Stroje Korn.

Gitara 7-strunowa w stroju standardowym to B E A D G B E: zwykła gitara sześciostrunowa z jedną struną więcej, niskim B, pod E. Korn biorą to i obniżają każdą strunę o cały ton:

Serwisy z tabulaturami nazywają to "7-string A Standard", "7 strun, cały ton w dół" albo po prostu "Korn tuning". Wszystkie trzy to te same dźwięki. Sześć górnych strun to gitara sześciostrunowa w stroju D Standard (D G C F A D); siódma struna dodaje niskie A, kwartę niżej, ten sam dźwięk co pusta struna A gitary basowej. Kiedy Ibanez budował w 2001 roku model sygnowany K7 Heada i Munky'ego, opuścił fabrykę dokładnie w tym stroju.

Gitara basowa Fieldy'ego podąża za gitarami. Gra na 5-strunowym, zwykle B E A D G, obniżonym o cały ton do A D G C F, więc jego niskie A leży oktawę pod niskim A gitar. Jego sygnowany model Ibanez K5 jest opisywany w tym samym stroju.

To cały system i jest zaskakująco stabilny: tabulatury prawie każdej piosenki na wszystkich czternastu albumach studyjnych go używają.

Korn nie wynaleźli gitary 7-strunowej, ale uczynili ją podstawą ciężkiej muzyki. Head opowiadał tę historię w wywiadach: Munky był fanem Steve'a Vai, kupił gitarę 7-strunową ze względu na Ibanez Universe Vai's i zaprosił Heada, by na niej pograł. Od tamtej pory obaj grają na gitarach Ibanez 7-strunowych, od Universe z wczesnych lat po K7 z 2001 roku i późniejsze modele sygnowane, Apex Munky'ego i Komrad Heada.

Niska struna jest sednem sprawy. Większość riffów Korna opiera się na dwóch lub trzech najniższych strunach: na pustym niskim A, na D nad nim, na dźwiękach o próg lub dwa wyżej, na dysonansach i dużo wyciszonego, perkusyjnego szarpania, a wysokie struny zostawiono na upiorne czyste linie, flażolety i efekty. Obniżenie o cały ton czyni struny luźniejszymi, co dodaje luźnego, warczącego ataku, i stawia puste A na 55 Hz, głęboko w rejestrze basu. W wywiadzie z 2016 roku o The Serenity of Suffering Head powiedział, że zespół najpierw pisał na gitarach 8-strunowych, a potem przenosił zachowane utwory na 7-strunowe w "zwykłym stroju", bo Jonathan Davis uważał, że pomysły na 8 strun nie brzmią jak Korn.

TuneLit mierzy, jak daleko nagranie leży od siatki A 440, ale tylko w obrębie jednego półtonu: na których dźwiękach są struny, pochodzi z tabulatur i źródeł (jak mierzymy nagrania). Osobne sprawdzenie z audio pyta potem, czy niska struna naprawdę leży tam, gdzie piszą tabulatury, nasłuchując pustej niskiej struny i dźwięku tuż pod nią. Na Kornie zgadzało się to z bazą danych w 104 z 175 piosenek, a przy większości pozostałych nie dało się rozstrzygnąć: gęste, zniekształcone, mocno przetworzone miksy są dla niego trudne.

Dwie rzeczy rzucają się w oczy. Po pierwsze, wczesne nagrania są za wysokie, a żadne ze źródeł, jakie znaleźliśmy, tego nie mówi. Debiut jest około 17 centów za wysoko, na tyle, że gitara nastrojona do zwykłego A 440 brzmi przy nim na długich dźwiękach nieco za nisko; Life Is Peachy i Follow the Leader są za wysoko o 8 i 4 centy, a cztery albumy od Untouchables do Untitled za wysoko o 6 do 14 centów. Po drugie, od Korn III włącznie każdy album mieści się w 4 centach od A 440, co każdy tuner uznaje za zgodne z kamertonem; tak samo Issues.

Pojedyncze piosenki rozrzucają się na nagraniach Korna, często o 8 do 15 ¢ w obie strony względem swojego albumu. Część tego jest prawdziwa (piosenka nagrana innego dnia albo nieco inaczej nastrojona), a część to pomiar, który radzi sobie z ścianą niskich, zniekształconych gitar i syntezatorów. TuneLit przypisuje piosence własną wartość tylko wtedy, gdy wyraźnie różni się od albumu; reszta używa wartości albumu. Pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę: nie odróżni gitary nastrojonej za wysoko od taśmy puszczonej za szybko.

Korn (1994)

A Standard +17 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard (7-strunowy) +17 ¢ (A ≈ 444), zmierzone na europejskim CD z 1994 roku.

Debiut wyprodukował Ross Robinson w Indigo Ranch w Malibu i wyznaczył wzór: dwie gitary 7-strunowe o cały ton niżej, 5-strunowy bas nastrojony razem z nimi i riffy oparte na pustym niskim A. Każda transkrypcja Songsterr jego dwunastu piosenek używa A D G C F A D dla gitar i A D G C F dla basu, od Blind i Clown po F***t i Daddy.

Zaskoczeniem jest wysokość. CD jest około 17 ¢ za wysoko, najbardziej ze wszystkich albumów Korna, a Need To, Clown, Lies i Daddy są wśród najwyższych odczytów. Sprawdzenie z audio słyszy niskie A jako najniższą pustą strunę w większości piosenek, które mogło ocenić. Wyjątkiem jest Shoots and Ladders, który zaczyna się od Jonathana Davisa na dudach i mierzy się dokładnie zgodnie z kamertonem, około 15 ¢ poniżej reszty; dudy mogą przeciągać ten odczyt, więc jeśli brzmi za wysoko przy twojej gitarze, spróbuj wartości albumu.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera A Standard (7-strunowy) przy +17 ¢, Shoots and Ladders przy A 440.

Life Is Peachy (1996)

A Standard +8 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +8 ¢ (A ≈ 442), zmierzone na europejskim CD z 1996 roku.

Znowu Ross Robinson i Indigo Ranch, a ten sam strój w każdej piosence z tabulatur, od Twist i Good God po A.D.I.D.A.S. i No Place to Hide. Nagranie jest około 8 ¢ za wysoko, ale to najtrudniejszy album Korna do odczytania: miks jest gęsty i zniekształcony, a kilka piosenek nie dało żadnego użytecznego odczytu. Traktuj odchyłkę jako wskazówkę.

Wyjątkiem jest Lowrider, minutowy cover utworu Low Rider zespołu War w wykonaniu Heada, z partią dud. Tabulatura Songsterr ustawia gitary i bas o półton niżej niż reszta albumu, w B♭; tabulatura Ultimate Guitar zostaje przy A albumu. Sprawdzenie z audio prawie nie słyszy niskiego A, ale pod riffem słyszy G♯ oraz B♭, więc nie pasuje czysto do żadnej z tabulatur. Przycisk Nastrój zachowuje ustawienie albumu; sprawdź je ze słuchu.

Follow the Leader (1998)

A Standard +4 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone na płycie 1 europejskiego wydania specjalnego z 1999 roku.

Oryginalne CD otwierają dwanaście krótkich, cichych ścieżek, więc właściwy album zaczyna się na ścieżce 13 (It's On!), a kończy na ścieżce 25 (My Gift to You, po którym następuje ukryty cover utworu Cheech & Chong's Earache My Eye). Strony albumów zachowują te numery ścieżek. Album wyprodukowali Steve Thompson i Toby Wright, a Freak on a Leash, Got the Life, It's On! i reszta mają w tabulaturach zapisane A D G C F A D.

Nagranie jest około 4 ¢ za wysoko, na tyle blisko kamertonu, że zwykły tuner wystarczy. Children of the Korn z Ice Cube mierzy się dokładnie na A 440. Jedyna tabulatura, która się nie zgadza, to mało oglądana wersja Cameltosis w Songsterr, w standardzie 7-strunowym (B E A D G B E); sprawdzenie z audio TuneLit nie mogło tego rozstrzygnąć, więc piosenka zachowuje strój albumu.

Issues (1999)

A Standard16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard zgodnie z kamertonem, zmierzone na europejskim CD z 1999 roku.

Brendan O'Brien wyprodukował Issues, a tabulatury zachowują strój zespołu w każdej piosence: Falling Away from Me, Make Me Bad, Somebody Someone, Trash, Beg for Me. Pięć krótkich utworów trwających mniej więcej minutę (Dead, 4U, It's Gonna Go Away, Am I Going Crazy, Wish You Could Be Me) znajduje się między pełnymi piosenkami. Album jako całość mierzy się około 3 ¢ za wysoko, co liczy się jako zgodne z kamertonem.

Dwie piosenki wyróżniają się: It's Gonna Go Away, jeden z krótkich utworów, około 16 ¢ za nisko (A ≈ 436), oraz Counting około 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443.6). Ich przyciski Nastrój używają własnych wartości.

Untouchables (2002)

A Standard +9 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +9 ¢ (A ≈ 442), zmierzone na europejskim CD z 2002 roku.

Wyprodukował ją Michael Beinhorn, a ukazała się rok po tym, jak Ibanez wprowadził model K7. Większość piosenek ma tabulatury w zwykłym A D G C F A D, a większość z nich na CD jest około 9 ¢ za wysoko: Here to Stay, One More Time, Embrace, Make Believe. Ale to najmniej jednolity album w katalogu. Hollow Life, Bottled Up Inside i Thoughtless są około 8 ¢ za nisko (A ≈ 438), jakieś 16 ¢ poniżej swoich sąsiadów, a Wake Up Hate około 30 ¢ za nisko (A ≈ 432).

Alone I Break to jedyna piosenka w innym stroju. Songsterr i trzy tabulatury Ultimate Guitar nastrajają gitary 7-strunowe o półtora tonu niżej, G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯, czyli o półton poniżej reszty albumu, a bas do G♯ C♯ F♯ B E. Sprawdzenie z audio TuneLit się zgadza: G♯ jest zdecydowanie najczęstszym niskim dźwiękiem, a pod nim nic nie słychać. Poza tym piosenka mierzy się około 11 ¢ za nisko (A ≈ 437).

Z TuneLit: większość piosenek otwiera się w A Standard +9 ¢; piosenki za nisko i Alone I Break mają własne przyciski Nastrój.

Take a Look in the Mirror (2003)

A Standard +11 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +11 ¢ (A ≈ 443), zmierzony na płycie CD europejskiego wydania CD + DVD z 2003 roku.

Zespół wyprodukował tę płytę sam i był to ostatni album Heada przed jego odejściem w 2005 roku. Right Now, Did My Time, Y'all Want a Single i większość pozostałych piosenek są zapisane w tabulaturach w A D G C F A D, a płyta CD brzmi około 11 centów za wysoko. Everything I've Known i Play Me (z Nasem) mierzą się na poziomie kamertonu. When Will This End kryje po sobie koncertowy cover utworu „One” Metalliki.

Dwie piosenki odchodzą od A Standard, a obie opierają się na tabulaturach, które się nie zgadzają:

• Counting on Me: Songsterr stroi gitary i bas pół tonu niżej, w G♯ (G♯ C♯ F♯ B E G♯ C♯), a tabulatury Ultimate Guitar zostają przy A. Kontrola audio TuneLit's prawie nie słyszy niskiego A na płycie, co wyklucza strój albumu; G♯ pasuje do tego, co słychać, choć nie może wykluczyć B♭. Piosenka mierzy się na kamertonie.
• Let's Do This Now: obie tabulatury gitarowe ustawiają najniższą strunę na B♭, pół tonu wyżej: Songsterr jako gitarę 7-strunową w B♭ Standard (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), Ultimate Guitar jako gitarę 6-strunową z niskim B♭. Tabulatury basu zostają w A D G C F, ale kontrola audio słyszy B♭ jako najniższy dźwięk, często, a pod nim nigdy A, więc strona pokazuje bas razem z gitarami.

See You on the Other Side (2005)

A Standard +14 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +14 ¢ (A ≈ 443,5), zmierzony na płycie 1 japońskiego limitowanego wydania z 2005 roku.

Pierwszy album bez Heada: Munky gra na wszystkich gitarach, a produkują The Matrix i Atticus Ross. Twisted Transistor, Coming Undone, Liar i pozostałe piosenki z tabulaturami używają A D G C F A D. Płyta CD brzmi około 14 centów za wysoko, co jest drugim najwyższym wynikiem w katalogu, a Throw Me Away, Open Up i Tearjerker mierzą się na kamertonie.

Untitled (2007)

A Standard +6 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), zmierzony na amerykańskiej limitowanej płycie CD z 2007 roku.

Znowu sam Munky na gitarze, Zac Baird na klawiszach, a na perkusji Terry Bozzio i Brooks Wackerman po odejściu Davida Silverii. Evolution, Hold On, Kiss i Killing mają tabulatury w A D G C F A D. Płyta CD brzmi około 6 centów za wysoko; Bitch We Got a Problem wskazuje około 14 centów za wysoko, a Do What They Say około 4 centów za nisko.

Korn III: Remember Who You Are (2010)

A Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzony na płycie CD niemieckiego wydania CD + DVD z 2010 roku.

Ross Robinson wrócił jako producent, a Ray Luzier zadebiutował w studiu na perkusji. Oildale (Leave Me Alone), Let the Guilt Go, Pop a Pill i reszta mają tabulatury w stroju zespołu. Podobnie jak Issues, album jest na kamertonie: płyta CD mierzy się około 2 centy za nisko. Każdy kolejny album robi to samo.

Warto zwrócić uwagę: pierwsze trzy piosenki, Uber-Time, Oildale i Pop a Pill, wskazują około 33 do 37 centów za nisko, a reszta jest na kamertonie, ale zbyt słabo, by to liczyć, więc zostaje przy ustawieniu albumu. Jeśli brzmią za nisko przy twojej gitarze, obniż A odniesienia ze słuchu.

The Path of Totality (2011)

A Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzony na płycie CD europejskiego wydania CD + DVD z 2011 roku.

Dubstepowy album zespołu Korn, z udziałem: Skrillex, Noisia, Excision, Downlink, Feed Me, 12th Planet i Kill the Noise. Riffy Munky na gitarze 7-strunowej leżą pod ciężkim syntezatorowym basem, więc kilka piosenek ma mało otwartych dźwięków gitary, a większość nie ma tabulatury. Te, które ją mają: Get Up!, Narcissistic Cannibal, Kill Mercy Within i Chaos Lives in Everything, używają A D G C F A D. Płyta CD mierzy się około 4 centów za nisko, co liczy się jako kamerton.

Bleeding Out, z udziałem Feed Me, to jedyna studyjna piosenka zespołu Korn z tabulaturą w stroju Drop: obie jej tabulatury obniżają niskie A gitary 7-strunowej o cały ton do G (G D G C F A D). Kontrola audio TuneLit słyszy G jako najczęstszy niski dźwięk.

The Paradigm Shift (2013)

A Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzony na japońskiej limitowanej płycie CD z 2013 roku.

Powrót Heada, wyprodukowany przez Dona Gilmore'a. Prey for Me, Love & Meth, Never Never i Victimized mają tabulatury w zwykłym stroju, a płyta CD mieści się w kilku centach od A 440. It's All Wrong wskazuje około 12 centów za wysoko.

Lullaby for a Sadist, z partią gitary akustycznej, ma tabulaturę o cały ton wyżej, w standardowym stroju 7-strunowym (B E A D G B E), zarówno na Songsterr (gitary i bas), jak i na Ultimate Guitar, którego autor tabulatury pracował z materiału ze studia, na którym Munky gra ten utwór. Kontrola audio TuneLit to potwierdza: B to zdecydowanie najczęstszy niski dźwięk, a A pod nim prawie nigdy nie jest słyszane. Piosenka mierzy się też około 11 centów za wysoko. Warto znać jeszcze dwie inne tabulatury: Songsterr ma też What We Do w B Standard, ale jego partia basu zostaje w A, a kontrola audio słyszy niskie A, więc piosenka zachowuje strój albumu; a Spike in My Veins ma na Songsterr tylko aranżację w 6-strunowym E Standard, podczas gdy Ultimate Guitar zapisuje ją na gitarze 7-strunowej.

The Serenity of Suffering (2016)

A Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzone na japońskim CD z 2016.

Produkował Nick Raskulinecz, a Corey Taylor ze Slipknot śpiewa w A Different World. To jest album, o którym Head mówi, że powstał na 8-strunach, zanim zespół wrócił do "zwykłego stroju", a każda tabulatura Songsterr, od Insane i Rotting in Vain po Black Is the Soul i Die Yet Another Night, używa A D G C F A D. Płyta CD jest ogólnie na kamertonie, ale cztery piosenki się wyróżniają: Insane około 12 centów za wysoko, a Rotting in Vain, Black Is the Soul i Take Me 8 do 9 centów za nisko.

The Nothing (2019)

A Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzone na japońskim CD z 2019.

Ponownie Raskulinecz, a to ostatni album Fieldy'ego z zespołem przed jego odejściem w 2021 roku. Cold, You'll Never Find Me, Idiosyncrasy i H@rd3r mają tabulatury w stroju zespołu, a kontrola audio słyszy niskie A w większości piosenek, które mogła ocenić. Płyta CD jest na kamertonie; The Darkness Is Revealing wskazuje około 8 centów za nisko, H@rd3r i This Loss 10 do 12 centów za wysoko.

Requiem (2022)

A Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: A Standard na kamertonie, zmierzone na japońskim CD z 2022.

Dziewięć piosenek w około 33 minut, wyprodukowanych przez Chrisa Colliera. Fieldy figuruje w napisach jako basista, choć w chwili wydania był na urlopie. Forgotten, Lost in the Grandeur i Worst Is on Its Way mają tabulatury w A D G C F A D, a kontrola audio się z tym zgadza w każdej piosence. Siedem z dziewięciu piosenek mieści się w granicach 5 centów od A 440. Lost in the Grandeur daje jeden wynik około 29 centów za wysoko, ale niewystarczająco wyraźnie, by zmienić jej ustawienie; jeśli brzmi za wysoko przy twojej gitarze, podnieś nieco A odniesienia.

Z gitarą 7-strunową: nastrój na A D G C F A D. Każdy przycisk Nastrój na stronach albumów otwiera ten strój z już uwzględnioną zmierzoną odchyłką nagrania. Cięższe struny pomagają: lista sprzętu zespołu z 2016 roku podaje komplety .010–.060.

Z gitarą 6-strunową: masz trzy możliwości.

• Nastrój sześć strun na sześć najniższych strun gitary 7-strunowej: A D G C F A. Riffy brzmią wtedy tam, gdzie na płycie, ale tracisz górną strunę D, której ciężkie riffy rzadko potrzebują, a do tego potrzebujesz grubej niskiej struny, żeby A nie wiotczało.
• Nastrój na D Standard (D G C F A D) i graj riffy z niskim A o oktawę wyżej. Wszystko powyżej niskiego A jest na swoim miejscu.
• W TuneLit użyj funkcji Graj razem z utworem, żeby przesunąć nagranie do stroju swojej gitary.

Z basem: bas 5-strunowy nastrojony na A D G C F pasuje do Fieldy'ego. Bas 4-strunowy może zejść do A D G C przy bardzo grubych strunach albo zostać w D Standard (D G C F) i przesunąć dźwięki niskiego A o oktawę wyżej.

Odchyłka: przy albumach z lat 1994–⁠2007 warto ją uwzględnić. Gitara nastrojona na zwykłe A 440 względem debiutu albo See You on the Other Side brzmi za nisko o 14 do 17 centów, co słychać w długich, dźwięczących akordach. Od Korn III wzwyż wystarczy zwykły tuner.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę. Każdy album tutaj ma Zmierzone przez TuneLit, bo jego odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD. Sama nazwa stroju opiera się jednak na innych rodzajach dowodów, bo pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu:

• Oficjalne: zespół albo jego ekipa powiedzieli to wprost.
• Często podawane: zaufane media i publikacje referencyjne są zgodne, zwykle poparte każdą tabulaturą. Ten strój, A D G C F A D, znajduje się tutaj: jest to fabryczny strój sygnaturowej gitary samego zespołu i strój każdej większej transkrypcji, ale nie znaleźliśmy wywiadu, w którym zespół wypisuje dźwięki wprost.
• Z tabulatur: z transkrypcji społeczności, głównie tabulatur Songsterr i Ultimate Guitar. Alone I Break, Bleeding Out i Lullaby for a Sadist opierają się na tabulaturach na tym poziomie, każda poparta kontrolą audio.
• Sporne: tabulatury się różnią. Pokazujemy najbardziej prawdopodobne ustawienie i opisujemy inne: Lowrider, Counting on Me, Let's Do This Now.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku oryginalnego nagrania, podająca odchyłkę w centach. Publikujemy tylko wynik; dźwięk nigdy nie jest zapisywany ani udostępniany.

• Strój domowy, każdy album: gitara 7-strunowa A Standard, A D G C F A D; bas 5-strunowy A D G C F.
• Korn (1994): +17 ¢ (A ≈ 444). Shoots and Ladders na A 440.
• Life Is Peachy (1996): +8 ¢ (A ≈ 442). Lowrider: sporne (A lub B♭), sprawdź ze słuchu.
• Follow the Leader (1998): +4 ¢ (A ≈ 441).
• Issues (1999): kamerton. It's Gonna Go Away −16 ¢, Counting +14 ¢.
• Untouchables (2002): +9 ¢ (A ≈ 442). Hollow Life, Bottled Up Inside, Thoughtless około −8 ¢; Wake Up Hate −30 ¢. Alone I Break: G♯ Standard −11 ¢.
• Take a Look in the Mirror (2003): +11 ¢ (A ≈ 443). Counting on Me: G♯ Standard na A 440. Let's Do This Now: B♭ Standard +11 ¢.
• See You on the Other Side (2005): +14 ¢ (A ≈ 443,5). Throw Me Away, Open Up, Tearjerker na A 440.
• Untitled (2007): +6 ¢ (A ≈ 441.6). Bitch We Got a Problem +14 ¢.
• Korn III (2010) do Requiem (2022): kamerton. Bleeding Out: Drop G (G D G C F A D). Lullaby for a Sadist: gitara 7-strunowa B Standard +11 ¢.
• Złota zasada: najpierw nastrój gitarę 7-strunową na A D G C F A D, potem sprawdź odchyłkę albumu; przy płytach sprzed 2010 roku ma ona znaczenie.