Stroje Linkin Park.

• Hybrid Theory (2000) i Meteora (2003): Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯) dla prawie wszystkiego: Papercut, One Step Closer, Crawling, In the End, Faint, Numb.
• Wyjątki na tych dwóch albumach: With You i Runaway na 7-strunowej gitarze w B Standard; A Place for My Head, Forgotten i Easier to Run w E♭ Standard; Don't Stay i Nobody's Listening w Drop B; Somewhere I Belong obniżone aż do niskiego B♭.
• Minutes to Midnight (2007) do The Hunting Party (2014): głównie Drop D (D A D G B E). E Standard dla Waiting for the End, The Messenger, Castle of Glass, War i kilku innych; Drop C♯ dla Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces i Powerless; Drop C dla Rebellion.
• One More Light (2017): zwykłe E Standard.
• From Zero (2024): głównie Drop D, z Two Faced i Stained z powrotem w Drop C♯ (z tabulatur; jeszcze nie zmierzone).
• Wysokość dźwięku: kamerton, A 440, na każdym albumie zmierzonym przez TuneLit. Tylko dwa utwory odchodzą na tyle daleko, by mieć znaczenie: Papercut około 12 ¢ za wysoko i Somewhere I Belong około 10 ¢ za wysoko.

Brad Delson jest gitarzystą prowadzącym; Mike Shinoda gra rytmiczną partię gitarową obok swoich klawiszy, samplerów i wokalu, a Dave „Phoenix” Farrell gra na basie. Ich riffy są krótkie, ciężkie i rytmiczne, oparte na pustej niskiej strunie i power chordach granych jednym palcem przez dolne dwie lub trzy struny. Właśnie do tego służy obniżony strój: obniż 6. strunę o cały ton, a trzy najniższe struny utworzą power chord, w którym jeden palec przykrywa wszystkie w poprzek gryfu.

Drop C♯ to Drop D, o półton niżej. Nastrój każdą strunę o jeden półton niżej (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), a potem obniż 6. strunę o kolejny cały ton do C♯ (lub D♭, ta sama nuta). Wszystko, co znasz z Drop D, działa tak samo, tylko brzmi o półton niżej i nieco ciężej. Delson sam mówi o tym w kategoriach Drop D: wspominając One Step Closer w 2021 roku, powiedział, że gitara była „w Drop D”, kiedy znalazł ten riff. Tabulatury, jego lista sprzętu i sprawdzenie audio w TuneLit ustawiają nagranie o półton niżej, w Drop C♯, więc kiedy gitarzysta Linkin Park mówi „Drop D” o wczesnych utworach, czytaj: „kształt Drop D”.

Listy sprzętu się zgadzają. Ulubiona gitara Delsona, niestandardowy czerwony PRS z żołnierzem z Hybrid Theory na korpusie, jest na liście w Drop C♯; drugi PRS z ery Minutes to Midnight jest na liście w Drop D; 7-strunowy Ibanez w B grał With You i Runaway we wczesnych latach; a Ibanez z rozszerzoną menzurą w Drop B umożliwił Don't Stay. Te cztery stroje obejmują prawie cały katalog.

Phoenix i bas. Bas idzie za gitarami o oktawę niżej. Hybrid Theory to jedyny album, na którym Phoenix nie gra: Delson zagrał na basie na większości, z muzykami sesyjnymi Ianem Hornbeckiem i Scottem Koziolem w kilku utworach. W kilku utworach dolny rejestr płyty schodzi niżej niż najniższa struna gitar, co ma znaczenie dla sprawdzenia audio opisanego poniżej.

Kamerton, cały czas. Płyty z epoki taśmy często są oddalone o kilka centów od A 440: TuneLit zmierzył albumy Pantery o 20 do 60 centów za nisko, a debiut Metalliki o około 16 centów za wysoko. Albumy Linkin Park były nagrywane i edytowane w Pro Tools, jak podają w metryczkach, i żaden zmierzony album nie odchodzi od A 440 bardziej niż o około 3 centy, czego żaden słuchacz nie usłyszy. Nigdy nie musisz zmieniać wysokości odniesienia dla Linkin Park, tylko kształt.

TuneLit zmierzył siedem albumów z biblioteki właściciela, od Hybrid Theory do One More Light, z kopii MP3 (320 kbps) albumów. Utwory bonusowe wydań specjalnych też zmierzono, ale nie są użyte dla albumów. From Zero nie ma w bibliotece.

Odchyłki 4 centy lub mniej są zapisane jako zwykłe A 440, więc każdy przycisk Nastrój dla tych albumów otwiera zwykły tuner. Trzy utwory zmierzono dość daleko od swoich albumów, by dostać własną wartość: Papercut (+12 ¢, A ≈ 443), Somewhere I Belong (+10 ¢, A ≈ 442,5) i Forgotten (−5 ¢, A ≈ 438,8), plus interludium z vocoderem Fallout z albumu A Thousand Suns (−10 ¢), które nie ma gitary. Kilka centów to różnica między gitarą, która brzmi dobrze, a taką, która na długo trzymanych akordach brzmi lekko fałszywie; przyciski Nastrój to uwzględniają, więc nie musisz o tym myśleć.

Sprawdzenie półtonowe. Pomiar wysokości zna tylko odchyłkę w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju pochodzi z tabulatur. TuneLit słucha też najniższej pustej struny: bas i gitary grają ją często, a dźwięk tuż poniżej niemal nigdy. Na 86 utworach albumów daje jednoznaczne „zgadza się” dla 63, w tym większość nietypowych strojów podanych w tabulaturach: 7-strunowe B w With You i Runaway, E♭ z A Place for My Head, Forgotten i Easier to Run, B z Don't Stay, B♭ z Somewhere I Belong i C z Rebellion. Wyjątki to Nobody's Listening, When They Come for Me i Nobody Can Save Me. Jest niepewne co do 16 utworów, z których większość to interludia albo utwory, w których syntezatory lub bas leżą poniżej gitar. Nie zgadza się w 7 przypadkach i żaden z nich nie został przesunięty, bo żadna tabulatura ani źródło nie popiera drugiego półtonu (szczegóły na stronach albumów i poniżej).

Hybrid Theory (2000)

Drop C♯12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), w kamertonie (zmierzone +3,1 ¢).

Debiut wyznaczył wzór. Papercut, One Step Closer, Points of Authority, Crawling, By Myself, In the End i Pushing Me Away są wszystkie zapisane w Drop C♯, a sprawdzenie audio TuneLit zgadza się z niskim C♯ w każdym z nich. One Step Closer to klasyczny przykład działania tego stroju: riff, który przeskakuje między pustą niską strunę a harmonicznymi, co według Delsona jest prawdopodobnie jego ulubionym riffem.

Cztery utwory opuszczają ten kształt:

• With You i Runaway grano na 7-strunowej gitarze w B Standard (B E A D G B E), na ówczesnym Ibanezie RG7620 Delsona. Sprawdzenie audio słyszy pustą niską nutę B w kamertonie. Na 6-strunowej gitarze większość riffów działa w kształcie Drop C♯ o oktawę wyżej, ale najniższe dźwięki wymagają siódmej struny.
• A Place for My Head i Forgotten są zapisane w E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), z najniższą struną o cały ton wyżej niż C♯ z albumu. Sprawdzenie audio zgadza się z E♭ w obu przypadkach.

Cure for the Itch to instrumental Joego Hahna, bez gitary.

Co zmierzył TuneLit: album stoi w A 440 praktycznie (+3,1 ¢, połowa utworów między 0 a +4,3 ¢). Papercut to odstająca wartość około +12 ¢ (A ≈ 443), wystarczająco, by usłyszeć ją na długo trzymanym akordzie; Forgotten jest około 5 ¢ za nisko.

Jak nastroić razem z nagraniem: ze standardowego stroju nastrój wszystkie sześć strun o półton w dół, a potem obniż 6. strunę o kolejny cały ton do C♯. Sprawdź niską strunę względem pustej 4. struny: powinny być oddalone o oktawę. Dla Papercut podnieś lekko odniesienie do A 443 albo po prostu użyj jego przycisku Nastrój.

Meteora (2003)

Drop C♯13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop C♯, na kamertonie (zmierzone +0,5 ¢).

Meteora zachowuje formułę Hybrid Theory: Lying from You, Hit the Floor, Faint, Figure.09, From the Inside i Numb są wszystkie zapisane w Drop C♯, a sprawdzenie audio potwierdza każdy z nich. Breaking the Habit też jest zapisane w Drop C♯, ale sprawdzenie nie może tego potwierdzić: pusta C♯ nigdy nie brzmi na nagraniu, podczas gdy C i B pod nią już tak, więc albo bas i syntezatory schodzą tam poniżej gitar, albo strój w tabulaturze jest błędny.

Wyjątki schodzą niżej niż cokolwiek na debiucie:

• Don't Stay to pierwsza piosenka zespołu w Drop B (B F♯ B E G♯ C♯), napisana na Ibanezie z rozszerzoną menzurą, który Delson zostawił w tym stroju. Sprawdzenie audio zgadza się z niskim B.
• Nobody's Listening to według Linkinpedia i najwyżej ocenianej tabulatury na Ultimate Guitar drugi utwór w Drop B; tabulatura Songsterr podaje Drop C. Nagranie tego nie rozstrzyga: riff leży na D i E♭, niskie C słychać trochę, a niskie B prawie wcale. TuneLit podaje Drop B i oznacza utwór jako sporny.
• Somewhere I Belong jest zapisane na Songsterr z wszystkimi sześcioma strunami obniżonymi do B♭ Standard (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭), czyli sześć niższych strun 7-strunowej gitary w B Standard obniżonej o półton, podczas gdy najczęściej oceniana tabulatura Ultimate Guitar używa Drop C♯. Nagranie ma niskie B♭ w obu oktawach basu i nic pod nimi, co pasuje do tabulatury B♭, a sprawdzenie audio się z nią zgadza, ale sprawdzenie zaakceptowałoby też tabulaturę Drop C♯. Utwór mierzy też około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442,5).
• Easier to Run jest zapisane w E♭ Standard zarówno na Songsterr, jak i Ultimate Guitar, a sprawdzenie audio się zgadza. Jej partia basu schodzi o kwartę niżej, do B♭, i te głębokie basowe dźwięki to to, co kilku graczy słyszy jako niższy strój gitary.

Foreword to 13-sekundowe intro, a Session to instrumental zbudowany na zaprogramowanej perkusji; żaden z nich nie ma partii gitarowej wartej nastrojenia.

Jak nastroić razem z nagraniem: Drop C♯ jak na Hybrid Theory. Dla Don't Stay obniż całą gitarę o kolejny cały ton do Drop B; na zwykłej 6-strunowej niskie B robi się luźne, więc jeśli planujesz zostać przy nim, cięższe struny pomogą.

Minutes to Midnight (2007)

Drop D12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop D (D A D G B E), w kamertonie (zmierzone −1,4 ¢).

Z producentem Rickiem Rubinem zespół przebudował brzmienie, a strój podniesiono o półton do zwykłego Drop D. Given Up, Leave Out All the Rest, Bleed It Out, What I've Done, Valentine's Day i The Little Things Give You Away są wszystkie zapisane w tym stroju, a zestaw Delsona zawiera PRS trzymany w Drop D dla tych utworów. Sprawdzenie audio zgadza się z niskim D we wszystkich. W What I've Done gitara rytmiczna trzyma riff Drop D, podczas gdy linie solowe równie dobrze działają w E Standard; popularna ściąga z akordami do przebierania używa standardowego stroju z kapodastrem na 3. progu.

Cztery utwory pozostają w starym Drop C♯: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between i In Pieces. In Pieces jest najciekawszy: Songsterr ma go w Drop C♯, tabulatura Ultimate Guitar w Drop D z albumu, a sprawdzenie audio stanowczo opowiada się za C♯. Ściąga akordów do Shadow of the Day obniża strój o półton (E♭ Standard), co dzieli pięć górnych strun z Drop C♯; sprawdzenie audio nie może potwierdzić niskiej struny, bo pod gitarami słychać niskie B.

Co zmierzył TuneLit: −1,4 ¢, a każdy utwór poza jednym w granicach około 6 ¢ od tej wartości. No More Sorrow wyszedł około 21 ¢ za wysoko, ale z niską pewnością, więc zachowuje wartość albumu.

Jak nastroić razem z nagraniem: przy utworach w Drop D obniż tylko 6. strunę o cały ton ze standardu. Przy czterech utworach w Drop C♯ najpierw obniż wszystko o półton.

A Thousand Suns (2010)

Drop D15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop D, na kamertonie (zmierzone −1,6 ¢).

Koncepcyjny album zbudowany z samplów, klawiszy i mówionych interludiów, na którym gitara jest jednym z wielu kolorów. Utwory gitarowe są zapisane w Drop D: Burning in the Skies, Robot Boy, Blackout, Wretches and Kings, Iridescent i The Catalyst. Waiting for the End oraz akustyczny The Messenger (Delson na Gibsonie J-45) są w E Standard, a sprawdzenie audio zgadza się w obu przypadkach. Jedyna tabulatura When They Come for Me jest napisana dla 7-strunowej gitary w B Standard; dolny zakres płyty zdominowany jest przez C, więc sprawdzenie nie może potwierdzić niskiego B.

Pięć utworów to interludia bez gitary: The Requiem, The Radiance, Empty Spaces, Wisdom, Justice oraz Love and Fallout. Fallout mierzy około 10 ¢ za nisko, jako jedyny utwór wyraźnie odbiegający od wysokości albumu.

Living Things (2012)

Drop D12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop D, na kamertonie (zmierzone −0,8 ¢).

Połowa albumu to Drop D (Lost in the Echo, In My Remains, Burn It Down, Lies Greed Misery, Victimized), a druga połowa to E Standard (I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil). Powerless wraca do Drop C♯, a sprawdzenie audio się zgadza. Skin to Bone i Until It Breaks to utwory elektroniczne bez tabulatury gitarowej.

Dwa utwory w E Standard dają inną odpowiedź sprawdzenia audio. W Roads Untraveled skłania się ono ku E♭ (niskie B leży pod E na nagraniu), a w Tinfoil ku F, co jest jego znanym błędem przy utworach, które rzadko grają pustą niską strunę. Żadna tabulatura nie podaje żadnego z tych strojów, więc oba zostają w E Standard; jeśli Roads Untraveled brzmi o półton nie tak, spróbuj E♭.

Co zmierzył TuneLit: −0,8 ¢, każdy utwór w granicach około 6 ¢ od tej wartości.

The Hunting Party (2014)

Drop D12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop D, na kamertonie (zmierzone −1,4 ¢).

Najbardziej gitarowy i głośny album zespołu, a zarazem najbardziej spójny pod względem strojenia: Keys to the Kingdom, All for Nothing, Guilty All the Same, Wastelands, Until It's Gone, Mark the Graves, Final Masquerade i A Line in the Sand są wszystkie w Drop D. War i instrumental Toma Morello Drawbar są w E Standard, a Rebellion, z Daronem Malakianem z System of a Down, jest w Drop C (C G C F A D), strojem wczesnych albumów System of a Down. Sprawdzenie audio zgadza się z tabulaturami w jedenastu z dwunastu utworów.

Dwunastym utworem jest Final Masquerade. Jego najniższe dźwięki to A♭, E♭ i C, a niskie D nigdy nie brzmi, więc sprawdzenie audio skłania się o półton w górę do E♭. To ślepy punkt sprawdzenia, a nie nowy strój, a każda tabulatura zgadza się z Drop D.

One More Light (2017)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (zmierzone +0,4 ¢).

Ostatni album Chestera Benningtona z zespołem to pop z czystymi partiami Stratocastera i akustykiem w Sharp Edges, a tabulatury podają zwykłe E Standard. Sprawdzenie audio zgadza się w Good Goodbye, Invisible, Heavy i Halfway Right.

Trzy utwory warte drugiego spojrzenia:

• Nobody Can Save Me jest zapisane w E♭ Standard. Sprawdzenie audio skłania się ku E Standard (0,94): niskie dźwięki nagrania leżą na B, G♯ i E, a E♭ nigdy nie brzmi. Utwór w B-dur może łatwo unikać pustej struny E♭, co jest ślepym punktem sprawdzenia, więc tabulatura zostaje; jeśli brzmi o półton nie tak, spróbuj E Standard.
• Battle Symphony to odwrotny przypadek: tabulatury gitarowe podają E Standard, tabulatura basu E♭ Standard, a niskie dźwięki nagrania leżą na E♭ i B♭ bez niskiego E w ogóle. Sprawdzenie nie może rozstrzygnąć. Zacznij od E Standard i obniż do E♭, jeśli brzmi źle.
• Talking to Myself i Sharp Edges dostają od sprawdzenia „wyżej” (F), jego zwykły błąd, gdy pusta E rzadko jest grana. Zostają w E Standard.

Co zmierzył TuneLit: +0,4 ¢, każdy utwór w granicach 4 ¢ od A 440.

From Zero (2024)

Drop D11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój (z tabulatur, jeszcze nie zmierzone): Drop D.

Album powrotu, z Emily Armstrong na wokalu i Colinem Brittainem na perkusji. Delson gra na płycie, ale w 2024 roku przestał koncertować, a na scenie gra Alex Feder. Tabulatury umieszczają The Emptiness Machine, Cut the Bridge, Over Each Other, Casualty i IGYEIH w Drop D; Heavy Is the Crown i Overflow w E Standard, z partią Songsterr dla Shinody na gitarze baritone w B Standard; a Two Faced i Stained z powrotem w Drop C♯, strojem z Hybrid Theory. Jedyna tabulatura Good Things Go zapisuje niskie A pod E A D G B, co pasuje do 7-strunowej gitary w Drop A; sprawdź to z nagraniem, zanim przestroisz.

From Zero nie ma w bibliotece TuneLit, więc są to stroje z tabulatur w kamertonie. Każdy album Linkin Park, który TuneLit zmierzył, stoi w A 440, więc to najbezpieczniejszy punkt wyjścia.

TuneLit nie mierzy albumów koncertowych, ale wydania specjalne w bibliotece zawierają utwory koncertowe na żywo: piosenki z Docklands Arena w Londynie na wydaniu specjalnym Hybrid Theory, nagrania z tras na wydaniach Meteora, Minutes to Midnight i Living Things oraz koncert z 2012 roku w Los Angeles na The Hunting Party. Tam, gdzie odczyt jest pewny, wszystkie mieszczą się w granicy około 5 ¢ od siatki A 440, więc zespół stroi się na scenie do zwykłego A 440. Pomiar nie pokaże, czy wersja koncertowa zachowuje studyjny półton. Linkinpedia odnotowuje kilka wykonań w innej tonacji (Nobody Can Save Me o półton niżej na koncercie tribute w 2017 roku, Roads Untraveled o półton wyżej na niektórych koncertach), więc przy filmie z koncertu zacznij od studyjnego stroju i posłuchaj.

• Naucz się ruchu o półton w dół raz. Większość piosenek Linkin Park sprzed 2007 roku to "wszystko o półton w dół, a potem 6. struna o cały ton w dół". Po tym Drop D i E Standard dzielą od ciebie jeden lub dwa obroty klucza.
• Sprawdź obniżoną strunę oktawą. W Drop C♯ lub Drop D pusta 6. struna powinna brzmieć dokładnie oktawę niżej niż pusta 4. struna. Jeśli power chordy na dolnych strunach brzmią chwiejnie, to pierwsze, co warto sprawdzić, to ta oktawa.
• Miej drugą gitarę w Drop C♯, jeśli grasz pełny koncert. Przełączanie między wczesnymi piosenkami a tymi w Drop D lub E Standard to najczęstsza zmiana stroju w secie Linkin Park, a gitary Delsona były ustawiane osobno pod każdy strój.
• Użyj grubszych strun do Drop B i B♭. Don't Stay, Nobody's Listening i Somewhere I Belong schodzą znacznie poniżej zwykłego zakresu 6-strunowej gitary z cienkimi strunami.
• Nie sięgaj po A odniesienia. W przeciwieństwie do wielu zespołów tamtej epoki nagrania Linkin Park są w A 440. Jeśli piosenka brzmi nieczysto, sprawdź układ strun lub półton, a nie odniesienie.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu:

• Oficjalne: muzyk albo jego technik tak powiedział. W przypadku Linkin Park listy sprzętu potwierdzają główne stroje, ale żaden wywiad nie podaje stroju pojedynczych piosenek, więc żadna piosenka nie dostała etykiety Oficjalne.
• Często podawane: kilka rodzajów źródeł się zgadza: tabulatury, listy sprzętu i artykuły. Tu znajdują się Drop C♯ z dwóch pierwszych albumów, piosenki na 7-strunowej gitarze, Don't Stay oraz Drop D z Minutes to Midnight.
• Z tabulatur: z tabulatur pisanych przez graczy, głównie Songsterr i Ultimate Guitar. Większość strojów poszczególnych piosenek od A Thousand Suns opiera się na tabulaturach.
• Sporne: źródła się różnią. Dla Linkin Park: Somewhere I Belong (B♭ lub Drop C♯), Nobody's Listening (Drop B lub Drop C) i In Pieces (Drop C♯ lub Drop D; sprawdzenie audio przemawia za Drop C♯).
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku nagrania, podająca odchyłkę w centach. Publikujemy tylko wynik; nagranie audio nigdy nie jest zapisywane ani udostępniane.

• Hybrid Theory (2000): Drop C♯ przy A 440; Papercut przy A 443. 7-strunowa B Standard: With You, Runaway. E♭ Standard: A Place for My Head, Forgotten.
• Meteora (2003): Drop C♯ przy A 440. Drop B: Don't Stay, Nobody's Listening (sporne). B♭ Standard: Somewhere I Belong (sporne, A ≈ 442.5). E♭ Standard: Easier to Run.
• Minutes to Midnight (2007): Drop D przy A 440. Drop C♯: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces.
• A Thousand Suns (2010): Drop D przy A 440. E Standard: Waiting for the End, The Messenger, Jornada del Muerto. 7-strunowa B Standard (tabulatura): When They Come for Me.
• Living Things (2012): Drop D przy A 440. E Standard: I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil. Drop C♯: Powerless.
• The Hunting Party (2014): Drop D przy A 440. E Standard: War, Drawbar. Drop C: Rebellion.
• One More Light (2017): E Standard w kamertonie (A 440). E♭ Standard: Nobody Can Save Me.
• From Zero (2024, jeszcze nie zmierzone): Drop D. E Standard: Heavy Is the Crown, Overflow. Drop C♯: Two Faced, Stained.