Iron Maiden akortları.

İlk demodan Senjutsu'ya kadar çerçeve aynı. Harris basını parmaklarıyla çalar, E A D G'ye akortludur ve riff çoğu zaman tek başına taşır. E Standard'da iki gitar riff'i onunla birlikte çalar ya da üstünde uyum yapar; Bruce Dickinson ve Adrian Smith 1999'da döndüğünden beri üç gitarist var: Dave Murray, Adrian Smith ve Janick Gers; hepsi aynı akortta. Songsterr'ın 17 stüdyo albümünün tüm tab'ları, iki Drop D şarkısı ve aşağıda anlatılan birkaç tekil parça ile akustik girişler dışında, her şarkıda gitarları E Standard'a, basu E A D G'ye koyuyor. Alt açık teli dinleyen TuneLit'in ses kontrolü, okuyabildiği 162 şarkının 146'sında uyuşuyor.

Şarkıyla çalmadan önce bilmeye değer bir ayrıntı: Harris E'sini çoğu zaman açık E teli yerine A telinin 7. perdesinde çalar. The Trooper ve Hallowed Be Thy Name'in Songsterr bas partilerinde, on notanın neredeyse dördü bu perdeli E. Açık alt E, sandığınızdan daha az çınlar; ünlü riff'lerin çoğunda gitarlar da A ve D tellerinde yaşar.

Drop D geç geldi ve çoğunlukla Adrian Smith ile. Yapımcı Roy Z'nin, Bruce Dickinson'ın solo albümlerinde birlikte çalıştıkları birkaç yılda, 1990'ların sonlarında ona bu akordu gösterdiğini ve 1999'da gruba döndükten sonra Iron Maiden'da kullanmaya başladığını söylüyor. Canlı olarak grup Run to the Hills ve The Clairvoyant gibi şarkıları, gitarı Drop D'de olacak şekilde çalıyor; kendi anlatımına göre grupta bunu yapan tek kişi o; diğer grup üyeleri ise istekli değildi. Bu, canlı gösteriyle ilgili. Bu şarkıların 1982 ve 1988 kayıtları ise her şey gibi E Standard'da; stüdyo albümlerinde ise onun Drop D'si yalnızca tek tek partilerde geçiyor: Ghost of the Navigator tablarında bir ritim gitarı, The Writing on the Wall'un akustik intro'su. İki şarkı ise baştan sona Drop D'de. The Legacy (2006) şarkısının iki tabında da bütün gitar partileri Drop D'de; If Eternity Should Fail (2015) ise Loudwire tarafından grubun Drop D'de kaydedilen ilk şarkısı olarak bildirildi, gitarlar ve bas birlikte.

TuneLit kayıtları sahibinin kendi koleksiyonundan ölçüyor; Iron Maiden için bu koleksiyon derin. Her albümün birincil kaynağı, kütüphanedeki en eski CD baskısı:

• Iron Maiden, Killers ve Piece of Mind: ilk Japonya CD baskıları (Toshiba EMI CP32-5106, CP32-5107 ve CP32-5109).
• Fear of the Dark: özgün 1992 Japonya CD'si (Toshiba EMI TOCP-7155).
• The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son of a Seventh Son ve No Prayer for the Dying: 1995 iki CD'lik yeniden baskılarının albüm diskleri. Onların B yüzü parçalarından oluşan bonus diskleri ölçülmedi.
• The X Factor'dan Senjutsu'ya: her biri için bir CD baskısı, albümlerin çıktığı yıllardan. The Book of Souls ve Senjutsu çift albüm; iki disk de sayılıyor.

Kütüphanedeki diğer baskılar yalnızca çapraz kontrol, asla kaynak değil: Iron Maiden, Killers, Piece of Mind ve Fear of the Dark'ın 1995 yeniden baskıları ile 1998 ve 2015 remasterlarından bir şarkı seçkisi. Her baskı aynı yöntemle ölçülür; bu yüzden farklı hızda çalan bir baskı farklı bir sapma olarak görünür. Çoğu böyle değil; istisnalar aşağıdaki "Yeniden baskılar ve remasterlar" bölümünde.

Yöntemin özeti: TuneLit her şarkının 90 saniyesini okur ve notalarının A 440 ızgarasından ne kadar uzakta olduğunu hesaplar. Bu, sent cinsinden sapmayı verir; bir sent, bir yarım tonun yüzde biridir, ama yalnızca bir yarım ton içinde; bu yüzden tellerin hangi notada olduğu tab'lardan gelir ve ses ile kontrol edilir. 4 sent içindeki sapmalar konser akordu sayılır; bir şarkı albümünden 8 sent ya da daha fazla farklıysa kendi değerini alır; A 440 yakınında bir hertz yaklaşık 4 sent eder. Ölçüm yalnızca sonucu duyar: hızlı çalan bir bant ile yüksek akortlu bir gitarı ayırt edemez. Şarkıyla çalmak için bu fark etmez, çünkü her iki durumda da kaydı eşleştirirsiniz.

Bunu şöyle okuyun: ilk albüm, Iron Maiden albümleri arasında akort değiştirmeniz gereken tek albüm. Piece of Mind, +8 sent ile, kayda eşlik ederken ikili soloları çalıyorsanız uyumlanmaya değer. Geri kalan her şey A 440'a 6 sent içinde; bir grup karışımında bunu çok az oyuncu duyar. Fear of the Dark'tan itibaren grup konser akordunda.

Bandın ilk yayını: 1978'in 30 ve 31 Aralık'ında Cambridge'deki Spaceward Studios'ta kaydedilmiş bir demodan üç şarkı; Paul Di'Anno vokalde, Dave Murray gitarda, Harris basta, Doug Sampson davulda. Grup 1979'un Kasım ayında kendi etiketiyle 5.000 kopya bastırdı ve posta siparişiyle sattı. EP'nin adı, kasetin ilk kez çalındığı Neal Kay'in Bandwagon Soundhouse kulübünden geliyor. Iron Maiden, Prowler ve Invasion'ın Songsterr tabları E Standard'da; ilk ikisi ise sonraki albüm kayıtlarını takip ediyor. TuneLit EP'yi ölçmedi, bu yüzden konser akordunda listelendi. Ardından gelen albümün ne kadar tiz çıktığı düşünülürse, ona güvenmeden önce kulakla kontrol edin.

1980 başında Londra'daki Kingsway Studios'ta, yapımcı Wil Malone ile kaydedildi ve yaklaşık iki haftada bitirildi. Bu, Dennis Stratton'ın ikinci gitarist olarak yer aldığı tek albüm. tablar konusunda hiç ayrılık yok: gitarlarda ve bassta E Standard. Albümün merkezindeki Phantom of the Opera, riffleri çoğunlukla La ve Re tellerinde E üzerine kuruyor; Harris bunları bas ile ikileştiriyor.

Sonra sürpriz geliyor. İlk Japon CD'de albüm yaklaşık 22 sent tiz duruyor; A yaklaşık 445.7. Prowler ve Remember Tomorrow 25 sent yüksek, Phantom of the Opera ve Transylvania 24, başlık parçası 22, Charlotte the Harlot 17, Strange World 14. Running Free ise farklı: konser akordunda (+0,2 ¢). Albüm hâlâ miksaj aşamasındayken, Şubat 1980'de çıkan ilk single'dı. Ölçüm farkın nedenini söyleyemez, sadece farkın var olduğunu gösterir; kütüphanedeki iki CD baskısında da durum aynı.

Sapma CD'de mi yoksa bantlarda mı? Buradaki her baskı aynı sonucu veriyor. 1995 yeniden baskısı, sekiz şarkının tamamında Japon CD'sine yaklaşık bir sent içinde; 1998 remaster'ında Charlotte the Harlot +18,5 ¢; 2015 remaster'ında Prowler ve Remember Tomorrow yaklaşık +18 ¢, Strange World +14 ¢. 2015 remaster'ı iki şarkıda yaklaşık 6 sent daha yavaş çalıyor, ama kütüphanedeki hiçbir şey albümü A 440'a indirmiyor. Bant hızlı mı çalındı, yoksa grup yüksek mi akort etti, bilemiyoruz; ama A 440'a akort edilmiş bir gitar bu kayda göre pes kalır ve Phantom of the Opera'nın armoni hatlarında bunu duyarsınız.

Nasıl akort edilir: E Standard, referans yaklaşık A 445,7 (Akort et düğmesi +22 ¢ ayarlar), Running Free için ise düz A 440. Sanctuary, US baskısına ve sonraki CD'lere albüme eklenen bir single; orijinal İngiliz parça listesinde yoktu, bu yüzden burada listelenmiyor. 1995 yeniden baskısında albümün geri kalanının oldukça altında, A 440'ın yaklaşık 21 sent altında ölçülüyor; kopyanızda varsa ayrı akort edin.

Adrian Smith, Stratton'ın yerine geçti; Martin Birch 1992'ye kadar süren yapımcılık dönemine başladı; Paul Di'Anno ise Londra'daki Battery Studios'ta kaydedilen son Iron Maiden albümünde vokal yaptı. Her tab E Standard. Wrathchild, Harris'in E üzerindeki bas riffiyle açılıyor; gitarlar aynı E ile yanıt veriyor, boş kalın tel ve La telinin 7. perdesinde.

İlk Japon CD yaklaşık 4 sent tiz (A ≈ 440.9) okunuyor; bu konser akordu sayılır. Şarkılar +1 ¢ (Innocent Exile) ile +9 ¢ (Genghis Khan, düşük güvenle) arasında. 1995 yeniden baskısı, ilk Japon diskiyle bir sent içinde. 1998 ve 2015 remaster'ları ölçülen her şarkıda yaklaşık 4 sent daha pes; yani yaklaşık çeyrek yüzde daha yavaş çalıyorlar. Akort için bir neden yok, ama aktarımların farklı olduğunun işareti. Twilight Zone, US baskısına ve sonraki CD'lere eklendi; orijinal İngiliz albümünde yoktu.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard.

Bruce Dickinson'ın ilk albümü ve davulcu Clive Burr'ün son albümü; yine Battery Studios'ta Birch ile. tablar: her yerde E Standard. Başlık parçası ve Run to the Hills, La ve Re tellerinde D, A, G ve C civarında duruyor, boş kalın E'ye neredeyse hiç dokunmuyor; Hallowed Be Thy Name ise yeniden E'ye iniyor.

Kütüphanede 1995 yeniden baskısından önceki bir CD yok; o da konser akordunda, yaklaşık 2 sent tiz. Şarkılar birbirine birkaç sent içinde uyuyor; ancak Gangland bunun dışında: yaklaşık 17 sent tiz (A ≈ 444.2), diğerlerinden 15 sent yüksek. Geç eklenmiş bir parça: grup, Run to the Hills'in B yüzü için Gangland ile Total Eclipse arasında seçim yapmak zorundaydı ve Gangland albüme girdi. 2015 remaster'ı, Children of the Damned ve Run to the Hills'te 1995 CD'sine yaklaşık 2 sent içinde; 1998 remaster'ındaki The Prisoner ise 9 sent pes, tek bir şarkı.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard; Gangland +17 ¢.

Nicko McBrain'in ilk albümü, Bahamalar'ın Nassau kentindeki Compass Point Studios'ta kaydedildi. Her tabda E Standard. The Trooper, Iron Maiden'in klasik gallop tarzı: Harris, La telinin 7. perdesinde E çalıyor, gitarlar onun üstünde E ve B çalıyor, ardından ikili solo.

İlk Japon CD yaklaşık 8 sent tiz (A ≈ 442.0); debut'tan sonra albümler arasında en tiz olanı. Die with Your Boots On +12 ¢, Still Life +11, The Trooper +10, Where Eagles Dare, Revelations, Flight of Icarus ve Quest for Fire +7 ila +8, Sun and Steel +5, To Tame a Land +2. 1995 yeniden baskısı, Japon CD'siyle şarkı şarkı eşleşiyor (medyan fark 0,0 ¢). Bu Japon baskısının bir tuhaflığı: Still Life'ın başındaki kısa ters mesajı kendi parçası yapıyor, bu yüzden oradan sonraki parça numaraları bir fazla çıkıyor.

Nasıl akort edilir: E Standard +8 ¢. Sekiz sent bir riff için küçüktür; ama The Trooper'ın armoni sololarında, temiz bir üçlü ile hafif sürtünmeli bir üçlü arasındaki fark budur.

Bir albüm için yeniden Nassau'ya: Aces High ve 2 Minutes to Midnight ile açılıyor, on üç dakikalık Rime of the Ancient Mariner ile kapanıyor. Hepsi E Standard. Rime, boş kalın E'ye ağır basıyor: Songsterr tabına göre iki gitar partisinin notalarının yaklaşık dörtte biri o boş tel; çoğunlukla palm-mute ile çalınıyor.

1995 CD'si yaklaşık 5 sent tiz (A ≈ 441.3); çoğu şarkı +4 ile +9 ¢ arasında. The Duellists istisna: konser akordunda (−3 ¢). 2015 remaster'ı aynı farkı gösteriyor (−4 ¢, diğer şarkılarda yaklaşık +6 ¢ iken), bu yüzden kendi değerini alıyor. 2015 remaster'ı başka açıdan 1995 CD'sinin hızında çalıyor. 1998 remaster'ı ise değil: Powerslave yaklaşık 19 sent tiz, 1995 CD'sinden 15 sent yüksek; Back in the Village da yüksek okunuyor, düşük güvenle. Bu baskı başlık parçasının girişini de Back in the Village'ın sonuna taşıdı.

Nasıl akort edilir: E Standard +5 ¢, The Duellists A 440'ta. 1998 remaster'ıyla, yaklaşık 15 sent daha tiz akort edin.

Gitar sentezleyicili ilk Iron Maiden albümü; Compass Point'te ve Hollanda'daki Wisseloord'da kaydedildi. Adrian Smith'in yazdığı Wasted Years, bunlar olmayan tek şarkı; girişi boş yüksek E telinde kurulu. Her tab E Standard: sentezleyiciler grubun normal gitarlarından çalınıyor.

1995 CD'si A 440'a bir sent içinde, her şarkı 6 sent içinde: konser akordu; 1980'lerin albümleri arasında en dengelisi. 1998 ve 2015 remaster'ları aynı sonucu veriyor.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard.

Münih'teki Musicland Studios'ta kaydedildi; klavyeleri grup üyeleri ve mühendis çaldı, kiralık bir oyuncu değil. Adrian Smith'in 1990'da ayrılmadan önceki son albümü. Hepsi E Standard.

1995 CD'si yaklaşık 5 sent tiz (A ≈ 441.3); Iron Maiden albümleri arasında bu kadar dengeli olanlar az: sekiz şarkının beşi +4 ile +6 ¢ arasında; Moonchild en düşük, +1.5; The Evil That Men Do en yüksek, +7. 1998 ve 2015 remaster'ları ölçülen şarkılarda 3 sent içinde uyuşuyor; yalnızca 1998 remaster'ındaki başlık parçasının bir okuması hariç, ki diğer hiçbir şarkı bunu desteklemiyor.

Nasıl akort edilir: E Standard +5 ¢.

Janick Gers'ın ilk albümü; Essex'teki Steve Harris'in Barnyard stüdyosunda kaydedildi. Baştan sona E Standard.

1995 CD'si yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441.5), ama şarkılar her zamankinden daha fazla dağılıyor: Holy Smoke, Hooks in You ve başlık parçası A 440'a yakın (−2 ila +1 ¢), Tailgunner, Public Enema Number One ve Fates Warning ise +7 ila +9 ¢. Mother Russia belirgin şekilde daha pes: yaklaşık 9 sent pes (A ≈ 437.7); 2015 remaster'ı bunu doğruluyor (−9,5 ¢). Bu remaster geri kalanda 1995 CD'siyle eşleşiyor.

Nasıl akort edilir: albümün çoğu için E Standard +6 ¢, ya da yakınındaki üç şarkı için A 440; Mother Russia −9 ¢.

Bruce Dickinson'ın 1993'te ayrılmadan önceki son albümü; Barnyard'da kaydedildi, Harris ve Birch ortak yapımcı. Her tabda E Standard. Başlık parçasının riffleri La ve Re tellerinde Re minör üzerinde; La telinin 1. perdesinde B♭ var ve boş kalın E'ye neredeyse hiç dokunmuyor.

Orijinal Japon CD'si konser akordunda (−1 ¢); şarkılar −5 ile +4 ¢ arasında. 1995 yeniden baskısı ve 2015 remaster'ı yaklaşık bir sent içinde aynı sonucu veriyor. Bundan sonra her Iron Maiden albümü A 440'a 4 sent içinde.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard.

Blaze Bayley'in iki albümü de Harris'in yapımcılığında, Barnyard'da Nigel Green ile. Her gitar tabı E Standard. Look for the Truth'un tek bas tabı, Harris'in E telini D'ye indiriyor; gitarlar E'de kalıyor. Başka hiçbir kaynak bunu desteklemiyor; TuneLit'in ses kaydından yaptığı kontrol de şarkı için E'yi doğruluyor.

İki albüm de konser akordunda. The X Factor'ın şarkıları, medyanı 0 olacak şekilde −6 ¢ (Fortunes of War) ile +7 ¢ (The Aftermath) arasında. Virtual XI ise bir plağın alabileceği kadar kesin: her şarkı A 440'a 3 sent içinde. 2015 remaster'ları aynı sonucu veriyor.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard.

Dickinson ve Smith geri döndü, Gers kaldı; Iron Maiden üç gitarlı bir gruba dönüştü. Yapımcı Kevin Shirley ile Paris'te kaydedildi. Her tab E Standard; bir istisna var ve bu Smith'in alışkanlığına uyuyor: Smith'e atfedilen Ghost of the Navigator'ın üç gitar partisinden biri kalın teli D'ye indiriyor. Albüm konser akordunda; her şarkı 2.5 sent içinde, 2015 remaster'ı da aynı sonucu veriyor.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard. Ghost of the Navigator'ın Smith'in partisini o tabdan çalıyorsanız, 6. teli D'ye indirin.

Sarm West, Londra'da kaydedildi. Konser akordunda E Standard; her şarkı 3 sent içinde. İki not: Gates of Tomorrow'un Songsterr tabı iki ritim partisini Drop D'ye, soloyu E Standard'a koyuyor; TuneLit'in ses kaydından yaptığı kontrol o şarkının kalın teli hakkında emin değil, bu yüzden kulakla kontrol edin. Journeyman, üç akustik gitarla albümü kapatıyor; üçü de E Standard olarak tablanmış.

Sarm West'te kaydedildi ve Harris'in stüdyoda çıktığı gibi duymasını istediği için masteringsiz yayımlandı. Albüm konser akordunda (+1 ¢); bir şarkı ise belirgin şekilde yüksek: Brighter Than a Thousand Suns, yaklaşık 11 sent tiz (A ≈ 442.8).

The Legacy, tamamen Drop D'de tablanan ilk Iron Maiden şarkısı. İki Songsterr tabı da böyle koyuyor; her elektrik partisinin kalın teli D'de, daha dolu olan tab ise akustik girişi D A D G A D olarak çalıyor. TuneLit'in ses kaydından yaptığı kontrol düşük bir D duyuyor; şarkının en güçlü düşük notaları arasında düşük E yok, bu da tablarla uyuşuyor. Loudwire'ın If Eternity Should Fail'in grubun ilk Drop D şarkısı olduğu yönündeki sonraki haberi ise bunlarla uyuşmuyor. 2015 remaster'ının The Legacy versiyonu, orijinal CD'yle 4 sent içinde.

Nasıl akort edilir: A 440'a E Standard; Brighter Than a Thousand Suns +11 ¢; The Legacy A 440'ta Drop D.

Nassau'daki Compass Point ve Malibu'daki The Cave'de kaydedildi. Konser akordunda E Standard (+2 ¢); şarkılar yaklaşık −6 ¢ (When the Wild Wind Blows) ile +7 ¢ (El Dorado) arasında. The Talisman, Songsterr tabında D A D G A D olarak yerleştirilmiş iki akustik gitarla açılıyor; sonra grup E Standard'a geçiyor, Akort et düğmesinin verdiği akort bu. 2015 remaster'ı CD ile uyuşuyor.

Grubun Paris'te 2014'ün sonunda kaydedilen ilk stüdyo çift albümü. Empire of the Clouds yaklaşık 18 dakika sürüyor; piyanoda Bruce Dickinson. CD'ler yaklaşık 4 sent tiz (A ≈ 441.0), konser akordunun sınırında; Tears of a Clown +9 ve Death or Glory +7,5 ¢; Shadows of the Valley ise biraz pes, −4,5 ¢, diğerlerinin 8 sent altında.

If Eternity Should Fail, albümü Drop D'de açıyor. Dickinson'ın bunu planlanan bir solo albüm için yazdığı, Loudwire'ın da bunu Iron Maiden'in Drop D'de kaydettiği ilk şarkı olarak yazdığı belirtildi. Songsterr tabında üç gitarın hepsi kalın teli D'ye indiriyor, Harris'in bası da E telini indirerek D A D G yapıyor. TuneLit'in ses kaydından yaptığı kontrol düşük D'yi duyuyor.

Nasıl akort edilir: A 440'ta E Standard (ya da son birkaç sent için +4 ¢); If Eternity Should Fail, gitar ve bas için Drop D'de.

Paris'te 2019'un başında kaydedilen çift albüm. Konser akordunda E Standard (−3 ¢), ama iki disk biraz farklı: birincideki altı şarkının beşi 3 ila 8 sent pes, Lost in a Lost World en düşük, −8 ¢; ikincideki dört şarkı ise A 440'a 5 sent içinde. The Writing on the Wall, Drop D'de akustik bir gitarla açılıyor (Smith'e atfedilen Songsterr partisi ve Bonedo'nun transkripsiyonu bunu doğruluyor), sonra grup E Standard'a giriyor. The Time Machine'in tabındaki beş gitar partisinden biri, Murray'e atfedilen, o da Drop D'de.

Nasıl akort edilir: A 440'ta E Standard; The Writing on the Wall'un girişi için 6. teli D'ye indirin.

• Drop D: The Legacy (2006) ve If Eternity Should Fail (2015, bas da indirilmiş).
• Başka akortlarda akustik girişler: The Talisman (D A D G A D) ve The Writing on the Wall (Drop D); ikisi de E Standard'a geçiyor.
• Tek bir tabda Drop D'deki partiler: Ghost of the Navigator, Gates of Tomorrow, The Time Machine; bir de Look for the Truth'un bası.
• Kendi akortları: Running Free (+22 ¢'lik bir albümde 0 ¢), Gangland (+17 ¢), The Duellists (−3 ¢), Mother Russia (−9 ¢), Brighter Than a Thousand Suns (+11 ¢), Shadows of the Valley (−4,5 ¢).

Sahibinin her yeni ölçümün eski baskılarla karşılaştırılmasını istediğini söylemiştik; Iron Maiden'in kütüphanesi bunu kolaylaştırıyor. Çoğu baskı tam olarak aynı hızda çalıyor:

• Iron Maiden, Killers, Piece of Mind ve Fear of the Dark'ın 1995 iki CD'lik yeniden baskıları, her şarkıda ilk Japon CD'lerine yaklaşık bir sent içinde (medyanlar −1.2, −0.9, 0.0 ve −0,2 ¢).
• 2015 remaster'ları The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time, Seventh Son, No Prayer for the Dying, Fear of the Dark, The X Factor, Virtual XI, Brave New World, Dance of Death ve The Final Frontier'da CD'lerle yaklaşık 2 sent içinde uyuşuyor.
• Killers'ın 1998 ve 2015 remaster'ları ölçülen her şarkıda yaklaşık 4 sent pes; debut'un 2015 remaster'ı ise Prowler ve Remember Tomorrow'da yaklaşık 6 sent pes (Strange World'de değil). Küçük farklar, ama debut'ta A 440'tan hâlâ uzak.
• Powerslave'ın 1998 remaster'ı belirgin bir istisna: başlık parçasında 1995 CD'sinden yaklaşık 15 sent daha tiz. Eldeki kopya buysa, albüm değerine değil, ona akort edin.

TuneLit'in yarım ton kontrolü her şarkıda en düşük açık tele bakıyor. 162 şarkının 146'sında tablarla uyuşuyor; buna The Legacy ve If Eternity Should Fail'in düşük D'si de dahil. Dokuz şarkıda ise bir yarım ton yukarı, F'ye doğru yöneliyor: Deja-Vu, The Angel and the Gambler, Como Estais Amigos, Dream of Mirrors, Rainmaker, No More Lies, Journeyman, Mother of Mercy ve The Writing on the Wall. Hiçbir tab ya da kaynak herhangi bir Iron Maiden şarkısını F'ye koymuyor; bu eğilim yöntemin bilinen zayıf noktası, yani açık düşük teli nadiren çalan bir şarkı; bu yüzden hepsi E Standard'da kalıyor. Yedi şarkıdan net bir cevap alınamadı; bunların arasında Drop D ritim partileri olan Gates of Tomorrow da var.

• taba değil, kayda akort edin. tablar neredeyse her şarkıda telleri doğru veriyor, ama sese dair hiçbir şey söylemiyor. En azından debut için (+22 ¢) ve Piece of Mind için (+8 ¢) Akort et düğmesini kullanın.
• Armoniler her sent'i gösterir. Iron Maiden'in ikili solo partileri, üst üste çalınan üçlüler ve beşlilerdir. Kayıttan birkaç sent kayık bir gitar, tatlı bir armoniyi yavaş bir vuruşa çevirir; bu yüzden sololar üzerinde çalışmadan önce referansı eşleştirin.
• Basın perdeli E'sine göre akort edin. Harris, E'yi çoğu zaman boş tel yerine La telinin 7. perdesinde çalar; basları miksin içinde genellikle net duyulur. Kendi 5. telinizdeki 7. perdedeki E'nizi onunla karşılaştırın.
• Drop D yalnızca olması gereken yerde. The Legacy ve If Eternity Should Fail, 6. telin D'ye inmesini gerektirir. Canlı kayıtlarda Adrian Smith eski şarkılarda Drop D'de çalmış olabilir, ama stüdyo versiyonları E Standard'da.
• Baskınıza dikkat edin. Powerslave'in 1998 remaster'ı yaklaşık 15 sent tiz çalıyor; kütüphanedeki diğer yeniden baskılar orijinal hızda çalıyor.