Stroje Kyuss.

C Standard zachowuje kształt zwykłego stroju i obniża każdą strunę o dwa całe tony (tercję wielką). Od najniższej do najwyższej: C F B♭ E♭ G C, w wielu tabulaturach zapisane jako C F A♯ D♯ G C. Każde ułożenie akordu i chwyty pozostają takie same; wszystko po prostu brzmi o cztery półtony niżej. Otwarty akord E5 staje się akordem C5, a riff, który w zwykłej tabulaturze siedzi na pustej najniższej E, tutaj siedzi na pustej najniższej C.

Żeby dojść do tego ze zwykłego stroju, obniż każdą strunę o cztery półtony: struna 6 z E na C, struna 5 z A na F, struna 4 z D na B♭, struna 3 z G na E♭, struna 2 z B na G i struna 1 z E na C. Bas robi to samo: C F B♭ E♭ od najniższej do najwyższej. Dlatego tabulatury Songsterr do Blues for the Red Sun, Welcome to Sky Valley i ...And the Circus Leaves Town tak zapisują bas Nicka Oliveriego i Scotta Reedera.

Homme mówił, że chciał własnego brzmienia i że gdy zaczynał, nie było kogo naśladować: nie znał nikogo, kto stroiłby w dół do B czy C (wywiad z 2024 roku z Tomem Powerem, za Guitar.com). Historie jego sprzętu z lat w Kyuss opowiadają resztę. Jego główną gitarą była Ovation Ultra GP z 1984 roku, nietypowa gitara elektryczna, której jasne przetworniki wciąż przebijają się przy takim stroju. Na Blues for the Red Sun grał przez Marshalla JCM900, później przez głowę Tube Works MosValve, a w obu przypadkach przez kolumnę basową Ampeg 8×10, która radziła sobie z niskim strojem lepiej niż kolumna gitarowa. Według historii jego sprzętu w Mixdown przester pochodził od wzmacniacza, a nie od pedału fuzz.

W TuneLit wybierz C Standard albo naciśnij przycisk Nastrój na stronie albumu: przyciski mają odchyłkę, jakiej potrzebuje każda płyta, na przykład "C Standard +8 ¢" dla Welcome to Sky Valley.

Uwaga Reedera łatwo wziąć za żart, ale płyty to potwierdzają. Bez tunera zespół stroi sam siebie: gitara, bas i wokalista zgadzają się ze sobą, a to, gdzie wypada to względem A 440, jest kwestią przypadku. Pomiary TuneLit płyt z 1990 i 1991 roku pokazują to wyraźnie.

• EP Sons of Kyuss jest w C♯ Standard, około 40 centów za nisko (A ≈ 430): w połowie między C a C♯. W porównaniu z nim gitara w C Standard brzmi o 60 centów za nisko, a w C♯ Standard o 40 centów za wysoko. Dwie tabulatury EP podają C♯, jedna C, a jedna E♭. Sprawdzenie półtonów TuneLit z nagrania słyszy pustą najniższą strunę na C♯ w sześciu z ośmiu piosenek.
• Wretch, rok później, to mozaika. Większość tabulatur podaje C Standard, a główny strój albumu to znów około 40 centów za nisko (A ≈ 430). Ale Deadly Kiss i Black Widow to nagrania z EP, wciąż w C♯, Isolation nagrano ponownie w C♯, Big Bikes też stoi na niskim C♯, a Katzenjammer zszedł do B. Trzy kolejne piosenki wypadają jeszcze o około jedną trzecią półtonu niżej.
• Blues for the Red Sun (1992) jest w C Standard, poza jednym krótkim utworem akustycznym, ale około 19 centów za nisko ogółem (A ≈ 435). Pojedyncze piosenki rozsiane są od około 35 centów za nisko (Thong Song) do około 7 centów za wysoko (50 Million Year Trip).

Od Welcome to Sky Valley dalej, z Reederem w zespole, wysokość się ustala: obie płyty z wytwórni Elektra są około 8 centów za wysoko (A ≈ 442), a prawie każda piosenka mieści się w kilku centach.

Dla ciebie oznacza to: na wczesnych płytach gitara nastrojona po prostu w C Standard zabrzmi wyraźnie inaczej niż nagranie, często o więcej niż ćwierć półtonu. Przyciski Nastrój podają zmierzoną odchyłkę, więc naciśnij przycisk dla piosenki, a nie dla albumu, gdy piosenka ma własne ustawienie.

Sons of Kyuss (1990)

C♯ Standard −40 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Debiutancki EP, nagrany w 1989 roku w Headway Studios w Westminster w Kalifornii, a wydany w kwietniu 1990 roku pod nazwą Sons of Kyuss: osiem piosenek, wytłoczonych na winylu w 500 egzemplarzach. John Garcia śpiewa, Homme gra na gitarze, Chris Cockrell gra na basie, a Brant Bjork na perkusji. Egzemplarz właściciela to późniejsze wydanie EP na CD.

Tabulatury nie zgadzają się ze sobą. Tabulatury Songsterr do Deadly Kiss i Isolation Desolation są w C♯ Standard, z basem Cockrella również w C♯; jedyna tabulatura Happy Birthday jest w C Standard, a jedyna Katzenjammer w E♭ Standard. Sprawdzenie półtonów TuneLit z nagrania rozstrzyga większość: w Deadly Kiss, King, Isolation Desolation, Love Has Passed Me By, Happy Birthday i Katzenjammer słyszy pustą najniższą strunę na C♯ i wyklucza C pod nią. W Isolation Desolation C♯ stanowi prawie połowę niskich dźwięków, jakie wykrywa analiza, a C pod nim prawie wcale.

TuneLit zmierzył CD około 40 ¢ za nisko (A ≈ 430), a każda piosenka poza dwiema mieści się w około 7 centach od tej wartości. Isolation Desolation wypada około 28 ¢ za nisko (A ≈ 432,8) i ma własny przycisk Nastrój. Black Widow trudno odczytać, ale jej niskie dźwięki wskazują na pustą strunę około 70 centów pod C♯, o jedną trzecią półtonu niżej niż reszta; zachowuje ustawienie albumu, więc sprawdź je ze słuchu. Na Window of Souls pusta najniższa struna prawie nie brzmi, więc sprawdzenie nic nie wykaże; piosenka zostaje przy albumie.

Żeby grać razem z utworem: nastrój do C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯) i obniż wszystko jeszcze o 40 centów, albo po prostu naciśnij przycisk Nastrój albumu, który ustawia C♯ Standard −40 ¢.

Wretch (1991)

C Standard −40 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album jako Kyuss, nakładem Dali, nagrany w Headway i w Master Control w Burbank z Nickiem Oliverim na basie, z wyjątkiem dwóch piosenek przeniesionych z EP. To najtrudniejsza płyta Kyuss do nastrojenia, bo nie powstała w jednym stroju.

Co mówią tabulatury: C Standard dla Hwy 74, Love Has Passed Me By, Isolation, I'm Not i Stage III (Songsterr i Ultimate Guitar), przy czym Son of a Bitch rozdziela się między C (Ultimate Guitar) a B (Songsterr), a The Law zapisano na trzy różne sposoby.

Co zmierzył TuneLit: główny strój albumu to około 40 ¢ za nisko (A ≈ 430), tak samo jak w EP. Love Has Passed Me By, Son of a Bitch i Isolation mieszczą się w tym. Potem piosenki się rozchodzą:

• Deadly Kiss i Black Widow to nagrania z EP z Chrisem Cockrellem (tak mówią notki z wkładki Wretch), więc zachowują C♯ Standard z EP. Deadly Kiss wypada około 45 ¢ za nisko na tej płycie CD i 42 ¢ za nisko na płycie EP, to samo nagranie w dwóch masteringach.
• Isolation, nagrane ponownie na Wretch, jest zapisane w C z riffem na pustej strunie. Na płycie ta struna brzmi na C♯, około 39 ¢ za nisko, a C pod nią prawie wcale nie brzmi: to ten sam strój co w wersji z EP. Jest na liście jako C♯ Standard.
• Big Bikes, piosenka Branta Bjorka, jest zapisana w Drop C przez jednego transkrybenta, a w C♯ Standard przez automatyczną tabulaturę Songsterr. Oba opierają riff na pustej najniższej strunie, a na płycie ten dźwięk brzmi na C♯, około 27 ¢ za nisko. Jest na liście jako Drop C♯.
• Katzenjammer nagrano ponownie na Wretch, i tym razem pusta najniższa struna brzmi na B. Jedyna tabulatura tej wersji, automatyczna, też podaje B Standard. Odczyt wysokości jest słaby, więc piosenka dostaje odchyłkę albumu, −40 ¢.
• Hwy 74, The Law i I'm Not wypadają około 75 centów pod C, o jedną trzecią półtonu poniżej ustawienia albumu, a to samo co B Standard około 25 centów za wysoko. W The Law sprawdzenie słyszy B jako najniższy dźwięk, prawie połowę wszystkich niskich dźwięków, a w Hwy 74 nuta riffu, którą tabulatury umieszczają na pustej strunie 5 (F w C Standard), brzmi około trzy czwarte półtonu pod F, znacznie bliżej E. Żaden z trzech odczytów nie jest dość pewny, by mieć własną wartość, więc zachowują C Standard −40 ¢ z albumu; jeśli nie brzmią dobrze, spróbuj B Standard +25 ¢.
• Stage III wypada blisko kamertonu. Jej riff siedzi na pierwszym progu, C♯, który sprawdzenie bierze za pustą strunę; tabulatura C Standard zostaje.

Żeby grać razem z utworem: zacznij od przycisku Nastrój albumu (C Standard −40 ¢), a potem przełącz się na przycisk piosenki, jeśli ma własny. Dla The Law i Hwy 74 porównaj C Standard −40 ¢ z B Standard +25 ¢ ze słuchu.

Blues for the Red Sun (1992)

C Standard −19 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Chris Goss wyprodukował drugi album w Sound City w Van Nuys, a inżynierem był Joe Barresi: to ostatnia płyta Oliveriego z zespołem. Wszystko jest w C Standard, na każdej tabulaturze: Thumb, Green Machine, Molten Universe, 50 Million Year Trip (Downside Up), Thong Song, Apothecaries' Weight, Writhe, Allen's Wrench, Mondo Generator i reszta. Autorem Green Machine i 50 Million Year Trip jest Brant Bjork, Oliveri napisał i śpiewa Mondo Generator, a Homme śpiewa Writhe.

Wyjątkiem jest Capsized, 55-sekundowy utwór akustyczny. Obie tabulatury Songsterr zapisują jego gitary akustyczne w E♭ Standard, tercję wielką powyżej reszty albumu. TuneLit zmierzył go około 12 ¢ za wysoko (A ≈ 443), daleko od −19 ¢ albumu, i ma własny przycisk Nastrój.

TuneLit zmierzył album około 19 ¢ za nisko (A ≈ 435,2), ale to mediana piosenek, które nie zgadzają się ze sobą. Thong Song wypada około 35 centów za nisko; Caterpillar March, 800 i Mondo Generator o 23 do 27 centów za nisko; Thumb, Green Machine i Freedom Run w obrębie około 3 centów od kamertonu; a 50 Million Year Trip około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 441,8), jedyna piosenka z odczytem dość wyraźnym, by mieć własny przycisk Nastrój. Pozostałe nie są dość pewne, by zmienić wartość albumu, więc jeśli Thumb lub Green Machine brzmią trochę za nisko przy ustawieniu albumu, spróbuj zwykłego C Standard przy A 440. Sprawdzenie z nagrania potwierdza C jako najniższą strunę wszędzie tam, gdzie piosenki ją grają, najwyraźniej w Green Machine i Apothecaries' Weight.

Zamykające Yeah to cztery sekundy mowy i nie ma w nim gitary, do której można by stroić.

Welcome to Sky Valley (1994)

C Standard +8 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrane w Sound City na początku 1993 roku z Goss, pierwszy album Reedera na basie i ostatni Bjorka na perkusji; wydane przez wytwórnię Elektra w czerwcu 1994 roku. Pierwsze CD miało dziesięć piosenek w trzech długich ścieżkach; TuneLit zmierzył egzemplarz, w którym piosenki podzielono na dziesięć ścieżek.

C Standard na każdej tabulaturze dla Gardenia, Asteroid, Supa Scoopa i Mighty Scoop, 100°, Demon Cleaner, Odyssey, Conan Troutman, N.O. i Whitewater, z basem również w C. Wyjątkiem jest Space Cadet, długi utwór akustyczny z Reederem na basie akustycznym: obie tabulatury Songsterr umieszczają gitary w C♯ Standard, półton wyżej niż reszta, a tabulatura Ultimate Guitar mówi, żeby obniżyć o półtora tonu. Sprawdzenie z nagrania zgadza się z C♯.

TuneLit zmierzył album około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 442,1), a większość piosenek mieści się w kilku centach od tej wartości: Gardenia około 13 ¢ za wysoko, Demon Cleaner, Odyssey i N.O. na 8. Whitewater, zamykający utwór, wypada na kamertonie (około 1 ¢ za nisko) i ma własny przycisk Nastrój. Space Cadet wypada około 16 ¢ za wysoko, tuż poniżej różnicy 8 centów, która dałaby mu własną wartość, więc dzieli +8 ¢ z albumem.

Sprawdzenie zgadza się z podanym strojem w dziewięciu z dziesięciu piosenek. W Supa Scoopa i Mighty Scoop wskazuje półton w górę, ale tabulatury nigdy nie grają tam pustej najniższej struny (korzeń riffu to pusta struna 5, F), a właśnie wtedy wiadomo, że sprawdzenie się myli.

...And the Circus Leaves Town (1995)

C Standard +8 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Ostatni album, nagrany w Sound City w marcu 1995 roku z Goss i z Alfredo Hernándezem za perkusją. Scott Reeder napisał Thee Ol' Boozeroony, a Catamaran to piosenka Yawning Man, wcześniejszego zespołu Hernándeza. Ostatnia ścieżka, Spaceship Landing, przechodzi w dwa ukryte utwory, M'Deea i Day One, które tu nie są wymienione.

C Standard na każdej tabulaturze, gitara i bas, i nic nie odbiega. TuneLit zmierzył CD około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 442), najbardziej spójną z pięciu płyt: Size Queen, Catamaran, Spaceship Landing, Jumbo Blimp Jumbo i Phototropic wypadają między 5 a 12 centów za wysoko. Hurricane, szybki otwierający utwór, wypada na kamertonie (około 2 ¢ za nisko) i ma własny przycisk Nastrój.

W Tangy Zizzle sprawdzenie wskazuje C♯, ale tabulatura wyjaśnia dlaczego: riff siedzi na pierwszym i czwartym progu najniższej struny, czyli na C♯ i E, a to dokładnie te dźwięki, na których opiera się nagranie, podczas gdy pusta C rzadko brzmi. Zostaje w C Standard. Riff Hurricane również siedzi w okolicach A, z basem na niskim A, a El Rodeo i Phototropic to piosenki, w których sprawdzenie najwyraźniej słyszy pustą C.

Biblioteka zawiera też split EP z 1997 roku z Queens of the Stone Age, EP One Inch Man, single Demon Cleaner i Gardenia oraz nagranie koncertowe z 1995 roku. Nie są zmierzone i nie są tu wymienione. Tabulatury Songsterr ich piosenek, między innymi Into the Void, Fatso Forgotso, Un Sandpiper, Mudfly i Shine, też używają C Standard.

Sprawdzenie półtonów TuneLit z nagrania pyta piosenka po piosence, czy pusta najniższa struna naprawdę siedzi na dźwięku, który podają tabulatury. Liczy, jak często brzmi każdy niski dźwięk i czy dźwięk tuż pod nim kiedykolwiek brzmi. W Kyuss zgadza się z podanym strojem w 41 z 53 zmierzonych piosenek.

Przesunęło dwie piosenki, każdą z drugą wskazówką w tę samą stronę: Isolation i Big Bikes na Wretch, z C z tabulatur na C♯. Ich tabulatury budują riffy na pustej najniższej strunie, a na płycie ta struna brzmi na C♯; w przypadku Isolation tabulatury wersji z EP też podają C♯, a w przypadku Big Bikes automatyczna tabulatura Songsterr. Sprawdzenie potwierdza też C♯ z EP, które Deadly Kiss i Black Widow zachowują na Wretch, oraz B Standard z jedynej tabulatury Katzenjammer.

Sprawdzenie nie zgodziło się albo nie mogło rozstrzygnąć na dwunastu piosenkach, gdzie założenie metody zawodzi: na piosenkach, których riffy nigdy nie używają pustej najniższej struny (Supa Scoopa i Mighty Scoop, Tangy Zizzle, Stage III, Window of Souls, Capsized), i na piosenkach z niewielką liczbą niskich dźwięków (Son of a Bitch, Caterpillar March, Allen's Wrench, Mondo Generator, Gloria Lewis, Hurricane, 50 Million Year Trip). Żadna z nich się nie przesunęła. Piosenki do sprawdzenia ze słuchu są wymienione w notkach do albumów: The Law, Hwy 74 i I'm Not na Wretch oraz Black Widow z EP.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Większość brzmi Zmierzone przez TuneLit, bo odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy nagrania. Sama nazwa stroju opiera się wciąż na innych rodzajach dowodów:

• Często podawane: C Standard dla trzech albumów wyprodukowanych przez Goss: Wikipedia, historie sprzętu z lat Homme'a w Kyuss i wszystkie tabulatury się zgadzają.
• Z tabulatur: tylko tabulatury, głównie Songsterr, sprawdzone krzyżowo z Ultimate Guitar i innymi serwisami z tabulaturami, gdy odpowiadają. Na tym opierają się Capsized, Space Cadet, Wretch i piosenki z tej płyty, które się różnią. Kilka tabulatur Wretch jest automatycznych, co zaznaczają notki.
• Sporne: źródła się nie zgadzają, jak w przypadku EP Sons of Kyuss, gdzie tabulatury podają C, C♯ i E♭, a sprawdzenie z nagrania rozstrzyga na C♯.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza analiza nagrania podaje odchyłkę w centach. Publikujemy tylko liczby; nagranie nigdy nie jest przechowywane ani udostępniane.

Biblioteka zawiera kopie CD w MP3. Wczesne nagrania nie powstały w stałej wysokości, więc inne tłoczenie albo remaster może różnić się o kilka centów; półton i duże odchyłki się nie zmienią.

• Najpierw struny. C Standard na zwykłej gitarze o menzurze 25,5 cala, ze strunami o grubości 10–⁠46, jest luźne: niski C brzęczy i przy dociskaniu wychodzi za wysoko. Większość grających przechodzi na 12–⁠56 albo 13–⁠56, albo na komplet z grubszym basem, a wielu ustawia gitarę tylko pod C. Na krótszej gitarze o menzurze Gibsona trzeba iść o jeden numer grubiej jeszcze bardziej.
• Bas. Czterostrunowy bas w C też potrzebuje grubszych strun; częsty trik to użyć niskiej struny B z kompletu pięciostrunowego jako C. Na Space Cadet tabulatura zapisuje akustyczny bas Reedera w E♭ Standard.
• Najpierw nastrój strunę 6 i sprawdź ją z otwierającym riffem nagrania: w Green Machine, Gardenia i Odyssey pusty niski C to dźwięk, do którego piosenki ciągle wracają.
• Zachowaj odchyłkę na wczesnych płytach. Czterdzieści centów to prawie pół półtonu: na EP i Wretch gitara przy A 440 nie jest tylko trochę fałszywa, jest pomiędzy dwoma dźwiękami. Użyj przycisków Nastrój.
• Tabulatury w E Standard. Niektóre wersje Demon Cleaner i Freedom Run są zapisane w E Standard. Zachowaj te same progi i obniż o dwa całe tony, a tabulatura i nagranie się zgodzą.
• Nie twój strój? Funkcja Graj razem z utworem w TuneLit może przenieść nagranie do stroju, w jakim twoja gitara już jest, więc możesz grać Kyuss w E Standard bez przestrajania.

Jeśli utwór wciąż brzmi trochę nie tak, przesuń odniesienie o herc lub mniej. Przy około 440 Hz jeden herc to około 4 centy.

• Domyślny, 1992–⁠1995: C Standard (C F B♭ E♭ G C), bas C F B♭ E♭.
• Sons of Kyuss (1990): C♯ Standard −40 ¢ (A ≈ 430); Isolation Desolation −28 ¢.
• Wretch (1991): C Standard −40 ¢ (A ≈ 430); Deadly Kiss, Black Widow i Isolation w C♯ Standard −40 ¢; Big Bikes w Drop C♯ −40 ¢; Katzenjammer w B Standard −40 ¢; The Law, Hwy 74 i I'm Not prawdopodobnie B Standard +25 ¢ (sprawdź ze słuchu).
• Blues for the Red Sun (1992): C Standard −19 ¢ (A ≈ 435); 50 Million Year Trip +7 ¢; Capsized w E♭ Standard +12 ¢.
• Welcome to Sky Valley (1994): C Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Space Cadet w C♯ Standard +8 ¢; Whitewater przy A 440.
• ...And the Circus Leaves Town (1995): C Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Hurricane przy A 440.