Stroje Aerosmith.

1973–⁠1977: E Standard na wysokości, która się przesuwa. Pierwsze pięć albumów jest zbudowanych na E Standard (E A D G B E), z basem Toma Hamiltona nastrojonym do tego. Wyjątków jest niewiele: Make It na debiucie obniża niską strunę do D, Joe Perry gra No More No More i tytułowy utwór z Draw the Line we własnych strojach otwartych, a Rocks idzie o półton niżej. Czego tabulatury nie powiedzą, to gdzie naprawdę leżą nagrania. TuneLit zmierzył wczesne CD każdego albumu, a wyniki z lat 1970–1979 się przesuwają: debiut gra około 14 centów za wysoko, Get Your Wings dzieli się na piosenki około 5 centów za wysoko i piosenki 8 do 18 centów za nisko, a na Toys in the Attic tytułowy utwór leży 9 centów za wysoko, a Sweet Emotion 13 centów za nisko. Tam, gdzie liczy się A odniesienia, przyciski Nastrój ustawiają je za ciebie.

1976: Rocks, o półton niżej. Rocks to jedyny album Aerosmith, który tabulatury podają prawie w całości w E♭ Standard: siedem z dziewięciu piosenek, od Back in the Saddle po Lick and a Promise. Wyjątki to Sick as a Dog, którą napisał Tom Hamilton i na której zagrał na gitarze, podczas gdy Joe Perry wziął bas, oraz kończąca album ballada Home Tonight. Kontrola półtonu z nagrania w TuneLit potwierdza E♭ wszędzie tam, gdzie gra się pustą niską strunę, a na Sick as a Dog E; to także najwyżej brzmiąca piosenka, jaką zmierzyliśmy, około 28 centów powyżej A 440.

1979–⁠1985: zmiany składu, ten sam strój. Joe Perry odszedł w trakcie sesji Night in the Ruts, a Brad Whitford wkrótce po nim, więc Rock in a Hard Place powstał z Jimmym Crespo na gitarze. Tabulatury zostawiają oba albumy w E Standard. Night in the Ruts mierzy około 10 centów za nisko, jak większość Get Your Wings. Perry i Whitford wrócili na Done with Mirrors w 1985 roku, który leży dokładnie w kamertonie, a Perry przywiózł ze sobą riff w Open G z Let the Music Do the Talking z lat swojej kariery solowej.

1987–⁠1993: albumy Fairbairna. Z producentem Brucem Fairbairnem Permanent Vacation, Pump i Get a Grip leżą w granicach kilku centów od A 440. Drop D pojawia się częściej (Hangman Jury, St. John, Livin' on the Edge), Joe Perry gra slide na lap steel w Rag Doll i w Open A w Monkey on My Back, Janie's Got a Gun idzie o półton wyżej zamiast niżej, a dwa duże single leżą z dala od swoich albumów: Angel około 25 centów za wysoko i What It Takes około 34 centów za nisko.

1997–⁠2012: kamerton. Nine Lives, Just Push Play, bluesowe covery z Honkin' on Bobo i Music from Another Dimension! wszystkie mieszczą się w granicach około 5 centów od kamertonu. Drop D służy teraz cięższym piosenkom (Attitude Adjustment, Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin). Dwie piosenki na slide z Honkin' on Bobo, Back Back Train i Jesus Is on the Main Line, ledwie dotykają pustej niskiej struny E i nikt nie opublikował wiarygodnej tabulatury żadnej z nich.

Aerosmith (1973)

E Standard +14 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +14 ¢ (A ≈ 443,6), zmierzony przez TuneLit na CD.

Debiut nagrano w Bostonie w październiku 1972 roku z producentem Adrianem Barberem, a tabulatury podają go w zwykłym E Standard: Mama Kin, Movin' Out, Walkin' the Dog i Dream On zaczynają od normalnej gitary. Dream On jest w f-moll, więc jego pusta niska struna E prawie nigdy nie wybrzmiewa. Niespodzianką jest wysokość. CD leży około 14 centów za wysoko, a piosenki zgadzają się ze sobą blisko, od około 10 do 17 centów za wysoko, z Dream On na szczycie. Gitara nastrojona do A 440 brzmi przy tej płycie wyraźnie za nisko, więc to album Aerosmith, na którym ustawienie A odniesienia ma największe znaczenie.

Otwieracz Make It jest w tabulaturze w Drop D, a kontrola dźwięku w TuneLit zgadza się, że D jest jego najniższą pustą struną. Wysokość to inna sprawa: nasze odczyty są niepewne i leżą znacznie poniżej reszty albumu, więc jego przycisk zostaje przy +14 ¢ albumu. Jeśli brzmi za wysoko względem twojej gitary, obniż odniesienie o kilka herców.

Get Your Wings (1974)

E Standard −10 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437,4), zmierzone przez TuneLit na CD, z trzema piosenkami około 5 ¢ za wysoko.

Pierwszy album z producentem Jackiem Douglasem, nagrany w Record Plant w Nowym Jorku. Wszystkie piosenki są w tabulaturach w E Standard. Gitarzyści sesyjni Steve Hunter i Dick Wagner grają solówki w Train Kept A Rollin' (Hunter pierwszą, Wagner drugą), a Wagner gra też w Same Old Song and Dance. Seasons of Wither to jedyny znak zapytania. Steven Tyler napisał ją na porzuconej akustycznej gitarze z zaledwie czterema strunami, w stroju, który uważał za własny wynalazek, a na nagraniu gra na tej akustycznej gitarze. Tabulatury grają ją w standardzie, z partiami 12-strunowymi w Drop D w jednej z nich, a kontrola dźwięku w TuneLit nie potrafi potwierdzić pustej niskiej struny E: niskie dźwięki nagrania koncentrują się wokół D i G. Traktuj standardową tabulaturę jako przybliżenie.

Pomiar dzieli album na dwie części. Same Old Song and Dance, Spaced i Woman of the World leżą około 5 centów za wysoko; S.O.S. (Too Bad), Train Kept A Rollin', Pandora's Box i Lord of the Thighs leżą 8 do 18 centów za nisko, co ustala wartość albumu na około 10 centów za nisko. Japońskie CD pokazuje dokładnie taki sam wzór, więc to tkwi w taśmach. Jedna fanowska tabulatura sugeruje, że zespół obniżył strój w Lord of the Thighs; jej dźwięki pasują do nagrania w stroju standardowym, tylko trochę za nisko.

Toys in the Attic (1975)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−4 ¢), zmierzony przez TuneLit na CD.

Album przełomowy, znów z Jackiem Douglasem w Record Plant. Prawie każda piosenka jest w tabulaturach w E Standard, w tym Walk This Way i Sweet Emotion, dwie z najczęściej granych tabulatur Aerosmith w ogóle. Perry mówił, że riff Walk This Way przechodzi z tonacji C do E i z powrotem, wszystko w stroju standardowym. W Sweet Emotion gra partię talk boxa nad riffem basowym Toma Hamiltona, a w Uncle Salty Hamilton gra też na gitarze rytmicznej. No More No More jest wyjątkiem: Guitar World i własna lista sprzętu Perry’ego podają ją w jego stroju E5, E B E E B E, na Telecasterze trzymanym specjalnie do tej piosenki. Dwie struny idą w górę o cały ton, a 3. struna spada do E, więc każda struna to E albo B; tabulatura z Songsterr gra ją zamiast tego w standardzie.

CD leży ogólnie kilka centów za nisko, ale dwie piosenki się wyróżniają: tytułowy utwór około 9 centów za wysoko (A ≈ 442,3) i Sweet Emotion około 13 centów za nisko (A ≈ 436,7).

Rocks (1976)

E♭ Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard w kamertonie (+2 ¢), zmierzony przez TuneLit na CD.

Rocks to album Aerosmith nastrojony o półton niżej. Siedem z jego dziewięciu piosenek jest zapisanych w tabulaturach w E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), od Back in the Saddle i Last Child po Nobody's Fault i Lick and a Promise. Sprawdzenie półtonów TuneLit na podstawie nagrania potwierdza E♭ w pięciu z nich. W Rats in the Cellar i Get the Lead Out riffy rzadko dotykają pustej niskiej struny, więc sprawdzenie ma mało do czego się odnieść, ale dźwięki w tabulaturach zgadzają się z nagraniem. Podkłady nagrano w sali prób zespołu, Wherehouse, z ciężarówką studia Record Plant, a dokończono je w Record Plant w Nowym Jorku. Back in the Saddle zaczyna się riffem Joe Perry'ego na Fender Bass VI, sześciostrunowym basie nastrojonym o oktawę niżej niż gitara; popularna tabulatura przerabia tę partię na zwykłą gitarę, również w E♭.

Dwie piosenki w E Standard mają swoją historię. Sick as a Dog napisał na gitarze Tom Hamilton; na nagraniu sam gra na gitarze, a Perry na basie. To także najwyżej nastrojona piosenka, jaką zmierzyliśmy w całym katalogu: około 28 centów powyżej A 440 (A ≈ 447), a sprawdzenie nagrania potwierdza E jako najniższą strunę. Home Tonight, zamykająca balladę, w której Tyler gra na pianinie, a Perry na lap steel, jest zapisana w E Standard. Jej tabulatura prawie nigdy nie używa pustej niskiej struny, więc nagranie nie rozstrzyga półtonu, ale dźwięki w tabulaturze zgadzają się z płytą.

Piosenki w E♭ rozrzucone są wokół kamertonu: Combination około 15 centów za wysoko, Last Child około 8 centów, a Lick and a Promise około 10 centów za nisko, reszta w granicach kilku centów od A 440.

Draw the Line (1977)

E Standard +4 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 4 ¢ za wysoko (praktycznie A 440), zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Nagrane z Jackiem Douglasem w opuszczonym klasztorze pod Nowym Jorkiem, Cenacle, a dokończone w Record Plant. Większość piosenek jest zapisana w tabulaturach w E Standard. Utwór tytułowy to wyjątek. Perry mówi, że napisał go w otwartym stroju, celowo grając wbrew zwykłym zagrywkom Keitha Richardsa i dostosowując go do swojego smaku, a Guitar World wyjaśnia to wprost: otwarte A na gitarze Dan Armstrong, z 6. struną obniżoną aż do niskiego A (A A E A C♯ E). Sprawdzenie nagrania TuneLit potwierdza, że niskie A to najniższa struna. Tabulatury fanów są różne, a popularna tabulatura Songsterr zostaje w standardzie, ale jeśli chcesz usłyszeć brzmienie z płyty, to jest ten strój. Get It Up gra się w całości na slajdzie i również skupia się wokół A. Kings and Queens dodaje Jacka Douglasa na mandolinie i Paula Prestopino na gitarze banjo, a na prowadzeniu Brad Whitford. Perry śpiewa Bright Light Fright i gra na slajdzie w coverze Kokomo Arnolda Milk Cow Blues.

Płyta CD mierzy około 4 centów za wysoko, praktycznie kamerton, a I Wanna Know Why jest około 7 centów za nisko, a The Hand That Feeds około 14 centów za wysoko (A ≈ 443.5).

Night in the Ruts (1979)

E Standard −10 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437.5), zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Joe Perry odszedł w 1979 roku z gotowymi partiami na sześciu piosenkach, a resztę nagrali Brad Whitford, Richie Supa, Neil Thompson i nowy członek, Jimmy Crespo. Pierwsze solo Crespo w Aerosmith znajduje się na Three Mile Smile. Tabulatury zapisują wszystko w E Standard, także covery Remember (Walking in the Sand) i Think About It z Yardbirds. Cheese Cake to utwór Perry'ego ze slajdem, a żadna tabulatura nie podaje jego stroju. Skupia się wokół A, więc warto spróbować otwartego A, ale to nasze przypuszczenie. Płyta CD jest około 10 centów za nisko, a piosenki zgadzają się ze sobą, z wyjątkiem Mia, pianinowej kołysanki Stevena Tylera, która jest około 4 centów za wysoko.

Rock in a Hard Place (1982)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+4 ¢), zmierzony przez TuneLit na CD.

Jimmy Crespo gra niemal na wszystkich gitarach. Whitford pojawia się tylko w Lightning Strikes, a Rick Dufay figuruje w czołówce, ale dołączył po sesjach. Tabulatur jest niewiele i wszystkie są w E Standard. Dwie tabulatury fanów twierdzą inaczej, a nagranie tego nie potwierdza: Bitch's Brew mierzy się w stroju albumu, z E jako najniższą struną, a Push Comes to Shove, piosenka grana na pianinie w D♭, nie potrzebuje stroju z C♯, bo standard z akordami barré gra te same dźwięki. Utwór tytułowy jest około 11 centów za nisko.

Done with Mirrors (1985)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Album powrotny, wyprodukowany przez Teda Templemana. Większość piosenek jest zapisana w tabulaturach w E Standard, a płyta CD mierzy się dokładnie na A 440. Wyjątkiem jest otwierający utwór, pierwotnie utwór tytułowy albumu Joe Perry Project z 1980 roku. Perry mówi, że napisał i zagrał ten riff w otwartym stroju "Robert Johnson", G lub A, z dodaną gitarową struną basową o oktawę niżej niż 5. struna. Piosenka jest w G, więc to oznacza G G D G B D, a G to zdecydowanie najczęstszy niski dźwięk na płycie. Popularna tabulatura Songsterr gra go w standardzie, więc oznaczamy go jako Sporne. Zwykłe otwarte G (D G D G B D) to dobry zamiennik. She's on Fire zaczyna się slajdem nad niskimi dźwiękami na D, bez wiarygodnej tabulatury. Darkness zamyka płytę CD i kasetę; oryginalny amerykański LP kończy się The Hop.

Permanent Vacation (1987)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+3 ¢), zmierzony przez TuneLit na CD.

Powrót, wyprodukowany przez Bruce'a Fairbairna w Vancouver, z zewnętrznymi autorami, takimi jak Desmond Child i Jim Vallance. Tabulatury zapisują album w E Standard, a oficjalna transkrypcja partii basu Dude (Looks Like a Lady) też jest w standardowym stroju. St. John i Hangman Jury, którego riff przyszedł do Perry'ego na starej gitarze Silvertone, mają 6. strunę obniżoną do D, a sprawdzenie nagrania to potwierdza. W Rag Doll rytmiczna partia Whitforda jest w E Standard, a slajd Perry'ego to lap steel nastrojony do akordu E (E B E G♯ B E). Angel wyróżnia się około 25 centów za wysoko (A ≈ 446). Ballada jest w E♭-dur. Jej tabulatury grają partie elektryczne w E Standard, a wstęp akustyczny w E♭ Standard. Partia elektryczna prawie nigdy nie używa pustego niskiego E, więc oba stroje działają po ustawieniu kamertonu.

Pump (1989)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Drugi album Aerosmith z Fairbairnem łączy piosenki krótkimi utworami instrumentalnymi: mówionym Going Down, Water Song na harmonice szklanej, Dulcimer Stomp i Hoodoo na tajskim khaen. Większość piosenek jest w E Standard; oficjalna transkrypcja partii basu Love in an Elevator potwierdza to dla tej jednej. Trzy piosenki wymagają czegoś innego.

Janie's Got a Gun idzie w górę, nie w dół. Joe Perry stroi całą gitarę o półton w górę, na F B♭ E♭ A♭ C F, więc puste struny brzmią w tonacji F piosenki, a oficjalna transkrypcja stroi również 5-strunowy bas o półton w górę. Popularna tabulatura Songsterr zapisuje to w E Standard, ale jej dźwięki leżą o półton wyżej niż na płycie. Sprawdzenie nagrania przez TuneLit zgadza się ze strojem F, zmierzonym około 12 centów za nisko (A ≈ 437). Monkey on My Back to popis Perry'ego na jego gitarze slide Ozark, którą na liście sprzętu z 2014 roku ma w otwartym A (E A E A C♯ E). Tabulatura fanów to potwierdza, a riff na niskiej strunie gra się tak samo w standardzie. W F.I.N.E. Whitford gra w standardzie, a jedna tabulatura fanów ustawia slajd Perry'ego w otwartym A z dodatkową, jeszcze niższą strunę A.

What It Takes to niespodzianka: około 34 centów za nisko (A ≈ 431), czyli trzecia część półtonu poniżej reszty albumu. Jego tabulatura ledwie dotyka 6. struny, więc nastrój według kamertonu, a nie ze słuchu na pustym E.

Get a Grip (1993)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Trzeci album Bruce'a Fairbairna zostaje w E Standard niemal w całości: Eat the Rich, Cryin', Crazy, Amazing i utwory albumowe mają tabulatury w tym stroju. Płyta CD mierzy się dokładnie na A 440, a żadna piosenka nie odbiega o więcej niż około 7 centów, co czyni go najłatwiejszym albumem Aerosmith do grania razem z utworem. Wyjątkiem jest Livin' on the Edge, który według Guitar World nagrano w Drop D; tabulatury i sprawdzenie nagrania to potwierdzają. Joe Perry śpiewa Walk On Down, a krótki Intro nie ma czego nastrajać.

Nine Lives (1997)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Po odłożeniu pierwszych sesji z Glenem Ballardem zespół nagrał album na nowo z Kevinem Shirleyem. Tabulatury zapisują go w E Standard, z Attitude Adjustment w Drop D (sprawdzenie nagrania to potwierdza). Jedna partia slajdu w tabulaturze Pink używa otwartego G. Płyta CD jest na kamertonie, z wyjątkiem The Farm, około 13 centów za nisko, i Kiss Your Past Good-Bye, około 12 centów za nisko, które mają własne ustawienie.

Just Push Play (2001)

E Standard +5 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 5 ¢ za wysoko (A ≈ 441.3), zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Wyprodukowany samodzielnie z Martim Frederiksenem i Markiem Hudsonem; album najbardziej opiera się na Drop D. Beyond Beautiful, utwór tytułowy i Under My Skin mają obniżoną 6. strunę, a sprawdzenie nagrania to potwierdza we wszystkich trzech przypadkach. Jaded i reszta są w E Standard. Nasz jedyny odczyt utworu tytułowego wynosi około 21 centów poniżej albumu, z niską pewnością, więc jego przycisk zachowuje wartość albumu. Jeśli przy tobie brzmi za nisko, spróbuj A 436. Jedna partia gitarowa w tabulaturze Trip Hoppin' obniża tylko 6. strunę do E♭, a sprawdzenie nagrania słyszy E♭ jako najniższy dźwięk tej piosenki. Joe Perry śpiewa Drop Dead Gorgeous.

Honkin' on Bobo (2004)

E Standard +4 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard około 4 ¢ za wysoko (A ≈ 441), zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Covery bluesowe plus jedna nowa piosenka, The Grind, nagrana w domu Joe Perry'ego pod Bostonem, znów z Jackiem Douglasem jako producentem. Nielicznych tabulatur pisanych przez ludzi (Road Runner, Baby, Please Don't Go, The Grind) jest w E Standard. Perry powiedział Vintage Guitar, że zagrał kilka utworów bez kostki, Jesus Is on the Main Line z kostkami palcowymi, a odpowiedzi slajdem w You Gotta Move dograł. Dwie piosenki na slajdzie nie mają wiarygodnej tabulatury. Back Back Train, który śpiewa Perry i który jest około 15 centów za wysoko, leży w C, a Jesus Is on the Main Line trwa na E♭ od początku do końca. W obu przypadkach pusty niski E prawie nigdy nie brzmi, a najniższe dźwięki, które słyszymy, mogą pochodzić z basu. Strój slajdowy oparty na tonacji utworu jest możliwy, ale nikt go nie udokumentował, więc użyj przycisku dla wysokości i znajdź strój ze słuchu.

Music from Another Dimension! (2012)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie, zmierzone przez TuneLit na płycie CD.

Ostatni dotychczasowy album studyjny, z Jackiem Douglasem. Nielicznych tabulatur jest w E Standard, a płyta CD jest na kamertonie, z trzema wyjątkami: Beautiful około 13 centów za nisko, Legendary Child około 11 centów za wysoko i Street Jesus około 14 centów za wysoko. Legendary Child pochodzi z sesji Get a Grip z 1991 roku i został przerobiony na ten album. Joe Perry śpiewa Freedom Fighter i Something, a Can't Stop Lovin' You to duet z Carrie Underwood.

One More Time (EP, 2025)

Pięć piosenek z Yungbludem, nieobecnych w naszej bibliotece, więc niezmierzonych. Tabulatury nowych piosenek są w E Standard; zamykający remiks Back in the Saddle zachowuje strój E♭ z Rocks.

Estymator „Dopasuj do nagrania” w TuneLit bierze 90 sekund każdej piosenki, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką o równym temperowaniu wokół A 440. To ustala odchyłkę do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju (E Standard, E♭, Drop D) nadal pochodzi z tabulatur i źródeł powyżej. Druga kontrola nasłuchuje najniższej pustej struny. Zgodziła się ze źródłami w 125 piosenkach, w tym z piosenkami w E♭ z Rocks, każdą piosenką w Drop D, otwartymi strojami i Janie's Got a Gun o półton w górę. Pięć z sześciu piosenek, w których się nie zgodziła, ma tabulatury, które rzadko lub nigdy nie grają pustej niskiej struny, co jest znaną słabością tej metody. Szóstą, Trip Hoppin', jest partia gitary z 6. struną obniżoną do E♭. Sama nie przesunęła żadnej piosenki.

Zmierzyliśmy jedną wczesną płytę CD każdego albumu studyjnego z naszej biblioteki: płyty Columbia z 1987 roku z albumów z lat 70., austriacką płytę CD Night in the Ruts z 1991 roku oraz pierwsze płyty Geffen i Columbia z późniejszych albumów. Dla pięciu albumów z lat 1973–1977 zmierzyliśmy także japońskie płyty CBS/Sony z lat 1987–⁠88: każda piosenka zgadzała się z amerykańską płytą CD w granicach 2 centów, więc poniższe odchyłki dotyczą taśm master, a nie jednego transferu na CD. Sam dźwięk nigdy nie jest wysyłany ani publikowany; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Najważniejsze jest to, jak blisko kamertonu zwykle jest Aerosmith: dwanaście z piętnastu albumów mieści się w granicach około 5 centów od A 440. Wyjątki pochodzą wszystkie z lat 70. Debiut to jedyny wyraźnie wysoki album, około 14 centów za wysoko, a jego piosenki zgadzają się ze sobą. Jest to więc album, na którym ustawienie A odniesienia ma największe znaczenie. Get Your Wings i Night in the Ruts są około 10 centów za nisko.

Na albumach z lat 70. wysokość zmienia się też z piosenki na piosenkę, o do 28 centów na Rocks. Pomiar nie może stwierdzić, czy magnetofon chodził trochę za szybko, piosenka została nagrana innego dnia, czy zespół nastroił się do źle strojącego instrumentu, a żadne źródło, jakie znaleźliśmy, tego nie wyjaśnia. Od 1987 roku tylko kilka piosenek wyróżnia się: Angel +25 centów, What It Takes −34 centów, a 11 do 15 centów na Janie's Got a Gun, The Farm, Kiss Your Past Good-Bye, Back Back Train, Beautiful, Legendary Child i Street Jesus.

Warto pamiętać o kilku ograniczeniach. Gęste miksy trudniej odczytać, więc pojedyncze piosenki trochę się rozrzucają. Większość piosenek używa zatem wartości swojego albumu, a tylko wyraźne odstające (8 centów lub więcej, zmierzone z dobrą pewnością) dostają własną. Wszystko w granicach ±4 ¢ uznaje się za kamerton. Kilka odczytów było zbyt niepewnych, by ich użyć, na przykład Make It i utwór tytułowy Just Push Play; notatki przy piosenkach mówią, co znaleźliśmy. Nie musisz wpisywać żadnej z tych liczb: każdy przycisk Nastrój już używa zmierzonej wartości.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu.

• Oficjalne: zespół lub jego ekipa opisali strój. W przypadku Aerosmith to rzadkość. Janie's Got a Gun, na podstawie słów samego Joe Perry'ego i oficjalnej transkrypcji partii basu, jest najwyraźniejszym przypadkiem.
• Często podawane: kilka niezależnych źródeł się zgadza, jak w przypadku Rocks w E♭, gdzie tabulatury pisane przez ludzi na dwóch stronach są zgodne, albo otwarte stroje Draw the Line i No More No More, opisane w lekcji Guitar World i w listach sprzętu Perry'ego.
• Z tabulatur: strój pochodzi z tabulatur przygotowanych przez graczy, głównie na Songsterr. Większość piosenek Aerosmith jest na tym poziomie. Tabulatury generowane przez oprogramowanie, a nie napisane przez ludzi, się nie liczyły.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. Pokazujemy odczyt z największym poparciem i wyjaśniamy drugi, jak w przypadku Seasons of Wither, Let the Music Do the Talking i Angel.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku z oryginalnej płyty CD. Każdy album w naszej bibliotece ma tę etykietę. Nazwa stroju nadal opiera się na źródłach, bo pomiar ustala tylko odchyłkę w obrębie jednego półtonu.

Jeśli płyta nadal brzmi choć trochę nieczysto po naciśnięciu przycisku Nastrój, przesuń dostrajanie o kilka centów i pozwól, by zdecydował twój słuch.

• Aerosmith (1973): E Standard +14 ¢ (A ≈ 443.6). Drop D: Make It.
• Get Your Wings (1974): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.4); Same Old Song and Dance, Spaced i Woman of the World +5 ¢. Seasons of Wither: zapisane w tabulaturach w standardzie, napisane w autorskim stroju Tylera (Sporne).
• Toys in the Attic (1975): E Standard na A 440; utwór tytułowy +9 ¢, Sweet Emotion −13 ¢. No More No More: strój E5 Perry'ego, E B E E B E.
• Rocks (1976): E♭ Standard na A 440 (+2 ¢); Combination +15 ¢, Last Child −8 ¢, Lick and a Promise −10 ¢. E Standard: Sick as a Dog (+28 ¢, A ≈ 447) i Home Tonight (−8 ¢).
• Draw the Line (1977): E Standard +4 ¢; I Wanna Know Why −7 ¢, The Hand That Feeds +14 ¢. Draw the Line: otwarte A z niską struną A, A A E A C♯ E.
• Night in the Ruts (1979): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.5); Mia +4 ¢.
• Rock in a Hard Place (1982): E Standard +4 ¢; utwór tytułowy −11 ¢.
• Done with Mirrors (1985): E Standard na A 440. Otwarte G z niską struną G (G G D G B D): Let the Music Do the Talking.
• Permanent Vacation (1987): E Standard na A 440; Angel +25 ¢. Drop D: St. John, Hangman Jury. Lap steel w otwartym E na Rag Doll.
• Pump (1989): E Standard na A 440. Janie's Got a Gun: F Standard, o półton wyżej, na A 437. Monkey on My Back: otwarte A. What It Takes: A 431.
• Get a Grip (1993): E Standard w kamertonie (A 440). Drop D: Livin' on the Edge.
• Nine Lives (1997): E Standard na A 440; The Farm −13 ¢, Kiss Your Past Good-Bye −12 ¢. Drop D: Attitude Adjustment.
• Just Push Play (2001): E Standard +5 ¢. Drop D: Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin.
• Honkin' on Bobo (2004): E Standard +4 ¢; Back Back Train +15 ¢. Back Back Train i Jesus Is on the Main Line: slajd, strój nieudokumentowany (znajdź go ze słuchu).
• Music from Another Dimension! (2012): E Standard na A 440; Beautiful −13 ¢, Legendary Child +11 ¢, Street Jesus +14 ¢.
• One More Time (2025): E Standard (jeszcze nie zmierzone); remiks Back in the Saddle w E♭.
• Złota zasada: przy albumach z lat 70. ustaw przede wszystkim A odniesienia. Od 1985 roku albumy mieszczą się na kamertonie, a tylko kilka piosenek potrzebuje własnego ustawienia.