Stroje Meshuggah.

• 1991, Contradictions Collapse: sześciostrunowe gitary w E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), według tabulatur. Płyta jest około 21 ¢ za wysoko.
• 1994–⁠1998, None, Destroy Erase Improve, Chaosphere: siedmiostrunowe gitary o półton niżej, B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. Mårten Hagström sam to wyjaśnił magazynowi Guitar World. Destroy Erase Improve jest około 5 ¢ za wysoko, praktycznie w kamertonie, Chaosphere około 16 ¢ za wysoko.
• Od 2002, Nothing do Immutable: osiem strun o półton niżej, F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. Technicy zespołu opisali to Premier Guitar w 2013 roku, a sygnaturowy model Hagströma w Ibanezie fabrycznie jest tak nastrojony. Nothing, Catch Thirtythree, obZen i Koloss są 10 do 12 ¢ za wysoko; The Violent Sleep of Reason i Immutable są w granicach 5 ¢ od A 440.
• Wyjątki niemal zawsze polegają na tym, że najniższa struna idzie jeszcze niżej: do E w czterech piosenkach Nothing, do D w Obsidian, o oktawę niżej do B♭ w Spasm, do E♭ w Shed, Phantoms i Armies of the Preposterous. Nebulous jest o cały ton niżej niż wszystko inne, a dwie piosenki z Immutable obniżają dwie najniższe struny.

Sześć strun, E♭. Meshuggah powstali w Umeå, na północy Szwecji, w 1987 roku. Na debiucie Jens Kidman nadal grał na gitarze rytmicznej obok Fredrika Thordendala, a muzyka była szybkim, technicznym thrashem. Każda tabulatura Contradictions Collapse ustawia gitary w E♭ Standard, o półton niżej niż zwykły strój. Żaden ówczesny wywiad nie podaje tego stroju, więc opiera się to na transkrypcjach i na sprawdzeniu z dźwięku TuneLit, które słyszy otwarte E♭ w ośmiu z dziewięciu piosenek.

Siedem strun, B♭. Thordendal powiedział Guitar World, że kupił jeden z pierwszych siedmiostrunowych Ibanezów, model Universe, zaraz po premierze i gra na nim od 1991 roku. Mårten Hagström dołączył jako gitarzysta rytmiczny, Kidman przestał grać na gitarze, a od EP None (1994) obaj gitarzyści grają na siedmiostrunowych. Zapytany, czy kiedykolwiek obniżyli niskie H do A dla riffów na jednym palcu, Hagström odpowiedział, że nie: zawsze strojili o półton niżej, B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭ od najniższej do najwyższej, z dość lekkimi strunami .009–.052. Ten strój obejmuje None, Destroy Erase Improve i Chaosphere. Podczas trasy z Slayer w USA w 1999 roku dodał, że jedyną zapasową gitarą, jaką mieli, była sześciostrunowa, nastrojona jak siedmiostrunowa, z pominiętym górnym E, co dużo mówi o tym, gdzie żyją riffy Meshuggah.

Osiem strun, F. Po Chaosphere zespół chciał zejść jeszcze niżej. Mały producent gitar, Nevborn, zaoferował im prototypy ośmiostrunowe, ale gitary nie nadawały się do użytku, gdy w 2002 roku trzeba było nagrać Nothing, więc Thordendal i Hagström nastroili swoje siedmiostrunowe w zakres ośmiostrunowych. Hagström później nazwał Nothing albumem ośmiostrunowym nagranym na siedmiostrunowych gitarach i wspominał, że musiał nastrajać co kilka taktów, bo luźne struny nie trzymały stroju. Prawdziwe ośmiostrunowe były w użyciu od Catch Thirtythree (2005), Ibanez dostarczył te, na których nagrano Nothing na nowo w 2006 roku, a strój od tego czasu się nie zmienił: ośmiostrunowy standard o półton niżej, F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. W 2013 roku technicy zespołu powiedzieli Premier Guitar, że obaj gitarzyści trzymają swoje ośmiostrunowe o półton niżej, a sygnaturowy Ibanez Hagströma (M8M, dziś M80M) jest fabrycznie ustawiony dokładnie na te dźwięki, z wyjątkowo długą menzurą 29,4 cala, by niskie F pozostało napięte.

Porównaj trzy stroje obok siebie, a wzór staje się oczywisty. Sześć strun z 1991 roku to sześć górnych strun siedmiostrunowego stroju, a siedem strun z lat 90. to siedem górnych strun ośmiostrunowego stroju. Gitarzysta w E♭ Standard może zagrać górne partie każdej piosenki Meshuggah; riffy na strunach B♭ i F wymagają dodatkowego zakresu.

Wyjątki podlegają jednej zasadzie: najniższa struna opada, reszta zostaje. Na Nothing, Stengah, Perpetual Black Second, Glints Collide i Organic Shadows ósma struna jest obniżona o półton do E, Obsidian obniża ją do D, a Spasm opuszcza ją o pełną oktawę poniżej siódmej struny, do B♭ około 29 Hz, którego tuner ledwo odczyta. Nebulous to jedyna piosenka, w której zmienia się każda struna: jest zapisana o cały ton niżej niż reszta albumu, ósmostrunowy standard obniżony o trzy półtony (E♭ A♭ D♭ G♭ B E A♭ D♭). Na Catch Thirtythree Shed obniża ósmą strunę do E♭, a Mind's Mirrors, ambientowy interludium, ma według doniesień poluzować ją aż do E0. Na Immutable Phantoms i Armies of the Preposterous obniżają ósmą strunę do E♭, a God He Sees in Mirrors i Kaleidoscope obniżają dwie najniższe struny, do E♭ i A♭. Na Koloss jedyna tabulatura The Hurt That Finds You First ustawia całą gitarę o półton niżej niż album, w E Standard dla ośmiu strun (E A D G C F A D).

Większość tych wyjątków pochodzi z pojedynczych tabulatur, więc traktuj je jako dobre przypuszczenia, a nie pewniki. Sprawdzenie z dźwięku TuneLit potwierdza trzy z nich (Stengah, Nebulous i Shed), a notatki do piosenek mówią, gdzie nie mogło tego rozstrzygnąć.

TuneLit zmierzył płyty CD wszystkich dziewięciu studyjnych albumów: pierwsze tłoczenie, gdzie biblioteka je ma, w przeciwnym razie japońskie wydanie, a dla Nothing oryginalne wydanie z 2002 roku, a nie reedycję z 2006. Każde inne wydanie na półce też zmierzono jako kontrolę. Główna myśl jest prosta: żaden album Meshuggah nie jest zaniżony.

• Praktycznie w kamertonie, w granicach około 5 ¢: Destroy Erase Improve (+5 ¢), The Violent Sleep of Reason (+4 ¢) i Immutable (+4 ¢).
• Około 10 do 12 ¢ za wysoko, A ≈ 442.6 do 443.2: Nothing (+10 ¢), Catch Thirtythree (+12 ¢), obZen (+12 ¢) i Koloss (+10 ¢).
• Wyraźnie za wysoko: Chaosphere (+16 ¢, A ≈ 444) i Contradictions Collapse (+21 ¢, A ≈ 445).

Dziesięć czy dwadzieścia centów nigdy nie przenosi piosenki na inny dźwięk, ale wystarcza, by idealnie nastrojona gitara brzmiała odrobinę za nisko w porównaniu z płytą, zwłaszcza na długich, dźwięczących niskich nutach. Pomiar słyszy gotową płytę, a nie gitarę, więc nie może powiedzieć, czy gitary były nastrojone trochę za wysoko, czy mocno uderzane grube struny brzmią za wysoko, ani czy coś wydarzyło się po drodze. Reedycje odpowiadają przynajmniej na jedno pytanie: tłoczenie z 1991 roku i japońskie CD z 1995 roku Contradictions Collapse, amerykańskie, japońskie i reedycja Reloaded z 2008 roku Destroy Erase Improve, japońskie CD, reedycja Reloaded i remaster z 2024 roku Chaosphere oraz remaster obZen z 2023 roku grają te same piosenki w granicach centa lub dwóch od pierwszego tłoczenia. Nikt nie przyspieszył tych płyt ani nie zwolnił.

Kilka piosenek odstaje od swoich albumów i ma własne ustawienie: Choirs of Devastation (+7 ¢), Elastic (+7 ¢), Obsidian (w kamertonie), Shed (w kamertonie), The Last Vigil (w kamertonie), Born in Dissonance (−6 ¢) i Light the Shortening Fuse (+15 ¢) oraz Past Tense (−8 ¢). Kilka innych skłania się w tę samą stronę bez pewności, której pomiar potrzebuje do własnej wartości. New Millennium Cyanide Christ wskazuje około 29 ¢ za wysoko na wszystkich pięciu CD Chaosphere, We'll Never See the Day około 9 ¢ na wszystkich trzech CD Contradictions Collapse, a Bleed około 2 ¢ na obu CD obZen. Ich przyciski używają wartości albumu; jeśli brzmią fałszywie, popraw uchem Dostrajanie.

Który półton? Pomiar wysokości mówi tylko, gdzie płyta leży w obrębie jednego półtonu, więc sam dźwięk pochodzi z tabulatur i zespołu. TuneLit sprawdza to też z dźwięku, nasłuchując otwartej niskiej struny, w którą bas i gitary uderzają non stop, oraz dźwięku tuż pod nią, którego prawie nigdy nie grają. To sprawdzenie zgadza się z tabulaturami w 43 piosenkach, między innymi we wszystkich dziesięciu piosenkach Destroy Erase Improve, w niskim F w Rational Gaze, Closed Eye Visuals i Straws Pulled at Random, w obniżonym E w Stengah, w obniżonym E♭ w Shed i, co najbardziej przydatne, w niskim E♭ Nebulous: oryginalne Nothing z 2002 roku naprawdę ma tę piosenkę o cały ton niżej niż resztę. Jest niepewne przy większości piosenek ośmiostrunowych, których najniższy dźwięk, około 44 Hz, trudno wyłowić spod basu. Nie zgadza się w czterech piosenkach: Choirs of Devastation (słyszy D zamiast E♭), The Paradoxical Spiral i The Last Vigil (F♯ zamiast F, jego znany błąd w partiach, które rzadko używają otwartej niskiej struny) oraz Phantoms (E zamiast E♭ dla obniżonej ósmej struny). Żadne inne źródło nie potwierdza tych odczytów, więc piosenki zostają tak, jak są w tabulaturach; to one warto sprawdzić uchem.

Contradictions Collapse (1991)

E♭ Standard +21 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +21 ¢ (A ≈ 445), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym CD Nuclear Blast.

Debiut to szybki, techniczny thrash na zwykłych sześciostrunowych gitarach, z Jensem Kidmanem na gitarze rytmicznej, jedyny raz na albumie Meshuggah. Wszystkie tabulatury zgadzają się co do E♭ Standard, a sprawdzenie z dźwięku potwierdza otwarte E♭ w ośmiu z dziewięciu piosenek. To najostrzej nastrojona płyta w katalogu, około 21 centów za wysoko względem A 440; tłoczenie z 1991 roku i japońskie CD z 1995 roku zgadzają się z nią w granicach centa. Choirs of Devastation jest niżej, około 7 centów za wysoko, i ma własne ustawienie. We'll Never See the Day ma podobny kierunek (około 9 centów) na wszystkich trzech CD, ale nie na tyle wyraźnie, by mieć własną wartość. Jedna rzadko używana tabulatura ustawia Internal Evidence w E Standard; główna tabulatura i sprawdzenie z dźwięku mówią E♭.

Z TuneLit: każdy przycisk otwiera E♭ Standard przy +21 ¢, Choirs of Devastation przy +7 ¢. Sprawdzenie z dźwięku usłyszało D pod Choirs of Devastation zamiast otwartego E♭; nic innego tego nie potwierdza, więc piosenka zostaje w E♭, ale warto posłuchać.

None (EP, 1994)

Główny strój: B♭ Standard na siedmiu strunach (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), według zespołu i tabulatur; nie zmierzono.

Pierwsze wydawnictwo Mårtena Hagströma z zespołem i pierwsze na siedmiu strunach. Pięć piosenek (Humiliative, Sickening, Ritual, Gods of Rapture i Aztec Two-Step, który kończy się długą ciszą i krótkim ukrytym utworem) jest w całości zapisanych w stroju B♭, który opisał Hagström. TuneLit nie zmierzył EP, więc jego przyciski używają A 440; sądząc po albumach z obu stron, spodziewaj się wysokości w kamertonie lub odrobinę wyżej.

Destroy Erase Improve (1995)

B♭ Standard +5 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: B♭ Standard na siedmiu strunach +5 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym niemieckim CD.

Pierwszy pełny album na siedmiu strunach i płyta, na której charakterystyczne splecione rytmy zespołu ukształtowały się w utworach takich jak Future Breed Machine i Soul Burn. Opis stroju przez Hagströma, o półton niżej i nigdy z obniżoną niską struną, zgadza się z każdą tabulaturą, a sprawdzenie z dźwięku słyszy otwarte B♭ we wszystkich dziesięciu piosenkach. CD jest około 5 centów za wysoko, co zwykły tuner przy A 440 uzna za nastrojone; amerykańskie i japońskie CD z 1995 roku oraz reedycja Reloaded z 2008 roku wychodzą tak samo, w granicach centa lub dwóch.

Z TuneLit: każdy przycisk otwiera B♭ Standard przy +5 ¢. Na ośmiostrunowej w F te same dźwięki to Twoje siedem górnych strun.

Chaosphere (1998)

B♭ Standard +16 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: B♭ Standard na siedmiu strunach +16 ¢ (A ≈ 444), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym niemieckim CD.

Ostatni album na siedmiu strunach, z czasów, gdy Hagström podawał Guitar World strój struna po strunie. Wszystko jest zapisane w B♭, a sprawdzenie z dźwięku zgadza się w sześciu z ośmiu piosenek (nie jest pewne przy Neurotica i Sane). Pomiar jest mniej pewny niż zwykle, bo gęsty, skompresowany miks daje estymatorowi mało do zaczepienia, ale japońskie CD, reedycja Reloaded z 2008 roku i remaster z 2024 roku wychodzą na te same piosenki w granicach centa lub dwóch: około 16 centów za wysoko. Elastic, długi finał, leży niżej, około 7 centów za wysoko, i ma własne ustawienie. New Millennium Cyanide Christ idzie w przeciwną stronę, około 29 centów za wysoko na wszystkich pięciu zmierzonych wydaniach; jego przycisk zostaje przy wartości albumu, więc jeśli gitara brzmi fałszywie przy płycie, nastrój ją uchem odrobinę wyżej.

Z TuneLit: B♭ Standard przy +16 ¢, Elastic przy +7 ¢.

Nothing (2002)

F Standard +10 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +10 ¢ (A ≈ 443), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym CD z 2002 roku.

Nothing napisano na osiem strun w F, ale grano je na siedmiostrunowych nastrojonych w dół do F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭, czyli siedem najniższych dźwięków tego stroju, bo ośmiostrunowe zespołu nie nadawały się na czas. W 2006 roku album wydano ponownie, z gitarami nagranymi na nowo na prawdziwych ośmiostrunowych, perkusją odtworzoną programem perkusyjnym z oryginalnego wykonania, Nebulous spowolnionym, a Obsidian prawie dwa razy dłuższym. To dwie różne nagrania, a TuneLit zmierzył wersję z 2002 roku.

To album z największą liczbą strojów. Rational Gaze, Closed Eye Visuals i Straws Pulled at Random używają zwykłego stroju F, a sprawdzenie z dźwięku potwierdza niskie F we wszystkich trzech. Stengah, Perpetual Black Second, Glints Collide i Organic Shadows obniżają najniższą strunę do E; sprawdzenie potwierdza to przy Stengah i nie może rozstrzygnąć pozostałych. Jedyna tabulatura Glints Collide obniża też górne struny o półton, czego nic innego nie potwierdza, więc TuneLit zostawia górne struny albumu. Spasm opuszcza najniższą strunę o oktawę poniżej następnej, do B♭ około 29 Hz, zbyt nisko, by sprawdzenie z dźwięku mogło ocenić. Obsidian obniża ją do D i mierzy się w kamertonie, około 10 centów poniżej reszty. Nebulous jest zapisany o cały ton niżej niż album, jako E♭ standard na ośmiu strunach; sprawdzenie słyszy dokładnie to niskie E♭ na CD z 2002 roku.

Z TuneLit: przyciski używają +10 ¢ przez cały czas, z wyjątkiem Obsidian przy A 440. Między piosenkami podstrój ósmą strunę i wróć do F przy zwykłych. Na siedmiostrunowej sprawdza się podejście zespołu z 2002 roku: F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ z dużo cięższymi strunami.

I (EP, 2004)

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach, według tabulatur; nie zmierzono.

Jeden 21-minutowy utwór, składany takt po takcie w studiu, z Thordendalem również grającym na basie. Główna tabulatura jest w F od początku do końca, z jednym czystym fragmentem na niskim E. TuneLit nie zmierzył EP, więc przycisk używa A 440.

Catch Thirtythree (2005)

F Standard +12 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +12 ¢ (A ≈ 443), zmierzone przez TuneLit na japońskim CD.

47-minutowy utwór podzielony na trzynaście ścieżek, grany nad zaprogramowaną perkusją. To pierwszy pełny album na ośmiu strunach, a Hagström powiedział wtedy, że power chordy na tak niskim dźwięku się rozmazują, a riffy opierają się na pojedynczych nutach. Wszystko jest zapisane w F w tabulaturach, a sprawdzenie z dźwięku potwierdza niskie F na pięciu ścieżkach, między innymi Autonomy Lost i Sum. Shed obniża najniższą strunę o cały ton do E♭; sprawdzenie słyszy to E♭, a piosenka jest zmierzona na kamertonie, około 15 centów poniżej reszty. Mind's Mirrors, ambientowe interludium, ma według doniesień obniżyć ósmą strunę do E0, znacznie poniżej tego, co tuner jest w stanie wyłapać, więc traktuj ten przycisk jako ciekawostkę. Sprawdzenie mówi F♯, a nie F, w The Paradoxical Spiral – typowy błąd w partiach opartych na dźwiękach z progów; piosenka pozostaje w F.

Z TuneLit: F Standard przy +12 ¢, Shed przy A 440 z ósmą struną na E♭.

obZen (2008)

F Standard +12 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +12 ¢ (A ≈ 443), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym japońskim CD.

Tomas Haake z powrotem przy prawdziwym zestawie perkusyjnym, pierwszy album Dicka Lövgrena na basie i najbardziej znana piosenka Meshuggah: Bleed, którego nieustępliwy riff opiera się na otwartym niskim F. Każda piosenka jest zapisana w F. Album mierzy się około 12 centów za wysoko, a remaster z 2023 roku zgadza się w granicach centa. Sam Bleed wypada blisko A 440 na obu CD, około 10 centów poniżej albumu, ale nie na tyle wyraźnie, by mieć własne ustawienie. Sprawdzenie z dźwięku potwierdza niskie F w This Spiteful Snake i nie jest pewne reszty, gdzie bas dominuje w dolnej oktawie.

Z TuneLit: F Standard przy +12 ¢. Przy Bleed zacznij od tego i obniż Dostrajanie odrobinę, jeśli otwarte F brzmi za wysoko względem płyty.

Koloss (2012)

F Standard +10 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +10 ¢ (A ≈ 443), zmierzone przez TuneLit na japońskim CD.

Wolniejsza, pełna groove'u płyta, według słów Hagströma, i trasa, na której rig w zestawieniu Premier Guitar wykazał, że ośmiostrunowe obu gitarzystów są o półton niżej. Tabulatury się zgadzają, a sprawdzenie z dźwięku potwierdza niskie F w Do Not Look Down. Wyjątkiem jest The Hurt That Finds You First, szybka thrashowa piosenka albumu, którą jedyna tabulatura ustawia o półton niżej, w E Standard dla ośmiu strun. Sprawdzenie z dźwięku nie mogło tego rozstrzygnąć, więc zostaje tak, jak jest w tabulaturze. Czysty finał The Last Vigil mierzy się w kamertonie, około 13 centów poniżej albumu; odczyt F♯ przez sprawdzenie to jego znany błąd w partii, która prawie nie dotyka otwartej niskiej struny.

Z TuneLit: F Standard przy +10 ¢, The Hurt That Finds You First w E Standard przy +10 ¢, The Last Vigil przy A 440.

The Violent Sleep of Reason (2016)

F Standard +4 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone przez TuneLit na japońskim CD.

Nagrane na żywo w studiu, wszyscy pięciu członków grających razem, i blisko kamertonu: około 4 centów za wysoko, co zwykły tuner uzna za nastrojone. Hagström grał na niestandardowej ośmiostrunowej z menzurą 28 cali po problemach z barkiem, ale strój się nie zmienił, a każda piosenka jest zapisana w F. Sprawdzenie z dźwięku potwierdza niskie F w Clockworks, By the Ton, utworze tytułowym i Nostrum. Born in Dissonance wypada około 6 centów za nisko i ma własne ustawienie.

Z TuneLit: F Standard przy +4 ¢, Born in Dissonance przy −6 ¢.

Immutable (2022)

F Standard +4 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: F Standard na ośmiu strunach +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone przez TuneLit na japońskim CD.

Trzynaście piosenek i, zaraz po Nothing, najwięcej różnorodności w niskich dźwiękach spośród wszystkich albumów Meshuggah. Strój F robi tu większość, a sprawdzenie dźwięku potwierdza niskie F w They Move Below i Black Cathedral. Phantoms i Armies of the Preposterous obniżają ósmą strunę do E♭, a God He Sees in Mirrors i Kaleidoscope obniżają dwie dolne struny do E♭ i A♭; wszystkie cztery opierają się na pojedynczych tabulaturach. W Phantoms sprawdzenie dźwięku słyszy E zamiast E♭ dla obniżonej struny, więc sprawdź to uchem. Light the Shortening Fuse wychodzi około 15 ¢ za wysoko, a czysta końcówka Past Tense około 8 ¢ za nisko; obie mają własne ustawienie. God He Sees in Mirrors dało pomiarowi prawie nic do pracy, więc jego przycisk używa wartości z albumu.

Z TuneLit: F Standard przy +4 ¢, cztery wyjątki z obniżonymi strunami w tej samej wysokości, Light the Shortening Fuse przy +15 ¢ i Past Tense przy −8 ¢.

Bas Meshuggah podąża za gitarami w dół. W tabulaturach z lat siedmiostrunowych bas jest nastrojony na B♭ E♭ A♭ D♭ (w niektórych z piątą struną na G♭), o oktawę niżej niż cztery najniższe struny gitar. Od obZen w większości partii Dicka Lövgrena tabulatury są zapisane na pięciostrunowym basie nastrojonym na B♭ F B♭ E♭ A♭, co stawia jego najniższy dźwięk kwintę niżej niż niskie F gitar, a zestawienie Premier Guitar z 2013 roku mówi, że na Bleed grał na czterostrunowym Warwick Stryker nastrojonym o półtora tonu niżej. Nic z tego nie zmienia sposobu strojenia gitary, ale wyjaśnia, dlaczego nagrania brzmią niżej niż same dźwięki gitar, i dlaczego sprawdzenie dźwięku TuneLit, które słucha dolnej oktawy, tak często nie jest pewne na albumach ośmiostrunowych.

• Wybierz właściwy instrument w TuneLit. Tuner ma gitary 7-strunowe i 8-strunowe. Strój F Meshuggah to standard 8-strunowy (F♯ B E A D G B E) obniżony o półton; strój B♭ na 7 strunach to standard 7-strunowy obniżony o półton. Przyciski Nastrój wybierają za ciebie instrument, strój i wysokość dźwięku nagrania.
• Nastrój niskie F po harmonicznej. Pusta struna F na ośmiostrunowej gitarze drga około 44 Hz, tak nisko, że mikrofony telefonów i małe głośniki ledwo łapią podstawową. Jeśli wskazówka skacze, zagraj harmoniczną na 12. progu, oktawę wyżej i dużo łatwiejszą do odczytania dla każdego tunera, albo nastrój najpierw siódmą strunę i dopasuj do niej ósmą na 5. progu.
• Struny i skala. Hagström używał kompletów DR .010–.075 na swoich ośmiostrunowych, a jego sygnaturowy Ibanez ma skalę 29,4 cala; przy The Violent Sleep of Reason przeszedł na niestandardową wersję o skali 28 cali dla wygody, bez zmiany stroju. Krótsza skala gitary nastrojonej tak nisko wymaga grubszej dolnej struny, żeby F nie falowało i nie szło za wysoko, gdy mocno szarpiesz.
• Piosenki siedmiostrunowe na ośmiostrunowej. Strój B♭ z lat 90. to górne siedem strun stroju F, więc ośmiostrunowa w F gra None, Destroy Erase Improve i Chaosphere tak, jak są: wystarczy zostawić ósmą strunę w spokoju.
• Piosenki ośmiostrunowe na siedmiostrunowej. Zrób to, co zespół zrobił przy Nothing: nastrój siedmiostrunową w dół na F B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭, czyli siedem najniższych dźwięków stroju ośmiostrunowego, z dużo grubszym kompletem, i licz się z tym, że będzie uciekać. Większość riffów i tak żyje na dwóch najniższych strunach.
• Na sześciostrunowej. E♭ Standard w pełni obejmuje Contradictions Collapse i górne partie wszystkiego, co po nim. Riffów na strunach B♭ i F po prostu nie ma na sześciu strunach.
• Zwróć uwagę na wysokość dźwięku płyty. Większość albumów jest o 10 do 20 centów za wysoko. Ustaw wzorzec przyciskiem Nastrój, a nie zwykłym A 440, bo inaczej idealnie nastrojona gitara zabrzmi odrobinę za nisko w porównaniu z CD.
• Przestrój na wyjątki. Na Nothing i Immutable najniższa struna zmienia się między piosenkami. Użyj przycisku każdej piosenki, a potem przywróć ósmą strunę do F przed następną.