Stroje Black Sabbath.

Dlaczego tak nisko. Po wypadku Iommi grał w domowej roboty naparstkach na poranionych opuszkach, co utrudniało wyginanie zwykłych strun. Lekkie struny nie były dostępne w sprzedaży pod koniec lat 60., więc założył do gitary struny banjo, aż lekkie komplety do gitar pojawiły się około 1970–⁠71. Na Master of Reality nastroił o trzy półtony niżej Children of the Grave, Lord of This World i Into the Void. Powiedział, że głównym celem było większe, cięższe brzmienie; luźniejsze struny są też łatwiejsze do dociśnięcia i wygięcia. Geezer Butler obniżył strój basu, żeby dopasować się do niego, więc na tych płytach bas i gitara mają wspólny strój.

Na scenie i na płycie. Pierwsze dwa albumy są w stroju standardowym, ale zespół już wtedy grał niżej na żywo. Historyk muzyki Andy Cope (Home of Metal) pisze, że przed Master of Reality grali każdy koncert w E♭; Guitar Player mówi, że Iommi schodził na żywo o cały ton niżej. Nagrania koncertowe i tabulatury na żywo wczesnych piosenek są więc niżej niż wersje studyjne. Wszystko na tej stronie dotyczy płyt studyjnych.

Biblioteka właściciela ma każdy album studyjny w kilku wydaniach CD, od 4 do 11 na album: 1 165 utworów zmierzonych łącznie, od pierwszych płyt Castle Communications z 1986 do deluxe wydań Sanctuary z 2009–⁠2011. Dla każdego albumu TuneLit bierze za główne źródło najwcześniejsze tłoczenie CD:

• Seria Castle Communications NELCD (1986): sześć albumów od Black Sabbath do Sabotage. Każda z tych płyt dodaje jeden koncertowy utwór bonusowy, który pominęliśmy.
• Vertigo (1986–⁠1987): Technical Ecstasy, Never Say Die!, Mob Rules, Born Again, Seventh Star i The Eternal Idol z niemieckich tłoczeń, Heaven and Hell z japońskiego wydania 32PD-129 z 1986.
• I.R.S. (1989–⁠1995): Headless Cross z brytyjskiej płyty CD, Tyr, Dehumanizer, Cross Purposes i Forbidden z holenderskich tłoczeń.
• Vertigo/Universal (2013): pierwsza płyta wydania deluxe 13, które jest albumem standardowym; płytę bonusową pominęliśmy.

Pozostałe wydania służyły jako kontrola krzyżowa. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną. Daje to odchyłkę płyty od A 440, znaną tylko w obrębie jednego półtonu; na który półton nastrojone są struny, wynika z tabulatur i źródeł, sprawdzonych przez test półtonowy TuneLit z dźwięku, który nasłuchuje pustej niskiej struny w basie. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od swojego albumu o 8 ¢ lub więcej przy dobrej pewności; wszystko w zakresie ±4 ¢ uznawane jest za kamerton.

Dla albumów I.R.S. i 13 każde wydanie w bibliotece mierzy się w obrębie centa, najwyżej dwóch, od pozostałych. Albumy z lat 70. to inna historia: ich płyty CD powstawały przez 25 lat i nie wszystkie grają z tą samą prędkością:

• Paranoid: niemieckie wydanie Vertigo CD z 1987 gra o 5 ¢ wyżej niż reszta; pozostałe dziewięć wydań zgadza się z płytą Castle w obrębie 2,5 ¢.
• Sabbath Bloody Sabbath: japońska płyta CD z 1989, japońska płyta CD z 1996 i reedycja Castle z 1996 grają A National Acrobat, Fluff i Sabbra Cadabra o 13–17 ¢ wyżej, a te z 1996 grają utwór tytułowy o 11 ¢ niżej.
• Vol. 4: amerykańska płyta CD Warner oraz japońskie płyty CD z 1989 i 1991 grają o około 4 ¢ niżej, a Snowblind i Under the Sun o 11–13 ¢ niżej.
• Sabotage: amerykańska płyta CD Warner gra około 7 ¢ za nisko w porównaniu z płytą Castle, reedycje z 1996 około 4,5 ¢ za nisko.
• Technical Ecstasy: amerykańska płyta CD Warner i japońska płyta CD z 1989 grają pierwszą stronę do 6 ¢ wyżej, a drugą o 8–12 ¢ niżej niż niemiecka płyta CD Vertigo; reedycje z 1996 i 2009 grają około 4–5 ¢ za wysoko.
• Never Say Die!: płyty CD Warner, japońskie i z 1996 grają około 4 ¢ niżej niż Vertigo.

Żadna z tych różnic nie przenosi piosenki na inny półton, ale tłumaczą, dlaczego dwóch uważnych graczy z dwiema różnymi płytami CD może się różnić o kilka centów. Jeśli twoja płyta to późniejsza reedycja, strony albumów nadal dadzą ci wynik w granicach kilku centów przy większości piosenek; jeśli piosenka brzmi nie tak, przesuń A odniesienia na ucho.

Black Sabbath (1970)

E Standard −25 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 25 ¢ za nisko (A ≈ 433,6), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Debiut to płyta w stroju standardowym, jak stwierdzają zarówno Andy Cope, jak i Guitar Player, a każda piosenka ma tabulaturę w E Standard. Zaskakuje wysokość: cały album leży ćwierć półtonu poniżej A 440, a wszystkie dziewięć wydań CD w bibliotece zgadza się w obrębie około 3 ¢. Zespół nagrał album w jednej 12-godzinnej sesji w Regent Sound w Londynie 17 listopada 1969, grając swój zestaw koncertowy. Evil Woman jest wyjątkiem i pokazuje to pomiar: singiel nagrano tydzień wcześniej w Trident Studios; leży około 12 ¢ za nisko, czyli o 13 ¢ wyżej niż reszta.

Z TuneLit: E Standard przy A ≈ 433,6 dla albumu, A ≈ 436,9 dla Evil Woman.

Paranoid (1970)

E Standard +25 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 25 ¢ za wysoko (A ≈ 446,3), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Nagrany w ciągu trzech dni w czerwcu 1970, wciąż w stroju standardowym; Invisible Oranges określił go kiedyś jako najcięższy album kiedykolwiek nagrany w E Standard. Tam, gdzie debiut jest za nisko, Paranoid jest za wysoko: War Pigs, Paranoid, Planet Caravan, Iron Man, Electric Funeral i Rat Salad leżą wszystkie o 23–31 ¢ powyżej A 440. Fairies Wear Boots to wyjątek, na kamertonie (+3 ¢), a słabszy odczyt TuneLit dla Hand of Doom wskazuje to samo. Koniec War Pigs został przyspieszony w studiu, więc jego ostatnia minuta wspina się wyżej niż zmierzony riff.

Z TuneLit: E Standard przy A ≈ 446,3 dla większości albumu, zwykłe A 440 dla Fairies Wear Boots. Jeśli Paranoid lub Iron Man brzmią o włos za nisko w porównaniu z płytą, podnieś A odniesienia do około A 448.

Master of Reality (1971)

C♯ Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard na kamertonie (−3,6 ¢), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Album, na którym to się zmieniło. Iommi nastroił o trzy półtony niżej, do C♯ F♯ B E G♯ C♯, na Children of the Grave, Lord of This World i Into the Void; Sweet Leaf, Embryo i akustyczny Orchid mają tabulatury w tym samym stroju. Album jednak nie jest jednolity. After Forever jest o półton wyżej, w D Standard (Andy Cope), a ballada Solitude ma tabulaturę w E Standard; test półtonowy TuneLit zgadza się z D dla After Forever. Płyta jako całość leży blisko A 440, z Lord of This World 12 ¢ za nisko i Orchid 20 ¢ za nisko.

Popularne tabulatury Children of the Grave w C lub E♭ Standard oraz Into the Void lub Sweet Leaf w E Standard to przearanżowania: przenoszą dźwięki do stroju, który gracz już ma.

Z TuneLit: C♯ Standard dla większości albumu, D Standard dla After Forever, E Standard dla Solitude.

Vol. 4 (1972)

C♯ Standard +19 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard około 19 ¢ za wysoko (A ≈ 444,8), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Nagrany w Record Plant w Los Angeles, najbardziej rozrzucony album w katalogu. Ciężkie utwory zostają w C♯ Standard: Wheels of Confusion, Supernaut, Snowblind, Cornucopia i Under the Sun. Ich wysokość to jednak nie jedna wartość. Snowblind, Supernaut i Under the Sun leżą o 16–24 ¢ za wysoko, Cornucopia wychodzi około 41 ¢ za wysoko przy niskiej pewności, a Wheels of Confusion około 8 ¢ za nisko.

Dwie piosenki leżą na innym półtonie. St. Vitus Dance ma tabulaturę w D Standard, a test dźwiękowy TuneLit się zgadza: D Standard około 32 ¢ za nisko (A ≈ 432). Tomorrow's Dream ma dokładnie tę samą wysokość i te same niskie dźwięki. Jej najczęściej oglądana tabulatura mówi C♯ Standard, ale tabulatura z Ultimate Guitar mówi D, a test dźwiękowy wyklucza C♯, więc TuneLit podaje także D Standard przy A ≈ 432. Ballada na pianinie Changes nie ma wcale gitary, a akustyczny Laguna Sunrise jest w E Standard, 7 ¢ za nisko.

Z TuneLit: C♯ Standard przy A ≈ 444,8 dla ciężkich utworów, D Standard przy A ≈ 432 dla Tomorrow's Dream i St. Vitus Dance, E Standard dla Laguna Sunrise i Changes.

Sabbath Bloody Sabbath (1973)

C♯ Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard na kamertonie (−2 ¢), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Nagrany w Morgan Studios w Londynie, najbardziej stabilny z albumów C♯: A National Acrobat, Sabbra Cadabra, Killing Yourself to Live, Looking for Today i Spiral Architect leżą w obrębie 6 ¢ od A 440, a test dźwiękowy zgadza się z C♯ w każdym z nich. Utwór tytułowy to wyjątek, około 24 ¢ za wysoko (A ≈ 446). Fluff, akustyczny instrumental Iommiego, jest w E Standard na kamertonie. Who Are You?, który Ozzy Osbourne napisał na syntezatorze, jest 23 ¢ za nisko.

Z TuneLit: C♯ Standard przy A 440, z utworem tytułowym przy A ≈ 446; E Standard dla Fluff.

Sabotage (1975)

C♯ Standard −6 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard około 6 ¢ za nisko (A ≈ 438,6), zmierzone na płycie Castle CD z 1986.

Ciężkie utwory są znów w C♯ Standard, a płyta dzieli się na dwie grupy: Hole in the Sky i Symptom of the Universe leżą o 19–20 ¢ za nisko (A ≈ 435), Megalomania i The Writ około 2–6 ¢ za nisko. Lżejsze utwory mają tabulatury w E Standard: akustyczny popis Don't Start (Too Late), 34 ¢ za nisko; The Thrill of It All, na kamertonie; utwór chóralny Supertzar; i singiel Am I Going Insane (Radio), 11 ¢ za wysoko. Don't Start (Too Late) przechodzi prosto w Symptom of the Universe, więc zagranie tej dwójki jako jednego utworu wymaga dwóch gitar albo szybkiego przestrojenia z E na C♯.

Z TuneLit: C♯ Standard przy A ≈ 435 dla Hole in the Sky i Symptom of the Universe, przy A ≈ 438,6 dla reszty; E Standard dla czterech lżejszych utworów.

Technical Ecstasy (1976)

E Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Nagrany w Criteria w Miami, z powrotem w stroju standardowym: każda piosenka ma tabulaturę w E Standard. Żaden wywiad ani zbiór tabulatur tego nie potwierdza, ale test dźwiękowy TuneLit zgadza się w pięciu z ośmiu piosenek i nie znajduje nic przeciwko na pozostałych. Płyta trzyma się A 440, z kilkoma odstającymi: You Won't Change Me i Gypsy są o 12–14 ¢ za nisko, Rock 'n' Roll Doctor o 11 ¢ za wysoko. It's Alright, ballada śpiewana przez Billa Warda, jest na kamertonie.

To także album, na którym wydania CD najbardziej się różnią: zob. "Kiedy ma znaczenie wydanie CD" powyżej.

Z TuneLit: E Standard przy A 440, z trzema odstającymi na własnych przyciskach.

Never Say Die! (1978)

E Standard −10 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437,5), zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Ostatni album studyjny z Ozzym Osbournem na przestrzeni 35 lat, nagrany w Toronto i w E Standard od początku do końca. Junior's Eyes i jazzowy instrumental Air Dance leżą na kamertonie; Swinging the Chain, śpiewany przez Billa Warda, jest 8 ¢ za wysoko. Instrumental na instrumenty dęte, Breakout, nie dał stabilnego odczytu.

Z TuneLit: E Standard przy A ≈ 437,5, A 440 dla Junior's Eyes i Air Dance.

Heaven and Hell (1980)

E♭ Standard +5 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441,3), zmierzone na japońskiej płycie Vertigo CD z 1986.

Z Ronniem Jamesem Dio na wokalu Iommi wrócił do stroju obniżonego tylko o półton, jak ujmuje to Guitar Player, i E♭ Standard stał się strojem zespołu na resztę jego kariery. Każda piosenka ma tam tabulaturę, a test dźwiękowy zgadza się w siedmiu z ośmiu. Płyta jest blisko kamertonu; Lady Evil leży 19 ¢ za wysoko (A ≈ 444,8), a Heaven and Hell 11 ¢ za wysoko. Wszystkie osiem wydań CD w bibliotece zgadza się w obrębie 2,5 ¢.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 441,3; Lady Evil na własnym przycisku.

Mob Rules (1981)

E♭ Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (+3,7 ¢), zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Drugi album z Dio, z Vinnym Appice na perkusji, zostaje w E♭ Standard. Country Girl leży 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443,5); reszta mieści się w 9 ¢ od A 440, nie licząc krótkiego instrumentalu E5150.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440, Country Girl przy A ≈ 443,5.

Born Again (1983)

D Standard +4 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard około 4 ¢ za wysoko (A ≈ 441), zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Jedyny album z Ianem Gillanem ma tabulatury o cały ton niżej niż płyty z Dio, a test dźwiękowy zgadza się z D w Trashed, Digital Bitch, Born Again, Hot Line i Keep It Warm. Dwie piosenki różnią się w tabulaturach. Zero the Hero ma w dwóch osobnych tabulaturach E♭ Standard, a test dźwiękowy zgadza się z E♭. Disturbing the Priest ma jedną tabulaturę, w Drop D przy wysokości E Standard; test słyszy niskie D, ale nie potrafi odróżnić Drop D od D Standard. Hot Line i Keep It Warm leżą 14 ¢ za wysoko. Przytłumione brzmienie albumu jest słynne, ale jego wysokość jest stała: pięć wydań CD zgadza się w obrębie około 3 ¢.

Z TuneLit: D Standard przy A ≈ 441, E♭ Standard dla Zero the Hero, Drop D dla Disturbing the Priest.

Seventh Star (1986)

E♭ Standard −42 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 42 ¢ za nisko (A ≈ 429,4), między dwoma dźwiękami, zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Pomyślany jako solowy album Iommiego i wydany jako "Black Sabbath featuring Tony Iommi", z Glennem Hughesem śpiewającym. To najtrudniejszy album katalogu do nastrojenia. Cała płyta leży około 42 ¢ poniżej siatki A 440, niemal dokładnie w połowie między D a E♭, na wszystkich pięciu wydaniach CD w bibliotece. Tabulatury dzielą się wzdłuż tej samej linii: In for the Kill, No Stranger to Love, Turn to Stone, Danger Zone i Angry Heart mają tabulatury w D Standard, utwór tytułowy i Heart Like a Wheel w E♭, In Memory... w E.

Test dźwiękowy TuneLit wyklucza D w każdej z piosenek w D i zgadza się z E♭ we wszystkich ośmiu piosenkach z gitarą. E♭ sprawia też, że najczęstsze dźwięki basu to puste struny, podczas gdy w D leżałyby na pierwszym progu. Dlatego album jest na liście jako E♭ Standard przy A ≈ 429. Strony nadal oferują D Standard przy tym samym odniesieniu jako drugi możliwy odczyt, bo sam pomiar nie rozstrzyga sprawy. In for the Kill leży jeszcze o 12 ¢ niżej (A ≈ 426).

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 429 albo D Standard przy tym samym odniesieniu, jeśli twoje ucho woli. Oba przyciski są na stronie albumu.

The Eternal Idol (1987)

E♭ Standard +8 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 441,9), zmierzone na niemieckiej płycie Vertigo CD.

Pierwszy album z Tonym Martinem, zaczęty z Rayem Gillenem w Montserrat, a dokończony w Londynie. E♭ Standard od początku do końca, a test dźwiękowy się zgadza. Scarlet Pimpernel, krótki utwór akustyczny, jest wyjątkiem: tabulatury się nie zgadzają (C♯ Standard w Songsterr, E Standard w Ultimate Guitar), a test dźwiękowy zgadza się z C♯. Leży 8 ¢ za nisko, czyli 16 ¢ poniżej albumu.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 441,9, C♯ Standard dla Scarlet Pimpernel.

Headless Cross (1989)

E♭ Standard +11 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 11 ¢ za wysoko (A ≈ 442,7), zmierzone na brytyjskiej płycie I.R.S. CD.

Znów E♭ Standard, z Cozym Powellem na perkusji, a album ma w sobie najdziwniejszy utwór katalogu. When Death Calls, z gościnnym solo Briana Maya, leży około 44 ¢ za nisko (A ≈ 429), czyli 55 ¢ poniżej reszty albumu. Wszystkie sześć wydań CD pokazuje to tak samo, a test dźwiękowy słyszy niskie E♭ przy tej zaniżonej wysokości, a nie półton wyżej. Call of the Wild leży na kamertonie.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 442,7, przy A ≈ 429 dla When Death Calls.

Tyr (1990)

E♭ Standard +6 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441,5), zmierzone na holenderskiej płycie I.R.S. CD.

Album o nordyckim motywie jest w E♭ Standard, każda piosenka mieści się w 8 ¢ od A 441,5. Ballada Feels Good to Me to jedyna piosenka z tabulaturą w E Standard; test dźwiękowy skłania się ku E♭, ale bas schodzi tam niżej niż gitary, co łamie założenie testu, więc tabulatura zostaje.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 441,5; E Standard dla Feels Good to Me albo E♭, jeśli akordy brzmią o półton źle.

Dehumanizer (1992)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (+1,6 ¢), zmierzone na holenderskiej płycie I.R.S. CD.

Powrót Ronniego Jamesa Dio, nagrany w Rockfield w Walii, to najbardziej równy album katalogu: każda piosenka mieści się w 6 ¢ od A 440. Główna tabulatura Too Late jest w E Standard, ale druga jest w E♭, a test dźwiękowy słyszy E♭, jak reszta albumu.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440 dla każdej piosenki.

Cross Purposes (1994)

E♭ Standard +6 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441,6), zmierzone na holenderskiej płycie I.R.S. CD.

E♭ Standard z Tonym Martinem znów na wokalu. Evil Eye ma jedną tabulaturę, w E Standard; test dźwiękowy skłania się ku E♭, ale żadne źródło tego nie nazywa, więc tabulatura zostaje. Spróbuj obu.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 441,6.

Forbidden (1995)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard na kamertonie (+3,5 ¢), zmierzony na holenderskim CD I.R.S.

Większość piosenek jest zapisana w tabulaturach w E♭ Standard. Jedyna tabulatura utworu tytułowego jest w C Standard, dwa całe tony niżej, a sprawdzenie z nagrania zgadza się z C. The Illusion of Power i Shaking Off the Chains są za nisko o 7–8 ¢.

Z TuneLit: E♭ Standard przy A 440, C Standard dla Forbidden.

13 (2013)

E♭ Standard +6 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard około 6 ¢ za wysoko (A ≈ 441,4), zmierzony na pierwszym dysku deluxe CD z 2013.

Reunion (Ozzy Osbourne i Geezer Butler), wyprodukowany przez Ricka Rubina, wrócił do E♭ Standard, a nie do C♯ z wczesnych lat 1970. Warsztat niemieckiej strony Bonedo mówi, że God Is Dead? wymaga gitary o półton niżej, i każda piosenka jest tam zapisana w tabulaturach. Sam God Is Dead? jest na kamertonie. Zeitgeist, akustyczny utwór z ręcznymi bębnami, który recenzenci porównywali do Planet Caravan, jest za wysoko o 24 ¢ (A ≈ 446,2), czyli o ćwierć półtonu wyżej niż reszta. Wydania amerykańskie i japońskie mierzą dokładnie tak samo.

W TuneLit: E♭ Standard przy A ≈ 441,4, Zeitgeist przy A ≈ 446,2.

Pomiar jest wiarygodny z dokładnością do kilku ¢, ale niektóre piosenki zostawiają pytanie, na które odpowie tylko gitara porównana z nagraniem:

• Seventh Star, cały album: E♭ lub D przy A ≈ 429. Sprawdzenie z nagrania woli E♭.
• Hand of Doom (Paranoid): słaby odczyt wskazuje blisko kamertonu, a nie na +25 ¢ albumu.
• Wheels of Confusion i Cornucopia (Vol. 4): odczyty o niskiej pewności: 27 ¢ poniżej wartości albumu i 22 ¢ powyżej.
• Feels Good to Me (Tyr) i Evil Eye (Cross Purposes): zapisane w tabulaturach w E Standard, ale sprawdzenie z nagrania skłania się ku E♭.
• Disturbing the Priest (Born Again): Drop D lub D Standard.

• Nastrój cały zespół. Butler obniżył bas razem z Iommim. Bas w standardowym stroju nie sięgnie niskich dźwięków nagrania w C♯, więc obniż bas o tyle samo.
• Zwróć uwagę na napięcie strun. Trzy półtony w dół to duża różnica. Iommi używał bardzo lekkich strun z powodu kontuzji, ale większość grających woli cięższy komplet do C♯ Standard, żeby niskie struny nie trzepotały. Po zmianie sprawdź intonację.
• Użyj A odniesienia w nietypowych albumach. Dla debiutu (A ≈ 433,6), Paranoid (A ≈ 446,3) i Seventh Star (A ≈ 429,4) przyciski Nastrój ustawiają odniesienie za ciebie. Ćwierć półtonu łatwo wystarczy, żeby akordy power brzmiały fałszywie przy nagraniu.
• Uważaj na akustyczne utwory. Orchid, Laguna Sunrise, Fluff, Don't Start (Too Late) i Scarlet Pimpernel często mają inny strój niż elektryczne utwory wokół nich. Sprawdź stronę każdego albumu, zanim zaczniesz.
• Wersje koncertowe są niższe. Nagrania koncertowe i tabulatury na żywo wczesnych piosenek zwykle są o półton lub o cały ton niżej niż płyty studyjne. Przyciski TuneLit trzymają się studyjnych CD.