Stroje The Offspring.

• Strój: E Standard (E A D G B E) dla prawie wszystkiego.
• Wysokość: na wysokości kamertonu, A 440, na Smash, Conspiracy of One i wszystkim od 2008 roku. Ignition, Ixnay on the Hombre i Americana są o 6 do 10 centów za wysoko (A ≈ 442). Splinter leży około 14 centów za nisko (A ≈ 436), z kilkoma piosenkami za wysoko zamiast tego.
• E♭ Standard (półton niżej): Living in Chaos (2000); Neocon, Never Gonna Find Me i Spare Me the Details (2003); Trust in You (2008); na Supercharged Hanging by a Thread i prawdopodobnie Make It All Right.
• Drop D: Americana (utwór tytułowy) i Light It Up. Na Special Delivery tylko bas schodzi do D.
• Na żywo: o półton niżej na nagraniach koncertowych zmierzonych przez TuneLit. Spróbuj E♭ Standard przy albumach koncertowych i nagraniach wideo z koncertów.

Dexter Holland gra na gitarze rytmicznej i śpiewa; Noodles (Kevin Wasserman) gra partie prowadzące od połowy lat 80. Transkrypcje społeczności pokazują zespół, który rzadko opuszcza strój standardowy. Z 128 piosenek z albumów, które TuneLit sprawdził na Songsterr, najczęściej oglądana tabulatura podaje gitary w E Standard, poza dziesięcioma, a tabulatury z Ultimate Guitar, które podają strój, prawie wszystkie piszą „standard”. Bas idzie za gitarami, więc 4-strunowy bas w E A D G pasuje do niemal każdej piosenki.

Zwykłe E Standard nie oznacza jednak, że każda piosenka jest w tonacji E. Wiele piosenek The Offspring jest w F, A♭ lub E♭ i nigdy nie dotyka otwartej niskiej struny E. To ma znaczenie z jednego powodu: właśnie przy nich tabulatury i uszy najłatwiej się nie zgadzają co do stroju, bo na nagraniu nic nie brzmi na pustej strunie. Kontrola półtonu TuneLit (poniżej) też ma z nimi najwięcej kłopotów.

Wyjątki nie układają się w oczywistą epokę. Pierwsza piosenka w E♭ to Living in Chaos w 2000 roku; Splinter (2003) ma trzy; Rise and Fall, Rage and Grace (2008) ma jedną; Supercharged (2024) ma jedną lub dwie. Drop D pojawia się tylko dwa razy: na utworze tytułowym Americana i na Light It Up. Kapodastry też są rzadkie: ten, który ma znaczenie, jest na akustyku Dextera Hollanda w Kristy, Are You Doing Okay?, zapisany na 1. progu.

TuneLit zmierzył japońskie wydania CD z kolekcji właściciela strony: dziewięć albumów studyjnych, od debiutu nazwanego po zespole (reedycja z 1995 roku) po Days Go By, plus cyfrowe wydanie Let the Bad Times Roll z 2021 roku; w sumie 124 piosenki. Metoda czyta 90 sekund każdej piosenki i sprawdza, jak daleko jej dźwięki są od siatki A 440. Zna odchyłkę tylko w granicach jednego półtonu; sam półton (E czy E♭) pochodzi z tabulatur, sprawdzonych na podstawie audio.

Żadne ze źródeł, jakie znaleźliśmy, nie mówi nic o wysokości tych płyt, a w większości leżą dokładnie na wysokości kamertonu. Tutaj wszystko w granicach ±4 centów uznajemy za wysokość kamertonu i sześć albumów się w tym mieści. Smash, najbardziej znana płyta, trafia w dziesiątkę: −0,2 centa. Niespodzianki są małe, ale prawdziwe:

• Trzy albumy za wysokie. Ignition, Ixnay on the Hombre i Americana leżą o 6 do 10 centów powyżej wysokości kamertonu. To nie wystarcza, by większość uszu usłyszała fałsz, ale dokładny tuner stroboskopowy to pokaże, a możesz to zauważyć, grając razem z nagraniem przez słuchawki. Przyciski TuneLit dla tych albumów uwzględniają odchyłkę.
• Splinter jest za nisko nastrojony. Album z 2003 roku mierzy około 14 centów poniżej wysokości kamertonu i nie jest nawet spójny: Long Way Home i Hit That są za to o 11 do 15 centów za wysokie, The Worst Hangover Ever dokładnie na kamertonie, a When You're in Prison około 24 centów za nisko. To jedyny album The Offspring, na którym odniesienie A naprawdę ma znaczenie.
• Dwie dziwne piosenki na Conspiracy of One. Come Out Swinging mierzy około 7 centów za nisko, a Special Delivery około 14 centów za wysoko, podczas gdy reszta albumu leży na wysokości kamertonu.
• Wszystko od 2008 roku leży na wysokości kamertonu w granicach kilku centów.

Pomiar słyszy wynik, nie przyczynę: nie odróżni gitary nastrojonej lekko za wysoko od taśmy, która biegnie trochę za szybko. W obu przypadkach przyciski Nastrój idą za płytą.

The Offspring (1989)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, wysokość kamertonu (zmierzone +3,5 ¢ na japońskiej reedycji z 1995 roku).

Debiut, wyprodukowany przez Thoma Wilsona i wydany najpierw na małej wytwórni Nemesis, jest szybki i surowy, a tabulatury społeczności podają każdą piosenkę w E Standard. Piosenki mocno opierają się na niskich strunach, co ułatwia usłyszenie półtonu, a kontrola audio TuneLit zgadza się z E w siedmiu z dziesięciu piosenek na płycie CD i żadna nie wskazuje innego półtonu. Kill the President, pierwotny utwór zamykający, nie znajduje się na zmierzonej przez TuneLit płycie CD (późniejsze tłoczenia go pominęły); jest tu wymieniony w E Standard albumu.

Z TuneLit: E Standard przy A 440 dla każdej piosenki.

Baghdad (EP, 1991)

Główny strój: E Standard, jeszcze nie zmierzone.

Czteropiosenkowe EP na Nemesis: wczesna wersja Get It Right, cover Hey Joe, sam Baghdad (przerobiony Tehran z debiutu) i instrumentalny The Blurb. TuneLit tego nie zmierzył. Tabulatury piosenek, które EP dzieli z albumami, są wszystkie w E Standard, a debiut i Ignition, nagrane przed nim i po nim, leżą na wysokości kamertonu albo kilka centów wyżej, więc zacznij od E Standard przy A 440.

Ignition (1992)

E Standard +8 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +8 ¢ (A ≈ 442), zmierzone na CD.

Drugi album, znowu z Thomem Wilsonem, zawiera pierwszą wersję Dirty Magic, którą zespół nagrał ponownie na Days Go By dwadzieścia lat później. Każda tabulatura jest w E Standard. Płyta CD leży około 7,5 centa za wysoko, niemal tak samo w każdej piosence, więc cały album dzieli jedno ustawienie. Get It Right odczytuje jeszcze trochę wyżej (około +15 centów), ale nie na tyle wyraźnie, by mieć własną wartość.

Z TuneLit: E Standard +8 ¢ dla każdej piosenki. Jeśli wolisz nie kombinować, zwykłe E Standard wystarczy większości grających.

Smash (1994)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−0,2 ¢), zmierzony na CD.

Przełom. Come Out and Play, Self Esteem, Gotta Get Away i Bad Habit należą do najczęściej oglądanych tabulatur The Offspring, a wszystkie są w E Standard. Test z nagrania TuneLit zgadza się z E w każdym z tych czterech utworów, a Gotta Get Away to podręcznikowy przykład: około połowa jego niskich dźwięków to pusta najniższa struna E. Album jest w odległości ułamka centa od A 440. Time to Relax, mówione intro, nie ma gitary.

Genocide to jeden z utworów, które test z nagrania pcha w stronę F. To znana słabość tej metody w utworach, których riffy nigdy nie opierają się na pustej najniższej strunie. Something to Believe In to drugi wątpliwy przypadek: jego niskie dźwięki skupiają się na F i E♭, a pusta struna E nigdy nie zabrzmi.

W TuneLit: zwykłe E Standard, A 440, dla całego albumu.

Ixnay on the Hombre (1997)

E Standard +10 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,5), zmierzone na CD.

Pierwszy album wyprodukowany przez Dave'a Jerdena i najbardziej za wysoko nastrojony album The Offspring, jaki zmierzył TuneLit: około 10 centów powyżej kamertonu, niemal tak samo w prawie każdym utworze. All I Want, The Meaning of Life, Gone Away i Mota mają tabulatury w E Standard. Gone Away to dobry przykład utworu, który nigdy nie używa pustej najniższej struny E: jego akordy leżą na F, A♭, E♭ i B♭, więc test z nagrania nie może sam potwierdzić półtonu, a dowodem są tabulatury. Cool to Hate to jedyny utwór, w którym test z nagrania skłania się ku E♭ (zobacz test półtonu poniżej). Żadna tabulatura tego nie potwierdza, więc zostaje w E.

Z TuneLit: E Standard +10 ¢ dla każdej piosenki.

Americana (1998)

E Standard +6 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), zmierzone na CD.

Pretty Fly (for a White Guy), The Kids Aren't Alright, Why Don't You Get a Job? i She's Got Issues mają tabulatury w E Standard, a płyta CD jest około 6 centów za wysoko. Wyjątkiem jest utwór tytułowy, Americana: tabulatury ustawiają go w Drop D, z basem również obniżonym, a test z nagrania TuneLit potwierdza niskie D. Welcome to dziesięciosekundowe intro, a Pay the Man kończy się ukrytą reprizą Pretty Fly.

W TuneLit: E Standard +6 ¢; przycisk Americana otwiera Drop D +6 ¢ (w dół schodzi tylko najniższa struna, do D).

Conspiracy of One (2000)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+1,5 ¢), zmierzony na CD.

Wyprodukowany przez Brendana O'Briena. Want You Bad, Original Prankster i Million Miles Away są w E Standard, co potwierdza test z nagrania. Trzy utwory się wyróżniają:

• Living in Chaos to pierwszy utwór albumu The Offspring, którego tabulatura jest o półton niżej, w E♭ Standard, a test z nagrania się z tym zgadza.
• Special Delivery mierzy około 14 centów za wysoko, inaczej niż reszta albumu. Tabulatura Songsterr obniża bas do D, podczas gdy gitary zostają w E Standard. Płyta to potwierdza: bas sięga niskiego E♭, dźwięku, którego bas w standardowym stroju nie zagra.
• Come Out Swinging mierzy około 7 centów za nisko.

Denial, Revisited to zagadka. Tabulatura Ultimate Guitar mówi o stroju standardowym, a transkrypcja Songsterr zapisuje utwór w F Standard, o półton wyżej, z basem obniżonym do E♭. Płyta nigdy nie brzmi pustą niską E, a test z nagrania nie rozstrzyga między E♭ a F, więc TuneLit zostawia E Standard albumu, gdzie główny riff leży na pierwszym progu.

W TuneLit: E Standard dla albumu, E♭ Standard dla Living in Chaos, E Standard +14 ¢ dla Special Delivery (z basem w Drop D), E Standard −7 ¢ dla Come Out Swinging.

Splinter (2003)

E Standard −14 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −14 ¢ (A ≈ 436,4), zmierzone na CD.

Splinter, ponownie z Brendanem O'Brienem, to jedyny album The Offspring, na którym strojenie do A 440 zostawia cię wyraźnie poza strojem. Większość mieści się 11 do 17 ¢ za nisko: The Noose, Race Against Myself, (Can't Get My) Head Around You, Lightning Rod. Trzy utwory mają tabulatury w E♭ Standard, a test z nagrania zgadza się ze wszystkimi trzema: krótki otwieracz Neocon (prawie wyłącznie pusta najniższa struna E♭), Never Gonna Find Me i Spare Me the Details. Never Gonna Find Me jest sporne w tabulaturach: najwyżej oceniana tabulatura Ultimate Guitar jest w stroju standardowym, a Songsterr i jeszcze jedna tabulatura obniżają o półton. Płyta przemawia za E♭.

Reszta albumu nie trzyma się jednej wysokości. Long Way Home (+15 ¢) i Hit That (+11 ¢) są za wysoko, The Worst Hangover Ever jest w kamertonie, a utwór zamykający, When You're in Prison, około 24 centów za nisko. Każdy ma własny przycisk Nastrój.

W TuneLit: E Standard −14 ¢ dla większości utworów; E♭ Standard −14 ¢ dla Neocon, Never Gonna Find Me i Spare Me the Details; ustawienie pozostałych sprawdź w danym utworze.

Rise and Fall, Rage and Grace (2008)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−3,1 ¢), zmierzony na CD.

Pierwszy album z Bobem Rockiem jako producentem, a od tego momentu płyty są w kamertonie. You're Gonna Go Far, Kid, Hammerhead i Half-Truism mają tabulatury w E Standard, a test z nagrania się zgadza. Trust in You to wyjątek: Songsterr podaje E♭ Standard, tabulatury Ultimate Guitar podają standard (jeden z ich autorów podejrzewa E♭), a test z nagrania staje po stronie E♭. W Kristy, Are You Doing Okay? obie główne tabulatury zakładają kapo na pierwszym progu w akustycznej gitarze Dextera Hollanda, podczas gdy Noodles gra bez niego. Stuff Is Messed Up to kolejny utwór, w którym test z nagrania skłania się ku E♭, a wszystkie tabulatury mówią E.

W TuneLit: E Standard dla albumu, E♭ Standard dla Trust in You, kapo 1 dla akustycznej części Kristy, Are You Doing Okay?

Days Go By (2012)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−2 ¢), zmierzony na CD.

Znów Bob Rock i bardzo spójna płyta: każdy utwór mieści się w około 7 centach od A 440. Wszystkie tabulatury są w E Standard, a test z nagrania się zgadza w utworze tytułowym, Secrets from the Underground, OC Guns, Dividing by Zero i ponownie nagranym Dirty Magic. Dwa utwory, All I Have Left Is You i I Wanna Secret Family (With You), w teście z nagrania skłaniają się ku E♭ bez tabulatury, która by to potwierdzała. Na razie zostają w E.

W TuneLit: E Standard, A 440.

Let the Bad Times Roll (2021)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−0,3 ¢), zmierzone na wersji cyfrowej.

Wyprodukowany przez Boba Rocka, z Dexterem Hollandem grającym partie basu. Wszystkie tabulatury są w E Standard, a płyta jest na A 440. Test z nagrania zgadza się w This Is Not Utopia, Army of One, Coming for You i większości pozostałych utworów, ale skłania się ku E♭ w czterech: utworze tytułowym, The Opioid Diaries, Hassan Chop i Lullaby (który powtarza utwór tytułowy). Żadna tabulatura nie stawia żadnego z nich w E♭, więc tutaj zostają w E Standard. Jeśli któryś brzmi o półton poza strojem, spróbuj E♭ Standard.

Nowe Gone Away to ballada na pianino, która brzmi o półton niżej niż oryginał z 1997 roku: niskie dźwięki, które zmierzył TuneLit, przechodzą z F, A♭, E♭ i B♭ na E, G, D i A. Aby zagrać ją chwytami z Ixnay, nastrój w dół do E♭ Standard; w E Standard graj wszystko o jeden próg niżej. In the Hall of the Mountain King to jednominutowa instrumentalna interpretacja Griega.

W TuneLit: E Standard, A 440.

Supercharged (2024)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, niezmierzone (nie ma go w bibliotece TuneLit).

Czwarty album z Bobem Rockiem w roli producenta. Tabulatury Songsterr ustawiają większość w E Standard, z trzema wyjątkami: Light It Up w Drop D, Hanging by a Thread w E♭ Standard oraz Make It All Right w E♭ Standard w jednej tabulaturze i w E Standard w drugiej. You Can't Get There from Here ma tabulaturę w E Standard z basem w E♭, a druga, rzadko używana tabulatura ustawia wszystko w E♭. Nic z tego nie zostało zmierzone, więc traktuj to jako dobry punkt wyjścia. Późniejsze albumy są w kamertonie, więc A 440 to bezpieczny wybór.

TuneLit zmierzył trzy nagrania koncertowe, które japońskie CD z kolekcji właściciela zawierają jako utwory bonusowe: The Kids Aren't Alright (na Conspiracy of One) oraz You're Gonna Go Far, Kid i Gotta Get Away (na Rise and Fall, Rage and Grace). We wszystkich trzech zespół gra o półton niżej: najmocniejsze niskie dźwięki leżą dokładnie o jeden półton poniżej wersji studyjnej. Gotta Get Away pokazuje to wyraźnie: w studiu około połowa niskich dźwięków to pusta najniższa struna E, a na żywo ten sam udział przypada na E♭. Niektóre transkrypcje koncertów z zapisów społeczności, na przykład Self Esteem w Atenach i Want You Bad w Helsinkach, też są w E♭ Standard.

Więc dla albumu na żywo lub koncertu wideo zacznij od E♭ Standard i dostrój na słuch. Bonusowe nagranie na żywo The Opioid Diaries z Let the Bad Times Roll jest w tym samym stroju co wersja studyjna, co jest kolejnym powodem, by spróbować odczytania tego utworu w E♭.

Test półtonu TuneLit szuka najniższej pustej struny: bas i gitary grają ją często, a dźwięk tuż poniżej niemal nigdy. Zgadza się z tabulaturami w 78 z 124 zmierzonych utworów, w tym Self Esteem, Come Out and Play, Gotta Get Away, All I Want, Pretty Fly (for a White Guy), Want You Bad, Original Prankster, Hit That, You're Gonna Go Far, Kid i każdym utworze w E♭ oraz Drop D wymienionym wyżej. To mocne wsparcie: kiedy się zgadza, w testach TuneLit nigdy się nie pomyliło.

Nie zgadzał się z tabulaturami w 19 utworach. Sam sprzeciw trafia tylko w jednym na cztery przypadki, więc żaden utwór nie został przesunięty bez drugiej wskazówki, a żaden jej nie miał:

• W stronę F (10 utworów, między innymi The Meaning of Life, Staring at the Sun, Walla Walla, Why Don't You Get a Job? i Genocide): znana słaba strona metody. W utworach, których riffy leżą na F i nigdy nie używają pustej struny E, metoda wybiera półton za wysoko. Nikt nie stroi The Offspring w F; te utwory zostają w E Standard.
• W stronę E♭ (9 utworów): Cool to Hate, The Worst Hangover Ever, Stuff Is Messed Up, All I Have Left Is You, I Wanna Secret Family (With You) oraz cztery utwory z Let the Bad Times Roll (utwór tytułowy, The Opioid Diaries, Hassan Chop, Lullaby). We wszystkich z nich pusta niska E prawie nigdy nie brzmi, podczas gdy E♭ tak, a każda tabulatura mówi E. To najlepsi kandydaci do sprawdzenia na słuch.

Przy pozostałych 27 utworach nie było pewności, głównie dlatego, że na płycie nic nie trafia w najniższą strunę, albo dlatego, że niskie dźwięki leżą na obu dźwiękach sąsiadujących z E (Gone Away, Denial, Revisited, Something to Believe In).

• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości z płyty CD lub wersji cyfrowej. Każdy album studyjny z lat 1989–2021 ma taki pomiar. Mierzymy tylko odchyłkę wysokości, a nazwa stroju wciąż opiera się na tabulaturach i teście półtonu.
• Z tabulatur: stroje z transkrypcji społeczności, głównie Songsterr i Ultimate Guitar. Nie znaleźliśmy żadnego wywiadu, w którym zespół lub jego ekipa mówią o strojach, więc kształt niemal każdego utworu opiera się na tabulaturach, poparty testem z nagrania tam, gdzie się zgadza.
• Sporne: tabulatury się nie zgadzają. Never Gonna Find Me, Trust in You i Make It All Right trafiają tutaj. Pokazujemy najbardziej prawdopodobny strój i opisujemy drugi.
• Jeszcze nie zmierzone: Baghdad EP i Supercharged mają tylko stroje z tabulatur.

• The Offspring (1989), Smash (1994), Conspiracy of One (2000), Rise and Fall, Rage and Grace (2008), Days Go By (2012), Let the Bad Times Roll (2021): E Standard, A 440.
• Ignition (1992): E Standard +8 ¢ (A ≈ 442).
• Ixnay on the Hombre (1997): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442.5).
• Americana (1998): E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6); Americana w Drop D.
• Conspiracy of One (2000): Living in Chaos w E♭ Standard; Special Delivery +14 ¢ z basem w Drop D; Come Out Swinging −7 ¢.
• Splinter (2003): E Standard −14 ¢ (A ≈ 436,4); Neocon, Never Gonna Find Me, Spare Me the Details w E♭ Standard −14 ¢; Long Way Home +15 ¢, Hit That +11 ¢, The Worst Hangover Ever w A 440, When You're in Prison −24 ¢.
• Rise and Fall, Rage and Grace (2008): Trust in You w E♭ Standard; Kristy, Are You Doing Okay? akustycznie z kapo 1.
• Supercharged (2024, niezmierzone): E Standard; Light It Up w Drop D; Hanging by a Thread i (prawdopodobnie) Make It All Right w E♭ Standard.
• Na żywo: E♭ Standard.
• Złota zasada: zacznij od E Standard w A 440. Jeśli utwór brzmi o półton poza strojem, to jeden z utworów w E♭; jeśli brzmi tylko lekko poza strojem, sprawdź odchyłkę albumu.