Dave Mustaine, 17 Ağustos 2017'de Almanya'nın Dinkelsbühl kentindeki Summer Breeze Open Air festivalinde Megadeth ile sarı, V biçimli bir gitar çalıp şarkı söylüyor.
Kısaca
Megadeth nasıl akort eder?
Megadeth albümlerinin çoğunu E Standard'da kaydetti: Dave Mustaine, bilerek akordu düşürmekten kaçındığını söyledi. İstisnalar ilk iki kayıtla başlıyor; TuneLit bunları konser sesinin çok altında ölçtü: Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985) yaklaşık 37 sent pes, Peace Sells... but Who's Buying? (1986) yaklaşık 42 sent pes. Yani doğru akort, bazı tab'ların kullandığı E♭ değil, düzleştirilmiş bir E Standard.
Devamını oku
Youthanasia (1994), grubun tek E♭ Standard albümü; Risk (1999) bir D Standard şarkısı ve bir Drop D şarkısı ekliyor. Mustaine'in 2012 olarak tarihlendirdiği boyun sakatlanmasından sonra grup D Standard'a geçti; 2013'ten itibaren sahnede, Super Collider (2013)'dan son, kendi adını taşıyan albüme (2026) kadar her albümde. So Far, So Good... So What!'tan itibaren her albüm A 440'a yaklaşık 9 sent içinde; ses kontrolü ise 173 şarkının 146'sında tab'ları doğruladı ve Crush 'Em'i E♭'den E Standard'a taşıdı.
Megadeth çoğu kariyerinde standart akortta kaldı ve bunu kasıtlı olarak yaptı. Gitarı düz E Standard'a (E A D G B E) akort ederseniz So Far, So Good... So What! (1988)'dan Th1rt3en (2011)'e kadar her şeye, bir albüm ve birkaç şarkı dışında, eşlik edebilirsiniz. Super Collider (2013)'dan son, kendi adını taşıyan albüme (2026) kadar grup bir tam ton aşağı, D Standard'da (D G C F A D) çaldı; canlı konserleri de öyleydi.
İlginç olan istisnalar. İlk iki albüm konser sesinde hiç değil: TuneLit, Killing Is My Business... and Business Is Good!'ı yaklaşık 37 sent pes, Peace Sells... but Who's Buying?'ı yaklaşık 42 sent pes ölçtü; E♭'e neredeyse yarı yolda. Youthanasia (1994), grubun yarım ton aşağı E♭'de olan tek albümü. Ve birkaç şarkı alt teli D'ye ya da tüm gitarı bir tam ton indiriyor; D Standard kural haline gelmeden yıllar önce.
Bu sayfa on yedi stüdyo albümünün hepsini ele alıyor: tab'ların ve grubun ne dediğini, TuneLit'in sahibinin CD'lerinden ölçtüğünü, örüntüyü bozan şarkıları ve nasıl eşlik edileceğini. Yukarıdaki listedeki her albüm, her şarkının akordunu sapmasıyla birlikte akort aletine ayarlayan bir Akort et düğmesi olan bir sayfa açar.
Popüler şarkılar
Megadeth grubunun en bilinen şarkıları için nasıl akort edilir
Her şarkının kendi sayfası var: tam akort, kaydın ses yüksekliği, tel tel oraya nasıl varılacağı ve kaydı kendi akordunuza nasıl taşıyacağınız.
So Far, So Good... So What! – Countdown to Extinction
E Standard
yok
1994
Youthanasia
E♭ Standard
yok
1997–2011
Cryptic Writings – Th1rt3en
E Standard
Prince of Darkness (D Standard), Wanderlust and Promises (Drop D)
2013–2026
Super Collider – Megadeth
D Standard
yok
Megadeth, 16 Haziran 2018'de The O2 Londra'da: David Ellefson bas gitarda (solda), Dirk Verbeuren davulda, Dave Mustaine ve Kiko Loureiro (sağda).
Hikâye
İlke olarak standart akort, zorunluluk gereği D Standard
2022'de Premier Guitar'a verdiği röportajda Dave Mustaine, daha ağır görünmek için akordu düşüren gruplara bir gönderme olarak standart akortta bilerek kaldığını söyledi. Değiştiren şey fiziksel oldu. 2012'ye tarihlediği bir boyun kırığı; omurlar kaynaştırıldı ve boğazında bırakılan plaka sesini etkiliyor. Grubun akordu D'ye indirmesinin nedeni de bu, dedi. David Ellefson bunu 2017'de aynı pratik terimlerle anlattı: durmak yerine grup gitarları indirerek bir çözüm buldu.
Sahne önce değişti. 2013 yazına gelindiğinde Megadeth tüm setini, eski şarkılar dahil, bir tam ton aşağı çalıyordu ve öyle kaldı. Dolayısıyla 2013'ten bir Megadeth canlı kaydı, şarkının geldiği albümün iki yarım ton altında duruyor; Holy Wars ve Peace Sells dahil. Mustaine'in telleri akorda uyuyor: Premier Guitar standart akort için .010–.052, D için .011–.054 tel setleri listeliyor.
Herhangi bir Megadeth tab'ını okumadan önce bilmeniz gereken iki şey:
"D Standard", her telin bir tam ton aşağıda olmasıdır, D G C F A D. Sadece alt telin indiği Drop D (D A D G B E) değildir. Megadeth ikisini de kullandı: geç albümlerde D Standard, 1999 ve 2001'den birkaç şarkıda ise Drop D.
Popüler tab'ların birçoğu bilerek yeniden akort edilmiş. Songsterr, D Standard şarkıların "E Standard" sürümlerini, eski şarkıların "D Standard" sürümlerini (2013'ten sonra canlı grupla birlikte çalmak için) ve ilk iki albümün "E♭" sürümlerini taşıyor. Albüm sayfaları kaydın kendi akordunu listeliyor.
Hikâye
Kayıtların gerçekte nerede durduğu
TuneLit, bir kaydın A 440 ızgarasından ne kadar uzakta durduğunu ölçer, ama yalnızca bir yarım ton içinde: tellerin hangi notada olduğu tab'lardan ve kaynaklardan gelir. İkinci bir kontrol en düşük açık tele ve onun hemen altındaki nota için dinler (kayıtları nasıl ölçüyoruz). Megadeth'te, sorulan 173 şarkının 146'sında veritabanıyla uyuştu. Geri kalanların çoğu, riff'leri açık alt telden kaçınan şarkılar ya da 5 telli bas gitarın gitarların altına indiği yerler; orada kontrol ayırt edemedi. Tek bir şarkıyı değiştirdi, Crush 'Em'i, ve Super Collider'ın D Standard'ını doğruladı.
So Far, So Good... So What!'tan itibaren neredeyse her albüm konser sesine birkaç sent içinde duruyor; bu, A 440 akort aletinin sorunsuzca yönettiği bir şey. Beş tanesi açıkça kaymış:
Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985): yaklaşık 37 sent pes (A ≈ 431). Net okuması olan her şarkı 34 ile 43 sent arasında pes duruyor.
Peace Sells... but Who's Buying? (1986): yaklaşık 42 sent pes (A ≈ 429,5). Net okuması olan her şarkı 31 ile 52 sent arasında pes duruyor.
So Far, So Good... So What! (1988): yaklaşık 7 sent tiz (A ≈ 442).
Endgame (2009): yaklaşık 9 sent pes (A ≈ 438).
Super Collider (2013): yaklaşık 7 sent tiz (A ≈ 442).
İlk ikisi asıl önemli olanlar. Düz E Standard'da çalınan bir gitar bunların yaklaşık 40 sent üstünde kalır; bu çeyrek tona yakın ve kolayca duyulur. Bu yüzden bu şarkıların hem "çeyrek ton aşağı" hem de "E♭" sürümleri dolaşıyor. Ses kontrolü tellerin hangi notada olduğunu belirliyor: değerlendirebildiği her şarkıda E'yi düzleştirilmiş olarak duyuyor, E♭'yi değil. Yani doğru akort, yaklaşık 40 sent aşağı indirilmiş E Standard. A 440'ta bir E♭ akordu bu kayıtların yaklaşık 60 sent altına düşer; düz E'den bile daha uzak.
Hiçbir kaynak sapmayı açıklamıyor. Peace Sells'te bu, kimse onları yeniden miksleyemeden önce kayıt bantlarındaydı: orijinal Capitol miksi yaklaşık 42 sent pes, 2004 remiksi yaklaşık 40, ve 2004 yeniden baskısında bonus parça olarak yayımlanan dört Randy Burns miksi 29 ile 38 arasında. Bir ölçüm, pes akort edilmiş bir gitarı ile yavaş çalan bir bandı ayıramaz; yalnızca sonucu duyar.
Ana akort: E Standard −37 ¢ (A ≈ 431), Combat CD'sinden TuneLit ölçtü.
Albüm, Combat Records için 8.000 dolarlık bütçeyle yapıldı; para bitince 4.000 dolar daha eklendi. Mustaine ile Chris Poland gitarda, Ellefson basta, Gar Samuelson davulda. Her tab E Standard şekillerinde çalıyor; iki transkripsiyon yapan kişi kaydın yaklaşık çeyrek ton pes olduğunu ekliyor. TuneLit yönü doğruluyor ve bir sayı veriyor: CD, A 440'ın yaklaşık 37 sent altında; şarkılar 34 ile 43 sent arasında pes. Çeyrek ton 50 sent olurdu. Ses kontrolü altı şarkıda pes E'yi duyuyor, diğer ikisinde karar veremiyor. Last Rites/Loved to Deth, Bach'ın Toccata and Fugue in D minor parçasının piyano versiyonuyla açılıyor; bu da kullanılabilir bir ölçüm vermiyor.
These Boots, Nancy Sinatra'nın hitinin Mustaine'in yeniden yazdığı sözlerle yaptığı cover, 1995'ten sonraki baskılarda yok; sonraki yeniden baskılarda geri geldi. Sahibinin The Final Kill (2018) kopyası, Mark Lewis'in remix'i ve These Boots'un yeni versiyonuyla birlikte, orijinalle aynı ses yüksekliğinde; yaklaşık 35 sent pes.
TuneLit ile: her Akort et düğmesi E Standard −37 ¢ açar. Elle: E Standard akordunu seçin ve referans A'yı 431 Hz'e ayarlayın.
Ana akort: E Standard −42 ¢ (A ≈ 429,5), 1986 Capitol CD'sinde ölçüldü.
Combat'ın 25.000 dolarlık bütçesiyle kaydedildi; Capitol albümü satın aldı ve Paul Lani'ye yeniden miks ettirdi. Her ana tab E Standard akordunda, bir transkripsiyon yapan da bütün şarkıların yaklaşık çeyrek ton aşağı akortlu olduğunu yazıyor. TuneLit CD'yi yaklaşık 42 sent pes ölçtü. Çoğu şarkı 38 ile 46 sent arasında pes. Devils Island en tiz olanı, yaklaşık 31 sent pes. Willie Dixon cover'ı I Ain't Superstitious ise en pes olanı, yaklaşık 52 sent pes; neredeyse tam E ile E♭ arasında. İkisi de kendi ayarını alıyor. Peace Sells şarkısındaki Ellefson'ın ünlü bas girişi, gitarlar gibi standart akortta; bu yüzden bas da aynı −42 ¢'ye ihtiyaç duyuyor.
Ses kontrolü yedi şarkıda pes E'yi duyuyor. I Ain't Superstitious'ta yarım ton daha aşağıyı gösteriyor, ama hiçbir tab buna katılmıyor; bu yüzden şarkı E'de kalıyor. Aşağıdaki şüpheli şarkılar listesine bakın. Wake Up Dead'in kendi okuması kullanılamayacak kadar belirsiz, bu yüzden albüm değerini koruyor.
TuneLit ile: E Standard −42 ¢; Devils Island için −31 ¢ ve I Ain't Superstitious için A 427. Popüler E♭ versiyonları kayıttan yaklaşık 58 sent aşağıda; onları eşlik çalmak için kullanmayın.
Ana akort: E Standard +7 ¢ (A ≈ 442), 1988 Capitol CD'sinde ölçüldü.
Jeff Young'ın gitarda ve Chuck Behler'in davulda çaldığı tek albüm; konser akordunda ya da biraz üzerinde olan ilk albüm. Her şarkının tabı E Standard akordunda yazılmış; ses kontrolü sekizin altısında aynı fikirde. Kayıt yaklaşık 7 sent tiz, iki şarkı daha pes: enstrümantal Into the Lungs of Hell tam konser akordunda ölçülüyor, Sex Pistols cover'ı Anarchy in the U.K. ise yaklaşık 6 sent pes. İkisi de kendi ayarını alıyor. 2004 remix'i orijinale birkaç sent içinde.
TuneLit ile: E Standard +7 ¢; Into the Lungs of Hell için düz E Standard, Anarchy in the U.K. için −6 ¢.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (−2 ¢), 1990 Capitol CD'sinde.
Marty Friedman ile Nick Menza'nın ilk albümü ve baştan sona düz E Standard: Holy Wars... The Punishment Due, Hangar 18, Tornado of Souls ve diğerleri hepsi bu akortta tablanmış; ses kontrolü dokuz şarkının yedisinde aynı fikirde. Bir şarkı belirgin şekilde daha pes: Take No Prisoners yaklaşık 16 sent pes ölçülüyor (A ≈ 436). 2004 remix'inde de diğer şarkılardan çok aşağıda, bu yüzden kendi ayarını alıyor.
Hangar 18'de bas çalanlar için bir sürpriz var. Songsterr'ın bas partisi pes teli D'ye indiriyor (D A D G) ve kayıt bunu destekliyor: gitarların ulaşamayacağı kadar pes bir D, basta en sık çalınan nota. Bu bas notası, ses kontrolünün gitarların E'si üzerinde karar verememesinin de nedeni. Gitarlar E Standard'da kalıyor.
2004 remix'i orijinal CD'den yaklaşık 7 sent daha tiz. Remix ile eşlik ederek çalarsanız, ince ayarı biraz yukarı artırın.
TuneLit ile: her şarkı için E Standard, Take No Prisoners için −16 ¢; Hangar 18'in düğmesi Drop D basını içeriyor.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (+3 ¢), 1992 Capitol CD'sinde.
Grubun ticari olarak en başarılı albümü, aynı zamanda en düzenlisi: her şarkı E Standard akordunda tablanmış, her şarkı A 440'a yaklaşık 10 sent içinde ve ses kontrolü bir hariç hepsinde aynı fikirde; o bir şarkıda karar veremedi. Symphony of Destruction, Sweating Bullets ve albümün adını taşıyan şarkı konser akordundan 5 sent içinde. 2004 remix'i yaklaşık 2 sent daha tiz okunuyor.
Ana akort: E♭ Standard +4 ¢ (A ≈ 441), Japonya CD'sinde ölçüldü 1994.
Megadeth'in yarım ton aşağı akortlu tek albümü (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭). Her şarkı bu şekilde tablanmış; Wikipedia tüm orijinal albümün E♭'de kaydedildiğini not ediyor ve ses kontrolü on iki şarkının hepsinde en pes açık teli E♭ olarak duyuyor. Bu yüzden A Tout le Monde fa minör gibi çalıyor; 2007 yeniden yapımı United Abominations'ta E Standard, yani yarım ton daha tiz. Bulduğumuz hiçbir kaynak grubun bu albüm için neden aşağı akort ettiğini açıklamıyor. Kayıt yaklaşık 5 sent tiz; her şarkı bunun birkaç sent içinde.
2004 remix'i başka bir hikâye. Birkaç şarkı orijinalin çok üzerinde okunuyor: A Tout le Monde, Train of Consequences ve albümün adını taşıyan şarkı yaklaşık 12 ile 14 sent daha tiz; Victory ve I Thought I Knew It All yaklaşık 20; The Killing Road yaklaşık 33; Blood of Heroes ise neredeyse yarım ton uzakta. Akort hâlâ E♭; değişen yalnızca ses yüksekliği. Akort et düğmeleri orijinal CD'yi takip ediyor, bu yüzden remix ile kulaktan akort edin.
TuneLit ile: her şarkı için E♭ Standard +5 ¢. Elle: A 441'de E♭ Standard yeterince yakın.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (+1 ¢), 1997 Japonya CD'sinde.
Youthanasia'dan sonra yeniden standart akort: Trust, Almost Honest, Use the Man, She-Wolf ve diğerleri E Standard akordunda tablanmış; ses kontrolü on ikinin on tanesinde aynı fikirde. A Secret Place farklı olan: kayıtta bas oktavında düşük D ve E♭ var, açık E hiç yok ve az görüntülenen bir Songsterr tabı şarkıyı Drop D'ye koyuyor. 5 telli bas ile bu E Standard'da da olabilir; bu yüzden şarkı ana tabın akordunu koruyor ve kulaktan kontrol edilecek şarkılar listesinde. 2004 remix'inde I'll Get Even orijinalin yaklaşık 36 sent üzerinde; diğer şarkılar 2 sent içinde eşleşiyor.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (+1,5 ¢), 1999 Japonya CD'sinde.
Friedman'ın gruptaki son albümü, davulda Jimmy DeGrasso ile; 2013'e kadarki en çok akort çeşidi olan albüm:
Prince of Darkness, gitarlar ve bas, D Standard akordunda tam ton aşağıda; grubun varsayılan akordu olmasından on dört yıl önce. Ses kontrolü en pes açık teli D olarak duyuyor.
Wanderlust'ta Mustaine'in pes teli D'ye indirilmiş (Drop D); Friedman'ın partisi ise E Standard'da kalıyor. Ses kontrolü pes D'yi duyuyor.
Crush 'Em, ses kontrolünün kaydırdığı şarkı. En çok görüntülenen Songsterr tabı E♭'de, diğer ikisi E Standard'da; ses kontrolü en pes açık tel olarak E duyuyor, altındaki E♭'den yaklaşık altı kat daha sık. Albümün geri kalanı gibi E Standard olarak listelenmiş.
Enter the Arena, Crush 'Em'den önceki 52 saniyelik parça; tablarda E Standard akordunda yazılmış, ama ses kontrolü en pes notayı E♭ olarak duyuyor. Kendi ölçümü zayıf ve hiçbir tab E♭ demiyor; bu yüzden E'de kalıyor. Kulaktan kontrol edin.
Albümün tamamı A 440'ın birkaç sent içinde. 2004 remix'inde The Doctor Is Calling ve Wanderlust orijinalin yaklaşık 24 ve 34 sent üzerinde okunuyor.
TuneLit ile: çoğu şarkı için E Standard, Prince of Darkness için D Standard ve Wanderlust için Drop D; hepsi konser akordunda.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (0 ¢), 2001 Japonya CD'sinde.
Al Pitrelli'nin gruptaki tek stüdyo albümü. Promises dışında her şey E Standard: Promises'ta distorsiyonlu ritim partisi ve bas pes teli D'ye indiriyor, temiz gitar ve solo standartta kalıyor; ses kontrolü pes D'yi duyuyor. Albümün geri kalanından belirgin şekilde aşağıda iki şarkı: Recipe for Hate... Warhorse yaklaşık 11 sent pes, Losing My Senses yaklaşık 9 sent pes. Her biri kendi ayarını alıyor. Hangar 18'in devamı olan Return to Hangar ise orijinal gibi E Standard'da.
TuneLit ile: E Standard; Promises için Drop D; Recipe for Hate... Warhorse için −11 ¢ ve Losing My Senses için −9 ¢.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (+1 ¢), 2004 Sanctuary CD'sinde.
Mustaine'in kol sakatlığı 2002'de grubu durdurduktan sonra kaydedildi; seanslar için Chris Poland ana gitarda yeniden. Her şarkı E Standard akordunda tablanmış, kayıt A 440'ın birkaç sent içinde ve ses kontrolü on iki şarkının on birinde aynı fikirde.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (+1 ¢), 2007 Japonya CD'sinde.
Glen Drover gitarda, James LoMenzo basta ve Shawn Drover davulda; baştan sona E Standard, ve ses kontrolü her şarkıda aynı fikirde. À Tout le Monde (Set Me Free), Cristina Scabbia ile yapılan yeniden yapım, standart akortta ve 1994 orijinalinden yarım ton tiz; bu yüzden iki versiyonun farklı akorta ihtiyacı var. Bir şarkı daha pes: Never Walk Alone... A Call to Arms yaklaşık 11 sent pes ölçülüyor ve kendi ayarını alıyor.
TuneLit ile: E Standard, Never Walk Alone... A Call to Arms için −11 ¢.
Ana akort: E Standard −9 ¢ (A ≈ 438), Japonya CD'sinde ölçüldü 2009.
Chris Broderick'in ilk albümü; komşuları gibi E Standard'da, ama geç dönem albümlerinden konser akordunun belirgin altında olan tek albüm: yaklaşık 9 sent pes. Şarkılar yaklaşık 3 sent pes (The Hardest Part of Letting Go... Sealed with a Kiss) ile yaklaşık 16 sent pes (Bite the Hand ve Bodies) arasında dağılıyor, ama hiçbiri geri kalanlardan yeterince ayrı değil ki kendi ayarını alsın. Ses kontrolü sekiz şarkıda aynı fikirde. Açılış enstrümantali Dialectic Chaos'ta yarım ton yukarıyı gösteriyor; bu, açık teli kullanmaktan kaçınan bir riffin olağan işareti. Oradaki bas gitarların altına iniyor.
Ana akort: E Standard, konser akordunda ölçüldü (−4 ¢), 2011 dijital yayınında.
Ellefson'ın dönüşü ve standart akortta gruptan son Megadeth albümü. Yeniden düzenlenmiş eski şarkılarla, New World Order ve Millennium of the Blind gibi, yeni şarkıları bir araya getiriyor. Her şarkı E Standard akordunda tablanmış; hepsi 0 ile 7 sent pes; ses kontrolü on üçün on ikisinde aynı fikirde.
Ana akort: D Standard +7 ¢ (A ≈ 442), 2013 dijital yayınında ölçüldü.
2012'nin sonundan 2013'ün başına kadar, Mustaine'in boyun sakatlığından sonra kaydedildi; tam ton aşağı akortlu ilk albüm. Her Songsterr tabı D Standard akordunda. Premier Guitar'ın 2022 yazısı The Sick, the Dying... and the Dead!'i grubun D'deki ilk albümü diye anıyor, ama kayıt farklı diyor: ses kontrolü, on bir şarkının sekizinde en pes açık tel olarak D'yi duyuyor ve yanıtlarının hiçbiri E'yi göstermiyor. Forget to Remember'da E♭'ü gösteriyor; ama şarkının riffleri açık D'ye hiç dokunmuyor, ve ses kontrolünün yüksek tahmin ettiği durum bu. Şarkı D'de kalıyor.
Kayıt yaklaşık 7 sent tiz; şarkılar 3 ile 14 sent arasında yüksek.
Ana akort: D Standard, konser akordunda ölçüldü (+3 ¢), 2016 CD'sinde.
Kiko Loureiro'nun ilk albümü, davulda Chris Adler ile. Başlık şarkısı 2017 Grammy'sini Best Metal Performance dalında kazandı. Her şarkı D Standard akordunda tablanmış; Premier Guitar'ın 2016 özeti, Mustaine'in D akordu için .011–.054 tel setini listeliyor ve ses kontrolü on bir şarkının dokuzunda aynı fikirde. Death from Within yaklaşık 13 sent tiz ölçülüyor ve kendi ayarını alıyor. Songsterr ayrıca birkaç şarkının "E tuning" versiyonlarını taşıyor; akordu değiştirmek istemeyen oyuncular için yeniden ayarlanmış.
TuneLit ile: D Standard, Death from Within için +13 ¢.
Ana akort: D Standard, konser akordunda ölçüldü (+2 ¢), 2022 Japonya CD'sinde.
Mustaine ile Loureiro'nun Premier Guitar'da D Standard olarak tarif ettiği albüm; davulda Dirk Verbeuren, basta Steve Di Giorgio. Ses kontrolü on iki şarkının on tanesinde aynı fikirde. Mission to Mars'ta E♭'ü gösteriyor: orada açık D hiç çalmıyor, oysa bastan gelen düşük bir C çalıyor; bu yüzden şarkı D'de kalıyor.
Ana akort: D Standard, konser akordunda ölçüldü (+2 ¢), 2026 CD'sinde.
Teemu Mäntysaari'nin gitarda, James LoMenzo'nun bası yeniden üstlendiği ve Verbeuren'in davulda olduğu son albüm. Her şarkı D Standard akordunda tablanmış, gitarlar ve bas; ses kontrolü on birin sekizinde aynı fikirde. I Am War yaklaşık 10 sent tiz ölçülüyor ve kendi ayarını alıyor. I Don't Care'in bazı tabları bunun yerine Drop C kullanıyor; kayıtta neredeyse hiç düşük C yok, bu yüzden D Standard daha uygun.
Standart baskı, bonus parça olarak etiketlenmiş Ride the Lightning ile bitiyor: Mustaine'in birlikte yazdığı Metallica şarkısı, Metallica'nın 1984 kaydından E Standard akordunda tam bir ton aşağıda çalınmış.
TuneLit ile: D Standard, I Am War için +10 ¢.
Hikâye
Yanlış çıkan tablar ve hâlâ şüpheli şarkılar
Tablar büyük ölçüde doğru çıktı. Doğru çıkmayanlar:
Killing Is My Business... ve Peace Sells... şarkılarının E♭ versiyonları. Kayıtlar E Standard akordunda, yaklaşık 40 sent pes; A 440'ta E♭ onların yaklaşık 60 sent altında.
Crush 'Em (Risk): en çok görüntülenen Songsterr tabı E♭'de; kayıt ve iki diğer tab E Standard diyor.
"D'de ilk albüm": Premier Guitar bu unvanı The Sick, the Dying... and the Dead!'e verdi; ama Super Collider (2013) ve Dystopia (2016) zaten D Standard akordunda.
Akort et düğmesine güvenmeden önce kulaktan kontrol edilmeye değer şarkılar:
I Ain't Superstitious (Peace Sells): ses kontrolü tabların E'sinin yarım ton altını gösteriyor ve şarkı tam iki nota arasında ölçülüyor. Düğmesi tabların E'sini A 427'de tutuyor.
Enter the Arena (Risk): tablarda E Standard akordunda yazılmış, ama kontrolün duyduğu en pes nota E♭.
A Secret Place (Cryptic Writings): E Standard mı, Drop D mi? Düşük D ve E♭ duyuluyor, açık E hiç duyulmuyor.
Ses kontrolünün riffin açık pes teli kullanmaktan kaçındığı için yarım ton yukarıyı gösterdiği şarkılar: Anarchy in the U.K., Ecstasy, Dialectic Chaos, Forget to Remember ve Mission to Mars. Tabların akortları değişmiyor.
Ses kontrolünün karar veremediği şarkılar; genellikle 5 telli bas gitarların altına indiği için: Last Rites/Loved to Deth, Chosen Ones, Into the Lungs of Hell, Hangar 18, Poison Was the Cure, Foreclosure of a Dream, She-Wolf, Moto Psycho, Back in the Day, 1,320', The Right to Go Insane, We the People, Super Collider, Off the Edge, The Emperor, Foreign Policy, The Sick, the Dying... and the Dead!, Tipping Point, I Don't Care ve Let There Be Shred.
Hikâye
Diğer versiyonlar: remix'ler, canlı albümler, film müziği şarkıları
Capitol albümlerinin 2004 remix'leri her zaman orijinalin perdesinde değil. Peace Sells, So Far, So Good... So What! ve Countdown to Extinction birkaç sent içinde kalıyor; Rust in Peace yaklaşık 7 sent daha tiz okunuyor; Youthanasia ile Cryptic Writings ve Risk'teki tekil şarkılar ise 10 ile 50 sent arasında kaydı. Akort et düğmeleri orijinal CD'ler için ayarlanmış.
2013'ten itibaren canlı albümler ve o tarihten beri grubun konserleri tam ton aşağıda; bu yüzden eski şarkılar orada D Standard akordunda. TuneLit hiçbir canlı Megadeth yayınını ölçmedi.
Hidden Treasures (1995), film müziği şarkılarından oluşan EP, albüm listesinde yok. Angry Again (1993) ve Diadems (1995), Youthanasia gibi E♭ akordunda tablanmış; 99 Ways to Die ise E Standard'da.
Hikâye
Pratik tavsiyeler
E Standard ile başlayın. On yedi albümün on tanesi, So Far, So Good... So What!'tan Th1rt3en'e kadar, Youthanasia hariç, A 440'a 10 sent içinde E Standard.
İlk iki albüm için E♭'ye değil, pese akort edin. Killing Is My Business... için referans A'yı yaklaşık 431 Hz'e, Peace Sells... için 429,5 Hz'e ayarlayın ya da Akort et düğmelerini kullanın. I Ain't Superstitious için A 427.
Super Collider, Dystopia, The Sick, the Dying... and the Dead!, 2026 albümü ve Prince of Darkness için ikinci bir gitarı tam ton aşağıda tutun. Mustaine'in daha ağır .011–.054 tel seti, D tellerinin gevşemesini önler.
Youthanasia, E♭ olan tek albüm. E Standard'da bir gitar, A Tout le Monde dahil, üzerindeki her şarkıdan yarım ton tiz olur.
Drop D tek telli bir değişikliktir. Wanderlust ve Promises için yalnızca düşük E'yi D'ye indirin.
Eşlik ettiğiniz versiyonla eşleştirin. 2013'ten sonraki canlı kayıt albümün tam ton altında; Youthanasia ile Rust in Peace'in 2004 remix'leri ise orijinal CD'lerin üzerinde.
Sorular
Megadeth hangi akordu kullanıyor?
Çoğunlukla E Standard: 17 albümün 12'si. Super Collider, Dystopia, The Sick, the Dying... and the Dead! ve Megadeth D Standard akordunda; Youthanasia E♭ Standard akordunda. Birçok albümde başka akortlarda şarkılar da var; albüm sayfaları bunları şarkı şarkı listeler.
Şarkıyla çalarken Megadeth neden akortsuz geliyor?
Bazı kayıtlar konser akordunda değil. Peace Sells... but Who's Buying? yaklaşık 42 sent pes (A ≈ 429); Killing Is My Business... and Business Is Good! yaklaşık 37 sent pes (A ≈ 431). A 440'a akortlu bir gitar bunlarla çatışır. Bu sayfalardaki her Akort et düğmesi, ölçülen ses yüksekliğini sizin için ayarlar.
TuneLit, Megadeth kayıtlarını nasıl ölçtü?
Orijinal CD'leri ve LP'leri TuneLit'in ses yüksekliği analizinden geçirdik: her şarkının en güçlü notaları A 440 ızgarasıyla karşılaştırıldı ve sent cinsinden sapma bulundu. Bu yöntem yarım tonu belirleyemez; bu yüzden akort adı röportajlardan, basından ve tablardan gelir. 1 şarkı için ise TuneLit'in sesten yaptığı yarım ton kontrolünden ve bir tab ya da kaynakla desteklenmiş sonuçtan yararlanıldı. Ses hiçbir zaman saklanmaz ya da yayımlanmaz.
Menü
Dil
Bu sayfa şimdilik İngilizce. Her dil kendi ana sayfasını açar.
Uygulamayı yükleyin
Android (Chrome): menü ⋮ → Uygulamayı yükle veya Ana ekrana ekle.
Bilgisayar (Chrome, Edge): adres çubuğunun sağ ucundaki yükleme simgesi.
iPhone: Safari → Paylaş → Ana Ekrana Ekle.
Tam ekran açılır ve bağlantı olmadan da akort etmeye devam eder.
