Linkin Park akortları.

• Hybrid Theory (2000) ve Meteora (2003): neredeyse her şey için Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯): Papercut, One Step Closer, Crawling, In the End, Faint, Numb.
• Bu iki albümdeki istisnalar: With You ve Runaway, B Standard'da 7 telli gitarla; A Place for My Head, Forgotten ve Easier to Run E♭ Standard'da; Don't Stay ve Nobody's Listening Drop B'de; Somewhere I Belong ise düşük bir B♭'ye iniyor.
• Minutes to Midnight (2007) ile The Hunting Party (2014) arası: çoğunlukla Drop D (D A D G B E). Waiting for the End, The Messenger, Castle of Glass, War ve birkaç tane daha için E Standard; Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces ve Powerless için Drop C♯; Rebellion için Drop C.
• One More Light (2017): düz E Standard.
• From Zero (2024): çoğunlukla Drop D; Two Faced ve Stained tekrar Drop C♯'de (tablardan; ölçülmedi).
• Ses yüksekliği: TuneLit'in ölçtüğü her albümde konser akordu, A 440. Biraz önemli olacak kadar uzaklaşan yalnızca iki şarkı var: Papercut yaklaşık 12 ¢ tiz ve Somewhere I Belong yaklaşık 10 ¢ tiz.

Brad Delson grubun solo gitaristi; Mike Shinoda klavyeleri, örnekleri ve vokaliyle birlikte ritim gitarı çalıyor; Dave "Phoenix" Farrell ise bas çalıyor. Riffleri kısa, ağır ve ritmik; açık pes tel ile alttaki 2 ya da 3 telde tek parmakla çalınan power chord'lara dayanıyor. Düşürülmüş akordun tam olarak işe yaradığı yer de burası: 6. teli bir tam ton indirin, en alttaki 3 tel de tek parmakla, düz bir barre ile bir power chord oluşturur.

Drop C♯, bir yarım ton aşağı inmiş Drop D'dir. Her teli bir yarım ton indirin (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), sonra 6. teli bir tam ton daha indirip C♯'e getirin (ya da aynı nota olan D♭). Drop D'den bildiğiniz her şey aynen işliyor; sadece yarım ton daha aşağıda ve biraz daha ağır çalıyor. Delson kendisi bunu Drop D terimleriyle anlatıyor: 2021'de One Step Closer hakkında konuşurken, riffi bulduğunda gitarın "Drop D'deydi" dediğini söyledi. Tablar, gear listesi ve TuneLit'in ses kontrolü ise plağın bunun bir yarım ton altında, Drop C♯'de olduğunu gösteriyor; bu yüzden erken dönem şarkılar için bir Linkin Park gitaristi "Drop D" dediğinde, "Drop D şekli" diye okuyun.

Gear listeleri birbirini doğruluyor. Delson'ın en sevdiği gitar, Hybrid Theory'nin asker figürüyle kırmızı özel bir PRS, Drop C♯'de listeleniyor; Minutes to Midnight dönemine ait ikinci bir PRS Drop D'de; B'de bir Ibanez 7 telli, erken yıllarda With You ve Runaway'i çaldı; uzatılmış ölçekli bir Ibanez de Drop B'de, Don't Stay'i mümkün kıldı. Bu dört akort, neredeyse tüm kataloğu kapsıyor.

Phoenix ve bas. Bas gitarları bir oktav aşağıdan takip ediyor. Hybrid Theory, Phoenix'in çalmadığı tek albüm: Delson albümün çoğunda bası çaldı, birkaç şarkıda ise Ian Hornbeck ve Scott Koziol adlı session müzisyenleri çaldı. Bir avuç şarkıda plağın alt frekansları gitarların en pes telinin altına iniyor; bu, aşağıda anlatılan ses kontrolü için önemli.

Baştan sona konser akordu. Bant dönemindeki plaklar bazen A 440'tan birkaç sent uzakta olur: TuneLit Pantera'nın albümlerini 20 ila 60 sent pes, Metallica'nın debut albümünü ise yaklaşık 16 sent tiz ölçtü. Linkin Park'ın albümleri, kredilerinde de belirtildiği gibi Pro Tools'ta kaydedildi ve düzenlendi; ölçülen hiçbir albüm A 440'tan 3 sentten fazla uzakta değil, ki bu hiçbir dinleyicinin duyamayacağı bir fark. Linkin Park için ses yüksekliğini değiştirmeniz asla gerekmez, yalnızca şekli değiştirin.

TuneLit, sahibinin kütüphanesindeki yedi albümü, Hybrid Theory'den One More Light'a kadar, albümlerin MP3 kopyalarından (320 kbps) ölçtü. Özel baskıların bonus parçaları da ölçüldü, ama albüm değerleri için kullanılmadı. From Zero kütüphanede yok.

Albüm değerinden 4 sent ya da daha az sapan parçalar düz A 440 olarak saklanıyor, bu yüzden bu albümlerin her Akort et düğmesi normal bir akort aleti açıyor. Albümlerinden yeterince uzak ölçülen üç şarkı kendi değerini aldı: Papercut (+12 ¢, A ≈ 443), Somewhere I Belong (+10 ¢, A ≈ 442.5) ve Forgotten (−5 ¢, A ≈ 438.8); bir de A Thousand Suns albümündeki vokoder ara parçası Fallout (−10 ¢), ki gitarı yok. Birkaç sent, uzun tutulan akorlarda doğru ses çıkaran bir gitar ile çok hafif ekşi duyulan bir gitar arasındaki fark; Akort et düğmeleri bunu hesaba katar, bu yüzden bunu düşünmenize gerek yok.

Yarım ton kontrolü. Bir ses ölçümü yalnızca bir yarım ton içindeki sapmayı bilir, bu yüzden akordun adı tablardan gelir. TuneLit ayrıca en alttaki açık teli dinler: bas ve gitarlar onu sık çalar, hemen altındaki nota ise neredeyse hiç çalınmaz. 86 albüm parçasının 63'ünde net bir "uyuşuyor" sonucu veriyor; bunlar arasında tabların adlandırdığı alışılmadık akorların çoğu da var: With You ve Runaway'deki 7 telli B, A Place for My Head, Forgotten ve Easier to Run'daki E♭, Don't Stay'deki B, Somewhere I Belong'daki B♭ ve Rebellion'daki C. İstisnalar Nobody's Listening, When They Come for Me ve Nobody Can Save Me. 16 parça için emin değil; bunların çoğu interlude'lar ya da synth'lerin veya basın gitarların altında kaldığı şarkılar. 7 parçada uyuşmuyor, ama bunların hiçbiri değişmedi, çünkü hiçbir tab ya da kaynak diğer yarım tonu desteklemiyor (ayrıntılar albüm sayfalarında ve aşağıda).

Hybrid Theory (2000)

Drop C♯Her birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: Drop C♯ (C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯), konser akordunda (ölçülen +3,1 ¢).

Debut albüm kalıbı kurdu. Papercut, One Step Closer, Points of Authority, Crawling, By Myself, In the End ve Pushing Me Away'in hepsi Drop C♯'de tablanmış ve TuneLit'in ses kontrolü bunların hepsinde pes C♯'yi doğruluyor. One Step Closer, akordun işe yaradığının klasik örneği: açık pes tel ile harmonikler arasında zıplayan bir riff; Delson'a göre muhtemelen en sevdiği riff.

Dört şarkı bu şekli terk ediyor:

• With You ve Runaway, B Standard'da (B E A D G B E) 7 telli bir gitarla çalındı; dönemin Delson'ın Ibanez RG7620'si. Ses kontrolü, konser akordunda açık pes B'yi duyuyor. 6 telli bir gitarda, riffelerin çoğu bir oktav yukarıda Drop C♯ şekliyle çalışır, ama en pes notalar yedinci tele ihtiyaç duyar.
• A Place for My Head ve Forgotten, E♭ Standard'da tablanmış (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭); pes tel, albümdeki C♯'nin bir tam ton üstünde. Ses kontrolü ikisinde de E♭'ü doğruluyor.

Cure for the Itch, Joe Hahn'ın enstrümantal parçası; gitarı yok.

TuneLit'in ölçtükleri: albüm pratik olarak A 440'ta (+3,1 ¢, şarkıların yarısı 0 ile +4,3 ¢ arasında). Papercut, yaklaşık +12 ¢ (A ≈ 443) ile aykırı değer; uzun tutulan bir akorda duyulacak kadar belirgin. Forgotten ise yaklaşık 5 ¢ pes.

Nasıl akort edilir: standarttan başlayarak 6 telin hepsini bir yarım ton indirin, sonra 6. teli bir tam ton daha indirip C♯'e getirin. Pes teli açık 4. telle karşılaştırın: aralarında bir oktav olmalı. Papercut için referansı A 443'e çıkarın ya da doğrudan onun Akort et düğmesini kullanın.

Meteora (2003)

Drop C♯Her birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Ana akort: Drop C♯, konser akordunda (ölçülen +0,5 ¢).

Meteora, Hybrid Theory formülünü koruyor: Lying from You, Hit the Floor, Faint, Figure.09, From the Inside ve Numb'ın hepsi Drop C♯'de tablanmış ve ses kontrolü her birini doğruluyor. Breaking the Habit da Drop C♯'de tablanmış, ama kontrol bunu doğrulayamıyor: açık C♯ plakta hiç duyulmuyor, altındaki C ve B ise duyuluyor; ya bas ve synthler orada gitarların altına iniyor ya da tabın akordu yanlış.

İstisnalar, debut albümdeki her şeyden daha aşağıya iniyor:

• Don't Stay, grubun Drop B'deki ilk şarkısı (B F♯ B E G♯ C♯); Delson'ın bu akorda tuttuğu uzatılmış ölçekli bir Ibanez'de yazıldı. Ses kontrolü pes B'yi doğruluyor.
• Nobody's Listening, Linkinpedia'ya göre ikinci Drop B şarkısı ve Ultimate Guitar'ın en çok oy alan tabı; Songsterr tabı ise Drop C diyor. Plak bunu netleştirmiyor: riff D ve E♭ üzerinde yaşıyor, pes C biraz duyuluyor ve pes B neredeyse hiç duyulmuyor. TuneLit Drop B olarak listeliyor ve şarkıyı tartışmalı olarak işaretliyor.
• Somewhere I Belong, Songsterr'da altı telin hepsi B♭ Standard'a indirilmiş (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭) olarak tablanmış; B Standard'daki bir 7 telinin alt altı teli bir yarım ton indirilmiş hali. En çok oy alan Ultimate Guitar tabı ise Drop C♯ kullanıyor. Plakta iki bas oktavında da düşük B♭ notaları var ve bunların altında hiçbir şey yok; bu da B♭ tabına uyuyor, ses kontrolü de onu doğruluyor, ama kontrol Drop C♯ tabını da kabul ederdi. Şarkı ayrıca yaklaşık 10 ¢ tiz ölçülüyor (A ≈ 442.5).
• Easier to Run, hem Songsterr hem Ultimate Guitar'da E♭ Standard olarak tablanmış ve ses kontrolü de bunu doğruluyor. Bas tabı bir dörtlü daha aşağı, B♭'e iniyor; birkaç oyuncunun daha pes bir gitar akordu olarak duyduğu da bu derin bas notaları.

Foreword 13 saniyelik bir giriş, Session ise programlanmış davullar üzerine kurulu bir enstrümantal; ikisinin de akort edilmeye değer bir gitar partisi yok.

Nasıl akort edilir: Hybrid Theory'deki gibi Drop C♯. Don't Stay için, tüm gitarı bir tam ton daha indirin, Drop B'ye. Normal bir 6 telde pes B gevşek kalır; orada kalmayı planlıyorsanız daha kalın teller yardımcı olur.

Minutes to Midnight (2007)

Drop DHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: Drop D (D A D G B E), konser akordunda (ölçülen −1,4 ¢).

Yapımcı Rick Rubin ile grup sesini yeniden kurguladı ve akort bir yarım ton yukarı çıkıp düz Drop D'ye geldi. Given Up, Leave Out All the Rest, Bleed It Out, What I've Done, Valentine's Day ve The Little Things Give You Away'in hepsi tablarda Drop D ile yazılmış; Delson'ın gear listesinde de bu şarkılar için Drop D'de tutulan bir PRS yer alıyor. TuneLit'in ses kontrolü hepsinde pes D'yi doğruluyor. What I've Done'da ritim gitarı Drop D riffini tutarken, solo hatlar E Standard'da da aynı derecede iyi çalışır; bu riffi strumlamak için en popüler akor sayfası standart akort kullanıyor ve 3. perdede kapo ile.

Dört şarkı eski Drop C♯'de kalıyor: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between ve In Pieces. En ilginç olan In Pieces: Songsterr onu Drop C♯'de tablamış, bir Ultimate Guitar tabı ise albümün Drop D'sinde; ses kontrolü ise net bir şekilde C♯'den yana. Shadow of the Day'in akor sayfası bir yarım ton indiriyor (E♭ Standard), bu da üst beş teli Drop C♯ ile paylaşıyor; ses kontrolü buradaki pes teli doğrulayamıyor, çünkü gitarların altında pes B çalıyor.

TuneLit'in ölçtükleri: −1,4 ¢, ve bir hariç her şarkı bunun yaklaşık 6 ¢ yakınında. No More Sorrow yaklaşık 21 ¢ tiz okundu, ama güveni düşük, bu yüzden albümün değerini koruyor.

Nasıl akort edilir: Drop D şarkıları için yalnızca 6. teli standarttan bir tam ton indirin. 4 Drop C♯ şarkısı için önce her şeyi bir yarım ton indirin.

A Thousand Suns (2010)

Drop DHer birinde Akort et düğmesi olan 15 şarkı

Ana akort: Drop D, konser akordunda (ölçülen −1,6 ¢).

Örnekler, sentezleyiciler ve konuşma ara parçalarından kurulu bir konsept albüm; gitar, birçok renkten yalnızca biri. Gitar şarkıları Drop D'de tablanmış: Burning in the Skies, Robot Boy, Blackout, Wretches and Kings, Iridescent ve The Catalyst. Waiting for the End ve akustik The Messenger (Delson'ın bir Gibson J-45'i ile) E Standard'da, ve ses kontrolü ikisinde de doğruluyor. When They Come for Me'nin tek tabı B Standard'da bir 7 teli için yazılmış; plağın pes uç kısmı C'ye hakim, bu yüzden kontrol pes B'yi doğrulayamıyor.

Altı parça gitarsız ara parça: The Requiem, The Radiance, Empty Spaces, Wisdom, Justice ve Love and Fallout. Fallout yaklaşık 10 ¢ pes ölçülüyor; albümün ses yüksekliğinden açıkça sapan tek parça.

Living Things (2012)

Drop DHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: Drop D, konser akordunda (ölçülen −0,8 ¢).

Albümün yarısı Drop D (Lost in the Echo, In My Remains, Burn It Down, Lies Greed Misery, Victimized), yarısı ise E Standard (I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil). Powerless Drop C♯'e geri dönüyor ve ses kontrolü doğruluyor. Skin to Bone ve Until It Breaks gitar tabı olmayan elektronik parçalar.

İki E Standard şarkısı ses kontrolünden farklı bir cevap alıyor. Roads Untraveled'da E♭'e yöneliyor (plakta E'nin altında bir pes B yatıyor), Tinfoil'da ise F'ye; bu da açık pes teli nadiren çalan şarkılarda bilinen hatası. Hiçbir tab bu akorlardan birini adlandırmıyor, bu yüzden ikisi de E Standard'da kalıyor; Roads Untraveled size karşı yarım ton kaymış gibi geliyorsa, E♭'ü deneyin.

TuneLit'in ölçtükleri: −0,8 ¢, her şarkı bunun yaklaşık 6 ¢ yakınında.

The Hunting Party (2014)

Drop DHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Ana akort: Drop D, konser akordunda (ölçülen −1,4 ¢).

Grubun yüksek sesli, gitar öncülüklü plağı ve ona akort etmek için en tutarlı olanı: Keys to the Kingdom, All for Nothing, Guilty All the Same, Wastelands, Until It's Gone, Mark the Graves, Final Masquerade ve A Line in the Sand'in hepsi Drop D. War ve Tom Morello'nun enstrümantali Drawbar E Standard'da, Rebellion ise System of a Down'dan Daron Malakian ile birlikte Drop C (C G C F A D) akordunda, System of a Down'ın erken albümlerinin akordu. Ses kontrolü on iki parçanın on birinde tablarla uyuşuyor.

On ikincisi Final Masquerade. En pes notaları A♭, E♭ ve C; pes D hiç çalınmıyor, bu yüzden ses kontrolü bir yarım ton yukarı, E♭'e doğru eğiliyor. Bu, kontrolün kör noktası, yeni bir akort değil; her tab Drop D üzerinde uzlaşıyor.

One More Light (2017)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E Standard, konser akordunda (ölçülen +0,4 ¢).

Chester Bennington'ın grupla son albümü, temiz Stratocaster partileri ve Sharp Edges'de bir akustik gitarı olan bir pop plağı; tablar onu düz E Standard'a koyuyor. Ses kontrolü Good Goodbye, Invisible, Heavy ve Halfway Right'ta uyuşuyor.

Üç şarkıya ikinci bir bakmaya değer:

• Nobody Can Save Me, E♭ Standard olarak tablanmış. Ses kontrolü E Standard'a yöneliyor (0.94): plağın pes notaları B, G♯ ve E üzerinde duruyor ve E♭ hiç çalınmıyor. B majörde bir şarkı, açık E♭ telinden kolayca kaçınabilir; bu kontrolün bilinen kör noktası, bu yüzden tab kalıyor. Yarım ton kayık gibi geliyorsa, E Standard'ı deneyin.
• Battle Symphony ters bir durum: gitar tabları E Standard diyor, bas tabı E♭ Standard diyor, ve plağın pes notaları E♭ ve B♭ üzerinde, hiç pes E yok. Kontrol karar veremiyor. E Standard ile başlayın ve yanlış geliyorsa E♭'e inin.
• Talking to Myself ve Sharp Edges kontrolden bir "daha yüksek" (F) alıyor; açık E nadiren çalındığında bu, kontrolün olağan hatası. E Standard'da kalıyorlar.

TuneLit'in ölçtükleri: +0,4 ¢, her şarkı A 440'ın 4 sent içinde.

From Zero (2024)

Drop DHer birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Ana akort (tablardan, ölçülmedi): Drop D.

Emily Armstrong'un vokalde, Colin Brittain'in davullarda yer aldığı geri dönüş albümü. Delson plakta çalıyor ama 2024'te turnelere ara verdi; sahnede Alex Feder gitar çalıyor. Tablar The Emptiness Machine, Cut the Bridge, Over Each Other, Casualty ve IGYEIH'i Drop D'ye koyuyor; Heavy Is the Crown ve Overflow E Standard'da, Shinoda için Songsterr'da B Standard'da bir baritone gitar partisiyle; Two Faced ve Stained ise Hybrid Theory akordu olan Drop C♯'e geri dönüyor. Good Things Go'nun tek tabı E A D G B üzerine bir pes A yazıyor, bu da Drop A'daki bir 7 teline uyuyor; akort etmeden önce plakla karşılaştırın.

From Zero, TuneLit'in kütüphanesinde değil, bu yüzden bunlar konser akordunda tab akortları. TuneLit'in ölçtüğü her Linkin Park albümü A 440'ta duruyor; bu yüzden başlangıç için en güvenli nokta bu.

TuneLit canlı albümleri ölçmez, ama kütüphanedeki özel baskılarda canlı bonus parçalar var: Hybrid Theory özel baskısında Londra'daki Docklands Arena'dan parçalar, Meteora, Minutes to Midnight ve Living Things baskılarında tur kayıtları, The Hunting Party'de ise 2012 Los Angeles konseri. Okumanın emin olduğu yerlerde hepsi A 440 ızgarasına yaklaşık 5 sent içinde oturuyor; yani grup sahnede de normal bir A 440 referansına akort ediyor (ölçüm, canlı bir versiyonun stüdyo yarım tonunu koruyup korumadığını söyleyemez). Linkinpedia, bazı canlı versiyonların başka bir tonda çalındığını not ediyor (Nobody Can Save Me, 2017 tribute konserinde yarım ton aşağı; Roads Untraveled bazı konserlerde yarım ton yukarı). Bu yüzden bir konser videosu için stüdyo akordundan başlayıp dinleyin.

• Yarım ton aşağı inme hareketini bir kez öğrenin. 2007'den önceki Linkin Park şarkılarının çoğu "her şey yarım ton aşağı, sonra 6. teli bir tam ton indir" mantığıyla. Bundan sonra Drop D ve E Standard, akort burgusunun bir ya da iki turu kadar uzakta.
• Düşürülen teli oktava göre kontrol edin. Drop C♯ ya da Drop D akordunda açık 6. tel, açık 4. telin tam bir oktav altında çalmalı. Alt tellerdeki power chord'lar titreyerek çalıyorsa, ilk kontrol edilecek şey bu oktav.
• Tam bir set çalacaksanız ikinci bir gitarı Drop C♯ akordunda tutun. Erken dönem şarkılarla Drop D ya da E Standard şarkılar arasında geçiş, bir Linkin Park setindeki en yaygın akort değişikliği; Delson'ın kendi gitarları da her akort için ayrı ayarlanmıştı.
• Drop B ve B♭ için daha kalın teller kullanın. Don't Stay, Nobody's Listening ve Somewhere I Belong, ince tellerli bir 6 telin olağan aralığının çok altına iniyor.
• Referans A'ya dokunmayın. Dönemin birçok grubunun aksine Linkin Park'ın kayıtları A 440'ta. Bir şarkı yanlış geliyorsa, kontrol edilecek olan referans değil, şekil ya da yarım ton.

Albüm sayfalarındaki her akorda bir etiket eşlik eder:

• Resmî: müzisyen ya da teknisyeni bunu söyledi. Linkin Park için ekipman listeleri ana akortları destekliyor, ama hiçbir röportaj tekil şarkıların akordunu adlandırmıyor; bu yüzden hiçbir şarkı resmî olarak işaretlenmedi.
• Yaygın olarak bildirilen: farklı türden kaynaklar hemfikir: tab'lar, ekipman listeleri ve makaleler. İlk iki albümün Drop C♯'si, 7 telli şarkılar, Don't Stay ve Minutes to Midnight'ın Drop D'si bu kategoride.
• Tab'lara göre: oyuncuların yazdığı topluluk tab'larından, çoğunlukla Songsterr ve Ultimate Guitar. A Thousand Suns'tan itibaren şarkı düzeyindeki akortların çoğu tab'lara dayanıyor.
• Tartışmalı: kaynaklar birbiriyle çelişiyor. Linkin Park için: Somewhere I Belong (B♭ ya da Drop C♯), Nobody's Listening (Drop B ya da Drop C) ve In Pieces (Drop C♯ ya da Drop D; ses kontrolü Drop C♯'den yana).
• TuneLit ölçtü: kaydın kendi ses analizimiz, sapmayı sentle veriyor. Yalnızca sonuç yayımlanıyor; ses kaydı hiçbir zaman saklanmaz ya da paylaşılmaz.

• Hybrid Theory (2000): A 440'ta Drop C♯; Papercut A 443'te. 7 telli B Standard: With You, Runaway. E♭ Standard: A Place for My Head, Forgotten.
• Meteora (2003): A 440'ta Drop C♯. Drop B: Don't Stay, Nobody's Listening (tartışmalı). B♭ Standard: Somewhere I Belong (tartışmalı, A ≈ 442,5). E♭ Standard: Easier to Run.
• Minutes to Midnight (2007): A 440'ta Drop D. Drop C♯: Shadow of the Day, No More Sorrow, In Between, In Pieces.
• A Thousand Suns (2010): A 440'ta Drop D. E Standard: Waiting for the End, The Messenger, Jornada del Muerto. 7 telli B Standard (tab): When They Come for Me.
• Living Things (2012): A 440'ta Drop D. E Standard: I'll Be Gone, Castle of Glass, Roads Untraveled, Tinfoil. Drop C♯: Powerless.
• The Hunting Party (2014): A 440'ta Drop D. E Standard: War, Drawbar. Drop C: Rebellion.
• One More Light (2017): A 440'ta E Standard. E♭ Standard: Nobody Can Save Me.
• From Zero (2024, henüz ölçülmedi): Drop D. E Standard: Heavy Is the Crown, Overflow. Drop C♯: Two Faced, Stained.