Hendrix stroił o półton niżej od 1967 roku, a jego płyty rozjeżdżają się z piosenki na piosenkę, niektóre prawie o pół półtonu. TuneLit zmierzył każdą z nich.
Jimi Hendrix w kapeluszu z szerokim rondem i kurtce z frędzlami, kolorowe zdjęcie wydrukowane w argentyńskim magazynie muzycznym Pelo w 1971 roku.
W skrócie
Jak stroi Jimi Hendrix
Jimi Hendrix nagrał większość Are You Experienced w zwykłym E Standard, a potem przeszedł na E♭ Standard, o półton niżej, dla prawie wszystkiego, co nagrał później: Axis: Bold as Love, Electric Ladyland i późne utwory zebrane na First Rays of the New Rising Sun. Kilka piosenek jest jeszcze niżej (Voodoo Chile i My Friend w D Standard) albo zostaje w E (Come On, Burning of the Midnight Lamp, Astro Man).
Czytaj dalej
TuneLit zmierzył wszystkie cztery albumy z CD, a płyty rzadko stoją na A 440. Albumy wypadają od 5 do 8 centów za nisko (First Rays 7 centów za wysoko), ale pojedyncze piosenki rozciągają się od około 43 centów za nisko (Love or Confusion) do 41 centów za wysoko (One Rainy Wish), a Castles Made of Sand leży dokładnie między dwoma dźwiękami. Każdy przycisk Nastrój ma własną, zmierzoną odchyłkę piosenki.
Jimi Hendrix to nazwisko, które większość gitarzystów kojarzy, gdy słyszy „nastrój o półton niżej”. Od 1967 stroił gitarę na E♭ Standard, każda struna o półton poniżej kamertonu, i grał te same chwyty i riffy co w standardowym stroju. Samo to już sprawiałoby, że jego nagrania są łatwe do zagrania: obniż wszystkie sześć strun o jeden próg i graj. Haczyk w tym, że same nagrania nie stoją w miejscu. TuneLit zmierzył każdą piosenkę z jego trzech studyjnych albumów i z First Rays of the New Rising Sun, a wysokość dźwięku zmienia się z piosenki na piosenkę nawet o 40 centów, prawie pół półtonu, czasem między kolejnymi utworami.
Ta strona zbiera to, co wiadomo o każdym albumie: strój partii gitar, tak jak podają to źródła, wysokość dźwięku, którą TuneLit zmierzył na płytach CD, piosenki łamiące ten schemat i jak to wszystko ustawić w TuneLit. Strony albumów wymieniają każdą piosenkę z przyciskiem Nastrój, który otwiera tuner dokładnie w tym stroju, razem ze zmierzoną odchyłką.
Popularne piosenki
Jak nastroić się na najbardziej znane piosenki zespołu Jimi Hendrix
Każda piosenka ma własną stronę: dokładny strój, wysokość dźwięku nagrania, jak go osiągnąć struna po strunie i jak przenieść nagranie do własnego stroju.
Biblioteka właściciela ma po trzy lub cztery wydania CD każdego albumu, więc TuneLit zmierzył je wszystkie. Zgodnie z naszą zasadą dla każdego zespołu wartości na stronie pochodzą z najwcześniejszego tłoczenia CD w bibliotece; późniejsze wydania służą do porównania.
Are You Experienced: Polydor 847 234-2 (1991), europejskie CD z amerykańską kolejnością utworów i amerykańską okładką. Do porównania: CD MCA z 1993 (MCAD-10893), CD Experience Hendrix z 2010 i japońskie CD Sony z 2013 (SICP 30001), które podąża za oryginalną brytyjską kolejnością utworów.
Axis: Bold as Love: MCA MCAD-10894 (1993). Do porównania: Experience Hendrix (2010) i Sony Japan (2015).
Electric Ladyland: MCA MCAD-10895 (1993). Do porównania: Experience Hendrix (2010) i Sony Japan (2015).
First Rays of the New Rising Sun: pierwsze CD MCA/Experience Hendrix, MCD 11599 (1997). Do porównania: Experience Hendrix (2010) i Sony Japan (2013).
Wydania nie mają wszystkie tej samej prędkości, i ma to znaczenie przy granie razem z nagraniem:
Are You Experienced: CD Polydor z 1991, CD z 2010 i japońskie CD z 2013 zgadzają się w granicach 2 centów w każdej wspólnej piosence. CD MCA z 1993 brzmi około 21 centów niżej w każdej piosence (od 19 do 29 centów), prawie ćwierć półtonu. Jeśli to twoja kopia, obniż A odniesienia o około 5 Hz w porównaniu z wartościami na tej stronie.
Axis: Bold as Love: CD z 2010 i 2015 są około 7 centów niżej niż CD MCA z 1993, w każdej piosence (od 5 do 9 centów). Nasze wartości odpowiadają CD z 1993; przy jednym z nowszych CD odejmij około 7 centów.
Electric Ladyland i First Rays of the New Rising Sun: wszystkie wydania się zgadzają, średnio o mniej niż cent, a w każdej piosence w granicach kilku centów.
Metoda jest tą samą, co za każdą stroną zespołu TuneLit. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną. Daje to odchyłkę nagrania od A 440, znaną tylko z dokładnością do jednego półtonu; na który półton są nastrojone struny, wynika z tabulatur i źródeł, sprawdzanych przez test półtonu TuneLit z nagrania. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od albumu o 8 centów lub więcej, z dobrą pewnością; reszta ma wartość albumu. Wszystko w granicach ±4 centów pokazujemy jako kamerton.
Jimi Hendrix pochylony nad gitarą na scenie 20 czerwca 1970, podczas ostatniej amerykańskiej trasy, sfotografowany z widowni.
Historia
Stroje Jimiego Hendrixa w jednym miejscu
Strój
Struny od najniższej do najwyższej
Piosenki
E Standard
E A D G B E
większość Are You Experienced (Purple Haze, Hey Joe, The Wind Cries Mary, Fire, Foxey Lady, Third Stone from the Sun), Come On, Burning of the Midnight Lamp, Astro Man, Room Full of Mirrors
E♭ Standard
E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭
Manic Depression, May This Be Love, Are You Experienced?; prawie wszystko z Axis: Bold as Love, Electric Ladyland i First Rays of the New Rising Sun
D Standard
D G C F A D
Voodoo Chile, My Friend
E♭ Standard to strój Hendrixa. Wikipedia w artykule o Little Wing mówi wprost: jak w większości piosenek Hendrixa, gitara jest stroiona o półton niżej. Jej artykuł o Red House dodaje, że zwykle stroił o półton niżej, a czasem o cały ton. Na scenie stroił niżej już latem 1967: tabulatury od graczy z jego występu na Monterey Pop z czerwca 1967 (Hey Joe, The Wind Cries Mary, Foxy Lady) są wszystkie w E♭, choć studyjne wersje tych samych piosenek są zapisane w E.
E Standard należy głównie do pierwszych sesji, od końca 1966 do wiosny 1967, kiedy The Experience nagrał pierwsze single i większość Are You Experienced. Kilka późniejszych piosenek też jest zapisanych w E: Come On, Burning of the Midnight Lamp, Astro Man i studyjne Room Full of Mirrors. Test TuneLit z nagrania zgadza się z E w trzech z nich.
D Standard, o cały ton niżej, jest rzadki. Wikipedia w artykule o Voodoo Chile, piętnastominutowej jam session z Steve'em Winwoodem i Jackiem Casadym, mówi, że Hendrix stroił o cały ton niżej, a najczęściej oglądana tabulatura się z tym zgadza. My Friend, pochodzący z wcześniejszej sesji zamieszczonej na First Rays, jest też zapisany w D Standard.
Hendrix grał na praworęcznym Fenderze Stratocasterze, odwróconym i ponownie założonym dla lewej ręki, ale strój dla ciebie się nie zmienia: praworęczna gitara w tym samym stroju gra te same dźwięki. Partie basu są zapisane w tych samych strojach co gitary, niezależnie od tego, czy grał je Noel Redding, Billy Cox, czy na kilku piosenkach z Electric Ladyland sam Hendrix.
Historia
Nagranie, które nie chce stać w miejscu
Zwykła rada, „nastrój o półton niżej i graj razem z nagraniem”, przybliża cię do większości tych piosenek, ale rzadko trafia dokładnie w nie. Pomiar nie odróżni taśmy przyspieszonej od gitary nastrojonej za wysoko; słyszy, gdzie wylądowało nagranie, a to jest to, do czego musisz stroić.
Are You Experienced ma stały rdzeń: Purple Haze, Hey Joe, The Wind Cries Mary, Fire i Foxey Lady leżą od 3 do 11 centów za nisko względem E Standard. Wokół nich album błądzi: I Don't Live Today 18 centów za nisko, Third Stone from the Sun 35 centów za nisko, Love or Confusion 43 centy za nisko. Trzy piosenki zapisane w E♭ leżą na E♭ +18 (Manic Depression), E♭ −27 (Are You Experienced?) i E♭ −34 (May This Be Love).
Axis: Bold as Love ma największy rozrzut. Bold as Love i Little Wing leżą blisko wartości albumu, około 8 centów za nisko względem E♭. If 6 Was 9 jest 30 ¢ za nisko, Up from the Skies 26 ¢, She's So Fine 22 ¢. Z drugiej strony You Got Me Floatin' jest 17 ¢ za wysoko, Ain't No Telling 33 ¢, Little Miss Lover 36 ¢ i One Rainy Wish 41 ¢.
Electric Ladyland trzyma się bliżej swojej wartości, 5 centów za nisko względem E♭, poza All Along the Watchtower (17 centów za wysoko) i dwiema piosenkami w E Standard: Come On (35 centów za nisko) i Burning of the Midnight Lamp (28 centów za nisko).
First Rays of the New Rising Sun dzieli się na dwie grupy: jedna około 5 do 13 centów za wysoko (Angel, Dolly Dagger, Hey Baby, Earth Blues, In from the Storm, Belly Button Window) i druga kilka centów za nisko (Freedom, Ezy Ryder, Drifting, Stepping Stone, Straight Ahead). Izabella jest 37 centów za wysoko, a Astro Man 33 centy za nisko.
Niektóre zmiany prędkości są udokumentowane. W Purple Haze partia gitary nagrana w połowie prędkości została odtworzona w pełnej prędkości w outro, o oktawę wyżej; w Third Stone from the Sun części mówione spowolniono. To efekty wewnątrz piosenki. Podane wyżej odchyłki dotyczą całych piosenek, więc ustaw je przed graniem.
Piosenki w połowie drogi między dwoma dźwiękami
Gdy piosenka jest o 40 lub więcej centów poza swoim strojem, następny półton jest prawie równie blisko. Love or Confusion, 43 centy za nisko względem E Standard, gra dokładnie te same dźwięki co E♭ Standard 57 centów za wysoko, dlatego jedna tabulatura podaje E, a inna E♭: obie opisują to samo nagranie. Strony TuneLit oznaczają takie piosenki jako „między dwoma dźwiękami” i dają przycisk Nastrój dla każdego odczytu:
Castles Made of Sand (Axis) leży dokładnie pośrodku: E♭ Standard 54 centy za nisko albo ta sama gitara 46 centów za wysoko (co tuner ustawiony na A 427 nazywa E Standard). Test z nagrania nie rozstrzygnie między nimi. Jego sąsiedzi na albumie skłaniają się w stronę wysokiego: Ain't No Telling, Little Miss Lover i One Rainy Wish leżą od 33 do 41 centów za wysoko względem E♭, a test to potwierdza. Spróbuj obu przycisków i zostaw ten, przy którym pusta najniższa struna zgadza się z nagraniem.
One Rainy Wish, Little Miss Lover (Axis) i Izabella (First Rays) leżą od 36 do 41 centów za wysoko względem E♭. Test z nagrania słyszy E♭ jako ich najniższą pustą strunę, więc prawdopodobnie właściwy jest pierwszy przycisk.
Główny strój: E Standard −7 ¢ (A ≈ 438,1), zmierzony na CD Polydor z 1991.
Album ukazał się dwukrotnie w 1967 z dwiema różnymi listami utworów. Brytyjskie wydanie (Track Records, maj) otwierała Foxy Lady i zawierało Red House, Can You See Me i Remember. Amerykańskie wydanie (Reprise, sierpień) usunęło te trzy na rzecz singli Purple Haze, Hey Joe i The Wind Cries Mary, napisało Foxey Lady i dodało znak zapytania do utworu tytułowego. Ta strona podaje amerykańską kolejność utworów, tę, którą podąża najwcześniejsze CD w bibliotece, i tę, od której zaczynają się CD Experience Hendrix (dodają utwory tylko brytyjskie i strony B jako dodatkowe ścieżki).
Każda główna tabulatura od graczy Purple Haze, Hey Joe, The Wind Cries Mary, Fire, Foxey Lady i Third Stone from the Sun jest w E Standard, a pomiar się zgadza: te piosenki leżą od 3 do 11 centów za nisko, a wartość albumu wynosi 7 centów za nisko. Test z nagrania TuneLit zgadza się z E jako najniższą pustą struną w Purple Haze, Hey Joe, Fire, Foxey Lady, I Don't Live Today i Third Stone from the Sun.
Trzy piosenki są zapisane o półton niżej: Manic Depression, May This Be Love i utwór tytułowy. Test zgadza się z E♭ w May This Be Love; w pozostałych dwóch najniższa struna jest zbyt rzadko grana, by dać pewną odpowiedź. Manic Depression leży 18 centów za wysoko względem E♭ (A ≈ 444,5), jedyna piosenka na albumie powyżej A 440.
Trzy piosenki w E Standard leżą wyraźnie niżej niż reszta: I Don't Live Today (18 centów za nisko, A ≈ 435,5), Third Stone from the Sun (35 centów za nisko, A ≈ 431,1) i Love or Confusion (43 centy za nisko, A ≈ 429,1). Love or Confusion to ta piosenka, w której tabulatury się nie zgadzają, E czy E♭; jak wyjaśniono wyżej, obie nazwy opisują to samo nagranie.
W The Wind Cries Mary i Love or Confusion test z nagrania wskazuje o półton wyżej, na F. To znane martwe pole testu: piosenka, która rzadko gra pustą najniższą strunę, a niskie dźwięki słyszane przez TuneLit skupiają się wokół F w jednej i wokół G w drugiej. Obie zostają w E Standard.
Utworów tylko brytyjskich nie ma na tej liście. Red House jest zapisany w E♭ (Wikipedia podaje, że Noel Redding zagrał jego linię basu na pożyczonej gitarze pudłowej nastrojonej o półton niżej); Can You See Me i Remember są zapisane w E Standard.
Z TuneLit: E Standard dla większości piosenek, E♭ Standard dla Manic Depression, May This Be Love i Are You Experienced?, a dla piosenek z większą odchyłką – przycisk każdej z nich.
Główny strój: E♭ Standard −8 ¢ (A ≈ 438), zmierzony na CD MCA z 1993.
Nagrany w Olympic Studios w Londynie od maja do października 1967 i wydany w grudniu, Axis to pierwszy album Hendrixa w E♭ Standard od początku do końca. Każda główna tabulatura od graczy jest w E♭, od Little Wing i Castles Made of Sand po Spanish Castle Magic i utwór tytułowy. Jedynym wyjątkiem jest popularna tabulatura One Rainy Wish w E Standard, która się nie broni: test z nagrania TuneLit słyszy E♭ jako najniższą pustą strunę, a nigdy E, druga tabulatura podaje E♭, więc piosenka jest wymieniona w E♭ jak reszta. Album prawie się spóźnił: Hendrix zostawił w taksówce taśmę master strony pierwszej, a stronę pierwszą zremiksowano w jedną noc.
Z wysokością dźwięku Axis sprawia najwięcej kłopotu. Tylko Little Wing i Bold as Love leżą blisko wartości albumu. Up from the Skies (26 centów za nisko), If 6 Was 9 (30 centów za nisko) i She's So Fine (22 centy za nisko) leżą nisko; Spanish Castle Magic (6 centów za wysoko), You Got Me Floatin' (17 centów za wysoko), Ain't No Telling (33), Little Miss Lover (36) i One Rainy Wish (41 centów za wysoko, A ≈ 450,6) leżą wysoko. Test z nagrania zgadza się z E♭ w jedenastu z trzynastu piosenek, więc półton nie budzi wątpliwości; odchyłki po prostu różnią się między piosenkami.
Castles Made of Sand jest najtrudniejszą piosenką albumu do nastrojenia: leży dokładnie między dwoma dźwiękami (patrz wyżej). EXP, otwierający kolaż sprzężeń i głosów, nie ma pewnego odczytu i używa wartości albumu.
Jeśli grasz razem z CD Experience Hendrix z 2010 albo japońskim CD z 2015, każda piosenka leży około 7 centów niżej niż wartości tutaj.
Z TuneLit: E♭ Standard, z przyciskiem każdej piosenki. Spodziewaj się przestrajania między piosenkami.
Główny strój: E♭ Standard −5 ¢ (A ≈ 438,7), zmierzony na CD MCA z 1993.
Podwójny album nagrano głównie w Record Plant w Nowym Jorku w 1968, z gośćmi na kilku utworach. Większość jest zapisana w E♭, a test TuneLit się zgadza w: Have You Ever Been, Crosstown Traffic, Little Miss Strange, Gypsy Eyes, House Burning Down i Voodoo Child (Slight Return). Poza kilkoma piosenkami trzyma się bliżej jednej wartości niż Axis.
Wyjątki:
Voodoo Chile, piętnastominutowa jam session ze Steve'em Winwoodem na organach i Jackiem Casadym na basie, jest o cały ton niżej, w D Standard, według Wikipedii i najczęściej oglądanej tabulatury, a test z nagrania zgadza się z D. Jego własny odczyt jest niepewny, więc używa wartości albumu.
Come On (Let the Good Times Roll), piosenka Earla Kinga, jest w tonacji E i zapisana w E Standard; test się zgadza. Leży 35 centów za nisko (A ≈ 431,3).
Burning of the Midnight Lamp zaczęto nagrywać w Olympic w Londynie w maju 1967, a wydano jako singiel tego lata, rok przed albumem. Jest zapisana w E Standard i leży 28 centów za nisko (A ≈ 432,8). Test z nagrania wskazuje o półton wyżej, jego typowy błąd przy piosence, która rzadko gra pustą najniższą strunę.
All Along the Watchtower leży 17 centów za wysoko względem E♭ (A ≈ 444,4). Dave Mason dodał gitarę 12-strunową, a końcową partię basu Hendrix zagrał sam.
Have You Ever Been (To Electric Ladyland) leży 17 centów za nisko, a 1983... (A Merman I Should Turn to Be) 14 centów za nisko.
Rainy Day, Dream Away i Still Raining, Still Dreaming to dwie połowy jednej jam session, z Mikiem Finniganem na organach, Freddiem Smithem na saksofonie i Buddym Milesem na perkusji. Tabulatura Rainy Day jest w E♭, jedyna tabulatura Still Raining w E; oba wymieniamy w E♭, przy wartości albumu. Na nich nie podano basu, a niskie dźwięki organów mylą test z nagrania, więc traktuj oba jako niepotwierdzone. ...And the Gods Made Love, kolaż dźwiękowy, i Moon, Turn the Tides, utwór instrumentalny pełen efektów taśmowych, nie dają pewnego odczytu.
Z TuneLit: E♭ Standard, D Standard dla Voodoo Chile, E Standard dla Come On i Burning of the Midnight Lamp.
Główny strój: E♭ Standard +7 ¢ (A ≈ 441,7), zmierzony na pierwszym CD MCA/Experience Hendrix (1997).
Hendrix zmarł we wrześniu 1970, pracując nad swoim czwartym albumem studyjnym; First Rays of the New Rising Sun był jednym z tytułów, które dla niego zaproponował. W 1997 jego inżynier Eddie Kramer i perkusista Mitch Mitchell zestawili siedemnaście piosenek z tych sesji, większość nagrano w nowym studiu Hendrixa, Electric Lady Studios w Nowym Jorku, z Mitchellem i Billym Coxem, jako jedno z pierwszych wydawnictw rodzinnej firmy Experience Hendrix. To wydanie pośmiertne i nikt nie wie dokładnie, co Hendrix by wydał, ale jest to najbliższe jego czwartemu albumowi, więc TuneLit wymienia je jako album studyjny.
Gitary są w E♭ Standard, tak jak koncerty Hendrixa z tamtych czasów, a sprawdzenie z audio zgadza się we wszystkich czternastu piosenkach z listy w E♭. Wartość albumu, 7 ¢ za wysoko, dotyczy Angel, Dolly Dagger, Hey Baby (New Rising Sun), Earth Blues, In from the Storm i Belly Button Window, wszystkich między 5 a 13 ¢ za wysoko. Freedom, Ezy Ryder, Drifting, Stepping Stone i Straight Ahead są zamiast tego kilka ¢ za nisko, między zgodnością z kamertonem a 8 ¢ za nisko. Beginnings jest 16 ¢ za wysoko, a Izabella 37 ¢.
Trzy piosenki wychodzą z E♭:
My Friend pochodzi z sesji z innym składem: Kenny Pine na gitarze 12-strunowej i Stephen Stills na pianinie. Tabulatury zapisują ją w D Standard, a sprawdzenie z audio się zgadza. Nagranie jest 16 ¢ za wysoko (A ≈ 444.2).
Astro Man ma tabulaturę w E Standard, a sprawdzenie zgadza się z E. Nagranie jest 33 ¢ za nisko (A ≈ 431.8).
Room Full of Mirrors, piosenka grana na gitarze slide, ma tabulaturę w E Standard (tabulatury wersji koncertowych używają E♭). Sprawdzenie zgadza się z E dla nagrania studyjnego. Jego własny odczyt jest niepewny, więc używa wartości albumu.
Z TuneLit: E♭ Standard, z D Standard dla My Friend i E Standard dla Astro Man oraz Room Full of Mirrors.
Historia
Gra razem z nagraniem
Zacznij od E♭ Standard dla wszystkiego po pierwszym albumie, a potem używaj przycisku Nastrój przy każdej piosence, zamiast jednego ustawienia dla całego albumu. Zwłaszcza na Axis odchyłki skaczą o 30 ¢ lub więcej między sąsiednimi piosenkami.
Na Are You Experienced zmieniaj stroje między piosenkami w E Standard a trzema w E♭.
Przy piosence leżącej między dwoma dźwiękami nastrój jednym przyciskiem, zagraj pustą niską strunę razem z nagraniem i przełącz na drugi przycisk, jeśli się z nim kłóci.
Znaj swoje wydanie. Wartości tutaj odpowiadają CD wymienionym wyżej. Przy CD MCA z 1993 roku Are You Experienced każda piosenka jest około 21 ¢ niżej; przy nowszych CD Axis około 7 ¢ niżej.
Basy nastrojone razem z gitarami: E♭ Standard na basie w piosenkach E♭, D Standard dla Voodoo Chile i tak dalej.
Graj razem z utworem w TuneLit może zamiast tego przenieść nagranie w twój własny strój: na przykład przesuń Little Wing do E Standard przy A 440 i graj do tego na gitarze w stroju standardowym.
Pytania
Jakiego stroju używa Jimi Hendrix?
Głównie E♭ Standard: 3 z 4 albumów. Are You Experienced jest w stroju E Standard. Wiele albumów ma też piosenki w innych strojach, a strony albumów wymieniają je piosenka po piosence.
Jak TuneLit zmierzył płyty zespołu Jimi Hendrix?
Przepuściliśmy oryginalne CD i LP przez analizę wysokości dźwięku TuneLit: najmocniejsze dźwięki każdej piosenki porównuje się z siatką A 440, co daje odchyłkę w centach. To nie rozpoznaje półtonu, więc nazwa stroju pochodzi z wywiadów, prasy i tabulatur, a w 1 piosence z sprawdzenia półtonu TuneLit z audio, poparte tabulaturą lub źródłem. Audio nigdy nie jest zapisywane ani publikowane.
Menu
Język
Ta strona jest na razie po angielsku. Każdy język otwiera swoją stronę główną.
Zainstaluj aplikację
Android (Chrome): menu ⋮ → Zainstaluj aplikację lub Dodaj do ekranu głównego.
Komputer (Chrome, Edge): ikona instalacji na prawym końcu paska adresu.
iPhone: Safari → Udostępnij → Dodaj do ekranu początkowego.
Otwiera się na pełnym ekranie i stroi bez połączenia.