Queen akortları.

TuneLit, Flash Gordon müzik albümü dahil tüm on beş stüdyo albümünü sahibinin CD'lerinden ölçtü; her albüm için kütüphanedeki en eski CD baskısını kaynak olarak aldı:

• İlk CD baskıları: A Kind of Magic (EMI CDP 7 46267 2, 1986), The Miracle (Parlophone CDP 7 92357 2, 1989), Innuendo (Parlophone CDP 7 95887 2, 1991) ve Made in Heaven (Parlophone, 1995). CD'lerdeki bonus parçaları dışarıda bırakıldı.
• Hollywood Records, 1991: Sheer Heart Attack, Amerikan yeniden baskısından; buradaki Stone Cold Crazy'nin bonus remiksi dışarıda bırakıldı.
• Mobile Fidelity altın CD, 1992: A Night at the Opera (UDCD 568).
• EMI'nin Digital Master Series'i, 1993 ve 1994: Queen, Queen II, A Day at the Races, News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon, Hot Space ve The Works (Parlophone CDPCSD 131 ila 140). Bu rip'lerin birçoğu, dışarıda bıraktığımız 1991 Hollywood CD'lerinin bonus parçalarını da taşıyor.

Her albüm kütüphanede birden fazla kez var: tüm on beş albüm için Toshiba-EMI'nin 2001 ve 2004 Japon remaster'ları, A Day at the Races, News of the World ve The Game'in Mobile Fidelity altın CD'leri ve A Night at the Opera'nın 2000 remaster'ı. Bunları da çapraz kontrol olarak şarkı şarkı ölçtük. On bir albümde ana CD ile yaklaşık bir sent içinde uyuşuyorlar, yani bu sayfadaki sapmalar tek bir aktarımda değil, Queen'in ana kayıt bantlarında. İstisnalar küçük. The Game ve Flash Gordon'un 1994 EMI CD'leri Japon remaster'larından yaklaşık 4 sent daha pes okunuyor ve The Game'in Mobile Fidelity diski Japon olanla uyuşuyor. News of the World'ün 1993 CD'si diğer iki baskısının her ikisinden 2 ila 3 sent aşağı okunuyor; A Day at the Races'in Japon remaster'ı ise diğer ikisinden 2 sent aşağı. Bu baskılardan biriyle eşlik ederseniz, birkaç senti ekleyin.

Yöntem, her TuneLit grup sayfasının arkasındaki yöntemle aynı. Tahmin edici her şarkının 0:45'ten itibaren 90 saniyesini okur, en güçlü notaları eşit temperamanlı ızgarayla karşılaştırır ve kaydın A 440'tan sapmasını verir; bu sapma yalnızca bir yarım tonun içinde bilinir. Tellerin hangi yarım tonda olduğu tablardan ve kaynaklardan gelir. Bir şarkı albümünden 8 sent ya da daha fazla farklıysa ve güven iyiyse kendi değerini alır; ±4 sent içindeki her şey konser akordu sayılır.

Drop D, May'in sözünü ettiği tek alternatif akort. Fat Bottomed Girls onunla yazılmış, Total Guitar'a söylediğine göre; sahnede bu şarkı için Drop D'ye ayarlı, Andrew Guyton'un yaptığı yeşil bir gitar olan ayrı bir Red Special kopyası çalıyor. The Prophet's Song, belgelenmiş öteki örnek: May bunun için 6. teli D'ye indirdi. White Man ve Headlong, topluluk tablarında Drop D'de. Dört kayıtta da TuneLit'in ses kontrolü D'yi en pes açık tel olarak duyuyor; bunu yalnızca tablar kanıtlayamazdı.

E♭ Standard bir kez çıkıyor: Is This the World We Created...? şarkısının topluluk tabında; Ovation üzerinde çalınan akustik bir balad. Şarkı genellikle B minör olarak yazılıyor ve kayıt bir yarım ton daha pes çalıyor; tab bir yarım ton aşağı akort ederek oraya ulaşıyor.

Bunun dışında her şey standart akort, ama Red Special'da her zaman değil:

• 12 telli gitarlar: May, '39 ve Las Palabras de Amor'da bir 12 telli akustik, Long Away'in ritim partileri için de bir Burns Double Six 12 telli elektrik çalıyor. Hepsi standart akortta, dolayısıyla bir 6 telli hepsini karşılar.
• Ukuleleler: Good Company, May'in babasının banjo ukulelesinde yazdığı ve normal bir ukulelede kaydettiği şarkı, ve Bring Back That Leroy Brown'da kısa bir ukulele-banjo partisi. TuneLit'in akort aletinde bir ukulele var, ama May'in kullandığı akordu hiçbir kaynak vermiyor.
• Arp ve oyuncak koto: Love of My Life'da May'in arp glissandoları, The Prophet's Song'da bir oyuncak koto.
• İspanyol gitarları: Who Needs You'da John Deacon ve May, Innuendo'da Steve Howe'un flamenko ara bölümü.
• Slayt: May, Tie Your Mother Down ve Drowse'da slayt çalıyor, Radio Ga Ga'nın solosu için de cam slayt.
• Başka eller: Deacon, Cool Cat'teki bütün gitarları ve Misfire'daki çoğunu çalıyor, Back Chat ve Pain Is So Close to Pleasure'da da ritim gitarı. Roger Taylor, Sheer Heart Attack, Fight from the Inside ve Drowse'da ritim gitarı çalıyor. Freddie Mercury, Crazy Little Thing Called Love'ın akustik ritim gitarını çalıyor.

Queen şarkılarının birçoğu Mercury'nin piyanosunda doğdu, gitaristlerin nadiren karşılaştığı tonlarda: Bohemian Rhapsody B♭, E♭, A ve F majör arasında geçer, Somebody to Love ise A♭ majör. Bu bir akort değil. Gitarlar E Standard'da kalır ve barre akorları çalar; tablar da aynısını varsayar, bu yüzden zor bir tonu kolaylaştırmak için akordu indirmeyin.

Bunun bir neden daha önemi var. TuneLit'in ses kontrolü boş en pes teli dinler ve bu şarkılarda boş E nadiren çalınır. Bu durumda genellikle “bir yarım ton yukarı” cevabını verir; yöntemin bilinen bir hatası. Bu yüzden boş E'yi nadiren çalan on beş Queen şarkısı, akordları E'de kalsa da ölçüm raporunda bu cevabı gösteriyor.

Albümler iki gruba ayrılıyor. 1970'lerin her plağının kendine ait bir ses yüksekliği var: Queen +11 ¢ (A ≈ 442.7), Queen II +7 ¢, Sheer Heart Attack −4 ¢, A Night at the Opera −15 ¢ (A ≈ 436.3), A Day at the Races −21 ¢ (A ≈ 434.8), News of the World −4 ¢, Jazz +16 ¢ (A ≈ 444). The Game'den (1980), grubun yapımcı Mack ile Münih'te yaptığı ilk albümden, Made in Heaven'a (1995) kadar her albüm A 440'a 4 sent mesafede kalıyor.

Tekli şarkılar başka bir hikâye. Şarkıların dörtte birinden fazlası albümünden, kendi değerini alacak kadar ayrılıyor ve on kadarı A 440'tan 25 sent ya da daha fazla uzakta: Queen II'deki Seven Seas of Rhye (−41 ¢), Long Away (−45 ¢), Fight from the Inside (yarım ton), Who Needs You (−26 ¢), Dreamer's Ball (−31 ¢), Another One Bites the Dust, Coming Soon (+42 ¢), Staying Power (+35 ¢), Hammer to Fall (−33 ¢), Khashoggi's Ship (−47 ¢), Scandal (+27 ¢) ve The Hitman (+47 ¢). 30 saniyelik pencerelerle okunduğunda her biri başından sonuna kadar ses yüksekliğini koruyor ve diğer CD baskıları aynı değerleri gösteriyor; bu yüzden bunlar bitmiş masterların özellikleri. Her şarkının oraya nasıl geldiğini (kayıt ya da miksaj sırasındaki bant hızı ya da başka bir yolla) bir ölçüm söyleyemez. Ölçümün söyleyebildiği, nereye akort edileceğidir.

Queen (1973)

E Standard +11 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard +11 ¢ (A ≈ 442.7), EMI'nin 1994 CD'sinde TuneLit ölçtü.

İlk albüm E Standard'da bir gitar plağı: Keep Yourself Alive'dan Liar ve Son and Daughter'a kadar, Doing All Right'ta May'in Hallfredh akustiği var. Şarkıları tek bir ses yüksekliğini paylaşmıyor. Bunların altısı 8 ila 17 sent tiz; albümün +11 ¢ değerini veren de bu. Ama Keep Yourself Alive ve Jesus yaklaşık 9 sent pes, ve grubun önceki demo kaydından tuttuğu tek şarkı The Night Comes Down konser akordunda. Albümü kapatan kısa enstrümantal Seven Seas of Rhye... de öyle.

TuneLit ile: Her yerde E Standard; her şarkının kendi Akort et düğmesini kullanın, çünkü Jesus'tan Modern Times Rock 'n' Roll'a dağılım 26 sent.

Queen II (1974)

E Standard +7 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Ana akort: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,8), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

Beyaz yüz ile siyah yüz, ikisi de E Standard gitar plağı; Procession ve Father to Son'da May'in çok kanallı gitar orkestraları var. Procession tabındaki yedi gitar hattından ikisi ile Father to Son tabındaki iki parça 6. teli D'ye indiriyor; ana partiler standart akortta kalıyor. The March of the Black Queen (+18 ¢) ve Funny How Love Is (+17 ¢) tiz çalıyor, White Queen ve The Loser in the End konser akordunun yakınında. Tekli Seven Seas of Rhye ise istisna: yaklaşık 41 sent pes (A ≈ 429.7), şarkı boyunca sabit ve Japon remasterinde de aynı.

TuneLit ile: E Standard; Seven Seas of Rhye için kendi düğmesini kullanın, neredeyse yarım ton aşağı.

Sheer Heart Attack (1974)

E Standard −4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Ana akort: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438.9), Hollywood Records'un 1991 CD'sinde TuneLit ölçtü.

İlk albümlerin en istikrarlısı: çoğu şarkı albüm değerine birkaç sent yakın. Delay solosu olan Brighton Rock, Killer Queen ve Stone Cold Crazy'nin tablarında hepsi E Standard olarak yazılmış. Now I'm Here (+7 ¢) ve Stone Cold Crazy (+5 ¢) biraz daha tiz, In the Lap of the Gods (−13 ¢) daha pes. Deacon, Tenement Funster'da akustik gitar çalıyor ve Misfire'daki hemen hemen bütün gitarları; May, Bring Back That Leroy Brown'da kısa bir ukulele-banjo partisi çalıyor.

TuneLit ile: albümün çoğu için E Standard, −4 ¢; yukarıdaki üç şarkının kendi düğmeleri var.

A Night at the Opera (1975)

E Standard −15 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: E Standard −15 ¢ (A ≈ 436.3), Mobile Fidelity'nin 1992 altın CD'sinde TuneLit ölçtü.

Sonuncu hariç en pes albüm ve en tutarlısı: on iki şarkının dokuzu 10 ile 17 sent arasında pes. Bohemian Rhapsody (−15 ¢, a cappella girişten gonga kadar sabit) ve Love of My Life de bunlar arasında. Mobile Fidelity diski, 2000 remasteri ve 2001 Japon CD'si yarım sent içinde uyuşuyor. A 440'a akortlu bir gitar bu albüme göre 15 sent tiz kalır; gitar uyumlarında duyulacak kadar.

The Prophet's Song akort değişikliği: May bunun için 6. teli D'ye indirdi, tabda bas da Drop D olarak yazılmış. '39, May'in 12 telli akustiği ve Deacon'un kontrbasıyla, ses yüksekliğinde istisna: konser akordunda, çevresindeki her şeyin 15 sent üstünde. Death on Two Legs yaklaşık 7 sent pes, God Save the Queen ise orta güvenle 23 sent tiz çıkıyor. Seaside Rendezvous'da hiç gitar yok.

TuneLit ile: albüm için E Standard −15 ¢ (A ≈ 436.3); The Prophet's Song için Drop D −15 ¢; '39 A 440'ta.

A Day at the Races (1976)

E Standard −21 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434,8), EMI'nin 1993 CD'sinde ölçüldü.

En pes Queen albümü: Tie Your Mother Down, Somebody to Love, Teo Torriatte ve geri kalanların çoğu A 440'ın 15 ila 23 sent altında. Somebody to Love, E Standard gitarlarda A♭ majörde. Long Away daha da gider: yaklaşık 45 sent pes (A ≈ 428.7), neredeyse E♭'ye yarı yolda; May bir Burns Double Six 12 telli çalıyor. Taylor'ın şarkısı Drowse, May slaytta; daha tiz, yaklaşık 10 sent pes. Albümün açılışı, Tie Your Mother Down'dan önceki çok kanallı gitar girişi, konser akordunun yakınında okunuyor; şarkının kendisi ise albümle birlikte duruyor.

White Man, topluluk tabındaki iki gitar partisinin ikisinde de Drop D'de; bir Ultimate Guitar nota çevirmeni de aynısını söylüyor; ses kontrolü en pes tel olarak D duyuyor. You and I'nin tabında dört standart akort partisi arasında iki Drop D partisi var ve E Standard olarak listelenmeye devam ediyor.

TuneLit ile: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434.8); White Man için Drop D; Long Away ve Drowse kendi düğmelerinde.

News of the World (1977)

E Standard −4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Ana akort: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438,9), EMI'nin 1993 CD'sinde ölçüldü.

Albüm değeri kataloğun en geniş dağılımını gizliyor. We Are the Champions ve Spread Your Wings buna yakın, ama Taylor'ın Sheer Heart Attack'i 18 sent pes, İspanyol gitarlarıyla Who Needs You 26 sent pes, May'in Sleeping on the Sidewalk'ı 14 sent tiz ve It's Late 11 sent tiz. Taylor'ın davul, gitar ve Deacon'ın basıyla neredeyse tek başına kaydettiği Fight from the Inside, iki nota tam ortada: E'den her iki yöne de yaklaşık 50 sent uzakta (aşağıya bakın). We Will Rock You çoğunlukla ayak vuruşları, alkışlar ve seslerden oluşuyor; genel okuması düşük güvenle geldi, bu yüzden albüm değerini kullanıyor. Ama May'in kapanış solosu yaklaşık 19 sent pes okunuyor ve diğer iki CD baskısı da şarkı için aynı düşük okumayı veriyor.

TuneLit ile: E Standard, şarkı şarkı; Who Needs You ile Sleeping on the Sidewalk arasındaki dağılım 40 sent.

Jazz (1978)

E Standard +16 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Ana akort: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

En tiz Queen albümü: on üç şarkısının on tanesi A 440'ın 10 ila 21 sent üstünde, Japon remasteri de bir sent içinde aynısını okuyor. Fat Bottomed Girls ünlü akort değişikliği: gitar ve bas Drop D, May'e göre öyle yazılmış, ve yaklaşık 24 sent tiz (A ≈ 446.2) ile daha da yüksek. Don't Stop Me Now yaklaşık 11 sent tiz okunuyor, albüm değerini paylaşacak kadar yakın. İki şarkı ayrılıyor: May'in Elvis Presley'e saygısı olan Dreamer's Ball 31 sent pes, Taylor'ın Fun It'i ise yaklaşık 40 sent tiz okunuyor; ama kendi değeri için yeterli olmayan bir güvenle. Jealousy'de May'in Hallfredh akustiği var, vızıldayan perde teli köprüsüyle, standart akortta.

TuneLit ile: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444); Fat Bottomed Girls için Drop D +24 ¢; Dreamer's Ball kendi düğmesinde.

The Game (1980)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (+3 ¢), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

Mack ile ilk albüm ve Queen'in daha istikrarlı ses yüksekliğinin başlangıcı: Crazy Little Thing Called Love ve Save Me A 440'ta, Play the Game 7 sent üstünde. Crazy Little Thing Called Love'da Mercury akustik ritim gitarını, May ise Taylor'ın Fender Esquire'ında solosunu çalıyor. Rock It yaklaşık 12 sent tiz, Coming Soon ise yaklaşık 42 sent tiz, iki nota arasında; ses kontrolü bunun için E duyuyor.

Another One Bites the Dust büyük sürpriz. Kayıt, A 440 ızgarasından yaklaşık 43 sent uzakta, ve TuneLit'in Deacon'ın riffinde duyduğu notalar bu ızgaranın F, G♯ ve B♭'si; E akortlu bir bas ise E, G ve A verirdi. Yani boş tel 43 sent pes bir E değil, E'nin 57 sent üstünde, F'ye daha yakın bir ses. İki Ultimate Guitar tabı da aynısını söylüyor: kayıt bir yarım ton yukarıda. TuneLit şarkıyı F Standard 43 sent pes olarak listeliyor (E Standard 57 sent tiz ile aynı). 1994 EMI CD'si, bu albümün her şarkısında Japon ve Mobile Fidelity baskılarından yaklaşık 4 sent aşağıda okunuyor.

TuneLit ile: albümün çoğu için konser akordunda E Standard; Another One Bites the Dust için F Standard −43 ¢.

Flash Gordon (1980)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 18 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (−3 ¢), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

Kısa müzik işaretlerinden oluşan bir film müziği; birçoğu sentezleyici ve diyalog, az gitarlı; bu da birkaç okumayı zayıf yapıyor. Gitar parçaları net: Flash's Theme, Football Fight ve The Hero E Standard'da, The Hero yaklaşık 8 sent tiz, Battle Theme 17 sent pes. Escape from the Swamp (−22 ¢), Marriage of Dale and Ming (−15 ¢) ve Flash's Theme Reprise (−14 ¢) da kendi değerlerine sahip. Japon remasteri bu CD'den baştan sona yaklaşık 4 sent daha yüksek okunuyor.

TuneLit ile: E Standard; The Hero ve Battle Theme için şarkı düğmelerini kullanın.

Hot Space (1982)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (+1 ¢), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

Queen'in dans plağında ilk yüzde az gitar var: Body Language bas hattıyla yürür, Staying Power boynuzlarla, Deacon ise Back Chat'te ritim gitarı çalıyor ve Cool Cat'teki bütün gitarları. O yüzde ses yüksekliği her yere dağılmış: Staying Power yaklaşık 35 sent tiz (A ≈ 448.9), Back Chat 14 sent ve Body Language 19 sent pes. Rock yüzü konser akordunda sabit, Put Out the Fire yaklaşık 11 sent tiz. Wikipedia'nın Deacon'a atfettiği bas riffi üzerine kurulu Under Pressure, A 440'ta. Las Palabras de Amor'a May'in 12 telli akustiği ekleniyor.

TuneLit ile: konser akordunda E Standard; Staying Power, Back Chat, Body Language ve Put Out the Fire kendi düğmelerinde.

The Works (1984)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (+2 ¢), EMI'nin 1994 CD'sinde ölçüldü.

Radio Ga Ga, I Want to Break Free ve It's a Hard Life A 440'ta. Hammer to Fall, May'in sert, köşeli bir riff üzerine kurulu şarkısı, istisna: baştan sona yaklaşık 33 sent pes (A ≈ 431.7). Man on the Prowl, May'in bir Telecaster'da solosuyla, 12 sent tiz. Is This the World We Created...? akustik gitarda E♭ Standard olarak yazılmış ve kayıt bunun yaklaşık 17 sent altında (A ≈ 435.6).

TuneLit ile: E Standard; Hammer to Fall −33 ¢; Is This the World We Created...? için E♭ Standard −17 ¢.

A Kind of Magic (1986)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda (−2 ¢), ilk CD'sinde (EMI CDP 7 46267 2) TuneLit ölçtü.

The Highlander albümü baştan sona A 440'a yakın. Gimme the Prize kendi değerine sahip tek şarkı, yaklaşık 15 sent tiz. One Vision düşük güvenle yaklaşık 11 sent tiz okunuyor, bu yüzden albüm değerini koruyor; Friends Will Be Friends plakta sol majörde. Deacon, Pain Is So Close to Pleasure'da ritim gitarı çalıyor, May One Year of Love'da çalmıyor.

TuneLit ile: konser akordunda E Standard; Gimme the Prize +15 ¢.

The Miracle (1989)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: konser akordunda E Standard (+1 ¢), ilk CD'sinde (Parlophone CDP 7 92357 2) TuneLit ölçtü.

Albümün çoğu A 440'ta, ama dört şarkı değil. Khashoggi's Ship yaklaşık 47 sent pes, neredeyse E♭'ye yarı yolda, ve ses kontrolü bunun için E duyuyor. I Want It All 13 sent tiz, Scandal 27 sent tiz ve Was It All Worth It 10 sent tiz. The Miracle, The Invisible Man ve Breakthru konser akordunda kalıyor.

TuneLit ile: E Standard; yukarıdaki dört şarkı kendi düğmelerinde.

Innuendo (1991)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: konser akordunda E Standard (+4 ¢), ilk CD'sinde (Parlophone CDP 7 95887 2) TuneLit ölçtü.

Başlık şarkısı, Steve Howe'un flamenko gitarıyla, These Are the Days of Our Lives, Bijou ve The Show Must Go On hepsi A 440'a birkaç sent yakın. Headlong, topluluk tabında Drop D'de, bas da Drop D'de; ve ses kontrolü en pes tel olarak D duyuyor. I'm Going Slightly Mad yaklaşık 24 sent tiz okunuyor, ama düşük güvenle. The Hitman yaklaşık 47 sent tiz, tam iki nota arasında: E Standard +47 ¢ olarak listeleniyor, ve TuneLit'in duyduğu pes notalar diğer okumaya en az o kadar uyuyor (E Standard yaklaşık 53 sent pes).

TuneLit ile: konser akordunda E Standard; Headlong için Drop D; The Hitman'in her iki okuması.

Made in Heaven (1995)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Ana akort: konser akordunda E Standard (+3 ¢), ilk CD'sinde (Parlophone, 1995) TuneLit ölçtü.

Mercury'nin ölümünden sonra son vokalleri ve eski kayıtlarından kurulan, A 440'ta sabit. It's a Beautiful Day yaklaşık 16 sent tiz, A Winter's Tale yaklaşık 12 sent pes; Too Much Love Will Kill You, You Don't Fool Me ve başlık şarkısı konser akordunda. Dört saniyelik Yeah ölçmek için çok kısa, ve adsız uzun kapanış parçasının sabit bir ses yüksekliği yok.

TuneLit ile: konser akordunda E Standard; It's a Beautiful Day ve A Winter's Tale kendi düğmelerinde.

Yedi şarkı A 440'tan 40 ila 50 sent uzakta; iki notanın tam ortasına yakın, akort aleti ikisini de söyleyebilir:

• Another One Bites the Dust: ses kontrolü ve iki tabdan (bkz. The Game) F Standard 43 sent pes olarak listeleniyor. Sayfa ayrıca E Standard 43 sent pes seçeneğini de sunuyor.
• Coming Soon: E Standard +42 ¢; ses kontrolü E ile uyuşuyor. Sayfa diğer okuma olarak E♭ Standard +42 ¢ de sunuyor.
• The Hitman: E Standard +47 ¢; pes notalar E Standard 53 sent pes (A ≈ 427) ile de uyuşuyor, diğer okuma olarak sunuluyor.
• Fight from the Inside: A 427'de, 51 sent pes E Standard olarak listeleniyor. Bası, E'ye 49 sent tiz daha yakın okunan boş bir telde; bu yüzden düğme bir yarım ton pes geliyorsa, E Standard'ı 49 sent tiz akort edin (A ≈ 452.7).
• Long Away, Khashoggi's Ship ve Seven Seas of Rhye: 41 ila 47 sent pes, kenara yakın ama E tarafında; ses kontrolü üçü için de E ile uyuşuyor.

Düğmeye göre akort edin, şarkının ana rifini ya da akorunu plakla birlikte çalın ve bir yarım ton uzak geliyorsa diğer okumaya geçin.

1. Albümün düğmesine değil, şarkının düğmesine dokunun. Queen albümlerinin çoğunda şarkılar 10 ila 30 sent farklı; bu da kulağa akort dışı gelecek kadar.
2. Tonaliteye takılmayın. B♭, E♭ ve A♭ şarkılar, barre akorlarıyla standart akortlu bir gitarda çalınır.
3. Dört şarkı için yeniden akort edin: Fat Bottomed Girls, The Prophet's Song, White Man ve Headlong 6. teli D'ye indiriyor; Is This the World We Created...? bir yarım ton aşağı akortlu tablarda yazılmış.
4. Düşük güvenli şarkıları kulağınızla kontrol edin. We Will Rock You (solosu yaklaşık 19 sent pes), Fun It (yaklaşık 40 sent tiz), I'm Going Slightly Mad (yaklaşık 24 sent tiz) ve One Vision (yaklaşık 11 sent tiz) albüm değerlerini kullanıyor; düğme yanlış geliyorsa hangi yöne kaydırılacağı notlarında yazıyor.
5. Ya da plağı kaydırın. TuneLit'in Şarkıyla çal özelliği bir şarkıyı kendi akordunuza kaydırabilir; A Day at the Races ve Jazz'ın her şarkısı arasında yeniden akort etmekten daha kolay.

Bu sayfalardaki her gitar kaydı TuneLit ölçtü etiketini taşır, çünkü sapması CD'nin kendi analizimizden geliyor. Akort adı başka kanıtlara dayanıyor:

• Resmî: May bunu kendisi söyledi. Fat Bottomed Girls Drop D'de, öyle yazılmış, Total Guitar dersinde; ve sahne donanımında bunun için Drop D'de bir gitar var.
• Yaygın olarak bildirilen: başvuru kaynakları hemfikir. The Prophet's Song'un Drop D'si ve May'in akordu olarak, kataloğun tamamında E Standard.
• Tablara göre: White Man ve Headlong Drop D'de, Is This the World We Created...? E♭ Standard'da, ve Another One Bites the Dust'ın bir yarım ton yukarısı.

Birkaç sınırı aklınızda tutun. Dokuz albüm EMI'nin 1993 ve 1994 remasterlarından, bir tanesi Hollywood'un 1991 yeniden baskısından ve bir tanesi bir Mobile Fidelity diskinden ölçüldü; 1980'lerin ilk CD'lerinden değil. Yukarıdaki çapraz kontroller, başka bir baskının birkaç sent içinde olduğunu gösteriyor. Sentezleyici ağırlıklı şarkılar, Flash Gordon işaretleri ve We Will Rock You'nun ayak vuruşları tahmin aracına pek az malzeme veriyor. Ve bir ölçüm sonucu duyar, nedeni değil: bir şarkının bir bant makinesi yüzünden mi yoksa bilerek yapılmış bir hız değişikliği yüzünden mi kaydığını söyleyemez.

• Queen (1973): E Standard +11 ¢; Keep Yourself Alive −8 ¢, Jesus −9 ¢, The Night Comes Down ve Seven Seas of Rhye... konser akordunda.
• Queen II (1974): E Standard +7 ¢; The March of the Black Queen +18 ¢, Funny How Love Is +17 ¢, White Queen −4 ¢, The Loser in the End konser akordunda, Seven Seas of Rhye −41 ¢.
• Sheer Heart Attack (1974): E Standard −4 ¢; Now I'm Here +7 ¢, Stone Cold Crazy +5 ¢, In the Lap of the Gods −13 ¢.
• A Night at the Opera (1975): E Standard −15 ¢; '39 konser akordunda, Death on Two Legs −7 ¢, God Save the Queen +23 ¢. Drop D: The Prophet's Song.
• A Day at the Races (1976): E Standard −21 ¢; Long Away −45 ¢, Drowse −10 ¢. Drop D: White Man.
• News of the World (1977): E Standard −4 ¢; Sheer Heart Attack −18 ¢, Who Needs You −26 ¢, Sleeping on the Sidewalk +14 ¢, It's Late +11 ¢, Fight from the Inside yarım ton kaymış.
• Jazz (1978): E Standard +16 ¢; Dreamer's Ball −31 ¢. Drop D +24 ¢: Fat Bottomed Girls.
• The Game (1980): E Standard konser akordunda; Rock It +12 ¢, Coming Soon +42 ¢. F Standard −43 ¢: Another One Bites the Dust.
• Flash Gordon (1980): E Standard konser akordunda; The Hero +8 ¢, Battle Theme −17 ¢ ve dört işaret kendi değerleriyle.
• Hot Space (1982): E Standard konser akordunda; Staying Power +35 ¢, Put Out the Fire +11 ¢, Back Chat −14 ¢, Body Language −19 ¢.
• The Works (1984): E Standard konser akordunda; Man on the Prowl +12 ¢, Hammer to Fall −33 ¢. E♭ Standard −17 ¢: Is This the World We Created...?.
• A Kind of Magic (1986): E Standard konser akordunda; Gimme the Prize +15 ¢.
• The Miracle (1989): E Standard konser akordunda; I Want It All +13 ¢, Scandal +27 ¢, Was It All Worth It +10 ¢, Khashoggi's Ship −47 ¢.
• Innuendo (1991): E Standard konser akordunda; The Hitman +47 ¢, iki nota arasında. Drop D: Headlong.
• Made in Heaven (1995): E Standard konser akordunda; It's a Beautiful Day +16 ¢, A Winter's Tale −12 ¢.
• Altın kural: May'in akordu E Standard; değişen, plağın ses yüksekliği. Şarkının düğmesine dokunun.