Stevie Ray Vaughan akortları.

Kayıtlarda Stevie Ray Vaughan ve Double Trouble adı yer alıyor. Double Trouble onun grubuydu, bir Otis Rush şarkısının adını taşıyor ve 1981'in başından itibaren bir üçlüydü: gitar ve vokalde Vaughan, bas gitarda Tommy Shannon, davulda Chris "Whipper" Layton. Klavyeci Reese Wynans, 1985'te Soul to Soul kayıtları sırasında katıldı ve sona kadar kaldı. 27 Ağustos 1990'da, Wisconsin'deki Alpine Valley konserinden sonra Vaughan bir helikopter kazasında öldü. Vaughan Brothers adına çıkan Family Style bir ay sonra yayımlandı, The Sky Is Crying ise 1991'de geldi.

TuneLit grubu Vaughan'ın adı altında listeliyor, çünkü akort onun. Shannon'ın bası gitarla birlikte indi, bu yüzden neredeyse her parçada grup standart akordun bir yarım ton altında çalıyor ve bas tabları da E♭'de.

Wikipedia'nın gitar donanımı anlatımına ve Guitar Player'ın haberlerine göre Vaughan Stratocaster'larına yaklaşık .013, .015, .019 (düz), .028, .038 ve .058'lik bir takım takıyordu ve her zaman bir yarım ton aşağı akort ederdi. Andy Aledort'un Guitar World dersi de aynısını söylüyor: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭, Jimi Hendrix'in popüler yaptığı bir akort; akorlar ve riffler sanki gitar standartta imiş gibi adlandırılmış. Gevşek akort, bu kadar kalın tellerin sertliğini biraz azaltıyor, bu yüzden telleri çok fazla bükebiliyor ve sağ elle yine de sert vurabiliyordu. Yine de bu kalınlıklar parmak uçlarını yardı; tekniği Rene Martinez bunu süper yapıştırıcıyla kapatmasıyla ünlüdür, Martinez sonra onu biraz daha hafif takımlara razı etti.

Eşlik etmek için .013'lük tellere ihtiyacınız yok. Önemli olan akort: her teli bir yarım ton indirin, kayıt tutar. Sert vururken ağır teller yardımcı olur, ama hafif bir takım gevşekçe hissettirebilir; gitarınız izin veriyorsa normalden bir kalınlık ağır bir takım deneyin.

1. Albümün ya da şarkının Tune düğmesine dokunun. Bu düğme E♭ Standard'ı açar (ya da bir şarkı gerektiriyorsa E Standard), kayıt için TuneLit'in ölçtüğü sapmayla birlikte.
2. Her teli ekranda görünen notaya akort edin: E♭, A♭, D♭, G♭, B♭, E♭. Birçok akort aleti bunlara D♯, G♯, C♯, F♯, A♯, D♯ der: aynı notalar.
3. Tabın gösterdiği şekilleri çalın. Pride and Joy'un bir tabı E der, eliniz E çalar, kayıt ise E♭ der.

Bir şarkı hâlâ biraz yanlış geliyorsa, albüm sayfasındaki satırına bakın: TuneLit bir şarkıya yalnızca albümünden belirgin biçimde farklıysa kendi ayarını verir; şarkı notları, bir okumanın yakın ama kullanmak için çok zayıf olduğu durumlarda bunu belirtir.

TuneLit, kütüphanedeki altı kayıttaki her şarkıyı sahibinin CD'lerinden ölçtü: Texas Flood'ın Hollanda CBS dönemi CD'si (Epic EPC 460951 2), Couldn't Stand the Weather, Soul to Soul ve The Sky Is Crying'in Avusturya Epic basımları, In Step (Epic EK 45024) ve Family Style'ın (Epic Associated ZK 46225) ilk ABD CD'leri. Hepsi, bonus parçalı 1999 yeniden basımlarından önce çıkmış. Tahminci her şarkının 0:45'ten başlayarak 90 saniyesini okuyor ve en güçlü notaları eşit temperamentli ızgarayla karşılaştırıyor. Böylece kaydın A 440'tan sapması elde ediliyor; bu sapma yalnızca bir yarım ton içinde biliniyor. Bir şarkı, albümünden 8 sent veya daha fazla farklı ve güven iyiyse kendi değerini alıyor; ±4 sent içinde kalan her şey konser akordu sayılıyor.

Kütüphanede dört albümün sonraki remasterları da var: Texas Flood'ın ikisi (Japonya 2009 ve 2013 yıldönümü baskısı), Couldn't Stand the Weather'ın 2010 Legacy Edition'ı ve Soul to Soul ile In Step'in 2005 Japon yeniden basımları. Bunları bir çapraz kontrol olarak ölçtük. Her biri eski CD ile 3 sent içinde aynı hızda çalıyor: Texas Flood remasterları yaklaşık 1 sent daha tiz, Couldn't Stand the Weather'ın Legacy Edition'ı yaklaşık 2 sent daha pes, Soul to Soul aynı, In Step'in 2005 CD'si yaklaşık 3 sent daha tiz. Bunu kimse duymaz, bu yüzden hangi CD'ye sahip olursanız olun Tune düğmeleri uyar.

Yarım ton ayrı bir sorudur. Bir ölçüm yalnızca bir yarım ton içindeki sapmayı bilir; tellerin E♭'de mi E'de mi durduğu tablardan ve kaynaklardan gelir, artı ikinci bir kontrol: TuneLit en düşük açık teli dinler, çünkü bas ve gitar bunu sık çalar, ama hemen altındaki nota hiç duyulmaz. Dört Double Trouble albümünde ve The Sky Is Crying'de, E♭'de listelenen 47 şarkının 38'inde E♭ yönünde karar verdi ve hiçbirine karşı çıkmadı; diğer dokuzunda karar veremedi, çünkü şarkı açık düşük telin neredeyse hiç duyulmadığı bir tonalitede. Listelediğimiz yerde E Standard'ı da doğruladı: Life by the Drop ve Family Style'dan dört şarkı.

Texas Flood (1983)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (ölçülen +1 ¢), CD'den.

Double Trouble albümü 1982 sonunda Los Angeles'ta Jackson Browne'un stüdyosunda, bir çember içinde canlı çalarak, overdub yapmadan kaydetti ve kulağa da öyle geliyor: her şarkı tek akordu ve tek ses yüksekliğini paylaşıyor. Tüm on ana tab E♭ Standard'da. Pride and Joy, Rude Mood, Mary Had a Little Lamb, Testify ve I'm Cryin' açık düşük E♭ üzerinde duruyor; TuneLit'in ses kontrolü bunu albümün her şarkısında duyuyor. Başlık parçası Larry Davis'in yavaş bluesu, G şekilli parmaklamayla çalınıyor, bu yüzden G♭ olarak çalıyor; eşi Lenora için yazılmış ve ona adını verdiği gitarda çalınan Lenny ise E şekilleri kullanıyor ve E♭ olarak çalıyor.

İki şarkı diğerlerinden daha pes okunuyor. Dirty Pool baştan sona yaklaşık 9 sent pes (A ≈ 437.6), bu yüzden kendi ayarı var. Lenny yaklaşık 7 sent pes okunuyor; baştan sona sabit, ama kendi değerini alması için gereken 8 sentin biraz altında; iki remaster de aynı farkı gösteriyor. Lenny size biraz tiz geliyorsa, referansı yaklaşık A 438'e indirin.

TuneLit ile: Albüm için A 440'ta E♭ Standard; Dirty Pool E♭ Standard −9 ¢.

Couldn't Stand the Weather (1984)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (ölçülen +2 ¢), CD'den.

Ocak 1984'te New York'taki Power Station'da kaydedildi, yapımcı yönetici John Hammond. Jimmie Vaughan başlık parçasında ve The Things (That) I Used to Do'da ritim gitarı çalıyor. Caz enstrümantali Stang's Swang, bir Gibson Johnny Smith archtop gitarla, davulda Fran Christina ve saksofonda Stan Harrison ile çalındı; tabı E♭'de kalıyor. Cold Shot'taki dalgalanma farklı bir akordan değil, döner hoparlörlü bir kabin olan Fender Vibratone'dan geliyor.

Açılış enstrümantali Scuttle Buttin' yaklaşık 13 sent tiz (A ≈ 443.4), albümün geri kalanının oldukça üstünde; 2010 remasteri de aynısını söylüyor. Hendrix cover'ı Voodoo Chile (Slight Return), sekiz dakikasının her yarım dakikasında 15 ila 19 sent tiz okunuyor, ama wah ve fuzz okumaları zayıf tutuyor, bu yüzden düğmesi albümün değerini koruyor. Gitarınız buna karşı pes kalıyorsa, referansı yaklaşık A 444'e çıkarın.

The Things (That) I Used to Do, tabların nasıl kaydığını gösteriyor. Ana tab E♭ Standard'da G şekilleri çalıyor, bu da F♯ olarak çalıyor ve kayıt bunu tutuyor. Aynı şekilleri E Standard'da yazan tablar bir yarım ton fazla tiz çıkıyor.

Tin Pan Alley albümdeki tek gerçek tartışma. Layton, mühendisler seviyeleri hâlâ ayarlarken kaydedilen alınış olduğunu hatırlıyor. Vaughan her zaman aşağı akort ederdi, ama en çok görüntülenen tab E Standard'da ve B-minör şekiller kullanıyor. Kayıt B minör çalıyor ve düşük E♭ hiç duyulmuyor, bu yüzden ses kontrolü E♭ ile E arasında karar veremiyor. İki kurulum da kaydın notalarını veriyor: E♭'deki bir gitarda C-minör şekiller ya da E'deki bir gitarda tabın B-minör şekilleri. TuneLit onu E♭ Standard'da listeliyor, Vaughan'ın belgelenmiş alışkanlığı bu, ve tartışmalı olarak işaretliyor.

TuneLit ile: A 440'ta E♭ Standard; Scuttle Buttin' E♭ Standard +13 ¢.

Soul to Soul (1985)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (ölçülen +2 ¢), CD'den.

Mart ve Mayıs 1985 arasında Dallas Sound Lab'de kaydedildi; Reese Wynans'ın klavyede katıldığı albüm. Her şarkı A 440'ın 6 sent içinde okunuyor ve 2005 Japon yeniden basımı bir sent içinde aynısını söylüyor. Vaughan Empty Arms'ta davulları kendisi çaldı. Say What! wah-wah gösterisi, aynı anda iki pedalla kaydedildi.

Burada tablarla dikkatli olmak gerekiyor. Come On (Part III)'ün en çok görüntülenen tabı E Standard'da, kayıttan bir yarım ton yukarıda; ikinci bir tab ve TuneLit'in ses kontrolü ikisi de onu E♭'e koyuyor. Say What!'ın en çok görüntülenen tabı da E Standard'da, ama notaları kayıtla uyuşmuyor; makine yapımı E♭ tabı ise daha iyi uyuyor. Ses kontrolü bundan emin değil, çünkü açık düşük tel neredeyse hiç duyulmuyor. Lookin' Out the Window'dan Life Without You'ya kadar geri kalan her şey düz E♭ Standard, ses kontrolüyle doğrulanmış.

TuneLit ile: her şarkı için A 440'ta E♭ Standard.

In Step (1989)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (ölçülen +2 ¢), CD'den.

Vaughan'ın rehabilitasyondan sonraki ilk stüdyo albümü, yapımcısı Jim Gaines; Memphis'teki Kiva Studios'ta başladı, 1989 başında Los Angeles'ta bitti ve bir Grammy kazandı. Bu sayfada ölçülen en istikrarlı kayıt da bu: her şarkı albüm değerinin 3 sent içinde. 2005 Japon yeniden basımı her yerde yaklaşık 3 sent daha tiz okunuyor, bunu duymayacağınız bir aktarım farkı.

Ana tablar E♭ Standard konusunda hemfikir: The House Is Rockin', Crossfire, Tightrope, Wall of Denial, Love Me Darlin' ve albümü kapatan ve Lenny gitarında çalınan yavaş enstrümantal Riviera Paradise. Scratch-N-Sniff'in tek tabı E Standard'da, ama shuffle'ı açık düşük telde duruyor ve ses kontrolü bu teli şüphesiz E♭ olarak duyuyor, bu yüzden tabın şekillerini aşağı akortlu çalın. Love Me Darlin', Vaughan'ın Fuzz Face'iyle yapılan ilk kayıtlardan biri.

Üç şarkı, açık düşük teli sessiz tutan tonalitelerde: The House Is Rockin', Let Me Love You Baby (E olarak çalar, tabında düşük E♭ telinin birinci perdesinden çalınır) ve Leave My Girl Alone (A olarak çalar). Tabları E♭'de ve orada kalıyorlar.

TuneLit ile: her şarkı için A 440'ta E♭ Standard.

Family Style (1990)

E♭ Standard +8 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442), CD'den; dört şarkı E Standard'da.

Vaughan Brothers adına çıkan ve yapımcısı Nile Rodgers olan bu albüm, Stevie'nin gitar koltuğunu paylaştığı tek albüm: Jimmie gitar ve lap steel çalıyor ve şarkı söylüyor. TuneLit onu stüdyo albümü olarak listeliyor. Kardeşlerin nasıl akort ettiğini söyleyen hiçbir röportaj ya da kitap bulamadık; tablar, birçoğu makine yapımı, E♭ ile E arasında bölünüyor. Ses çoğu şarkıyı netleştiriyor. TuneLit, Hard to Be'de (E Standard tabına rağmen), Hillbillies from Outerspace'te, Long Way from Home'da, Telephone Song'da ve Baboom/Mama Said'de düşük bir E♭ duyuyor. White Boots, Good Texan, Tick Tock ve Brothers'da ise düşük bir E duyuyor, neredeyse hiç E♭ yok; tabları bunları E Standard'a koyuyor. D/FW açık kalıyor: tabları çelişiyor ve ses kontrolü emin değil, bu yüzden albümün E♭'ini koruyor.

Ses, Vaughan'ın kendi kayıtlarındakinden daha fazla değişiyor. Albümün bütünü yaklaşık 8 sent tiz; Good Texan ve Telephone Song yaklaşık 20 sent tiz (A ≈ 445), her parçada sabit, Tick Tock ve Baboom/Mama Said ise konser akordunda.

TuneLit ile: Varsayılan olarak E♭ Standard +8 ¢; White Boots ve Brothers için E Standard +8 ¢, Good Texan için E Standard +21 ¢, Tick Tock için A 440'ta E Standard; Telephone Song için E♭ Standard +20 ¢ ve Baboom/Mama Said için A 440'ta.

The Sky Is Crying (1991)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (ölçülen −3 ¢), CD'den.

Jimmie Vaughan, kardeşinin ölümünden sonra bu on yayımlanmamış stüdyo kaydını derledi; TuneLit albümü derleme olarak listeliyor. Dört oturumdan geliyorlar: 1984'te Power Station (Empty Arms, Little Wing, Wham, Close to You), 1985'te Dallas Sound Lab (The Sky Is Crying, May I Have a Talk with You, Chitlins con Carne, So Excited), 1989'da Memphis (Boot Hill) ve 1989'da Los Angeles (Life by the Drop). Hendrix balladının Vaughan'ın enstrümantal yorumu Little Wing bir Grammy kazandı.

Ses oturuma göre biraz değişiyor. 1984 şarkılarından ikisi biraz pes okunuyor (Empty Arms yaklaşık 9 sent, Close to You yaklaşık 7), 1985 şarkıları albüm değerine yakın duruyor; yalnızca Kenny Burrell'in caz enstrümantali Chitlins con Carne yaklaşık 12 sent pes (A ≈ 436.9). Vaughan'ın E♭ Standard'da slide çaldığı Boot Hill yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441.6). Couldn't Stand the Weather'ın 2010 Legacy Edition'ı, bonus parça olarak aynı dört 1984 kaydını taşıyor gibi görünüyor (uzunlukları üç saniye içinde eşleşiyor) ve bu CD'dekilerle yaklaşık 2 sent içinde okunuyor. Bu Empty Arms, Soul to Soul'daki kayıttan farklı; o da tam konser akordunda duruyor.

Bir şarkı akortu bozuyor. Life by the Drop, Vaughan'ın tek başına on iki telli akustik çaldığı bir parça ve E Standard'da: tablar öyle diyor ve ses kontrolü açık düşük E'yi duyuyor. So Excited ise zıt durum: stüdyo tabı E Standard'da, ama ses kontrolü canlı versiyonlarının tabları gibi düşük E♭ duyuyor.

TuneLit ile: A 440'ta E♭ Standard; Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢; Life by the Drop 12 telli gitarda E Standard.

• Önce yarım ton aşağı akort edin, sonra sentlere takılın. Double Trouble albümlerinde referans A 440'ta kalır; önemli olan yarım tondur.
• Tabın akort satırını okuyun. Çoğu SRV tabı "tune down ½ step" der. E♭ şarkısı için E Standard'da bir tab, her notayı da bir perde aşağı taşımadığı sürece kayıttan bir yarım ton kayıktır.
• Diğer tonalitedeki şarkılara dikkat edin. Texas Flood (G şekilleri, G♭ çalar), Tin Pan Alley (B minör çalar) ve Leave My Girl Alone (A çalar) açık düşük tele dayanmaz, bu yüzden orada yanlış akort kolayca gözden kaçar: ilk notaya değil, tutulan bir akora göre kontrol edin.
• Family Style istisnadır. Her şarkının satırına bakın: bazıları E'de, bazıları E♭'de, çoğu birkaç sent tiz.
• Ağır teller yardımcı olur. Hafif tellerle yarım ton aşağı akort gevşek hissettirir; normalden bir kalınlık ağır bir takım, Vaughan'ın sesinin dayandığı gerginliğin bir kısmını geri getirir.

Albüm sayfalarındaki her akort bir durum etiketi taşır. Altı kaydın hepsi artık TuneLit ile ölçüldü etiketini taşıyor: sapma, sahibinin kütüphanesindeki CD'lerin kendi analizimizden geliyor ve yalnızca sayılar yayımlanıyor, ses asla yayımlanmıyor. Akort adı (E♭ Standard ya da E Standard) başka kanıtlara dayanıyor, çünkü bir ölçüm sapmayı yalnızca bir yarım ton içinde bilir:

• Yaygın olarak bildirilen: Vaughan'ın yarım ton aşağı akordu ve ağır telleri Wikipedia, Guitar World ve Guitar Player'da aynı şekilde anlatılıyor ve tablar da bunu doğruluyor. Bu, dört Double Trouble albümünü ve The Sky Is Crying'i kapsıyor.
• Topluluk: Family Style ve Life by the Drop tablara dayanıyor, ses ile kontrol edilmiş.
• Tartışmalı: Tin Pan Alley; Vaughan'ın alışkanlığı E♭ diyor, en çok görüntülenen tab ise E diyor.

On şarkı, ses kontrolünün yarım tonu doğrulayamadığı yerlerde kaldı, hepsi E♭'de listeli: Tin Pan Alley, Stang's Swang, Say What!, The House Is Rockin', Let Me Love You Baby, Leave My Girl Alone, D/FW, Empty Arms (1984 kaydı), May I Have a Talk with You ve Chitlins con Carne. Bunların hiçbiri güvenle ters yönde işaret etmiyor.

• Texas Flood (1983): E♭ Standard, A 440. Dirty Pool −9 ¢; Lenny yaklaşık −7 ¢ okunuyor.
• Couldn't Stand the Weather (1984): E♭ Standard, A 440. Scuttle Buttin' +13 ¢; Voodoo Chile yaklaşık +17 ¢ okunuyor (zayıf). Tin Pan Alley tartışmalı (E♭, ya da B-minör şekillerle E).
• Soul to Soul (1985): E♭ Standard, A 440, her şarkı.
• In Step (1989): E♭ Standard, A 440, her şarkı.
• Family Style (1990): E♭ Standard +8 ¢ (A ≈ 442); Telephone Song +20 ¢, Baboom/Mama Said A 440'ta. E Standard: White Boots ve Brothers +8 ¢, Good Texan +21 ¢, Tick Tock A 440'ta.
• The Sky Is Crying (1991): E♭ Standard, A 440. Boot Hill +6 ¢, Chitlins con Carne −12 ¢. Life by the Drop: 12 telli gitarda E Standard.
• Altın kural: Her teli bir yarım ton aşağı indirin ve A 440'ta kalın, sonra birkaç değişen parça için şarkının satırına bakın.