskiej liście utworów i nie jest tu wymieniony. Na wydaniu z 1995 brzmi wyraźnie niżej niż reszta albumu, około 21 ¢ poniżej A 440, więc jeśli masz go na swojej płycie, nastrój go osobno.

Adrian Smith zastąpił Strattona, Martin Birch zaczął serię jako producent, która trwała do 1992 roku, a Paul Di'Anno zaśpiewał swój ostatni album Iron Maiden, nagrany w Battery Studios w Londynie. Każda tabulatura jest w E Standard. Wrathchild otwiera riff basowy Harrisa na E, a gitary odpowiadają na tym samym E, na pustej strunie najniższej i na 7. progu struny A.

Pierwsze japońskie CD jest około 4 ¢ za wysoko (A ≈ 440,9), co liczy się jako kamerton. Utwory mieszczą się w zakresie od +1 ¢ (Innocent Exile) do +9 ¢ (Genghis Khan, z mniejszą pewnością). Wydanie z 1995 odpowiada japońskiemu dyskowi z dokładnością do centa. Remastery z 1998 i 2015 są około 4 ¢ niżej we wszystkich zmierzonych utworach, co znaczy, że grają około ćwierć procent wolniej: nie ma powodu, by nastrajać na nowo, ale to znak, że przegrania różnią się między sobą. Twilight Zone, dodany do wersji amerykańskiej i późniejszych CD, nie był na oryginalnym brytyjskim albumie.

Jak nastroić: E Standard na A 440.

Pierwszy album Bruce'a Dickinsona i ostatni Clive'a Burra, perkusisty, znów z Birchem w Battery Studios. Tabulatury: E Standard w całości. Utwór tytułowy i Run to the Hills krążą wokół D, A, G i C na strunach A i D i prawie nie dotykają pustej struny najniższej E; Hallowed Be Thy Name wraca do E.

Najwcześniejsze CD w bibliotece to wydanie z 1995, które wypada około 2 ¢ za wysoko, czyli na kamertonie. Utwory zgadzają się w granicach kilku centów, z wyjątkiem Gangland, około 17 ¢ za wysoko (A ≈ 444,2) i 15 ¢ powyżej reszty. Utwór pojawił się późno: zespół musiał wybrać między Gangland a Total Eclipse jako stroną B Run to the Hills, a Gangland trafił na album. Remaster z 2015 mieści się w granicach około 2 ¢ od CD z 1995 w Children of the Damned i Run to the Hills; The Prisoner z remastera z 1998 wypada 9 ¢ niżej, ale to pojedynczy utwór.

Jak nastroić: E Standard na A 440; Gangland na +17 ¢.

Pierwszy album Nicko McBraina, nagrany w Compass Point Studios w Nassau na Bahamach. E Standard na każdej tabulaturze. The Trooper to podręcznikowy galop Iron Maiden: Harris na E, na 7. progu struny A, gitary na E i B nad nim, a potem podwójne solówki.

Pierwsze japońskie CD jest około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 442,0), najbardziej za wysoko nastrojony album po debiucie. Die with Your Boots On ma +12 ¢, Still Life +11, The Trooper +10, Where Eagles Dare, Revelations, Flight of Icarus i Quest for Fire +7 do +8, Sun and Steel +5, a To Tame a Land +2. Wydanie z 1995 zgadza się z japońskim CD utwór po utworze (mediana różnicy 0,0 ¢). Ciekawostka tego japońskiego tłoczenia: umieszcza krótką, odwróconą wiadomość na początku Still Life na osobnym utworze, więc od tego miejsca numeracja utworów jest o jeden wyższa.

Jak nastroić: E Standard +8 ¢. 8 ¢ to niewiele przy riffie, ale w harmoniach prowadzących The Trooper to różnica między czystą tercją a lekkim tarciem.

Znów do Nassau, na album, który otwiera Aces High i 2 Minutes to Midnight, a zamyka 13-minutowy Rime of the Ancient Mariner. Wszystko w E Standard. Rime mocno korzysta z pustej struny najniższej E: w jego tabulaturze w Songsterr około jednej czwartej nut obu partii gitarowych to ta pusta struna, głównie wytłumiana dłonią.

Wydanie CD z 1995 jest około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441,3), większość utworów między +4 a +9 ¢. The Duellists jest wyjątkiem na kamertonie (−3 ¢), a remaster z 2015 pokazuje tę samą lukę (−4 ¢ przy około +6 ¢ dla pozostałych utworów), więc dostaje własną wartość. Remaster z 2015 poza tym gra w tym samym tempie co CD z 1995. Remaster z 1998 już nie: jego Powerslave wypada około 19 ¢ za wysoko, czyli 15 ¢ ponad CD z 1995, a Back in the Village też jest za wysoko, z niską pewnością. To wydanie przeniosło też intro utworu tytułowego na koniec Back in the Village.

Jak nastroić: E Standard +5 ¢, The Duellists na A 440. Przy remasterze z 1998 nastrój jeszcze o około 15 ¢ wyżej.

Pierwszy album Iron Maiden z gitarowymi syntezatorami, nagrany w Compass Point i Wisseloord w Holandii. Wasted Years, napisany przez Adriana Smitha, jest jedynym utworem bez nich, a jego intro opiera się na pustej wysokiej strunie E. Każda tabulatura jest w E Standard: syntezatory są grane na zwykłych gitarach zespołu.

CD z 1995 mieści się z dokładnością do centa w A 440, a każdy utwór w granicach 6 ¢: kamerton, najrówniejszy z albumów z lat 80. Remastery z 1998 i 2015 są zgodne.

Jak nastroić: E Standard na A 440.

Nagrany w Musicland Studios w Monachium, klawisze grają członkowie zespołu oraz inżynier, a nie najęty muzyk. To ostatni album Adriana Smitha przed jego odejściem w 1990 roku. Wszystko w E Standard.

CD z 1995 jest około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441,3), a niewiele albumów Iron Maiden jest tak równych: pięć z ośmiu utworów mieści się między +4 a +6 ¢, Moonchild najniżej przy +1,5 ¢, a The Evil That Men Do najwyżej przy +7 ¢. Remastery z 1998 i 2015 zgadzają się w granicach 3 ¢ na zmierzonych utworach, poza jednym odczytem utworu tytułowego na remasterze z 1998, którego nie potwierdza żaden inny utwór.

Jak nastroić: E Standard +5 ¢.

Pierwszy album Janicka Gersa, nagrany w studiu Steve'a Harrisa, Barnyard, w Essex. E Standard w całości.

CD z 1995 jest około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441,5), ale utwory są bardziej rozrzucone niż zwykle: Holy Smoke, Hooks in You i utwór tytułowy leżą blisko A 440 (od −2 do +1 ¢), a Tailgunner, Public Enema Number One i Fates Warning mają od +7 do +9 ¢. Mother Russia jest wyraźnie niżej, około 9 ¢ za nisko (A ≈ 437,7), a remaster z 2015 to potwierdza (−9,5 ¢). Poza tym remaster zgadza się z CD z 1995.

Jak nastroić: E Standard +6 ¢ dla większości albumu lub A 440 dla trzech utworów leżących przy tym poziomie; Mother Russia z −9 ¢.

Ostatni album Bruce'a Dickinsona przed jego odejściem w 1993 roku, nagrany w Barnyard i współprodukowany przez Harrisa i Bircha. E Standard na każdej tabulaturze. Riffy utworu tytułowego leżą w d-moll na strunach A i D, z B♭ na 1. progu struny A, i prawie nie używają pustej struny najniższej E.

Oryginalne japońskie CD jest na kamertonie (−1 ¢), utwory między −5 a +4 ¢. Wydanie z 1995 i remaster z 2015 wypadają tak samo, z dokładnością do około centa. Od tego momentu każdy album Iron Maiden mieści się w granicach 4 ¢ od A 440.

Jak nastroić: E Standard na A 440.

Dwa albumy Blaze'a Bayleya, oba produkowane przez Harrisa z Nigelem Greenem w Barnyard. Każda tabulatura gitarowa jest w E Standard. Jedyna tabulatura basu Look for the Truth obniża strunę E Harrisa do D, a gitary są w E; nic innego tego nie potwierdza, a sprawdzenie TuneLit z nagrania zgadza się z E dla tego utworu.

Oba albumy są na kamertonie. Utwory The X Factor mieszczą się między −6 ¢ (Fortunes of War) a +7 ¢ (The Aftermath), z medianą 0, a Virtual XI jest tak dokładny, jak tylko płyta może być: każdy utwór w granicach 3 ¢ od A 440. Remastery z 2015 są zgodne.

Jak nastroić: E Standard na A 440.

Dickinson i Smith wracają, Gers zostaje, a Iron Maiden stają się zespołem z trzema gitarami; album nagrano w Paryżu z producentem Kevinem Shirleyem. Każda tabulatura jest w E Standard, z jednym wyjątkiem pasującym do nawyku Smitha: jedna z trzech partii gitarowych Ghost of the Navigator, przypisana jemu, obniża najniższą strunę do D. Album jest na kamertonie, każdy utwór w granicach 2,5 ¢, a remaster z 2015 się zgadza.

Jak nastroić: E Standard na A 440. Jeśli grasz partię Smitha z Ghost of the Navigator z tej tabulatury, obniż strunę 6 do D.

Nagrany w Sarm West w Londynie. E Standard na kamertonie, każdy utwór w granicach 3 ¢. Dwie uwagi: tabulatura Gates of Tomorrow w Songsterr daje dwie partie rytmiczne w Drop D, a solo w E Standard, a sprawdzenie TuneLit z audio nie jest pewne co do najniższej struny tego utworu, więc sprawdź ją ze słuchu. Journeyman zamyka album na gitarach akustycznych, wszystkie trzy zapisane w E Standard w tabulaturach.

Nagrany w Sarm West i wydany bez masteringu, bo Harris chciał, żeby brzmiał tak, jak w studiu. Album jest na kamertonie (+1 ¢), z jednym utworem wyraźnie wyżej: Brighter Than a Thousand Suns, około 11 ¢ za wysoko (A ≈ 442,8).

The Legacy to pierwszy utwór Iron Maiden zapisany w tabulaturze w całości w Drop D. Obie tabulatury Songsterr tak go ustawiają: każda partia elektryczna ma najniższą strunę na D, a ta pełniejsza rozpisuje akustyczne intro w D A D G A D. Sprawdzenie TuneLit z audio słyszy niskie D, a żaden z najmocniejszych niskich dźwięków utworu nie jest E, co pasuje do tabulatur. Późniejsza wiadomość Loudwire, że If Eternity Should Fail był pierwszym utworem zespołu w Drop D, nie zgadza się z nimi. Wersja The Legacy z remastera z 2015 odpowiada oryginalnemu CD w granicach 4 ¢.

Jak nastroić: E Standard na A 440; Brighter Than a Thousand Suns na +11 ¢; The Legacy w Drop D na A 440.

Nagrany w Compass Point w Nassau i The Cave w Malibu. E Standard na kamertonie (+2 ¢), utwory od około −6 ¢ (When the Wild Wind Blows) do +7 ¢ (El Dorado). The Talisman otwiera dwie gitary akustyczne, które tabulatura Songsterr zapisuje jako D A D G A D; potem zespół wchodzi w E Standard, czyli w strój, który ustawia przycisk Nastrój. Remaster z 2015 zgadza się z CD.

Pierwszy studyjny album podwójny zespołu, nagrany w Paryżu pod koniec 2014 roku. Empire of the Clouds trwa około 18 minut, z Brucem Dickinsonem przy pianinie. Płyty CD są około 4 ¢ za wysoko (A ≈ 441,0), na granicy tego, co liczy się jako kamerton, z Tears of a Clown i Death or Glory na +9 i +7,5 ¢, a Shadows of the Valley lekko za nisko, na −4,5 ¢, czyli 8 ¢ poniżej reszty.

If Eternity Should Fail otwiera album w Drop D. Dickinson napisał go na planowany album solowy, a Loudwire podał, że to pierwszy utwór Iron Maiden nagrany w Drop D. W tabulaturze Songsterr wszystkie trzy gitary obniżają najniższą strunę do D, a bas Harrisa też obniża strunę E (D A D G). Sprawdzenie TuneLit z audio słyszy niskie D.

Jak nastroić: E Standard na A 440 (albo +4 ¢, jeśli chcesz ostatnie kilka centów); If Eternity Should Fail w Drop D, gitara i bas.

Album podwójny nagrany w Paryżu na początku 2019 roku. E Standard na kamertonie (−3 ¢), ale dwie płyty różnią się trochę: pięć z sześciu utworów na pierwszej jest o 3 do 8 ¢ za nisko, Lost in a Lost World najniżej przy −8 ¢, a cztery na drugiej mieszczą się w granicach 5 ¢ od A 440. The Writing on the Wall otwiera gitara akustyczna w Drop D (partia w Songsterr przypisana Smithowi, a transkrypcja Bonedo się z nią zgadza), zanim zespół wejdzie w E Standard. Jedna z pięciu partii gitarowych w tabulaturze The Time Machine, przypisana Murrayowi, też jest w Drop D.

Jak nastroić: E Standard na A 440; w intrze The Writing on the Wall obniż strunę 6 do D.

• Drop D: The Legacy (2006) i If Eternity Should Fail (2015, bas też obniżony).
• Akustyczne intra w innych strojach: The Talisman (D A D G A D) i The Writing on the Wall (Drop D); oba przechodzą dalej w E Standard.
• Pojedyncze partie w Drop D w jednej tabulaturze: Ghost of the Navigator, Gates of Tomorrow, The Time Machine; oraz bas Look for the Truth.
• Własna wysokość: Running Free (0 ¢ przy albumie na +22 ¢), Gangland (+17 ¢), The Duellists (−3 ¢), Mother Russia (−9 ¢), Brighter Than a Thousand Suns (+11 ¢), Shadows of the Valley (−4,5 ¢).

Właściciel prosił, by każdy nowy pomiar był sprawdzany względem starszych wydań, a biblioteka Iron Maiden to ułatwia. Większość wydań gra w dokładnie tym samym tempie:

• Dwupłytowe reedycje Iron Maiden, Killers, Piece of Mind i Fear of the Dark z 1995 roku odpowiadają pierwszym japońskim CD z dokładnością do około centa na każdym utworze (mediany −1,2, −0,9, 0,0 i −0,2 ¢).
• Remastery z 2015 zgadzają się z CD w granicach około 2 ¢ na The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son, No Prayer for the Dying, Fear of the Dark, The X Factor, Virtual XI, Brave New World, Dance of Death i The Final Frontier.
• Remastery z 1998 i 2015 albumu Killers wypadają około 4 ¢ niżej na każdym zmierzonym utworze, a remaster z 2015 debiutu wypada około 6 ¢ niżej na Prowler i Remember Tomorrow (nie na Strange World). To niewielkie różnice, ale wciąż daleko od A 440 na debiucie.
• Remaster z 1998 Powerslave jest wyraźnym wyjątkiem: około 15 ¢ wyżej niż CD z 1995 na swoim utworze tytułowym. Jeśli to twoja wersja, nastrój do niej, a nie do wartości z albumu.

Sprawdzenie półtonów TuneLit nasłuchuje najniższej pustej struny w każdym utworze. Zgadza się z tabulaturami w 146 z 162 utworów, w tym z niskim D The Legacy i If Eternity Should Fail. W dziewięciu utworach skłania się o półton wyżej, w stronę F: Deja-Vu, The Angel and the Gambler, Como Estais Amigos, Dream of Mirrors, Rainmaker, No More Lies, Journeyman, Mother of Mercy i The Writing on the Wall. Żadna tabulatura ani źródło nie daje żadnego utworu Iron Maiden w F, a ten skręt to znany słaby punkt metody: utwór, który rzadko gra pustą najniższą strunę, więc zostają w E Standard. Siedem kolejnych utworów nie dostało wyraźnej odpowiedzi, w tym Gates of Tomorrow z partiami rytmicznymi w Drop D.

• Nastrajaj według nagrania, nie według tabulatury. Tabulatury dobrze ustawiają struny prawie w każdym utworze, a nic nie mówią o wysokości dźwięku. Co najmniej przy debiucie (+22 ¢) i Piece of Mind (+8 ¢) użyj przycisku Nastrój.
• Harmonie pokazują każdy cent. Podwójne solówki Iron Maiden to tercje i kwinty granie jedno nad drugim. Gitara oddalona o kilka centów od nagrania zamienia słodką harmonię w powolne dudnienie, więc dopasuj dźwięk odniesienia, zanim zaczniesz pracę nad solówkami.
• Strój względem E zagranego na progu w basie. Harris często gra E na 7. progu struny A, a nie na pustej strunie, a jego bas jest zwykle wyraźnie słyszalny w miksie: porównaj swoje E na strunie 5, na 7. progu, z tym dźwiękiem.
• Drop D tylko tam, gdzie trzeba. The Legacy i If Eternity Should Fail potrzebują struny 6 obniżonej do D. Nagrania koncertowe mogą mieć Adriana Smitha w Drop D w starszych utworach, ale wersje studyjne są w E Standard.
• Zwróć uwagę na wydanie. Remaster Powerslave z 1998 gra około 15 ¢ za wysoko; inne reedycje grają w oryginalnym tempie.