Stroje Foo Fighters.

Nagrania niektórych zespołów są o ćwierć tonu lub więcej od zwykłego tunera. Płyty Foo Fighters nie są. Dziesięć z dwunastu wydań mierzy się w granicach około 3 ¢ od A 440, czego ucho nie odróżni od kamertonu, więc TuneLit podaje je jako zwykłe A 440. Dwa albumy są trochę poza normą, a trzeci kryje dwie wysokości:

• One by One (2002) to najbardziej zaniżony album Foo Fighters: około 10 ¢ za nisko na naszym CD, A ≈ 437.4.
• Medicine at Midnight (2021) jest około 5 ¢ za wysoko, A ≈ 441.2.
• In Your Honor (2005) dzieli się na dwie części: dziesięć utworów mieści się w granicach około 3 ¢ od A 440, a dziewięć jest 5 do 8 ¢ za nisko. Wartość albumu leży między obiema grupami, około 3 ¢ za nisko, więc jego przyciski otwierają kamerton.

Dziesięć centów to niewiele, ale słyszysz je jako powolne falowanie, gdy brzmiący akord rezonuje z płytą. Jeśli One by One brzmi lekko kwaśno, mimo że każdy próg jest dobry, stuknij przycisk Nastrój na jego stronie albumu: sam ustawi odchyłkę.

Trzy utwory wyraźnie odstają od swoich albumów i mają własne ustawienie: The Deepest Blues Are Black na In Your Honor (około 7 ¢ za wysoko), A Matter of Time na Wasting Light (około 7 ¢ za nisko) i No Son of Mine na Medicine at Midnight (około 4 ¢ za nisko, przy albumie lekko za wysoko).

Jeden trik ze strojem, którego potrzebuje każdy gitarzysta Foo Fighters, to Drop D: obniż 6. strunę o cały ton, z E do D, a pozostałe pięć zostaw w spokoju (D A D G B E). Power chordy mieszczą się wtedy pod jednym palcem na trzech najniższych strunach, a pusta niska D rezonuje pod wszystkim.

Historia Everlong według samego zespołu zaczyna się tutaj. Grohl opisywał, jak znalazł jego otwierający akord między podejściami do Monkey Wrench, utworu w Drop D, podczas sesji The Colour and the Shape, a potem napisał cały utwór na gitarze akustycznej w tym samym stroju. Oba utwory wciąż gra się w ten sposób: w Rig Rundowns magazynu Premier Guitar Chris Shiflett pokazuje gitarę trzymaną w Drop D do Monkey Wrench i Everlong, obok innych, które zostają w standardzie.

W całym katalogu tabulatury podają siedemnaście utworów w Drop D. Skupiają się na wczesnych albumach: trzy na debiucie, cztery na The Colour and the Shape, dwa na There Is Nothing Left to Lose i pięć na One by One. Potem Drop D staje się rzadki: Razor na In Your Honor, Shame Shame na Medicine at Midnight i Rest na But Here We Are. Od Echoes, Silence, Patience & Grace w górę niemal wszystko jest w zwykłym E Standard.

Żeby sprawdzić Drop D ze słuchu, zagraj 6. strunę na 7. progu razem z pustą 5. struną: oba powinny dać to samo A. Albo porównaj pustą 6. strunę z pustą 4. struną, która powinna brzmieć dokładnie oktawę wyżej.

Kilka utworów wymaga czegoś innego niż E Standard czy Drop D:

• Weenie Beenie (1995): C G D G B E. Obie najniższe struny w dół: 6. struna do C, 5. do G, a tabulatura basu idzie za nimi: C G D G. To jedyny tu utwór, w którym obniżono obie niskie struny.
• X-Static (1995): E♭ Standard, każda struna o półton w dół. To jedyny utwór z półtonem w dół w głównych tabulaturach.
• Stacked Actors (1999): A A D G B E. Zmienia się tylko 6. struna, ale obniża się o siedem półtonów, aż do A, oktawę poniżej 5. struny. Ta oktawa to brzmienie riffu. Struna będzie bardzo luźna; pomoże grubsza grubość strun.
• See You (1997): E A D G B D. Akustyczna partia Grohla obniża tylko najwyższą strunę, z E do D.
• M.I.A. (1999): D A D G A E, otwarty, dźwięczny strój z jedynej pełnej tabulatury, więc traktuj to jako dobre przypuszczenie.
• Ciężar w basie: tabulatury basu Hell i Concrete and Gold obniżają najniższą strunę basu do D, podczas gdy gitary zostają w E Standard, a sprawdzenie nagrania w TuneLit słyszy mocne niskie D w obu.

Warto wiedzieć jeszcze trzy szczegóły. Na Wasting Light i w dwóch utworach Sonic Highways dodatkowy niski dół pochodzi z gitary baritone, granej przez Pata Smeara (a na Something from Nothing przez Ricka Nielsena), a nie z obniżania zwykłych gitar. Na The Teacher (2023) tabulatura daje Grohlowi gitarę dwugryfową: jeden gryf w E Standard, drugi z kapodastrem na 7. progu. A w Generator samogłoskę w riffie robi talk box, a nie inny strój.

1995: jeden człowiek, wiele strojów. Grohl nagrał debiut niemal sam w ciągu tygodnia października 1994, grając na gitarze, basie i perkusji; kilka utworów wróciło do jego domowych demo z czasów Nirvany. To najbardziej zróżnicowany album Foo Fighters pod względem strojów: E Standard w większości utworów, Drop D dla Alone + Easy Target, Good Grief i Exhausted, E♭ Standard dla X-Static i C G D G B E dla Weenie Beenie.

1997–2002: E Standard i Drop D obok siebie. Z pełnym zespołem i producentem Gilem Nortonem The Colour and the Shape ustala się na dwóch strojach: E Standard (My Hero, Walking After You) i Drop D (Monkey Wrench, Everlong). There Is Nothing Left to Lose, nagrany przez trio: Grohla, Nate'a Mendela i Taylora Hawkinsa w piwnicy Grohla w Wirginii, jest głównie w E Standard, z wielkim wyjątkiem w postaci niskiego A z Stacked Actors. One by One dzieli się niemal po równo między E Standard (All My Life, Times Like These) i Drop D (Low, Halo, Overdrive, Burn Away).

Od 2005: E Standard jako reguła. Dwie płyty In Your Honor, jedna głośna i jedna akustyczna, zapisane są niemal w całości w E Standard, z Razor w Drop D. Od Echoes, Silence, Patience & Grace (2007) do But Here We Are (2023) tabulatury podają E Standard w niemal każdym utworze, a Drop D tylko dla Shame Shame i Rest.

Na żywo. Rig Rundowns Shifletta pokazują gitary w standardzie i w Drop D obok siebie w jego zestawie koncertowym, przy czym ta w Drop D jest przypisana do Monkey Wrench i Everlong. TuneLit nie zmierzył żadnego nagrania koncertowego, więc zacznij od ustawienia ze studia i dostrój ze słuchu.

Foo Fighters (1995)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 0 ¢).

Tabulatury podają This Is a Call, I'll Stick Around, Big Me, Floaty, Oh, George, For All the Cows i Wattershed w zwykłym E Standard. Alone + Easy Target, Good Grief i Exhausted obniżają 6. strunę do D; na Alone + Easy Target i Exhausted niskie D jest najczęstszym basowym dźwiękiem na płycie. Przy Good Grief tabulatury w większości zgadzają się na Drop D, choć jeden plik Guitar Pro zapisuje to w Drop C♯. X-Static jest o półton niżej dla każdej gitary i basu; Greg Dulli z Afghan Whigs gra dodatkową gitarę, jedyną partię, której Grohl nie zagrał sam. Weenie Beenie obniża dwie dolne struny do C i G, a sprawdzenie nagrania słyszy to niskie C na dole miksu.

CD jest dokładnie na A 440, a utwory rozrzucone w granicach około 5 ¢ wokół niego. Weenie Beenie wskazuje około 13 ¢ za wysoko, ale z niską pewnością, więc zostaje przy wartości albumu.

W TuneLit: E Standard w większości utworów, Drop D w utworach 4, 5 i 12, E♭ Standard dla X-Static i własny strój C G D G B E dla Weenie Beenie. Wszystko przy A 440.

The Colour and the Shape (1997)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 2 ¢ za wysoko).

Pierwszy album z pełnym zespołem łączy dwa stroje. My Hero, Walking After You, Up in Arms, Doll i większość albumu są zapisane w E Standard. Monkey Wrench, Everlong, Hey, Johnny Park! i February Stars są w Drop D. Przy Monkey Wrench i Everlong pochodzi to od samego Grohla, a Shiflett wciąż trzyma gitarę w Drop D dla obu. See You obniża tylko najwyższą strunę do D dla akustycznej partii Grohla, podczas gdy elektryczna partia Pata Smeara zostaje w E Standard.

Jeden szczegół przy Monkey Wrench: pusta niska D rzadko słychać na płycie, więc samo sprawdzenie nagrania nie mogłoby potwierdzić Drop D. Relacja samego zespołu rozstrzyga sprawę.

W TuneLit: E Standard, Drop D dla utworów 2, 3, 10 i 11 oraz E A D G B D dla See You. Wszystko przy A 440. Słynny kształt akordu w Everlong działa tylko z niskim D, więc nastrój ponownie przed utworem 11.

There Is Nothing Left to Lose (1999)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 1 ¢ za wysoko).

Learn to Fly, Breakout, Generator, Aurora, Next Year, Gimme Stitches i Ain't It the Life są zapisane w E Standard. Pierwszy utwór to najdziwniejszy strój albumu: na Stacked Actors 6. struna opada aż do A, oktawę poniżej 5. struny, a Wikipedia i główna tabulatura się zgadzają. Live-In Skin i Headwires są w Drop D, a nagranie wyraźnie słyszy ich niskie D. Jedyna pełna tabulatura M.I.A. używa D A D G A E, co podajemy z ostrzeżeniem, bo żadne drugie źródło tego nie potwierdza.

Cały album mieści się w granicach kilku centów od A 440, jedna z najbardziej spójnych płyt w katalogu.

W TuneLit: E Standard, A A D G B E dla utworu 1, Drop D dla utworów 7 i 9 oraz D A D G A E dla M.I.A. Wszystko przy A 440.

One by One (2002)

E Standard −10 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −10 ¢ (A ≈ 437,4), zmierzony przez TuneLit na CD.

All My Life, Have It All, Times Like These, Disenchanted Lullaby, Lonely as You i Come Back są zapisane w E Standard; Times Like These opiera się na otwartym kształcie akordu D, a nie na obniżonej strunie. Low, Halo, Overdrive i Burn Away są w Drop D. W Tired of You tabulatura daje wyciszoną gitarę Grohla w Drop D, a drugą gitarę w E Standard; to jedyny utwór zachowany z pierwszych sesji albumu, z gościnnym udziałem Briana May.

To najniżej dostrojony album Foo Fighters. Jego utwory mieszczą się w zakresie od około 5 do 13 ¢ za nisko, a TuneLit przyjmuje 10 ¢ dla całego albumu (A ≈ 437.4), czyli środek utworów w E Standard. Pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę: nie odróżni lekko niskiego stroju od taśmy odtwarzanej trochę za wolno.

W TuneLit: E Standard przy −10 ¢, Drop D przy −10 ¢ dla utworów 2, 6, 7, 9 i 10.

In Your Honor (2005)

E Standard20 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 3 ¢ za nisko, pomiędzy dwiema grupami utworów).

Podwójny album: głośna płyta rockowa (utwory 1–⁠10) i cicha, w większości akustyczna (utwory 11–⁠20), nagrany na taśmie analogowej. Tabulatury zapisują prawie wszystko w E Standard: In Your Honor, Best of You, DOA, No Way Back i Resolve po głośnej stronie; Still, Miracle, Friend of a Friend, On the Mend i Virginia Moon na cichej. Razor, akustyczny utwór zamykający z Joshem Hommem na gitarze, jest w Drop D, a jego niskie D to najczęstszy dźwięk basu na płycie.

Dwa głośne utwory kryją niskie D pod gitarami w E Standard. Tabulatura basu Hell opada do D, a nagranie się zgadza: niskie D jest zdecydowanie najczęstszym dźwiękiem basu. End Over End nie ma tabulatury basu, ale nagranie nigdy nie słyszy pustej niskiej E, tylko niskie D, więc bas prawdopodobnie też tu jest obniżony.

Strojenie to zagadka albumu. Dziesięć utworów, między innymi In Your Honor, No Way Back, DOA, Miracle i Razor, leży w granicach około 3 ¢ od A 440. Dziewięć pozostałych jest 5 do 8 ¢ za nisko: Hell, The Last Song, Free Me, Resolve, Friend of a Friend, Over and Out, On the Mend, Virginia Moon i Cold Day in the Sun. Grupy przecinają obie płyty, więc nie jest to jedna płyta przeciwko drugiej. Wartość albumu w TuneLit wypada między nimi, około 3 ¢ za nisko, co liczy się jako kamerton. The Deepest Blues Are Black stoi osobno, około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 441.8), więc dostaje własne ustawienie.

W TuneLit: E Standard przy A 440, Drop D dla Razor i E Standard +7 ¢ dla The Deepest Blues Are Black. Basiści dostają Drop D dla Hell. Jeśli jeden z bardziej zaniżonych utworów brzmi lekko fałszywie, obniż Dostrajanie o około 5 ¢.

Echoes, Silence, Patience & Grace (2007)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 0 ¢).

Każda główna tabulatura jest w E Standard: The Pretender, Let It Die, Long Road to Ruin, Erase/Replace, akustyczne Stranger Things Have Happened i Summer's End. Jedna rzadko używana tabulatura The Pretender jest w Drop D, ale główne tabulatury zgadzają się na standard. Ballad of the Beaconsfield Miners, akustyczny instrumental z gitarzystką Kaki King, także jest zapisany w standardzie. Przy Come Alive najczęściej oglądana tabulatura podnosi najwyższą strunę o cały ton do F♯ dla partii akustycznej, a tabulatura wersji albumowej zostaje w E Standard; podajemy E Standard jako bezpieczniejszy wybór dla twoich strun. Home to ballada na pianino.

Płyta mieści się w granicach centa od A 440.

W TuneLit: E Standard przy A 440 dla całego albumu.

Wasting Light (2011)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 2 ¢ za wysoko).

Nagrany na taśmie analogowej w garażu Grohla z Butchem Vigiem; zapisany w E Standard od Bridge Burning do Walk, w tym Rope, White Limo, These Days i Arlandria. Ciężkie partie zyskały swój ciężar dzięki Patowi Smearowi, który często grał na gitarze baritone ponad pozostałymi. Bob Mould śpiewa i gra na gitarze w Dear Rosemary, a Krist Novoselic gra na basie i akordeonie w I Should Have Known.

Album wskazuje około 2 ¢ za wysoko, co dla każdego gracza oznacza kamerton. A Matter of Time jest wyjątkiem: około 7 ¢ za nisko (A ≈ 438.2), 9 ¢ poniżej reszty, więc ma własne ustawienie.

W TuneLit: E Standard przy A 440 oraz E Standard −7 ¢ dla A Matter of Time.

Sonic Highways (2014)

E Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 1 ¢ za nisko).

Osiem utworów, każdy nagrany w innym amerykańskim mieście z lokalnymi gośćmi, wszystkie zapisane w E Standard. Rick Nielsen dodaje gitarę baritone w Something from Nothing, Pat Smear gra na baritone w Congregation, Gary Clark Jr. gościnnie w What Did I Do? / God as My Witness, a Joe Walsh w Outside. Każdy utwór mieści się w granicach około 4 ¢ od A 440.

W TuneLit: E Standard przy A 440 w całym albumie.

Saint Cecilia (2015, EP)

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit z pliku do pobrania (około 2 ¢ za wysoko).

Bezpłatne pięcioutworowe EP nagrane w Hotel Saint Cecilia w Austin podczas weekendów zespołu w ramach Austin City Limits. Saint Cecilia, Savior Breath i The Neverending Sigh są zapisane w E Standard; Sean i Iron Rooster nie mają pełnej tabulatury, ale sprawdzenie nagrania słyszy pustą niską E w Sean, co pasuje.

W TuneLit: E Standard przy A 440 dla wszystkich pięciu utworów.

Concrete and Gold (2017)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 1 ¢ za wysoko).

Pierwszy album Grega Kurstina z zespołem brzmi ciężko, ale w każdej głównej tabulaturze zostaje w E Standard: Run, The Sky Is a Neighborhood, The Line, Dirty Water i reszta. Paul McCartney gra na perkusji w Sunday Rain, a w tym utworze śpiewa Taylor Hawkins. Na utwór tytułowy warto uważać: tabulatura basu opada do D pod gitarami w E Standard, a nagranie wyraźnie słyszy to niskie D. Happy Ever After (Zero Hour) nie ma opublikowanej tabulatury, więc idzie za albumem.

W TuneLit: E Standard przy A 440 w całym albumie, z wejściem basu w Drop D na Concrete and Gold.

Medicine at Midnight (2021)

E Standard +5 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441,2), zmierzony przez TuneLit na CD.

Nagrany w starym domu w Encino, który Grohl później nazwał nawiedzonym; jedna z jego skarg dotyczyła tego, że następnego ranka zastał gitary rozstrojone. Tabulatury podają album w E Standard (Making a Fire, Waiting on a War, No Son of Mine, Cloudspotter), z wyjątkiem Shame Shame, który jest w Drop D. Love Dies Young jest sporny: dwie tabulatury są w E Standard, a trzecia w Drop C, a nagranie nigdy nie słyszy pustej niskiej E, więc jeśli riff brzmi źle, spróbuj Drop C.

Album wskazuje około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441.2), o włos powyżej kamertonu. No Son of Mine jest niżej, około 4 ¢ za nisko (A ≈ 438.9), więc ma własne ustawienie.

W TuneLit: E Standard +5 ¢, Drop D +5 ¢ dla Shame Shame i E Standard −4 ¢ dla No Son of Mine.

But Here We Are (2023)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy kamertonie, zmierzony przez TuneLit na CD (około 0 ¢).

Pierwszy album po śmierci Taylora Hawkinsa, z Grohlem z powrotem za perkusją. Rescued, Under You, The Glass, Show Me How i większość albumu są zapisane w E Standard. Rest, utwór zamykający, jest w Drop D, a jego niskie D to najczęstszy dźwięk basu na płycie. W dziesięciominutowym The Teacher tabulatura daje Grohlowi gitarę dwugryfową, z jednym gryfem w E Standard, a drugim z kapodastrem na 7. progu.

Z TuneLit: E Standard przy A 440, Drop D dla Rest.

Narzędzie Dopasuj do nagrania w TuneLit bierze fragment każdego utworu, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką temperacji równomiernej. Dzięki temu odchyłkę da się określić co do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju (E Standard, Drop D, E♭) nadal pochodzi z tabulatur i źródeł powyżej. Zmierzyliśmy wydania CD z naszej własnej biblioteki (EP Saint Cecilia z jego pliku do pobrania). Samo nagranie nigdy nie jest wysyłane ani publikowane; tutaj pojawiają się tylko liczby.

Wszystko w granicach ±4 ¢ uznajemy za kamerton i zapisujemy jako A 440, więc większość przycisków otwiera czystą E Standard lub Drop D. Tylko One by One (−10 ¢) i Medicine at Midnight (+5 ¢) oraz The Deepest Blues Are Black, A Matter of Time i No Son of Mine mają odchyłkę.

TuneLit sprawdził też każdy zmierzony utwór z nagrania pod kątem półtonu najniższej pustej struny. Z 133 utworów 104 zgadzają się z podanym tu strojem, a 16 nie daje jasnej odpowiedzi. Dziewięć kolejnych wskazuje półton wyżej: w utworach takich jak The Pretender, Long Road to Ruin i Summer's End pusta niska E po prostu nigdy nie jest grana, i jest to znany słaby punkt metody, a nie znak wyższego stroju. Cztery wskazują półton niżej (Wattershed, Friend of a Friend, Virginia Moon i The Neverending Sigh). Przy tych czterech zostawiliśmy strój z tabulatur: żadne źródło nie podaje E♭, a przy trzech z nich nuty z tabulatur pasują do płyty w E Standard znacznie lepiej niż półton niżej. Jeśli którykolwiek z nich wciąż brzmi dla ciebie fałszywie, spróbuj E♭ Standard ze słuchu.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Każdy wpis to teraz Zmierzone przez TuneLit, bo jego odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD, ale nazwa stroju opiera się na innych dowodach:

• Oficjalne: zespół tak powiedział. Własna relacja Grohla o Monkey Wrench i Everlong w Drop D.
• Często podawane: zaufane media się zgadzają, a potwierdzają to tabulatury. Niskie A utworu Stacked Actors opisano na Wikipedii i w głównej tabulaturze.
• Z tabulatur: transkrypcje tworzone przez społeczność, głównie Songsterr i Ultimate Guitar. Większość piosenek Foo Fighters ma ten status, bo zespół rzadko mówi o strojach. Tam, gdzie sprawdzenie audio lub druga tabulatura się zgadza, piszemy to w uwagach do piosenki.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. Pokazujemy najbardziej prawdopodobne ustawienie i nazywamy drugie. W przypadku Foo Fighters: Love Dies Young.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza analiza wysokości dźwięku oryginalnego nagrania, podająca odchyłkę w centach.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nieczysto, przesuń A odniesienia o herc lub dwa; w pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

• Foo Fighters (1995): E Standard w A 440. Drop D: Alone + Easy Target, Good Grief, Exhausted. E♭ Standard: X-Static. C G D G B E: Weenie Beenie.
• The Colour and the Shape (1997): E Standard w A 440. Drop D: Monkey Wrench, Hey, Johnny Park!, February Stars, Everlong. E A D G B D: See You.
• There Is Nothing Left to Lose (1999): E Standard w A 440. A A D G B E: Stacked Actors. Drop D: Live-In Skin, Headwires. D A D G A E: M.I.A.
• One by One (2002): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437). Drop D przy −10 ¢: Low, Tired of You, Halo, Overdrive, Burn Away.
• In Your Honor (2005): E Standard w A 440 (połowa piosenek jest około 7 ¢ za nisko). Drop D: Razor. The Deepest Blues Are Black przy +7 ¢. Bas w Drop D: Hell.
• Echoes, Silence, Patience & Grace (2007): E Standard w A 440 przez cały album.
• Wasting Light (2011): E Standard w A 440; A Matter of Time przy −7 ¢.
• Sonic Highways (2014) i Saint Cecilia (2015): E Standard w A 440 przez cały czas.
• Concrete and Gold (2017): E Standard w A 440. Bas w Drop D: Concrete and Gold.
• Medicine at Midnight (2021): E Standard +5 ¢ (A ≈ 441). Drop D: Shame Shame. No Son of Mine przy −4 ¢. Sporne: Love Dies Young (E Standard lub Drop C).
• But Here We Are (2023): E Standard w kamertonie (A 440). Drop D: Rest.
• Złota zasada: trzymaj drugą gitarę w Drop D albo naucz się szybko opuszczać 6. strunę. W przypadku One by One najpierw ustaw odchyłkę, zanim obwinisz swój słuch.