Black Sabbath akortları.

Neden bu kadar düşük. Kazadan sonra Iommi, yaralı parmak uçlarının üzerine ev yapımı kılıflar takarak çaldı; bu da sıradan telleri bükmeyi zorlaştırdı. 1960'ların sonunda hafif tel kalınlıkları satışta değildi; bu yüzden 1970–⁠71 dolaylarında hafif gitar setleri çıkana kadar gitarını banjo telleriyle gerdi. Master of Reality'de Children of the Grave, Lord of This World ve Into the Void için üç yarım ton aşağı akort etti. Asıl amacın daha büyük, daha ağır bir ses olduğunu söyledi; gevşek teller aynı zamanda basması ve bükmesi daha kolay. Geezer Butler basını ona uyacak şekilde aşağı indirdi; yani bu kayıtlarda bas ve gitar aynı akordu paylaşıyor.

Sahnede ve kayıtta. İlk iki albüm standart akortta, ama grup sahnede şimdiden daha aşağı akort ediyordu. Müzik tarihçisi Andy Cope (Home of Metal), Master of Reality'den önce oynadıkları her konserin E♭'de olduğunu yazıyor; Guitar Player ise Iommi'nin canlı olarak tam bir ton aşağı indiğini söylüyor. Erken şarkıların canlı kayıtları ve canlı tabları bu yüzden stüdyo versiyonlarından daha aşağıda duruyor. Bu sayfadaki her şey stüdyo kayıtlarıyla ilgili.

Sitenin sahibinin kütüphanesinde her stüdyo albümü birkaç CD baskısıyla bulunuyor; albüm başına 4 ila 11 baskı. Toplam 1.165 parça ölçüldü; 1986'daki ilk Castle Communications CD'lerinden 2009–⁠2011 Sanctuary deluxe baskılarına kadar. Her albüm için TuneLit birincil kaynak olarak en eski CD baskısını alıyor:

• Castle Communications NELCD serisi (1986): Black Sabbath'tan Sabotage'a kadar altı albüm. Bu disklerin her biri bir canlı bonus parça ekliyor; onları dışarıda bıraktık.
• Vertigo (1986–⁠1987): Technical Ecstasy, Never Say Die!, Mob Rules, Born Again, Seventh Star ve The Eternal Idol Alman baskılarından; Heaven and Hell ise 1986 tarihli Japon 32PD-129 baskısından.
• I.R.S. (1989–⁠1995): Headless Cross İngiliz CD'sinden; Tyr, Dehumanizer, Cross Purposes ve Forbidden Hollanda baskılarından.
• Vertigo/Universal (2013): standart albüm olan 13 deluxe baskısının ilk diski; bonus disk dışarıda bırakıldı.

Diğer baskılar çapraz kontrol olarak kullanıldı. Tahmin aracı her şarkının 0:45'ten itibaren 90 saniyesini okuyor ve en güçlü notaları eşit temperamanlı ızgarayla karşılaştırıyor. Bu, kaydın A 440'a göre sapmasını verir; ama bu yalnızca bir yarım ton içinde bilinir. Tellerin hangi yarım tonda olduğu tablardan ve kaynaklardan gelir, TuneLit'in sesten yaptığı yarım ton kontrolüyle doğrulanır; bu kontrol bastaki boş alt teli dinler. Bir şarkı, albümünden 8 sent veya daha fazla farklıysa ve güven iyiyse kendi değerini alır; ±4 sent içindekiler konser akordu sayılır.

I.R.S. albümleri ve 13 için kütüphanedeki her baskı, diğerlerinden bir ya da iki sentten fazla sapmıyor. 1970'lerin albümleri başka bir hikâye: CD'leri 25 yıl boyunca yapıldı ve hepsi aynı hızda çalmıyor:

• Paranoid: 1987 Alman Vertigo CD'si diğerlerinden 5 sent daha tiz çalıyor; diğer dokuz baskı Castle CD ile 2,5 sent içinde uyuşuyor.
• Sabbath Bloody Sabbath: 1989 Japon CD'si, 1996 Japon CD'si ve 1996 Castle yeniden baskısı A National Acrobat, Fluff ve Sabbra Cadabra'yı 13 ila 17 sent daha tiz çalıyor; 1996 olanlar ise başlık şarkısını 11 sent daha pes çalıyor.
• Vol. 4: ABD Warner CD'si ve 1989 ile 1991 Japon CD'leri yaklaşık 4 sent daha pes; Snowblind ve Under the Sun ise 11 ila 13 sent daha aşağıda.
• Sabotage: ABD Warner CD'si Castle CD'sine göre yaklaşık 7 sent pes; 1996 yeniden baskıları yaklaşık 4,5 sent pes.
• Technical Ecstasy: ABD Warner CD'si ve 1989 Japon CD'si ilk yüzü Alman Vertigo CD'sine göre 6 sente kadar daha tiz, ikinci yüzü 8 ila 12 sent daha pes çalıyor; 1996 ve 2009 yeniden baskıları yaklaşık 4 ila 5 sent tiz.
• Never Say Die!: Warner, Japon ve 1996 CD'leri Vertigo'ya göre yaklaşık 4 sent daha pes.

Bu farklardan hiçbiri bir şarkıyı başka bir yarım tona taşımıyor; ama iki dikkatli çalanın iki farklı CD ile birkaç sentlik farkla anlaşmazlığını açıklıyorlar. Eğer sizinki sonraki bir yeniden baskıysa, albüm sayfaları çoğu şarkıda sizi birkaç sent içinde tutuyor; bir şarkı yanlış geliyorsa referansı kulağınızla hafifçe oynatın.

Black Sabbath (1970)

E Standard −25 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 25 sent pes (A ≈ 433,6), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Debüt, standart akorlu bir albüm; bunu Andy Cope ve Guitar Player ikisi de belirtiyor ve her şarkının tabı E Standard'da yazılmış. Şaşırtıcı olan ses yüksekliği: albümün tamamı A 440'ın çeyrek yarım ton altında ve kütüphanedeki dokuz CD baskısının tamamı yaklaşık 3 sent içinde uyuşuyor. Grup albümü 17 Kasım 1969'da Londra'da Regent Sound'da, 12 saatlik tek bir oturumda, canlı setlerini çalarak kaydetti. Evil Woman istisna ve ölçüm bunu gösteriyor: single bir hafta önce Trident Studios'ta kaydedildi; yaklaşık 12 sent pes, yani geri kalanın 13 sent üstünde.

TuneLit ile: albüm için A ≈ 433,6'da E Standard, Evil Woman için A ≈ 436,9.

Paranoid (1970)

E Standard +25 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 25 sent tiz (A ≈ 446,3), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Haziran 1970'te üç günde kaydedildi, hâlâ standart akorda; Invisible Oranges bir zamanlar bunu E Standard'da yapılmış en ağır albüm olarak nitelendirdi. Debüt pesken, Paranoid tiz: War Pigs, Paranoid, Planet Caravan, Iron Man, Electric Funeral ve Rat Salad hepsi A 440'ın 23 ila 31 sent üstünde. Fairies Wear Boots istisna, konser akordunda (+3 sent) ve TuneLit'in Hand of Doom'daki zayıf okuması da aynı yöne işaret ediyor. War Pigs'in sonu stüdyoda hızlandırıldı; bu yüzden son dakikası ölçtüğümüz riff'ten daha yükseğe tırmanıyor.

TuneLit ile: albümün çoğu için A ≈ 446,3'te E Standard; Fairies Wear Boots için düz A 440. Paranoid ya da Iron Man kayda göre biraz pes geliyorsa, referansı yaklaşık A 448'e çıkarın.

Master of Reality (1971)

C♯ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: C♯ Standard konser akordunda (−3,6 sent), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Akortun değiştiği albüm. Iommi üç yarım ton aşağı indi, C♯ F♯ B E G♯ C♯'ye; Children of the Grave, Lord of This World ve Into the Void'da. Sweet Leaf, Embryo ve akustik Orchid'in tabı da aynı akorda yazılmış. Ama albüm tek tip değil: After Forever bir yarım ton daha tiz, D Standard'da (Andy Cope), ve balad Solitude'un tabı E Standard'da yazılmış; TuneLit'in yarım ton kontrolü After Forever için D'yi doğruluyor. Kayıt genel olarak A 440'a yakın; Lord of This World 12 sent pes, Orchid 20 sent pes.

Children of the Grave'in C ya da E♭ Standard'daki, ve Into the Void ya da Sweet Leaf'in E Standard'daki popüler tabları yeniden düzenlemelerdir: notaları çalanın zaten sahip olduğu bir akorda taşıyorlar.

TuneLit ile: albümün çoğu için C♯ Standard, After Forever için D Standard, Solitude için E Standard.

Vol. 4 (1972)

C♯ Standard +19 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: C♯ Standard yaklaşık 19 sent tiz (A ≈ 444,8), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Los Angeles'ta Record Plant'ta kaydedildi ve kataloğun en dağınık albümü. Ağır şarkılar C♯ Standard'da kalıyor: Wheels of Confusion, Supernaut, Snowblind, Cornucopia ve Under the Sun. Ama ses yükseklikleri tek bir değer değil: Snowblind, Supernaut ve Under the Sun 16 ila 24 sent tiz; Cornucopia düşük güvenle yaklaşık 41 sent tiz okunuyor; Wheels of Confusion yaklaşık 8 sent pes okunuyor.

İki şarkı başka bir yarım tonda duruyor. St. Vitus Dance'in tabı D Standard'da yazılmış ve TuneLit'in sesten yaptığı kontrol bunu doğruluyor: D Standard, yaklaşık 32 sent pes (A ≈ 432). Tomorrow's Dream tam olarak aynı ses yüksekliğinde ve aynı pes notalara sahip. En çok görüntülenen tabı C♯ Standard diyor, ama bir Ultimate Guitar tabı D diyor ve ses kontrolü C♯'i eliyor; bu yüzden TuneLit onu da D Standard'da, A ≈ 432'de listeliyor. Piyano baladı Changes'te hiç gitar yok; akustik Laguna Sunrise E Standard'da, 7 sent pes.

TuneLit ile: ağır şarkılar için A ≈ 444,8'de C♯ Standard; Tomorrow's Dream ve St. Vitus Dance için A ≈ 432'de D Standard; Laguna Sunrise ve Changes için E Standard.

Sabbath Bloody Sabbath (1973)

C♯ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: C♯ Standard konser akordunda (−2 sent), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Londra'da Morgan Studios'ta kaydedildi ve C♯ albümlerinin en istikrarlısı: A National Acrobat, Sabbra Cadabra, Killing Yourself to Live, Looking for Today ve Spiral Architect'in hepsi A 440'ın 6 sent içinde; ses kontrolü de her birinde C♯'i doğruluyor. Başlık şarkısı istisna, yaklaşık 24 sent tiz (A ≈ 446). Fluff, Iommi'nin akustik enstrümantali, konser akordunda E Standard'da. Ozzy Osbourne'un bir sentezleyicide yazdığı Who Are You?, 23 sent pes.

TuneLit ile: A 440'ta C♯ Standard, başlık şarkısı A ≈ 446'da; Fluff için E Standard.

Sabotage (1975)

C♯ Standard −6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: C♯ Standard yaklaşık 6 sent pes (A ≈ 438,6), Castle CD'sinde 1986'da ölçüldü.

Ağır şarkılar yine C♯ Standard'da ve kayıt iki gruba ayrılıyor: Hole in the Sky ve Symptom of the Universe 19 ila 20 sent pes (A ≈ 435), Megalomania ve The Writ yaklaşık 2 ila 6 sent pes. Hafif parçaların tabı E Standard'da: akustik gösteri parçası Don't Start (Too Late), 34 sent pes; The Thrill of It All, konser akordunda; koro parçası Supertzar; ve single Am I Going Insane (Radio), 11 sent tiz. Don't Start (Too Late) doğrudan Symptom of the Universe'e geçiyor; bu yüzden iki parçayı tek parça olarak çalmak için iki gitar ya da E'den C♯'e hızlı bir yeniden akort gerekir.

TuneLit ile: Hole in the Sky ve Symptom of the Universe için A ≈ 435'te C♯ Standard, geri kalanı için A ≈ 438,6; dört hafif şarkı için E Standard.

Technical Ecstasy (1976)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E Standard konser akordunda, Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Miami'de Criteria'da kaydedildi ve yeniden standart akorda: her şarkının tabı E Standard'da. Bunu doğrulayan bir röportaj ya da tab kitabı yok, ama TuneLit'in ses kontrolü sekiz şarkının beşinde uyuşuyor, diğerleri için de aleyhte bir şey bulmuyor. Kayıt, birkaç sapmayla A 440'ta: You Won't Change Me ve Gypsy 12 ila 14 sent pes, Rock 'n' Roll Doctor 11 sent tiz. Bill Ward'ın söylediği balad It's Alright konser akordunda.

Bu, CD baskılarının en çok ayrıştığı albüm de: yukarıda "CD'nin önemli olduğu durumlar" bölümüne bakın.

TuneLit ile: A 440'ta E Standard; üç sapma kendi düğmelerinde.

Never Say Die! (1978)

E Standard −10 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E Standard yaklaşık 10 sent pes (A ≈ 437,5), Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Ozzy Osbourne ile 35 yıl boyunca yapılan son stüdyo albümü; Toronto'da kaydedildi ve baştan sona E Standard'da. Junior's Eyes ve caz havalı enstrümantal Air Dance konser akordunda; Bill Ward'ın söylediği Swinging the Chain 8 sent tiz. Korno enstrümantali Breakout istikrarlı bir okuma vermedi.

TuneLit ile: E Standard A ≈ 437,5'te; Junior's Eyes ve Air Dance için A 440.

Heaven and Hell (1980)

E♭ Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 5 sent tiz (A ≈ 441,3), 1986 Japon Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Ronnie James Dio vokalde olunca Iommi, Guitar Player'ın deyişiyle yalnızca yarım ton aşağı akort etmeye geri döndü ve E♭ Standard grubun kariyerinin geri kalanı için akordu oldu. Her şarkının tabı orada yazılmış ve ses kontrolü sekizin yedisinde uyuşuyor. Kayıt konser akordunda yakın; Lady Evil 19 sent tiz (A ≈ 444,8), Heaven and Hell 11 sent tiz. Kütüphanedeki sekiz CD baskısının hepsi 2,5 sent içinde uyuşuyor.

TuneLit ile: E♭ Standard A ≈ 441,3'te; Lady Evil kendi düğmesinde.

Mob Rules (1981)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (+3,7 sent), Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Vinny Appice'in davulda olduğu ikinci Dio albümü E♭ Standard'da kalıyor. Country Girl 14 sent tiz (A ≈ 443,5); kısa enstrümantal E5150 hariç her şey A 440'ın 9 sent içinde.

TuneLit ile: E♭ Standard A 440'ta, Country Girl A ≈ 443,5'te.

Born Again (1983)

D Standard +4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: D Standard yaklaşık 4 sent tiz (A ≈ 441), Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Ian Gillan'ın olduğu tek albümün tabı tam bir ton aşağıda yazılmış, Dio kayıtlarından daha aşağıda; ses kontrolü Trashed, Digital Bitch, Born Again, Hot Line ve Keep It Warm'da D'yi doğruluyor. Tablarda iki şarkı farklı. Zero the Hero iki ayrı tabda E♭ Standard'da yazılmış ve ses kontrolü E♭'yi doğruluyor. Disturbing the Priest'in tek tabı var, E Standard perdesinde Drop D'de; kontrol düşük bir D duyuyor ama Drop D ile D Standard'ı ayıramıyor. Hot Line ve Keep It Warm 14 sent tiz. Albümün donuk sesi ünlü, ama perdesi sabit: beş CD baskısı yaklaşık 3 sent içinde uyuşuyor.

TuneLit ile: A ≈ 441'de D Standard; Zero the Hero için E♭ Standard; Disturbing the Priest için Drop D.

Seventh Star (1986)

E♭ Standard −42 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 42 sent pes (A ≈ 429,4), iki nota arasında, Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Bir Iommi solo albümü olarak planlandı ve "Black Sabbath featuring Tony Iommi" adıyla çıktı; Glenn Hughes söylüyor. Kataloğun akort açısından en zor albümü. Albümün tamamı A 440 ızgarasının yaklaşık 42 sent altında, D ile E♭'nin neredeyse tam ortasında; kütüphanedeki beş CD baskısının hepsinde. Tablar aynı çizgiye göre bölünüyor: In for the Kill, No Stranger to Love, Turn to Stone, Danger Zone ve Angry Heart'ın tabı D Standard'da; başlık şarkısı ve Heart Like a Wheel E♭'da; In Memory...'nin tabı E'de.

TuneLit'in ses kontrolü D olarak tablanmış her şarkıda D'yi eliyor ve gitarlı sekiz şarkının hepsinde E♭'yi doğruluyor. E♭ ayrıca basın en sık notalarını açık teller hâline getiriyor; D'de ise ilk perdede olurlardı. Bu yüzden albüm A ≈ 429'da E♭ Standard olarak listeleniyor. Sayfalar yine de öbür okuma için aynı referansta D Standard'ı sunuyor, çünkü tek başına ölçüm bunu çözemez. In for the Kill bir 12 sent daha aşağıda, A ≈ 426.

TuneLit ile: A ≈ 429'da E♭ Standard, ya da kulağınız tercih ediyorsa aynı referansta D Standard. İki düğme de albüm sayfasında.

The Eternal Idol (1987)

E♭ Standard +8 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 8 sent tiz (A ≈ 441,9), Alman Vertigo CD'sinde ölçüldü.

Tony Martin ile ilk albüm; Montserrat'ta Ray Gillen ile başlanıp Londra'da bitirildi. Baştan sona E♭ Standard ve ses kontrolü doğruluyor. Kısa akustik parça Scarlet Pimpernel istisna: tabları anlaşmıyor (Songsterr'da C♯ Standard, Ultimate Guitar'da E Standard) ve ses kontrolü C♯'i doğruluyor. Parça 8 sent pes; albümün 16 sent altında.

TuneLit ile: E♭ Standard A ≈ 441,9'da, Scarlet Pimpernel için C♯ Standard.

Headless Cross (1989)

E♭ Standard +11 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 11 sent tiz (A ≈ 442,7), İngiliz I.R.S. CD'sinde ölçüldü.

Yine E♭ Standard, davulda Cozy Powell ile; albüm kataloğun en tuhaf şarkısını barındırıyor. Brian May'in konuk solosuyla When Death Calls yaklaşık 44 sent pes (A ≈ 429), albümün geri kalanının 55 sent altında. Altı CD baskısının hepsi aynı okuyor ve ses kontrolü düşük E♭'yi o pes perdede duyuyor, bir yarım ton yukarıda değil. Call of the Wild konser akordunda.

TuneLit ile: E♭ Standard A ≈ 442,7'de, When Death Calls için A ≈ 429.

Tyr (1990)

E♭ Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441,5), Hollanda I.R.S. CD'sinde ölçüldü.

Kuzey mitolojisi temalı albüm E♭ Standard'da; her şarkı A 441,5'in 8 sent içinde. Balad Feels Good to Me'nin tabı E Standard'da yazılmış, tek şarkı bu; ses kontrolü E♭'ye eğiliyor, ama orada bas gitarların altına iniyor, bu da kontrolün varsayımını bozuyor. Bu yüzden tab geçerli kalıyor.

TuneLit ile: E♭ Standard A ≈ 441,5'te; Feels Good to Me için E Standard, ya da akorlar yarım ton kaymış gibi geliyorsa E♭.

Dehumanizer (1992)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard konser akordunda (+1,6 sent), Hollanda I.R.S. CD'sinde ölçüldü.

Ronnie James Dio'nun dönüşü, Galler'de Rockfield'da kaydedildi; kataloğun en dengeli albümü: her şarkı A 440'ın 6 sent içinde. Too Late'in ana tabı E Standard'da, ama ikinci bir tab E♭'da; ses kontrolü albümün geri kalanı gibi E♭'yi duyuyor.

TuneLit ile: her şarkı için A 440'ta E♭ Standard.

Cross Purposes (1994)

E♭ Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: E♭ Standard yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441,6), Hollanda I.R.S. CD'sinde ölçüldü.

Tony Martin tekrar vokalde iken E♭ Standard. Evil Eye'ın tek tabı var, E Standard'da; ses kontrolü E♭'ye eğiliyor, ama hiçbir kaynak bunu adlandırmıyor, bu yüzden tab geçerli. İkisini de deneyin.

TuneLit ile: E♭ Standard A ≈ 441,6'da.

Forbidden (1995)

E♭ StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Ana akort: Konser akordunda E♭ Standard (+3,5 sent), Hollanda I.R.S. CD'sinde ölçüldü.

Şarkıların çoğunun tabları E♭ Standard olarak yazılmış. Başlık parçasının tek tabı C Standard'da, yani iki tam ton aşağıda; ses kontrolü de C'yi doğruluyor. The Illusion of Power ve Shaking Off the Chains 7 ila 8 ¢ pes.

TuneLit ile: A 440'ta E♭ Standard, Forbidden için C Standard.

13 (2013)

E♭ Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Ana akort: E♭ Standard, yaklaşık 6 ¢ tiz (A ≈ 441,4), 2013 deluxe CD'nin ilk diskinde ölçüldü.

Ozzy Osbourne ve Geezer Butler'ın yer aldığı, Rick Rubin'in yapımcılığıyla çıkan birleşme albümü E♭ Standard'a geri döndü; erken 1970'lerdeki C♯'e değil. Alman Bonedo sitesinin atölyesi God Is Dead?'in yarım ton aşağı akort gerektirdiğini söylüyor ve her şarkı orada tablarda yazılmış. God Is Dead?'in kendisi konser akordunda. Zeitgeist, davullarla çalınan akustik parça; eleştirmenler onu Planet Caravan'a benzetti. 24 ¢ tiz (A ≈ 446,2), diğerlerinin çeyrek yarım ton üstünde. ABD ve Japon baskıları tam olarak aynı ölçülüyor.

TuneLit ile: E♭ Standard, A ≈ 441,4'te; Zeitgeist, A ≈ 446,2'de.

Ölçüm birkaç sent içinde güvenilirdir, ama bazı şarkılar, ancak kayda karşı çalınan bir gitarla yanıtlanabilecek bir soru bırakıyor:

• Seventh Star, tüm albüm: E♭ ya da D, A ≈ 429. Ses kontrolü E♭'yi tercih ediyor.
• Hand of Doom (Paranoid): zayıf okuması konser akordunun yakınında, albümün +25 sent değerinde değil.
• Wheels of Confusion ve Cornucopia (Vol. 4): düşük güvenli okumalar, albüm değerinin 27 sent altında ve 22 sent üstünde.
• Feels Good to Me (Tyr) ve Evil Eye (Cross Purposes): tablarda E Standard olarak yazılmış, ama ses kontrolü E♭'ye yöneliyor.
• Disturbing the Priest (Born Again): Drop D ya da D Standard.

• Tüm grubu akort edin. Butler, basını Iommi ile birlikte aşağı akort etti. Standart akortlu bir bas, C♯ kaydının düşük notalarına ulaşamaz; bu yüzden bası da aynı miktarda aşağı akort edin.
• Tel gerginliğine dikkat edin. Üç yarım ton aşağı büyük bir düşüş. Iommi, sakatlığı yüzünden çok ince teller kullandı; ama çoğu çalan C♯ Standard için daha kalın bir set ister, böylece alt teller titremez. Değişiklikten sonra intonasyonu kontrol edin.
• Alışılmadık albümlerde referans A'yı kullanın. İlk albüm (A ≈ 433,6), Paranoid (A ≈ 446,3) ve Seventh Star (A ≈ 429,4) için Akort et düğmeleri referansı sizin yerinize ayarlar. Çeyrek yarım ton, kayda karşı power chord'ların ekşi çalınması için fazlasıyla yeter.
• Akustik parçalara dikkat edin. Orchid, Laguna Sunrise, Fluff, Don't Start (Too Late) ve Scarlet Pimpernel, çevrelerindeki elektro şarkılardan genellikle farklı bir akort kullanır. Başlamadan önce her albüm sayfasını kontrol edin.
• Canlı kayıtlar daha pestir. Erken şarkıların canlı kayıtları ve canlı tabları genellikle stüdyo kayıtlarının yarım ya da tam ton altında olur. TuneLit'in düğmeleri stüdyo CD'lerini izler.