Stroje Napalm Death.

• Scum (1987): dwie sesje, dwa stroje. Najbardziej znane piosenki z pierwszej strony są zapisane w tabulaturach w E♭ Standard, a reszta albumu w okolicach D Standard. Jeszcze nie zmierzone.
• From Enslavement to Obliteration (1988): C♯ Standard według większości tabulatur. Jeszcze nie zmierzone.
• Harmony Corruption (1990): D Standard. Mitch Harris powiedział, że zespół podniósł strój do D na tym albumie. Jeszcze nie zmierzone.
• Utopia Banished (1992) do Words from the Exit Wound (1998): C♯ Standard, o półtora tonu w dół. Na Diatribes Greed Killing jest w D Standard, a dwie piosenki schodzą do B Standard.
• Leaders Not Followers (1999): niejasne; podane jako D Standard, z dwiema piosenkami, które mogą być w C♯.
• Enemy of the Music Business (2000) do dziś: D Standard, o cały ton niżej, z rzadkimi piosenkami w Drop C.
• Wysokość odniesienia: A 440 dla wszystkiego. Zmierzone płyty leżą między 2 a 11 centów za wysoko, za mało, by miało to znaczenie dla większości graczy.

Piosenki Napalm Death są szybkie, gęste i głośne: dwie gitary, mocno przesterowany bas i blast beaty w tej samej przestrzeni, często krócej niż dwie minuty. Przez to trudno je przepisać ze słuchu. Przy kilku piosenkach znaleźliśmy tabulatury oddalone o półton, a niektóre pliki są zapisane w E Standard albo Drop D po prostu dlatego, że tak gra transkryptor; jedna tabulatura When All Is Said and Done mówi to wprost. Traktuj tabulaturę Napalm Death w E Standard z dystansem, a tabulaturę Drop D albumu w D Standard jako wygodę, a nie inny strój.

Informacji z pierwszej ręki jest mało: jedyne wyraźne stwierdzenie, jakie znaleźliśmy, pochodzi od Mitcha Harrisa, o Harmony Corruption. W pozostałych przypadkach TuneLit opiera się na zgodności niezależnych tabulatur, na tym, kto na czym grał, i na samych płytach. Tam, gdzie nic tego nie rozstrzyga, album lub piosenka dostaje oznaczenie Sporne, a uwagi wymieniają inne możliwości.

1986–⁠1987: Scum, dwa składy na jednej płycie. Napalm Death powstał w 1981 roku w Meriden, niedaleko Coventry, i nagrał pierwszy album w dwóch częściach. Pierwszą stronę nagrano w sierpniu 1986 z Justinem Broadrickiem na gitarze i Nikiem Bullenem na basie i wokalu, drugą w maju 1987 z Billem Steerem, Jimem Whiteleyem i Lee Dorrianem; Mick Harris grał na perkusji w obu. Najczęściej grane piosenki z pierwszej strony, Scum, Instinct of Survival i Human Garbage, są zapisane w E♭ Standard, o półton niżej, a Siege of Power, Control i Born on Your Knees w tabulaturach w D. Wikipedia opisuje gitary drugiej strony jako nastrojone niżej i zauważa, że Mick Harris, który nie umiał grać na gitarze, napisał część riffów na gitarze, na której zostawiono tylko dwie najniższe struny i nastrojono ją w dół. Tabulatury drugiej strony trzymają się okolic D Standard, a kilka jest jeszcze niżej.

1988: w dół do C♯. From Enslavement to Obliteration było drugą płytą Napalm Death Billa Steera i pierwszą z Shane Embury na basie; Embury pełni tę rolę od tamtej pory. Większość tabulatur albumu używa C♯ Standard, o półtora tonu w dół. Utwór tytułowy jest wyjątkiem: jego tabulatury nie są zgodne (pojawiają się C Standard, Drop C, C♯ i D).

1989–⁠1990: w górę do D. EP Mentally Murdered ukazało się w 1989 roku; Bill Steer odszedł tego lata, a Jesse Pintado i Mitch Harris dołączyli później tego samego roku. Przy Harmony Corruption, nagranym w Morrisound w Tampie w 1990 roku, zespół zmienił strój. W wywiadzie z 2011 roku Harris wyjaśnił, że główna różnica między Mentally Murdered a Harmony Corruption to strój: zespół przeszedł na standardowe D, a szybkie riffy akordowe stały się dużo lepiej słyszalne. W innym wywiadzie z tego samego roku powiedział, że wyższy strój bardzo zmienił brzmienie albumu. Każda tabulatura Harmony Corruption zgadza się co do D Standard. To jedyny strój Napalm Death w tym przewodniku, podany przez członka zespołu.

1991–⁠1998: lata C♯. Po Harmony Corruption zespół zszedł z powrotem o półton w dół. Tabulatury EP Mass Appeal Madness (1991), Utopia Banished (1992), Fear, Emptiness, Despair (1994), Diatribes (1996), Inside the Torn Apart (1997) i Words from the Exit Wound (1998) używają C♯ Standard; jeden transkryptor Words from the Exit Wound radzi czytelnikom zejść o półtora tonu w dół „jak zwykle”. Sprawdzenie półtonu przez TuneLit zgadza się z C♯ w 38 z 47 piosenek, które usłyszało z tych czterech zmierzonych albumów, i nigdy nie wybiera D. Diatribes to wyjątek: Greed Killing jest transkrybowana w D Standard, a Glimpse into Genocide i Cursed to Crawl w B Standard, a sprawdzenie audio zgadza się z każdym z nich.

1999–⁠2000: przejście do D. Sześciopiosenkowy EP z coverami Leaders Not Followers (1999) przypada dokładnie na moment zmiany, a ani tabulatury, ani nagranie tego nie rozstrzygają (zob. poniżej). Enemy of the Music Business (2000), pierwszy album wyprodukowany przez Russa Russella i Simona Efemeya, jest w D Standard według nowszych tabulatur. Zestaw tekstowych tabulatur opublikowanych przy premierze nadal zapisywał piosenki w C♯, czyli w stroju zespołu z lat 90., ale sprawdzenie audio TuneLit opowiada się za D w każdej piosence, którą mogło rozstrzygnąć.

Od 2000 do dziś: D Standard. Każdy album od tamtej pory używa D Standard, o cały ton niżej, według tabulatur (tam, gdzie są) i sprawdzenia audio: Order of the Leech, Leaders Not Followers: Part 2 covers album, The Code Is Red...Long Live the Code, Smear Campaign, Time Waits for No Slave, Utilitarian, Apex Predator – Easy Meat i Throes of Joy in the Jaws of Defeatism. Kilka piosenek opuszcza najniższą strunę jeszcze o cały ton, do C: Persona Non Grata na Smear Campaign i Backlash Just Because na Throes. Skład się zmieniał, ale strój nie: Mitch Harris grał na wszystkich gitarach na Order of the Leech i Leaders Not Followers: Part 2 (Jesse Pintado figuruje w składzie i odszedł w 2004), Harris zawiesił działalność pod koniec 2014 roku, po Apex Predator, John Cooke gra na koncertach od tego czasu, a Shane Embury napisał większość Throes of Joy i zagrał na nim na gitarze.

Bas. Tabulatury basu idą za gitarami o oktawę niżej: C♯ F♯ B E dla Breed to Breathe, D G C F dla Contagion i Time Waits for No Slave. Mocno przesterowany bas Shane'a Embury to część powodu, dla którego te płyty są trudne do odczytania, ze słuchu i przez maszynę.

TuneLit przepuścił oryginalne CD przez tę samą analizę, której używa tuner: najmocniejsze dźwięki każdej piosenki są porównywane z siatką A 440, co daje odchyłkę płyty w centach. Ta odchyłka jest znana tylko z dokładnością do jednego półtonu, więc nazwa stroju pochodzi z tabulatur, a sprawdzenie półtonu przez TuneLit nasłuchuje najniższej otwartej struny, by sprawdzić, czy półton z tabulatur się potwierdza. Zachowujemy tylko liczby, nigdy dźwięku.

Nic nie jest za nisko. Każda zmierzona płyta leży między 2 a 11 centów powyżej kamertonu. Niskie stroje to prawdziwe obniżenia przy A 440. Words from the Exit Wound (+11 ¢) i Smear Campaign (+9 ¢) są najbardziej za wysoko; odchyłki poniżej 4 centów są podane jako zwykłe A 440, bo nikt ich nie słyszy.

Pewność jest niska i trzeba to uczciwie przyznać. Pomiar szuka wyraźnych dźwięków na siatce temperowanej równomiernie. Ściana zniekształconych, nisko nastrojonych gitar i basu pod blast beatami daje mu dużo mniej do złapania niż płyta rockowa. Fear, Emptiness, Despair (0,17 w skali do 1) i Enemy of the Music Business (0,27) mają najniższą pewność w tym zestawie, a sześć ich utworów nie dało żadnego użytecznego odczytu. Wartości albumów to mediany ważone pewnością, a na większości albumów środkowa połowa utworów mieści się w odległości około 6 centów od siebie, więc nadal są dobrym wskazaniem; wartości pojedynczych utworów zasługują na mniej zaufania niż na płycie rockowej.

Sprawdzenie półtonu w większości zgadza się z tabulaturami. Spośród 193 zmierzonych utworów zgadza się ono z podanym półtonem w 124, jest niepewne w 57 i nie zgadza się w 12. Potwierdza ogólny obraz: C♯ dla albumów z lat 90., D od 2000 roku oraz wyjątki wymienione w tabulaturach na Diatribes, Smear Campaign i Throes. Najczęściej jest niepewne przy krótkich, mocno waleniących utworach oraz przy 11 z 16 utworów Utilitarian. Sama rozbieżność nigdy nie przesuwa utworu: w testach TuneLit takie rozbieżności miały rację tylko około raz na cztery, zwykle w utworach, które nigdy nie grają pustej dolnej struny. Żaden utwór Napalm Death nie został przesunięty; wątpliwe są wymienione poniżej.

Scum (1987)

D Standard28 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard (sporne), z utworami z pierwszej strony w E♭ Standard. Jeszcze nie zmierzone przez TuneLit.

Strona pierwsza (utwory 1–⁠12) i strona druga (13–⁠28) zostały nagrane z dziewięciomiesięczną przerwą przez różne składy. Najlepiej ocenione tabulatury Scum, Instinct of Survival i Human Garbage używają E♭ Standard, czyli o półton niżej. Siege of Power, Control i Born on Your Knees są zapisane w D Standard, tak jak większość strony drugiej, którą Wikipedia nazywa niżej nastrojoną; kilka tabulatur strony drugiej schodzi do C lub Drop C. TuneLit podaje album w D Standard i daje trzem utworom E♭ osobny przycisk. Jednosekundowy You Suffer ma tabulatury w C♯, E♭ i E, co przy jednym akordzie prawie nie ma znaczenia.

W TuneLit: zacznij od przycisku utworu i przełączaj między D a E♭ Standard, jeśli otwierający riff brzmi o półton nie tak. To album, przy którym sprawdzenie słuchem ma największe znaczenie.

From Enslavement to Obliteration (1988)

C♯ Standard22 piosenki, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard, wg tabulatur od graczy. Jeszcze nie zmierzone przez TuneLit.

Większość tabulatur albumu, w tym Unchallenged Hate, Private Death, Display to Me… i Blind to the Truth, używa C♯ Standard. Utwór tytułowy to wyjątek: Songsterr podaje C Standard, oceniany plik Guitar Pro jest w Drop C, a inne w C♯ lub D. To C♯ pasuje do uwagi Mitcha Harrisa, że zespół później nastroił wyżej, na D, przy Harmony Corruption.

W TuneLit: C♯ Standard przy A 440 dla wszystkiego; spróbuj C lub D w utworze tytułowym, jeśli C♯ nie pasuje.

Harmony Corruption (1990)

D Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard, od Mitcha Harrisa. Jeszcze nie zmierzone przez TuneLit.

Pierwszy album z Harrisem i Jesse Pintado, nagrany w Morrisound ze Scottem Burnsem. Harris wyjaśnił, że zespół nastroił na standardowe D, wyżej niż na EP Mentally Murdered, i że riffy stały się czytelniejsze. Każda tabulatura, jaką znaleźliśmy, dla wszystkich dziesięciu utworów się zgadza. Suffer the Children ma najlepiej ocenioną tabulaturę albumu, plik Guitar Pro oceniony przez 37 graczy, w D Standard.

W TuneLit: D Standard przy A 440 dla całego albumu.

Utopia Banished (1992)

C♯ Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard, wg tabulatur od graczy. Jeszcze nie zmierzone przez TuneLit.

Pierwszy album Danny'ego Herrery na perkusji i krok w dół. Tabulatury I Abstain, Dementia Access, The World Keeps Turning, Aryanisms, Judicial Slime, Upward and Uninterested i Exile używają C♯ Standard. Jeden plik Guitar Pro The World Keeps Turning jest w D, ale najczęściej oglądana tabulatura tego utworu jest w C♯.

W TuneLit: C♯ Standard przy A 440.

Fear, Emptiness, Despair (1994)

C♯ Standard +5 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard +5 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na CD.

Bardziej groovowa, wolniejsza płyta z połowy lat 90. Tabulatury zgadzają się co do C♯ Standard dla Twist the Knife (Slowly), Hung, Plague Rages, More than Meets the Eye, Primed Time i Retching on the Dirt, a sprawdzenie półtonu TuneLit zgadza się w 9 z 11 utworów. CD mierzy około 5 centów za wysoko, ale to album o najniższej pewności w całym zestawie: dwa utwory nie dały żadnego użytecznego odczytu. Remain Nameless wychodzi około 11 centów za nisko, a State of Mind około 18 centów za wysoko, więc mają własne przyciski. Sprawdzenie skłania się ku niskiemu C w Fasting on Deception, bez tabulatury, która by to potwierdzała.

W TuneLit: C♯ Standard +5 ¢; przy A 440 ledwo usłyszysz różnicę.

Diatribes (1996)

C♯ Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard przy A 440, zmierzone przez TuneLit na CD.

Album z największą liczbą strojów. Ripe for the Breaking i Corrosive Elements mają tabulatury w C♯ Standard, jak albumy po obu stronach. Greed Killing, wydany też jako EP, jest zapisany w D Standard na Songsterr i w pełnej transkrypcji na Ultimate Guitar. Glimpse into Genocide (muzyka Jesse Pintado) i Cursed to Crawl (muzyka Shane Embury) schodzą do B Standard w ocenianych plikach Guitar Pro. Sprawdzenie półtonu TuneLit potwierdza wszystkie trzy grupy: D w Greed Killing, B w dwóch niskich utworach, C♯ w pozostałych, które mogło rozstrzygnąć. Plik Guitar Pro Greed Killing z dolną struną obniżoną do B oraz tekstowa tabulatura Placate, Sedate, Eradicate w Drop C nie mają potwierdzenia nigdzie indziej.

CD jest zgodne z kamertonem (około +3 ¢). Greed Killing wychodzi około 19 centów za wysoko, a Cold Forgiveness około 16 centów za nisko. Utwór tytułowy to najdziwniejszy odczyt w katalogu: 46 centów powyżej reszty albumu, niemal dokładnie pomiędzy dwoma dźwiękami. TuneLit podaje go jako C♯ albumu (nastrojony 46 centów za wysoko) i oferuje też C Standard z tym samym odchyleniem; to warto sprawdzić słuchem.

W TuneLit: C♯ Standard w większości, D Standard +19 ¢ dla Greed Killing, B Standard dla Glimpse into Genocide i Cursed to Crawl.

Inside the Torn Apart (1997)

C♯ Standard +7 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard +7 ¢ (A ≈ 442), zmierzony przez TuneLit na CD.

C♯ Standard według każdej tabulatury, która podaje strój: Breed to Breathe (Songsterr, Guitar Pro i tabulatura basu), Birth in Regress, Reflect on Conflict, Down in the Zero, Purist Realist, Lowpoint i The Lifeless Alarm. Kilka plików zapisanych w E Standard lub z opuszczoną struną wygląda na skróty transkrybentów. CD daje najbardziej pewny odczyt ze wszystkich płyt Napalm Death tutaj, około 7 centów za wysoko, a sprawdzenie półtonu zgadza się w 10 z 12 utworów. Słyszy niskie C w The Lifeless Alarm, czego żadna tabulatura nie potwierdza, więc ten utwór zostaje w C♯.

W TuneLit: C♯ Standard +7 ¢ dla całego albumu.

Words from the Exit Wound (1998)

C♯ Standard +11 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard +11 ¢ (A ≈ 443), zmierzony przez TuneLit na CD.

Ostatni album dla Earache i ostatni z lat C♯. Next of Kin to Chaos, The Infiltraitor, Ulterior Exterior i None the Wiser? mają tabulatury w C♯ Standard. CD mierzy około 11 centów za wysoko, najwyżej ze wszystkich płyt Napalm Death, jakie zmierzyliśmy, a większość utworów mieści się w odległości kilku centów od tej wartości. Sprawdzenie półtonu zgadza się z C♯ w 10 z 12 utworów.

W TuneLit: C♯ Standard +11 ¢; przy A 440 płyta brzmi odrobinę za wysoko w porównaniu z twoim strojem.

Leaders Not Followers (1999)

D Standard +6 ¢6 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +6 ¢ (sporne), zmierzone przez TuneLit na CD.

Sześć coverów (Raw Power, Slaughter, Pentagram, Repulsion, Death, Dead Kennedys), nagranych w lipcu 1999 roku, między ostatnim albumem C♯ a pierwszym z D. Tabulatury nie pomagają: Songsterr ma Politicians i Incinerator w D Standard, pliki Guitar Pro umieszczają Politicians i Back from the Dead w E Standard, a Nazi Punks Fuck Off w C. Również nagranie jest podzielone. Sprawdzenie półtonu słyszy D w Demoniac Possession, ale C♯ w Politicians i Back from the Dead, a przy pozostałych trzech jest niepewne. TuneLit podaje EP w D Standard, tak jak Songsterr, i oznacza te dwa utwory.

W TuneLit: D Standard +6 ¢; jeśli Politicians lub Back from the Dead brzmi o półton za wysoko, użyj C♯ Standard.

Enemy of the Music Business (2000)

D Standard +6 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +6 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na CD.

Początek lat D Standard. Taste the Poison i Constitutional Hell są w D na Songsterr i w plikach Guitar Pro, a pełna transkrypcja Necessary Evil też używa D Standard. Necessary Evil ma również wersję w Drop C na Songsterr, a zestaw tekstowych tabulatur opublikowanych przy premierze albumu zapisał kilka utworów w C♯. Sprawdzenie półtonu rozstrzyga, na ile to możliwe: D w 8 utworach, niepewne w 6, nigdy C♯. Pewność pomiaru na tym albumie jest niska; cztery utwory nie dały użytecznego odczytu.

W TuneLit: D Standard +6 ¢ dla całego albumu.

Order of the Leech (2002)

D Standard +4 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na CD.

Nagrany w czteroosobowym składzie, z Mitchem Harrisem na wszystkich gitarach. Continuing War on Stupidity ma tabulaturę w D Standard; oceniany plik Guitar Pro Narcoleptic podaje C♯, ale sprawdzenie półtonu słyszy D w tym utworze, tak jak w 9 innych.

W TuneLit: D Standard +4 ¢ w całym albumie.

Leaders Not Followers: Part 2 (2004)

D Standard19 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 440, zmierzone przez TuneLit na CD.

Dziewiętnaście coverów utworów hardcore punk i metalowych, od Discharge i Anti Cimex po Kreatora i Sepulturę. To pełnometrażowy album nowych nagrań, trwa 43 minuty, więc TuneLit podaje go jako album, a nie EP. Lowlife ma tabulaturę w D Standard na Songsterr i w pliku Guitar Pro; inny uploader zapisuje go w Drop D, który ma tę samą niską D. CD jest zgodne z kamertonem, a sprawdzenie półtonu zgadza się z D w 10 utworach. Słyszy C♯ w coverze Master i E♭ w Conform, oba niepotwierdzone.

W TuneLit: D Standard przy A 440 dla wszystkich dziewiętnastu utworów.

The Code Is Red...Long Live the Code (2005)

D Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 440, zmierzone przez TuneLit na CD.

Silence Is Deafening, Climate Controllers i Pledge Yourself to You mają tabulatury w D Standard. Jeden uploader zapisuje All Hail the Grey Dawn, Vegetative State i Morale (gdzie Shane Embury gra na gitarze rytmicznej) w Drop D; nic innego nie sugeruje innego stroju, a niska struna to D tak czy inaczej. Sprawdzenie półtonu zgadza się z D w 8 utworach; wiele krótkich nie daje mu wystarczająco dużo do pracy.

W TuneLit: D Standard przy A 440.

Smear Campaign (2006)

D Standard +9 ¢16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +9 ¢ (A ≈ 442), zmierzony przez TuneLit na CD.

When All Is Said and Done, Weltschmerz, Sink Fast, Let Go i Identity Crisis mają tabulatury w D Standard. Persona Non Grata obniża dolną strunę do C (Drop C, C G C F A D). To najczystsza płyta Napalm Death dla sprawdzenia półtonu: zgadza się w 14 z 16 utworów, wliczając Persona Non Grata.

W TuneLit: D Standard +9 ¢, a Drop C +9 ¢ dla Persona Non Grata.

Time Waits for No Slave (2009)

D Standard +4 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na CD.

Diktat, utwór tytułowy, Strong-Arm, On the Brink of Extinction i Life and Limb mają tabulatury w D Standard, a sprawdzenie półtonu zgadza się w 10 z 14 utworów.

Z TuneLit: D Standard +4 ¢.

Utilitarian (2012)

D Standard +5 ¢16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +5 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na CD.

The Wolf I Feed, Errors in the Signals, Analysis Paralysis i Leper Colony mają tabulatury w D Standard. To album, który sprawdzenie półtonu uznaje za najtrudniejszy: zgadza się z D w 5 utworach i jest niepewne w 11, nigdy nie preferując innego dźwięku. Errors in the Signals mierzy około 19 centów za wysoko, o 14 powyżej reszty. Instrumentalny otwierający Circumspect skłania się w nagraniu ku niskiemu C, co oznaczałoby Drop C; żadna tabulatura tego nie mówi.

W TuneLit: D Standard +5 ¢; Errors in the Signals ma własny przycisk +19 ¢.

Apex Predator – Easy Meat (2015)

D Standard +7 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +7 ¢ (A ≈ 442), zmierzony przez TuneLit na CD.

Smash a Single Digit i How the Years Condemn mają tabulatury w D Standard. Sprawdzenie półtonu zgadza się w 7 utworach i słyszy C♯ w Stubborn Stains oraz Dear Slum Landlord..., czego żadna tabulatura nie potwierdza.

Z TuneLit: D Standard +7 ¢.

Throes of Joy in the Jaws of Defeatism (2020)

D Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 440, zmierzone przez TuneLit na CD.

Contagion, Amoral i Fuck the Factoid mają tabulatury w D Standard; Backlash Just Because jest w Drop C na Songsterr i w pliku Guitar Pro, a sprawdzenie półtonu potwierdza niskie C. CD jest zgodne z kamertonem (około +2,5 ¢), ale Invigorating Clutch i Zero Gravitas Chamber wychodzą 12 do 14 centów za wysoko i mają własne przyciski.

Z TuneLit: D Standard przy A 440, Drop C dla Backlash Just Because.

Resentment Is Always Seismic – A Final Throw of Throes (2022)

D Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 440, zmierzone przez TuneLit na CD.

Ostatni rzut materiału Throes, jak mówi tytuł: nowe utwory plus covery Slab! i Bad Brains. Nie ma jeszcze tabulatur, więc album figuruje w D Standard Throes of Joy. Sprawdzenie półtonu zgadza się z D w 4 z 8 utworów i nie podważa żadnego.

W TuneLit: D Standard przy A 440.

Miejsca, w których dane TuneLit i tabulatury się nie zgadzają. Żadne z nich nie zostało przesunięte: rozbieżność z sprawdzeniem słuchowym wymaga najpierw drugiej, niezależnej wskazówki.

• Politicians i Back from the Dead (Leaders Not Followers): sprawdzenie słyszy C♯, o półton poniżej podanego D; albumy po obu stronach są w C♯ i D, więc oba warianty są wiarygodne.
• The Lifeless Alarm (Inside the Torn Apart) i Fasting on Deception (Fear, Emptiness, Despair): sprawdzenie słyszy niskie C pod C♯ z tabulatur. Bas schodzący poniżej gitar może to powodować.
• Master (Leaders Not Followers: Part 2), Pledge Yourself to You (The Code Is Red), Stubborn Stains i Dear Slum Landlord... (Apex Predator): sprawdzenie słyszy C♯ pod podanym D.
• Conform, Procrastination on the Empty Vessel, Adversarial / Copulating Snakes, Invigorating Clutch: sprawdzenie słyszy E♭ nad podanym D. To najlepiej znany błąd tego sprawdzenia (riff, który nigdy nie dotyka pustej dolnej struny), więc te utwory są prawdopodobnie poprawne tak, jak podano.
• Diatribes (utwór tytułowy): pomiędzy dwoma dźwiękami, C♯ lub C, każdy nastrojony 46 centów za wysoko.

Najpierw wybierz epokę. 1991–⁠1998: C♯ Standard; od 2000: D Standard; Harmony Corruption to D, Scum to D lub E♭. Większość zamieszania wokół tabulatur Napalm Death dotyczy właśnie tego półtonu między C♯ a D.

Trzymaj się A 440. Płyty są najwyżej 11 centów za wysoko. Jeśli płyta brzmi odrobinę za wysoko w porównaniu z twoim strojem, użyj przycisku Nastrój albumu, który uwzględnia zmierzone odchylenie, albo podnieś wzorzec o herc lub dwa (jeden herc to około 4 centy). Jeśli palcówka wygląda dobrze, a każda nuta brzmi fałszywie, prawdopodobnie jesteś o półton od właściwego. Wypróbuj sąsiedni strój, zanim obwinisz tabulaturę.

Pilnuj napięcia strun. Półtora tonu w dół, a jeszcze bardziej B Standard dla dwóch niskich utworów Diatribes, to luz na zwykłej mensurze gitary; grubsze struny albo baryton lub siedmiostrunowa gitara do utworów B utrzymają riffy w ryzach.

• Scum (1987): D Standard (sporne); E♭ Standard dla Scum, Instinct of Survival i Human Garbage.
• From Enslavement to Obliteration (1988): C♯ Standard; utwór tytułowy sporny.
• Harmony Corruption (1990): D Standard (Mitch Harris).
• Utopia Banished (1992): C♯ Standard.
• Fear, Emptiness, Despair (1994): C♯ Standard +5 ¢; Remain Nameless −11 ¢, State of Mind +18 ¢.
• Diatribes (1996): C♯ Standard przy A 440; Greed Killing D Standard +19 ¢; Glimpse into Genocide i Cursed to Crawl B Standard; Cold Forgiveness −16 ¢; Diatribes między C♯ a C przy +46 ¢.
• Inside the Torn Apart (1997): C♯ Standard +7 ¢.
• Words from the Exit Wound (1998): C♯ Standard +11 ¢.
• Leaders Not Followers (1999): D Standard +6 ¢ (sporne; C♯ jest możliwe).
• Enemy of the Music Business (2000) do Resentment Is Always Seismic (2022): D Standard przy A 440 do +9 ¢. Drop C: Persona Non Grata, Backlash Just Because. Własne wartości: Errors in the Signals +19 ¢, Invigorating Clutch +14 ¢, Zero Gravitas Chamber +12 ¢.
• Złota zasada: C♯ w latach 90., D od 2000, zawsze przy A 440.