Stroje Van Halen.

O półton niżej, na słuch. Każda tabulatura pierwszego albumu zapisuje go w E♭ Standard, a Wikipedia zauważa, że pasiasty Frankenstrat został nastrojony o półton niżej przed Eruption. Far Out Magazine opisuje rutynę stojącą za płytami: Eddie stroił gitarę do własnego ucha, a Michael Anthony stroił do niego, bez stałej metody. W wywiadzie z Stevenem Rosenem z 1978 roku Eddie wspomniał tylko o jednym specjalnym stroju: obniżeniu niskiego E do D w niektórych partiach akustycznych.

Stroiony pod palce, nie pod puste struny. Tom Weber, technik gitarowy Eddiego w jego ostatnich latach, opisał, że ustawiał intonację tak, by była nieco za nisko, pasując do silnej lewej dłoni Eddiego, oraz temperował strój gitar tak, że wysoka struna D♯ brzmiała samotnie około 14 centów za nisko, ale przy graniu stroiła się z resztą. Ta D♯ potwierdza też, że Eddie pod koniec kariery wciąż stroił do E♭.

Dlaczego nagrania się przesuwają. Nagranie niesie strój gitary i prędkość taśmy. Pomiar TuneLit słyszy tylko wynik, więc nie może powiedzieć, czy piosenka 30 centów za wysoko była tak nastrojona, czy przyspieszona. Może natomiast stwierdzić, że różnice są już na taśmach master: oryginalne tłoczenia CD z różnych krajów zgadzają się co do wysokości każdego albumu w granicach około centa, i prawie każdej piosenki.

1978–1981: E♭ Standard. Na czterech albumach Davida Lee Rotha, aż do Fair Warning, prawie każda piosenka ma tabulaturę o półton niżej. Wyjątki są celowe: Spanish Fly gra się na gitarze z nylonowymi strunami nastrojonej o cały ton niżej do D, And the Cradle Will Rock... jest zapisane w E, a Fair Warning wprowadza strój obniżony: Unchained, „Dirty Movies”, Sinner's Swing! i Hear About It Later obniżają 6. strunę jeszcze o cały ton, do C♯. Push Comes to Shove jest zapisane w E.

1982 i 1984: mieszanka. Diver Down jest w większości zapisane w E Standard, a Secrets, Intruder i (Oh) Pretty Woman w E♭. 1984 jest w większości w E, z Drop D w Drop Dead Legs i wielkim wyjątkiem Panama, której najpopularniejsza tabulatura jest w E♭.

1986–1998: E Standard. Z Sammym Hagarem, a potem z Garym Cherone'em, tabulatury zapisują prawie wszystko w E Standard w kamertonie. Drop D pojawia się w Don't Tell Me (What Love Can Do), Amsterdam i Baluchitherium na Balance, a także w Neworld na Van Halen III. Tytułowa piosenka 5150 jest w Drop C♯, a Good Enough obniża 6. strunę aż do A. Runaround z For Unlawful Carnal Knowledge wraca do E♭.

2012: znów E♭. A Different Kind of Truth połączył Eddiego z Rothem, a jego tabulatury wracają do E♭ Standard, z Tattoo w E, Stay Frosty w Drop C i Honeybabysweetiedoll w C Standard.

Van Halen (1978)

E♭ Standard +13 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +13 ¢ (A ≈ 443,3), zmierzone przez TuneLit na amerykańskim CD. Guitar World sugeruje około +40.

Debiut nagrano w większości na żywo w Sunset Sound z producentem Tedem Templemanem, a każda tabulatura daje go o półton niżej. Pomiar TuneLit potwierdza E♭ dla każdej piosenki, w której słychać najniższą pustą strunę, i stawia album około 13 centów powyżej: za wysoko względem E♭, ale znacznie bliżej E♭ niż E. Piosenki rozchodzą się bardziej niż na większości płyt. Runnin' with the Devil i Atomic Punk są około 28 do 29 centów powyżej E♭, I'm the One dokładnie na nim, a On Fire około 5 centów poniżej. Ain't Talkin' 'bout Love odpowiada wartości albumu; jego solo jest podwojone na elektrycznym sitarze.

Ice Cream Man zaczyna się od Davida Lee Rotha na gitarze akustycznej. Główna tabulatura zapisuje jego partię w Open E♭ (E♭ B♭ E♭ G B♭ E♭, czyli Open E obniżone o półton), podczas gdy partia Eddiego, większość piosenki, jest w E♭ Standard jak wszystko inne.

Z TuneLit: przycisk albumu otwiera E♭ Standard na +13 ¢. Runnin' with the Devil i Atomic Punk mają własne +28 i +29 ¢, I'm the One zwykłe E♭, On Fire −5 ¢.

Van Halen II (1979)

E♭ Standard +28 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +28 ¢ (A ≈ 447,3), zmierzone na japońskim CD. Guitar World sugeruje około +40.

To album najlepiej pasujący do reputacji „między E♭ a E”: siedem z dziesięciu piosenek jest o 26 do 37 centów powyżej E♭, około jednej trzeciej drogi do E. Bottoms Up! jest najwyżej, około 37 centów, na tyle, że jej strona oferuje dwie wersje. D.O.A. i Women in Love... są niżej, około 12 do 13 centów powyżej E♭. Sprawdzenie audio słyszy E♭ w każdej piosence.

Spanish Fly to wyjątek. Eddie grał ją na gitarze z nylonowymi strunami Ovation, a warsztat z Bonedo i obie tabulatury Songsterr zapisują ją o cały ton niżej, w D Standard. TuneLit zmierzył ją około 12 centów powyżej D i słyszy D jako najniższą strunę.

Z TuneLit: E♭ Standard na +28 ¢ dla większości piosenek; Spanish Fly otwiera D Standard na +12 ¢.

Women and Children First (1980)

E♭ Standard +5 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +5 ¢ (A ≈ 441,3), zmierzone na japońskim CD.

Album jako całość wraca w pobliże czystego E♭: Everybody Wants Some!!, Romeo Delight, Loss of Control i Take Your Whiskey Home mieszczą się w granicach około 8 centów od niego. Trzy piosenki nie: Fools, Could This Be Magic? i In a Simple Rhyme są o 29 do 31 centów powyżej E♭, bardzo podobnie jak na Van Halen II.

Piosenka otwierająca jest znów inna. Dźwięk, od którego zaczyna się And the Cradle Will Rock..., to elektryczne pianino Wurlitzer Eddiego przez fazer i jego Marshall, a jego tabulatura ustawia gitary w E Standard, nie w E♭. Płyta się zgadza: stoi dokładnie na E w kamertonie, o półton wyżej niż reszta albumu. W Could This Be Magic? Roth gra na gitarze akustycznej (zapisanej w Open E♭), a Eddie dodaje slide.

Z TuneLit: E♭ Standard na +5 ¢; And the Cradle Will Rock... otwiera E Standard; Fools, Could This Be Magic? i In a Simple Rhyme używają własnych +29 do +31 ¢.

Fair Warning (1981)

E♭ Standard +5 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +5 ¢ (A ≈ 441,2), zmierzone na japońskim CD.

Fair Warning to miejsce, w którym Eddie zaczął obniżać najniższą strunę. Unchained to Drop D obniżony o półton, C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯, jak opisują Far Out Magazine i Bonedo, a tabulatury podają „Dirty Movies”, Sinner's Swing! i Hear About It Later w tym samym Drop C♯. Najczęściej oglądana tabulatura Songsterr dla Unchained jest w Drop C, ale jej nuty leżą o półton pod płytą; tabulatura Drop C♯ pasuje tak, jak jest zapisana, a TuneLit słyszy C♯ jako najniższą pustą strunę. Sam Unchained mierzy się dokładnie w kamertonie.

Push Comes to Shove jest zapisane w E Standard i płyta się zgadza, ale stoi około 36 centów za wysoko (A ≈ 449,1), między E a F. Jej strona pokazuje obie wersje. Sunday Afternoon in the Park i One Foot Out the Door, zbudowane na partiach syntezatora, są o 18 do 22 centów powyżej E♭.

Z TuneLit: E♭ Standard na +5 ¢, Drop C♯ dla czterech obniżonych piosenek (tylko najniższa struna idzie jeszcze o cały ton w dół), a E Standard na +36 ¢ dla Push Comes to Shove.

Diver Down (1982)

E Standard −27 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −27 ¢ (A ≈ 433,1), zmierzone na japońskim CD.

To jest album, który naprawdę leży między dźwiękami. Większość piosenek ma tabulatury w E Standard i mierzy się je za nisko o 20 do 45 centów: Where Have All the Good Times Gone! około 35, Cathedral około 44, Big Bad Bill (Is Sweet William Now) około 19. Tuner ustawiony na A 440 odczytuje je gdzieś między E♭ a E. Tylko Dancing in the Street stoi na E w kamertonie.

Piosenki zapisane w E♭ są na E♭ lub powyżej: Secrets dokładnie na nim (Eddie grał ją na 12-strunowym gryfie Gibsona doubleneck) i (Oh) Pretty Woman około 27 centów powyżej. Sprawdzenie audio TuneLit słyszy E♭ jako najniższą pustą strunę Pretty Woman, tam gdzie tabulatury ją umieszczają. Intruder, hałaśliwe wprowadzenie, wypada mniej więcej w połowie między E♭ a E, zbyt niepewnie, by podać własną wartość.

Little Guitars zagrał David Petschulat na małej gitarze w stylu Les Paula. Tabulatury podają ją jako F C F B♭ D G, co na gitarze pełnowymiarowej oznacza Drop D z kapodastrem na 3. progu, a płyta się z tym zgadza, około 17 centów za nisko. Happy Trails jest zaśpiewane a cappella.

Z TuneLit: punktem wyjścia jest E Standard na −27 ¢, z własnymi wartościami dla większości piosenek: Where Have All the Good Times Gone! na −35 ¢, Cathedral na −44 ¢, Dancing in the Street w kamertonie, Secrets w E♭, (Oh) Pretty Woman w E♭ na +27 ¢, a Little Guitars w Drop D z kapodastrem na 3. progu, −17 ¢.

1984 (1984)

E Standard +8 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +8 ¢ (A ≈ 441,9), zmierzony na amerykańskim CD.

1984 był pierwszym albumem nagranym w studiu 5150 Eddiego, z klawiszami obok gitary. Jump napędza jego Oberheim OB-Xa; Wikipedia, powołując się na Van Halen Guitar Anthology, podaje go w C-dur, a płyta stoi w kamertonie. Hot for Teacher, Girl Gone Bad, I'll Wait i Drop Dead Legs (zapisane w Drop D) mieszczą się między kamertonem a około 19 centami za wysoko.

Panama to słynny spór. Najczęściej oglądana tabulatura Songsterr jest w E♭, druga, prawie równie popularna, jest w E, a Wikipedia podaje tonację jako E♭-dur, podczas gdy opublikowana partytura podaje E-dur. Płyta rozstrzyga sprawę: nuty tabulatury w E♭ pasują do niej tak, jak są zapisane, tabulatury w E leżą o półton wyżej, a TuneLit słyszy pustą strunę E♭. Panama stoi około 34 centów powyżej E♭ (A ≈ 448,8), dwie trzecie drogi do E.

Dwie piosenki ciągną w przeciwną stronę. Top Jimmy, z wprowadzeniem na harmonicznych, stoi około 42 centów powyżej E (A ≈ 450,7), prawie w połowie drogi do F; jedna tabulatura ustawia jego czystą gitarę w zmienionym stroju, D A D A C D, a pozostałe w standardowym. House of Pain jest około 25 centów za nisko. Utwór tytułowy, wprowadzenie na syntezatorze, mierzy się około 28 centów za nisko.

Z TuneLit: E Standard na +6 ¢; Panama otwiera E♭ Standard na +34 ¢; Top Jimmy E Standard na +42 ¢ (pokazane obie wersje); Hot for Teacher +19 ¢; House of Pain −25 ¢; Drop Dead Legs Drop D.

5150 (1986)

E Standard −5 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −5 ¢ (A ≈ 438,7), zmierzony na amerykańskim CD.

Przyjście Sammy'ego Hagara przyniosło E Standard w kamertonie. Hagar był uznanym gitarzystą, co pozwoliło Eddiemu przejść na klawisze w kilku piosenkach; na nich zbudowane są Why Can't This Be Love, Dreams i Love Walks In. Good Enough obniża 6. strunę o kwintę, do niskiego A, oktawę poniżej 5. struny (A A D G B E), a utwór tytułowy jest w Drop C♯, czyli Drop D o półton niżej. Best of Both Worlds wyróżnia się, stojąc około 31 centów za wysoko (A ≈ 448), a Love Walks In i 5150 są o 12 do 15 centów za wysoko.

Z TuneLit: E Standard na −5 ¢; Good Enough otwiera własny strój A A D G B E; 5150 Drop C♯ na +12 ¢; Best of Both Worlds +31 ¢.

OU812 (1988)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (A 440), zmierzone na amerykańskim CD.

Każda tabulatura OU812 jest w E Standard, a mediana albumu leży dokładnie na A 440, ale to album, na którym pojedyncze piosenki wędrują najbardziej. Mine All Mine, Finish What Ya Started i A Apolitical Blues są około 9 do 10 centów za wysoko; Cabo Wabo, Black and Blue i Sucker in a 3 Piece o 12 do 16 centów za nisko. Dwie piosenki lądują między dźwiękami. A.F.U. (Naturally Wired) jest około 40 centów za wysoko względem E; sprawdzenie audio TuneLit słyszy tam pustą strunę E, ale nuty jedynej tabulatury lepiej pasują do płyty o półton niżej, więc sprawdź to ze słuchu. Source of Infection stoi prawie dokładnie w połowie między E♭ a E, około 50 centów poniżej E. A Apolitical Blues, cover Little Feat, była tylko na CD.

Z TuneLit: E Standard; prawie każda piosenka ma własną wartość, od −50 ¢ (Source of Infection) do +40 ¢ (A.F.U.).

For Unlawful Carnal Knowledge (1991)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (około +4 ¢, A ≈ 440,9), zmierzone na amerykańskim CD.

Płyta mocno gitarowa, w kamertonie. Poundcake zaczyna się od wiertarki Makita przyciśniętej do przetworników i, według Wikipedii, ma elektryczne gitary 12-strunowe pod główną gitarą; stoi około 13 centów za wysoko. Spanked jest około 26 centów za nisko, a jego chrupiący riff zwrotki gra się na sześciostrunowym basie nastrojonym jak gitara oktawę niżej. Runaround to jedyna piosenka w E♭ na tym albumie: jego gitary rytmiczne w tabulaturze są o półton niżej, a TuneLit słyszy pustą strunę E♭. Right Now oparta jest na pianinie Eddiego, a 316 to krótki akustyczny utwór nazwany od urodzin Wolfganga.

Z TuneLit: E Standard; Runaround otwiera E♭ Standard; Poundcake +13 ¢, Spanked −26 ¢.

Balance (1995)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (około −3 ¢, A ≈ 439,2), zmierzone na amerykańskim CD.

Eddie powiedział Guitar World, że większość Balance jest w d-moll, a tabulatury się zgadzają: Don't Tell Me (What Love Can Do), Amsterdam i Baluchitherium są w Drop D, reszta w E Standard. W Baluchitherium głęboka partia, która brzmi jak sześciostrunowy bas, to, według Eddiego, gitara Music Man Albert Lee nawleczona grubszymi strunami i nastrojona w dół do niskiego A. Płyta jest najstabilniejszym albumem Van Halen: każda piosenka gitarowa mieści się w granicach około 8 centów od kamertonu.

Z TuneLit: E Standard, Drop D dla trzech wyżej wymienionych piosenek (Amsterdam +8 ¢).

Van Halen III (1998)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (około −2 ¢, A ≈ 439,5), zmierzone na europejskim CD.

Jedyny album Gary'ego Cherone'a to także ten z najbardziej nietypowymi strojami, choć istnieje tylko kilka ręcznie robionych tabulatur. Neworld, akustyczne otwarcie, jest zapisane w Drop D. W Josephinie gitara akustyczna obniża dwie najwyższe struny o cały ton (E A D G A D). Primary, grany na elektrycznym sitarze, i piosenka slide Ballot or the Bullet są zapisane w Open A z niskim A na 6. strunie (A A E A C♯ E). How Many Say I to balada fortepianowa śpiewana przez Eddiego. Płyta stoi w kamertonie, z Year to the Day około 18 centów za nisko.

Z TuneLit: E Standard, a do tego Drop D, E A D G A D i A A E A C♯ E tam, gdzie zaznaczono.

A Different Kind of Truth (2012)

E♭ Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard w kamertonie (około −1 ¢, A ≈ 439,8), zmierzone na europejskim CD.

Powrót Rotha zaprowadził zespół z powrotem do E♭, a piosenki mierzą się blisko czystego, zgodnego z kamertonem E♭; Bullethead jest około 9 centów za nisko. Tattoo to wyjątek wskazany przez tabulatury: jest w E Standard, a sprawdzenie audio to potwierdza. Stay Frosty zaczyna się od fingerpickingowego wstępu Rotha na gitarze akustycznej (zapisanego w Open C) i jest zapisane w Drop C dla zespołu. Honeybabysweetiedoll jest w C Standard, o dwa całe tony niżej; Eddie powiedział, że dziwne dźwięki w jego wstępie pochodzą z Whammy, pedału oktawowego i sustainera, a TuneLit nie mógł potwierdzić niskiego C z audio, więc traktuj to jako dobre przypuszczenie.

Z TuneLit: E♭ Standard w kamertonie; Tattoo E Standard; Stay Frosty Drop C; Honeybabysweetiedoll C Standard.

Estymator „Dopasuj do nagrania” w TuneLit bierze fragment każdej piosenki, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką równomiernie temperowaną. To zawęża odchyłkę do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc sam półton (E, E♭, D) pochodzi z tabulatur i źródeł powyżej. Drugie sprawdzenie słucha najniższej pustej struny; dla Van Halen zgadzało się z tabulaturami w 110 z 127 piosenek i nie przeczyło żadnej w sposób, który popierałoby drugie źródło. Potwierdziło też E♭ (Oh) Pretty Woman, które sam pomiar umieściłby o półton za nisko.

Zmierzyliśmy najwcześniejsze tłoczenie CD każdego albumu w naszej bibliotece: amerykańskie CD Van Halen, 1984 i albumów z Hagarem, japońskie CD z lat 1988–⁠89 od Van Halen II do Diver Down oraz europejskie CD Van Halen III i A Different Kind of Truth. Nagranie audio nigdy nie jest wysyłane ani publikowane; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Są trzy rzeczy, które rzucają się w oczy. Po pierwsze, opinia „między E♭ a E” najlepiej pasuje do Van Halen II i Diver Down, z dwóch przeciwnych stron: Van Halen II jest około 28 ¢ powyżej E♭, a piosenki E z Diver Down są o 20 do 45 ¢ poniżej E. Debiut jest tylko około 13 ¢ za wysoko względem E♭. Po drugie, pojedyncze piosenki przesuwają się znacznie bardziej niż na większości płyt zespołów. Rozrzut w obrębie jednego albumu sięga około 34 ¢ na Van Halen, 40 na Fair Warning i 90 na OU812, a żadne źródło tego nie wyjaśnia. Po trzecie, ma znaczenie tłoczenie. Oryginalne płyty CD z USA, Japonii, Niemiec i Kanady zgadzają się w granicach około 1 ¢ na album, ale japońskie remastery z lat 2015–⁠2016 sześciu albumów z ery Rotha są około 2 do 10 ¢ wyżej niż oryginalne CD (najbardziej Diver Down), a remastery HDCD z 2000 roku różnią się o około 5 ¢. Jeśli twoja płyta jest remasterem i brzmi trochę za wysoko, to właśnie dlatego.

Pamiętaj o kilku ograniczeniach. Wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton. Mocno przetworzone utwory, partie klawiszowe i nagrania z niewielką ilością gitar dają mniej wiarygodne odczyty, więc używają wartości ze swojego albumu, chyba że wyraźnie się różnią. Pomiar nie odróżni też gitary nastrojonej za wysoko od taśmy, która chodzi za szybko.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Odchyłki wszystkich dwunastu albumów są Zmierzone przez TuneLit. Nazwy strojów opierają się na innych dowodach:

• Oficjalne: własne słowa Eddiego, jak w przypadku gitary w stroju z niskim A na Baluchitherium.
• Często podawane: magazyny i publikacje referencyjne są zgodne, jak w przypadku Drop C♯ w Unchained i E♭ z dwóch pierwszych albumów.
• Z tabulatur: wyłącznie tabulatury, głównie Songsterr. Na tym poziomie opiera się większość piosenek Van Halen. TuneLit sprawdził nuty każdej popularnej tabulatury z nagraniem: prawie wszystkie pasują tak, jak są zapisane.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. W przypadku Van Halen: Panama, podana w E♭ po pomiarze.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nieczysto, przesuń A odniesienia o herc lub dwa; w pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

• Van Halen (1978): E♭ Standard +13 ¢. Runnin' with the Devil i Atomic Punk +28/+29 ¢; I'm the One E♭; On Fire −5 ¢.
• Van Halen II (1979): E♭ Standard +28 ¢. D.O.A. i Women in Love... +12/+13 ¢; Bottoms Up! +37 ¢; Spanish Fly D Standard +12 ¢.
• Women and Children First (1980): E♭ Standard +5 ¢. And the Cradle Will Rock... E Standard; Fools, Could This Be Magic?, In a Simple Rhyme około +30 ¢.
• Fair Warning (1981): E♭ Standard +5 ¢. Drop C♯: Unchained, "Dirty Movies", Sinner's Swing!, Hear About It Later. Push Comes to Shove E Standard +36 ¢.
• Diver Down (1982): E Standard −27 ¢, piosenki od −44 ¢ do kamertonu. E♭: Secrets, (Oh) Pretty Woman (+27 ¢). Little Guitars Drop D, kapodaster 3.
• 1984 (1984): E Standard +6 ¢. Panama E♭ +34 ¢; Top Jimmy E +42 ¢; House of Pain −25 ¢; Drop Dead Legs Drop D.
• 5150 (1986): E Standard −5 ¢. Good Enough A A D G B E; 5150 Drop C♯; Best of Both Worlds +31 ¢.
• OU812 (1988): E Standard przy A 440, piosenki od −50 ¢ do +40 ¢.
• For Unlawful Carnal Knowledge (1991): E Standard. Runaround E♭; Spanked −26 ¢.
• Balance (1995): E Standard; Drop D dla Don't Tell Me (What Love Can Do), Amsterdam, Baluchitherium.
• Van Halen III (1998): E Standard; Neworld Drop D; Josephina E A D G A D; Primary, Ballot or the Bullet A A E A C♯ E.
• A Different Kind of Truth (2012): E♭ Standard. Tattoo E; Stay Frosty Drop C; Honeybabysweetiedoll C Standard.
• Złota zasada: przy Van Halen najpierw ustaw kamerton piosenki. Półton zwykle jest taki, jak podaje tabulatura; centy prawie nigdy.