Stroje Megadeth.

W wywiadzie dla Premier Guitar w 2022 roku Dave Mustaine powiedział, że celowo trzymał się stroju standardowego, jako docinek w stronę zespołów, które obniżały strój, by brzmieć cięższe. Zmieniło to coś fizycznego. Urazu szyi datuje na 2012 rok; kręgi były zrośnięte, a płytka pozostawiona w gardle wpływa na jego głos. Dlatego, jak powiedział, zespół obniżył strój do D. David Ellefson opisał tę zmianę w 2017 roku w równie praktycznych słowach: zamiast przestać, zespół znalazł sposób, by to obejść, obniżając gitary.

Scena poszła pierwsza. Latem 2013 roku Megadeth grało cały koncert o cały ton niżej, także stare piosenki, i tak zostało. Nagranie koncertowe Megadeth z 2013 roku jest więc o dwa półtony niżej niż album, z którego pochodzi piosenka, również Holy Wars i Peace Sells. Komplety strun podążają za strojem: Premier Guitar podaje komplety .010–.052 do stroju standardowego i .011–.054 do D.

Dwie rzeczy, które warto wiedzieć, zanim przeczytasz jakąkolwiek tabulaturę Megadeth:

• "D Standard" to wszystkie struny o cały ton niżej, D G C F A D. To nie Drop D, gdzie w dół idzie tylko niska struna (D A D G B E). Megadeth używało obu: D Standard na późnych albumach, a Drop D w kilku piosenkach z 1999 i 2001 roku.
• Wiele popularnych tabulatur jest celowo przestrojonych. Songsterr ma wersje "E Standard" piosenek w D Standard, wersje "D Standard" starych piosenek (by grać razem z zespołem na żywo po 2013 roku) i wersje "E♭" dwóch pierwszych albumów. Strony albumów podają strój samego nagrania.

TuneLit mierzy, jak daleko nagranie odbiega od siatki A 440, ale tylko w obrębie jednego półtonu: na których dźwiękach są struny, wynika z tabulatur i źródeł. Druga kontrola nasłuchuje najniższej pustej struny i dźwięku tuż pod nią (Jak mierzymy nagrania). W przypadku Megadeth zgodziła się z bazą danych w 146 z 173 piosenek, o które ją zapytano. Większość reszty to piosenki, których riffy omijają pustą niską strunę, albo takie, w których 5-strunowy bas schodzi niżej niż gitary, i tam po prostu nie mogła rozstrzygnąć. Przesunęła jedną piosenkę, Crush 'Em, i potwierdza D Standard z Super Collider.

Od So Far, So Good... So What! wzwyż prawie każdy album mieści się w granicy kilku ¢ od kamertonu, z czym tuner A 440 radzi sobie dobrze. Pięć wyraźnie odbiega:

• Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985): około 37 ¢ za nisko (A ≈ 431). Każda piosenka z wyraźnym odczytem mieści się między 34 a 43 ¢ za nisko.
• Peace Sells... but Who's Buying? (1986): około 42 ¢ za nisko (A ≈ 429.5). Każda piosenka z wyraźnym odczytem mieści się między 31 a 52 ¢ za nisko.
• So Far, So Good... So What! (1988): około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 442).
• Endgame (2009): około 9 ¢ za nisko (A ≈ 438).
• Super Collider (2013): około 7 ¢ za wysoko (A ≈ 442).

Pierwsze dwa są tymi, które mają znaczenie. Gitara w zwykłym E Standard jest około 40 ¢ za wysoko względem nich, co jest bliskie ćwierćtonu i łatwo to usłyszeć. Dlatego krążą zarówno wersje "obniż o ćwierćton", jak i "E♭" tych piosenek. Sprawdzenie audio rozstrzyga, na których dźwiękach są struny: słyszy obniżone E w każdej piosence, którą mogło ocenić, a nie E♭. Właściwy strój to więc E Standard, obniżony o około 40 ¢. Strój E♭ przy A 440 wypada około 60 ¢ poniżej tych nagrań, jeszcze dalej od nich niż zwykłe E.

Żadne źródło nie wyjaśnia odchyłki. Na Peace Sells była ona już na taśmach, zanim ktokolwiek je zremiksował: oryginalny miks Capitol jest około 42 ¢ za nisko, remiks z 2004 roku około 40, a cztery miksy Randy Burnsa wydane jako utwory bonusowe na reedycji z 2004 roku między 29 a 38 ¢ za nisko. Pomiar nie odróżni gitary nastrojonej nisko od taśmy działającej wolno; słyszy tylko wynik.

Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)

E Standard −37 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −37 ¢ (A ≈ 431), zmierzone przez TuneLit z płyty CD Combat.

Debiut powstał dla Combat Records za budżet 8 000 dolarów, a gdy ten się skończył, dołożono jeszcze 4 000 dolarów. Na gitarach grali Mustaine i Chris Poland, na basie Ellefson, a na perkusji Gar Samuelson. Każda tabulatura gra go w E Standard, a dwaj autorzy tabulatur dodają, że płyta jest nastrojona około ćwierć tonu za nisko. TuneLit potwierdza kierunek i podaje liczbę: płyta CD jest około 37 ¢ poniżej A 440, a piosenki są między 34 a 43 ¢ za nisko. Ćwierć tonu to 50 ¢. Analiza nagrania słyszy spłaszczone E w sześciu piosenkach, a w dwóch nie może rozstrzygnąć. Last Rites/Loved to Deth zaczyna się od pianinowej wersji Toccaty i fugi d-moll Bacha, która nie daje użytecznego odczytu.

These Boots, cover przeboju Nancy Sinatry z tekstem przepisanym przez Mustaine'a, nie występuje na tłoczeniach po 1995 roku, a wrócił na późniejszych reedycjach. Egzemplarz właściciela The Final Kill (2018), z remiksem Marka Lewisa i nową wersją These Boots, jest nastrojony tak samo jak oryginał, około 35 ¢ za nisko.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój ustawia E Standard −37 ¢. Ręcznie wybierz E Standard i ustaw A odniesienia na 431 Hz.

Peace Sells... but Who's Buying? (1986)

E Standard −42 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −42 ¢ (A ≈ 429,5), zmierzone na płycie CD Capitol z 1986 roku.

Nagrany za budżet 25 000 dolarów z Combat; Capitol kupił album i zlecił Paulowi Lani remiks. Każda główna tabulatura jest w E Standard, a jeden autor zapisuje, że wszystkie piosenki są nastrojone około ćwierć tonu niżej. TuneLit zmierzył płytę CD około 42 ¢ za nisko. Większość piosenek mieści się między 38 a 46 ¢ za nisko. Devils Island jest najwyżej, około 31 ¢ za nisko, a I Ain't Superstitious, cover utworu Willie Dixon, najniżej, około 52 ¢ za nisko, prawie dokładnie w połowie między E a E♭. Oba dostają własne ustawienia. Słynne intro basowe Ellefsona do Peace Sells jest w stroju standardowym jak gitary, więc bas potrzebuje tego samego −42 ¢.

Analiza nagrania słyszy spłaszczone E w siedmiu piosenkach. W I Ain't Superstitious wskazuje o półton niżej, ale żadna tabulatura się z tym nie zgadza, więc piosenka zostaje w E; zobacz listę piosenek do sprawdzenia poniżej. Własny odczyt Wake Up Dead jest zbyt niepewny, by go użyć, więc zostaje wartość z albumu.

Z TuneLit: E Standard −42 ¢, −31 ¢ dla Devils Island i A 427 dla I Ain't Superstitious. Popularne wersje w E♭ są około 58 ¢ pod nagraniem; nie używaj ich do grania razem z utworem.

So Far, So Good... So What! (1988)

E Standard +7 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +7 ¢ (A ≈ 442), zmierzone na płycie CD Capitol z 1988 roku.

Jedyny album z Jeffem Youngiem na gitarze i Chuckiem Behlerem na perkusji, i pierwszy na kamertonie albo lekko powyżej. Każda piosenka jest zapisana w E Standard w tabulaturach, a analiza nagrania zgadza się w sześciu z ośmiu. Płyta jest około 7 ¢ za wysoko, z dwiema piosenkami niżej: instrumental Into the Lungs of Hell mierzy się dokładnie na kamertonie, a Anarchy in the U.K., cover utworu Sex Pistols, około 6 ¢ za nisko. Oba dostają własne ustawienia. Remiks z 2004 roku jest w granicach kilku ¢ od oryginału.

Z TuneLit: E Standard +7 ¢; zwykłe E Standard dla Into the Lungs of Hell, a −6 ¢ dla Anarchy in the U.K.

Rust in Peace (1990)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (−2 ¢) na płycie CD Capitol z 1990 roku.

Pierwszy album Marty'ego Friedmana i Nicka Menzy, a przez cały czas zwykłe E Standard: Holy Wars... The Punishment Due, Hangar 18, Tornado of Souls i reszta są zapisane w tabulaturach w ten sposób, a analiza nagrania zgadza się w siedmiu z dziewięciu piosenek. Jedna piosenka jest wyraźnie niżej: Take No Prisoners mierzy się około 16 ¢ za nisko (A ≈ 436), a remiks z 2004 roku też ma ją wyraźnie niżej niż inne piosenki, więc dostaje własne ustawienie.

Hangar 18 ma zwrot dla basistów. Bas w Songsterr obniża niską strunę do D (D A D G), a nagranie to potwierdza: niskie D, niżej niż gitary mogą sięgnąć, jest zdecydowanie najczęstszą nutą basu. Ta nuta basu jest też powodem, dla którego analiza nie może rozstrzygnąć E gitar. Gitary zostają w E Standard.

Remiks z 2004 roku jest około 7 ¢ wyżej niż oryginalna płyta CD. Jeśli grasz razem z remiksem, lekko podnieś dostrajanie.

Z TuneLit: E Standard dla każdej piosenki, −16 ¢ dla Take No Prisoners; przycisk Hangar 18 zawiera bas w Drop D.

Countdown to Extinction (1992)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (+3 ¢) na płycie CD Capitol z 1992 roku.

Najbardziej komercyjnie udany album zespołu jest też najporządniejszy: każda piosenka zapisana w E Standard w tabulaturach, każda w granicach około 10 ¢ od A 440, a analiza nagrania zgadza się we wszystkich poza jedną, gdzie nie może rozstrzygnąć. Symphony of Destruction, Sweating Bullets i utwór tytułowy mieszczą się w 5 ¢ od kamertonu. Remiks z 2004 roku wypada około 2 ¢ wyżej.

Z TuneLit: zwykłe E Standard dla każdej piosenki.

Youthanasia (1994)

E♭ Standard +4 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone na japońskim CD z 1994.

Jedyny album Megadeth o półton niżej (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭). Każda piosenka jest zapisana w tym stroju, Wikipedia podaje, że cały oryginalny album nagrano w E♭, a analiza nagrania słyszy E♭ jako najniższą pustą strunę we wszystkich dwunastu piosenkach. Dlatego A Tout le Monde brzmi w f-moll; przeróbka z 2007 roku na United Abominations jest w E Standard, o półton wyżej. Nie znaleźliśmy źródła, które wyjaśnia, dlaczego zespół obniżył strój na tym albumie. Płyta jest około 5 ¢ za wysoko, a każda piosenka mieści się w granicach kilku ¢ od tego.

Remiks z 2004 roku to inna historia. Kilka piosenek wypada wyraźnie wyżej niż oryginał: A Tout le Monde, Train of Consequences i utwór tytułowy około 12 do 14 ¢ wyżej, Victory i I Thought I Knew It All około 20, The Killing Road około 33, a Blood of Heroes około pół półtonu. Strój nadal to E♭; zmieniła się tylko wysokość. Przyciski Nastrój podążają za oryginalną płytą CD, więc przy remiksie nastrój ze słuchu.

Z TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ dla każdej piosenki. Ręcznie: E♭ Standard przy A 441 jest wystarczająco blisko.

Cryptic Writings (1997)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (+1 ¢) na japońskim CD z 1997.

Powrót do zwykłego stroju po Youthanasia: Trust, Almost Honest, Use the Man, She-Wolf i reszta są zapisane w E Standard w tabulaturach, a analiza nagrania zgadza się w dziesięciu z dwunastu piosenek. A Secret Place wybija się: płyta ma niskie D i E♭ w oktawie basowej i wcale nie ma pustego E, a mało oglądana tabulatura Songsterr umieszcza piosenkę w Drop D. Przy 5-strunowym basie może tak być też w E Standard, więc piosenka zostaje w stroju głównej tabulatury; jest na liście do sprawdzenia ze słuchu. W remiksie z 2004 roku I'll Get Even jest około 36 ¢ wyżej niż oryginał; pozostałe piosenki pasują w granicach 2 ¢.

Z TuneLit: zwykłe E Standard dla każdej piosenki.

Risk (1999)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (+1,5 ¢) na japońskim CD z 1999.

Ostatni album Friedmana z zespołem, z Jimmym DeGrassem na perkusji, i ten z największą liczbą strojów przed 2013 rokiem:

• Prince of Darkness jest o cały ton niżej w D Standard, na gitarach i basie, czternaście lat przed tym, zanim stało się to domyślnym strojem zespołu. Analiza nagrania słyszy D jako najniższą pustą strunę.
• Wanderlust obniża niską strunę Mustaine'a do D (Drop D), a partia Friedmana zostaje w E Standard. Analiza słyszy niskie D.
• Crush 'Em to piosenka, którą analiza przesunęła. Najczęściej oglądana tabulatura Songsterr jest w E♭, dwie inne są w E Standard, a analiza słyszy E jako najniższą pustą strunę, około sześć razy częściej niż E♭ pod nią. Jest wymieniona w E Standard, jak reszta albumu.
• Enter the Arena, 52-sekundowy utwór przed Crush 'Em, jest zapisany w E Standard w tabulaturach, ale analiza słyszy E♭ jako jego najniższą nutę. Jego własny pomiar jest słaby, a żadna tabulatura nie mówi E♭, więc zostaje w E; sprawdź ze słuchu.

Cały album mieści się w kilku ¢ od A 440. W remiksie z 2004 roku The Doctor Is Calling i Wanderlust wypadają około 24 i 34 ¢ wyżej niż oryginał.

Z TuneLit: E Standard dla większości piosenek, D Standard dla Prince of Darkness i Drop D dla Wanderlust, wszystko na kamertonie.

The World Needs a Hero (2001)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (0 ¢) na japońskim CD z 2001.

Jedyny studyjny album Ala Pitrellego z zespołem. Wszystko jest w E Standard poza Promises, gdzie zniekształcona partia rytmiczna i bas obniżają niską strunę do D, a czysta gitara i solówka zostają w standardzie; analiza słyszy niskie D. Dwie piosenki są wyraźnie niżej niż reszta albumu: Recipe for Hate... Warhorse około 11 ¢ za nisko i Losing My Senses około 9 ¢ za nisko. Każda dostaje własne ustawienie. Return to Hangar, kontynuacja Hangar 18, jest w E Standard jak oryginał.

Z TuneLit: E Standard, Drop D dla Promises, −11 ¢ dla Recipe for Hate... Warhorse i −9 ¢ dla Losing My Senses.

The System Has Failed (2004)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (+1 ¢) na płycie CD Sanctuary z 2004 roku.

Nagrany po tym, jak uraz ręki Mustaine'a zatrzymał zespół w 2002 roku, z Chrisem Polandem wracającym na gitarę solową na sesje. Każda piosenka jest zapisana w E Standard w tabulaturach, płyta mieści się w kilku ¢ od A 440, a analiza nagrania zgadza się w jedenastu z dwunastu piosenek.

Z TuneLit: zwykłe E Standard dla każdej piosenki.

United Abominations (2007)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (+1 ¢) na japońskim CD z 2007.

Glen Drover na gitarze, James LoMenzo na basie i Shawn Drover na perkusji; E Standard przez cały czas, a analiza nagrania zgadza się w każdej piosence. À Tout le Monde (Set Me Free), przeróbka z Cristiną Scabbią, jest w zwykłym stroju, o półton wyżej niż oryginał z 1994 roku, więc obie wersje potrzebują różnych strojów. Jedna piosenka jest niżej: Never Walk Alone... A Call to Arms mierzy się około 11 ¢ za nisko i dostaje własne ustawienie.

Z TuneLit: E Standard, −11 ¢ dla Never Walk Alone... A Call to Arms.

Endgame (2009)

E Standard −9 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −9 ¢ (A ≈ 438), zmierzone na japońskim CD z 2009.

Pierwszy album Chrisa Brodericka, w E Standard jak sąsiednie, ale jedyny późny album wyraźnie poniżej kamertonu: około 9 ¢ za nisko. Piosenki rozciągają się od około 3 ¢ za nisko (The Hardest Part of Letting Go... Sealed with a Kiss) do około 16 ¢ za nisko (Bite the Hand i Bodies), ale żadna nie odróżnia się od reszty wystarczająco wyraźnie, by dostać własne ustawienie. Analiza nagrania zgadza się w ośmiu piosenkach. W otwierającym instrumentalu Dialectic Chaos wskazuje o półton wyżej, co jest typowym znakiem riffu omijającego pustą strunę; bas tam schodzi niżej niż gitary.

Z TuneLit: E Standard −9 ¢ dla każdej piosenki.

Th1rt3en (2011)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, zmierzone na kamertonie (−4 ¢) w wersji cyfrowej z 2011 roku.

Powrót Ellefsona i ostatni album Megadeth w zwykłym stroju. Miesza nowe piosenki z przerobionymi starszymi, takimi jak New World Order i Millennium of the Blind. Każda piosenka jest zapisana w E Standard w tabulaturach, wszystkie mieszczą się od 0 do 7 ¢ za nisko, a analiza nagrania zgadza się w dwunastu z trzynastu.

Z TuneLit: zwykłe E Standard dla każdej piosenki.

Super Collider (2013)

D Standard +7 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard +7 ¢ (A ≈ 442), zmierzone w wersji cyfrowej z 2013 roku.

Nagrany od późnej 2012 do wczesnej 2013 roku, po urazie szyi Mustaine'a, i pierwszy album o cały ton niżej. Każda tabulatura Songsterr jest w D Standard. Artykuł w Premier Guitar z 2022 roku nazywa The Sick, the Dying... and the Dead! pierwszym albumem zespołu w D, ale płyta mówi co innego: analiza nagrania słyszy D jako najniższą pustą strunę w ośmiu z jedenastu piosenek, a żadna z jej odpowiedzi nie wskazuje E. Przy Forget to Remember wskazuje E♭, ale riffy tej piosenki nigdy nie dotykają pustej D, a wtedy analiza zgaduje za wysoko; zostaje w D.

Płyta jest około 7 ¢ za wysoko, a piosenki mieszczą się między 3 a 14 ¢ za wysoko.

Z TuneLit: D Standard +7 ¢ dla każdej piosenki.

Dystopia (2016)

D Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard, zmierzone na kamertonie (+3 ¢) na płycie CD z 2016 roku.

Pierwszy album Kiko Loureiro, z Chrisem Adlerem na perkusji. Utwór tytułowy zdobył nagrodę Grammy 2017 za najlepsze metalowe wykonanie. Każda piosenka jest zapisana w D Standard w tabulaturach, zestawienie Premier Guitar z 2016 roku podaje dla stroju D struny Mustaine'a .011–.054, a analiza nagrania zgadza się w dziewięciu z jedenastu piosenek. Death from Within mierzy się około 13 ¢ za wysoko i dostaje własne ustawienie. Songsterr zawiera też wersje "E tuning" kilku piosenek, przestrojone dla grających, którzy nie chcą stroić.

Z TuneLit: D Standard, +13 ¢ dla Death from Within.

The Sick, the Dying... and the Dead! (2022)

D Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard, zmierzone na kamertonie (+2 ¢) na japońskim CD z 2022.

Album, który Mustaine i Loureiro opisują w Premier Guitar jako D Standard, z Dirkiem Verbeurenem na perkusji i Steve'em Di Giorgio na basie. Analiza nagrania zgadza się w dziesięciu z dwunastu piosenek. W Mission to Mars wskazuje E♭: pusta D nigdy tam nie brzmi, a słychać niskie C z basu, więc piosenka zostaje w D.

Z TuneLit: zwykłe D Standard dla każdej piosenki.

Megadeth (2026)

D Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard, zmierzone na kamertonie (+2 ¢) na płycie CD z 2026 roku.

Ostatni album, z Teemu Mäntysaari na gitarze, Jamesem LoMenzo z powrotem na basie i Verbeurenem na perkusji. Każda piosenka jest zapisana w D Standard w tabulaturach, gitary i bas, a analiza zgadza się w ośmiu z jedenastu. I Am War mierzy się około 10 ¢ za wysoko i dostaje własne ustawienie. Niektóre tabulatury I Don't Care używają Drop C; płyta ma prawie żadnego niskiego C, więc D Standard lepiej pasuje.

Wersja standardowa kończy się Ride the Lightning, oznaczonym jako utwór bonusowy: piosenka Metalliki, którą Mustaine współtworzył, zagrana o cały ton niżej niż nagranie Metalliki z 1984 roku w E Standard.

Z TuneLit: D Standard, +10 ¢ dla I Am War.

Tabulatury w większości się sprawdziły. Tam, gdzie nie:

• Wersje w E♭ piosenek Killing Is My Business... i Peace Sells... Płyty są w E Standard około 40 ¢ za nisko; E♭ przy A 440 jest około 60 ¢ poniżej nich.
• Crush 'Em (Risk): najczęściej oglądana tabulatura Songsterr jest w E♭; płyta i dwie inne tabulatury mówią E Standard.
• "Pierwszy album w D": Premier Guitar nadał ten tytuł The Sick, the Dying... and the Dead!, ale Super Collider (2013) i Dystopia (2016) są już w D Standard.

Piosenki warte sprawdzenia ze słuchu, zanim zaufasz przyciskowi Nastrój:

• I Ain't Superstitious (Peace Sells): analiza wskazuje o półton niżej niż E z tabulatur, a piosenka mierzy się dokładnie między dwiema nutami. Jej przycisk zachowuje E z tabulatur przy A 427.
• Enter the Arena (Risk): zapisana w E Standard w tabulaturach, ale E♭ to najniższa nuta, jaką słyszy analiza.
• A Secret Place (Cryptic Writings): E Standard czy Drop D? Słychać niskie D i E♭, nigdy pustego E.
• Piosenki, w których analiza wskazuje o półton wyżej, bo riff omija pustą niską strunę: Anarchy in the U.K., Ecstasy, Dialectic Chaos, Forget to Remember i Mission to Mars. Stroje z tabulatur zostają.
• Piosenki, w których analiza nie mogła rozstrzygnąć, zwykle dlatego, że 5-strunowy bas schodzi niżej niż gitary: Last Rites/Loved to Deth, Chosen Ones, Into the Lungs of Hell, Hangar 18, Poison Was the Cure, Foreclosure of a Dream, She-Wolf, Moto Psycho, Back in the Day, 1,320', The Right to Go Insane, We the People, Super Collider, Off the Edge, The Emperor, Foreign Policy, The Sick, the Dying... and the Dead!, Tipping Point, I Don't Care i Let There Be Shred.

• Remiksy z 2004 roku albumów Capitol nie zawsze są na kamertonie oryginału. Peace Sells, So Far, So Good... So What! i Countdown to Extinction mieszczą się w kilku ¢, Rust in Peace wypada około 7 ¢ wyżej, a Youthanasia oraz pojedyncze piosenki z Cryptic Writings i Risk przesunęły się o 10 do 50 ¢. Przyciski Nastrój są ustawione na oryginalne płyty CD.
• Albumy koncertowe od 2013 roku oraz koncerty zespołu od tego czasu są o cały ton niżej, więc stare piosenki są tam w D Standard. TuneLit nie zmierzył żadnego koncertowego wydania Megadeth.
• Hidden Treasures (1995), EP z piosenkami ze ścieżek dźwiękowych, nie jest na liście albumów. Jego Angry Again (1993) i Diadems (1995) są zapisane w E♭ jak Youthanasia, a 99 Ways to Die jest w E Standard.

• Zacznij od E Standard. Dziesięć z siedemnastu albumów, od So Far, So Good... So What! do Th1rt3en, poza Youthanasia, jest w E Standard w granicach 10 ¢ od A 440.
• Dla dwóch pierwszych albumów nastrój za nisko, nie do E♭. Ustaw A odniesienia na około 431 Hz dla Killing Is My Business... i 429,5 Hz dla Peace Sells..., albo użyj przycisków Nastrój. A 427 dla I Ain't Superstitious.
• Trzymaj drugą gitarę o cały ton niżej dla Super Collider, Dystopia, The Sick, the Dying... and the Dead!, albumu z 2026 roku i Prince of Darkness. Cięższy komplet strun Mustaine'a, .011–.054, utrzymuje struny D napięte.
• Youthanasia to jedyny album w E♭. Gitara w E Standard jest o półton za wysoko względem każdej piosenki na nim, także A Tout le Monde.
• Drop D to zmiana jednej struny. Dla Wanderlust i Promises obniż tylko niskie E do D.
• Dopasuj wersję, z którą grasz razem. Nagranie koncertowe od 2013 roku jest o cały ton niżej niż album, a remiksy z 2004 roku Youthanasia i Rust in Peace są powyżej oryginalnych płyt CD.