Deep Purple akortları.

Ritchie Blackmore klasik Deep Purple sesini standart akorttaki bir Stratocaster üzerine kurdu. Çaldığı albümlerin tabları gitarını E Standard'a koyuyor; son kısımda bir Drop D şarkısı ve ilk albümde bir tuhaflık var (aşağıda And the Address). Kayıt da aynı şeyi söylüyor: TuneLit'in sesten yaptığı kontrol, en alt boş teli dinleyerek, neredeyse her şarkıda E'yi doğruluyor ve asla bir yarım ton aşağısını göstermiyor. 1980'ler ve 1990'lardaki yeniden birleşme albümleri de buna dahil.

Ünlü riffler, akordun ellerden daha az önemli olduğunu gösteriyor. Smoke on the Water, paralel dördüllerde, aynı anda iki tel çalınan bir G minör blues çizgisi; Blackmore onu genellikle mızrap yerine parmaklarıyla çalar. Highway Star ana riffi için tek bir G'yi çekiçler. Burn de G üzerinde; alt E hiç açık çalınmaz. Space Truckin' ise tersine, açık E, A ve D tellerine ağır basar; bu da akordunuzu kontrol etmek için en iyi şarkılardan biri yapar.

1975'te Come Taste the Band için Blackmore'un yerine geçen Tommy Bolin E Standard'da kaldı; bu albümün her tabı bunu doğruluyor. 1994'ten 2022'ye kadar grupta olan Steve Morse, kendi kurulumunu grubun web sitesinde anlattı: ana gitarlarında standart akort ve Drop D'de tutulan ayrı bir gitar. Halefi Simon McBride, =1 ve Splat!'in her tabında E Standard'da.

TuneLit'te E Standard'ı seçin ya da bir albüm sayfasındaki Akort et düğmesine basın. Bas da standart akorttadır, bu yüzden bas çalan biri aşağıdaki Drop D şarkıları dışında özel bir ayara ihtiyaç duymaz.

Birkaç şarkı 6. teli bir tam ton indiriyor, E'den D'ye; böylece alt üç tel tek parmakla bir power chord oluşturuyor:

• The Battle Rages On (1993), başlık parçası ve Blackmore'un grupla yaptığı son büyük riff. En çok görüntülenen tabda gitar ve bas Drop D'de, ve kayıtta alt D en çok çalınan nota açık farkla. TuneLit'in sesten yaptığı kontrol bunu doğruluyor.
• Wrong Man (Rapture of the Deep, 2005), Weirdistan, Out of Hand ve Vincent Price (Now What?!, 2013); dördü de Steve Morse dönemine ait ve bu, onun Drop D gitarına uyuyor. Ses kaydından yapılan kontrol dördünde de D'yi doğruluyor, ama her biri tek bir taba dayanıyor, bu yüzden bunları kesin değil, büyük olasılıkla doğru olarak görün. Weirdistan'da düşük D neredeyse hiç duyulmuyor.
• Show Me (=1, 2024), McBride'ın ilk albümünün açılış şarkısı, yine tek bir tabdan.

E Standard'dan geçmek için 6. teli, boş notası 4. telin bir oktav altındakiyle eşleşene kadar gevşetin. Diğer tüm teller olduğu yerde kalır.

Silver Tongue (Bananas, 2003) bir adım daha ileri gider: tek tabı Morse'un gitarını D Standard'a alıyor; her tel bir tam ton aşağıda, D G C F A D, bas da aşağı akortlu. CD'de düşük D, TuneLit'in duyduğu bas notalarının yaklaşık yarısını oluşturuyor ve ses kaydından yapılan kontrol D'yi doğruluyor; bu yüzden albüm sayfası onu öyle listeliyor.

Analog bantta kaydedilen bir kayıt, kaydedildiği sırada ve mastering için çalındığı sırada bant tam aynı hızda dönmüşse yalnızca A 440'tadır. Küçük bir fark her şeyi birlikte kaydırır: gitar, org, ses ve bas. Gitar, bas ve Hammond org stüdyoda birlikte akort edildi; bu yüzden biraz hızlı ya da yavaş çalışan bir makine tüm kaydı bir kerede kaydırdı. Bu durum Deep Purple'ın 1960'ların sonu ve 1970'lerin başındaki kayıtlarında açıkça görülür.

Birkaç sayıyı akılda tutun. Bir sent, bir yarım tonun yüzde biridir. Yaklaşık 5 sent duyulması zordur; 10 ila 15 sent uzun akorları kayda karşı vuruntu yaptırır; 20 sent veya daha fazlası açıkça akortsuz duyulur. 440 Hz civarında bir hertz yaklaşık 4 sent eder, bu yüzden Burn'ün 21 sent tiz olması A ≈ 445 akorduna eşittir.

Akort et düğmeleri tüm bunları hesaba katar: ölçülen sapmayı taşırlar (Burn için “E Standard +21 ¢”) ya da daha büyük olanlar için bir referans A (“E Standard · A 426”). Çaldığınız şarkı için düğmeye basın, ona göre akort edin; gitarınız yalnızca akorda değil, kayda uyar.

1968 ve 1969: Mark I. İlk kadro, Rod Evans vokalde ve Nick Simper basta, bir yıl içinde üç albüm çıkardı; org öncülüğünde ve cover'larla dolu. Blackmore baştan sona E Standard'da, ama bu kayıtlar kataloğun en dengesizleri. Aynı albümdeki şarkılar 15 ya da 20 sent farklı olabilir; ilk albümün ilk şarkısı And the Address, CD'de yaklaşık 55 sent pes.

1969 ila 1973: Mark II. Ian Gillan ve Roger Glover ile Deep Purple sert rock grubu oldu: In Rock, Fireball, Machine Head ve Who Do We Think We Are. Hâlâ E Standard, hâlâ analog bant ve hâlâ bir ses yüksekliği dağılımı var, ama daha küçük: In Rock ve Who Do We Think We Are konser akordunda duruyor; Fireball ve Machine Head yaklaşık 6 sent tiz, birkaç şarkı 20 sente kadar yukarı kayıyor.

1973 ila 1976: Mark III ve IV. David Coverdale ve Glenn Hughes, Burn ve Stormbringer için katıldı; Come Taste the Band için Tommy Bolin, Blackmore'un yerine geçti. Burn, tüm albümlerin en tizi: baştan sona yaklaşık 21 sent tiz. Stormbringer yaklaşık 5 sent pes, Come Taste the Band ise konser akordunun çok yakınında; üç şarkısı bu akordun 12 ila 15 sent dışında.

1984 ila 1993: yeniden birleşme. Klasik kadro Perfect Strangers ve The House of Blue Light için geri döndü; Joe Lynn Turner Slaves and Masters'ta vokaldeydi; Gillan The Battle Rages On için döndü. Blackmore E Standard'da kaldı, son albümünün başlık parçası ise Drop D'de. Kayıtlar artık daha sabit: konser akordunun 9 sent içinde, The House of Blue Light biraz pes, Slaves and Masters biraz tiz. Joe Satriani, Blackmore 1993'te ayrıldıktan sonra konserlerde çaldı ama grupla hiç stüdyo albümü yapmadı.

1994 ila 2022: Steve Morse. Purpendicular'dan itibaren her albüm konser akordunun 2 sent içinde, her şarkı 6 sent içinde: eski sürüklenme gitti. Morse E Standard'da çalar, arada bir Drop D gitarını çıkarır. Don Airey, 2003'te Bananas için Jon Lord'un yerine klavyede geçti.

2022'den beri: Simon McBride. İki albüm, =1 ve Splat!, tablarda ikisi de E Standard, bir Drop D şarkısı var. İkisi de henüz kitaplıkta yok, bu yüzden ikisi de konser akordunda listeleniyor.

Shades of Deep Purple (1968)

E Standard −13 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Pye Studios'ta Londra'da üç günde kaydedildi; sekiz şarkının dördü cover: Hush, Help!, Hey Joe ve I'm So Glad. Baştan sona E Standard. 1989 EMI CD'si, TuneLit'in grup için ölçtüğü en dengesiz kayıt. Hush, Mandrake Root ve Help! konser akordunda. One More Rainy Day, Prelude: Happiness / I'm So Glad ve Hey Joe 9 ila 14 sent pes, bu da albüm değeri olan −13 ¢ oluyor. Love Help Me yaklaşık 30 sent pes (A ≈ 432).

Açılış enstrümantali And the Address en tuhafı: E Standard'ın yaklaşık 55 sent altında, E ile E♭ arasında tam ortada. Tek tabı E♭ Standard olarak yazılmış ve bu bir çelişki değil: E Standard'da çalan ve A ≈ 426'ya indirilmiş bir gitar ile 45 sent yukarı akortlu E♭ Standard'daki bir gitar tam olarak aynı notaları çalar. TuneLit'in ses kaydından yaptığı kontrol, en düşük telin orada durduğunu doğruluyor. Akort et düğmesi ayarı E Standard, A 426 olarak veriyor.

The Book of Taliesyn (1968)

E Standard +5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

E Standard, Neil Diamond'ın Kentucky Woman, Beatles'ın We Can Work It Out ve Ike & Tina Turner'ın River Deep, Mountain High parçalarıyla; grubun kendi parçaları arasında enstrümantal Wring That Neck da var. 1989 EMI CD'si yaklaşık 5 sent tiz (A ≈ 441,4). Shield yaklaşık 20 sent tiz okunuyor, yaylı çalgılar için Jon Lord düzenlemesi olan Anthem ise konser akordunda. İkisinin de kendi Akort et düğmesi var.

Deep Purple (1969)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Mark I'ın son albümü; Donovan'ın parçası Lalena ve on iki dakikalık April. E Standard. 1989 EMI CD'sinde ikinci yüz ve Lalena konser akordunda, Chasing Shadows, Blind ve Fault Line / The Painter ise 13 ila 18 sent pes.

Deep Purple in Rock (1970)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

İlk Mark II albümü: Speed King, Bloodsucker, Child in Time, Flight of the Rat, Into the Fire, Living Wreck ve Hard Lovin' Man; hepsi E Standard. TuneLit, EMI'nin CD'sini konser akordunda ölçtü (+0,3 ¢). Üç şarkı yaklaşık on sent sapıyor: Bloodsucker ve Living Wreck tiz, Into the Fire pes; her birinin kendi Akort et düğmesi var. On dakikalık ana parça Child in Time tam A 440'ta: kıtaları 6. tel ve 4. telde oktavlarla ilerliyor, A'dan G üzerinden F'ye doğru iniyor; bu yüzden bu iki teli dikkatle akort edin.

Fireball (1971)

E Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

E Standard. Liste orijinal Avrupa albümünü izliyor; Demon's Eye 3. parça olarak yer alıyor, Amerikan kopyalarında onun yerine tek parça Strange Kind of Woman vardı. EMI CD'si yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441,4). Şarkılar −2 sentten (Demon's Eye) +12'ye (The Mule) kadar dağılıyor, ama hiçbiri kendi değerini gerektirecek kadar uzakta değil; bu yüzden her Akort et düğmesi albümün +6 ¢ değerini taşıyor.

Machine Head (1972)

E Standard +6 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Aralık 1971'de Montreux'da, Rolling Stones Mobile Studio ile kaydedildi; bandın orada çalmayı planladığı kumarhanede çıkan yangından sonra: Smoke on the Water'ın anlattığı hikâye. E Standard. EMI CD'si bütün olarak yaklaşık 6 sent tiz (A ≈ 441,6), ama bu, şarkı şarkı akort edilecek bir albüm. Highway Star konser akordunun yakınında; Pictures of Home ve Smoke on the Water 6 ila 8 sent tiz; Lazy yaklaşık 14 sent tiz (Güven: Düşük, bu yüzden albümün değerini koruyor); Maybe I'm a Leo ve Space Truckin' 19 ila 20 sent tiz. Her birinin kendi Akort et düğmesi var.

Smoke on the Water için albümün +6 ¢ değeri yeterince yakın. Açık tellere dayanan Space Truckin' için +20 ¢ ayarı kullanmaya değer: A 440'a akortlu bir gitarla açık E ve A kayda karşı belirgin şekilde vuruntu yapar.

Who Do We Think We Are (1973)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 7 şarkı

Roma ve Frankfurt'ta 1972'de aynı mobil stüdyoyla kaydedildi. E Standard; 1987 EMI CD'si konser akordunda (+0,5 ¢). Woman from Tokyo tam A 440'ta; yalnızca Rat Bat Blue yaklaşık 11 sent tiz.

Burn (1974)

E Standard +21 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Mark III'ün ilk albümü, Kasım 1973'te Montreux'da kaydedildi. E Standard; kataloğun en tiz kaydı: TuneLit CD'yi yaklaşık 21 sent tiz (A ≈ 445,2) ölçtü ve sekiz şarkının her biri bunu doğruluyor, +16 ila +23 sent arasında. Bu, bu grup için tek başına en net bulgu. A 440'a akortlu bir gitar başlık riffinin yanında, Mistreated'ın uzun bükümlerinde ve You Fool No One'da belirgin şekilde pes kulağa gelir. Akort et düğmelerinin hepsi +21 ¢ taşıyor.

Ölçülen CD, Avustralya EMI orta fiyatlı baskısı (CDMID 166161); kitaplıktaki tek baskı. Tüm albüm birlikte kayıyor; bu, tek tek şarkılardan çok ana kayda işaret ediyor. Ama her baskının ve orijinal LP'nin bu kadar hızlı çalıp çalmadığını yalnızca ikinci bir kopya gösterebilir.

Stormbringer (1974)

E Standard −5 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

E Standard. EMI CD'si yaklaşık 5 sent pes (A ≈ 438,7), çoğu çalan için konser akordunun yeterince yakını. Lady Double Dealer istisna: yaklaşık 23 sent pes (A ≈ 434,2), kendi Akort et düğmesi var. Albümü kapatan akustik balad Soldier of Fortune albümle birlikte duruyor.

Come Taste the Band (1975)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Tommy Bolin'in grupla tek albümü, E Standard. 1990 EMI CD'si bütün olarak +4 sent okuyor; TuneLit bunu konser akordu olarak kaydediyor. Ama üç şarkı ayrılıyor: Gettin' Tighter (+13 ¢) ve Drifter (+12 ¢) tiz, Lady Luck (−15 ¢) pes.

Perfect Strangers (1984)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 8 şarkı

Vermont'ta 1984 yazında kaydedilen yeniden birleşme albümü. E Standard; orijinal Polydor CD'sinde konser akordunda (+2 ¢). Knocking at Your Back Door ve başlık parçası tam A 440'ta; Mean Streak yaklaşık 7 sent pes okunuyor. İlk CD ayrıca Not Responsible adlı ek bir parçayı taşıyor; bu parça kasette de vardı. Albüm sayfası sekiz şarkılık LP'yi izliyor.

The House of Blue Light (1987)

E Standard −9 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

E Standard. Orijinal Polydor CD'si yaklaşık 9 sent pes (A ≈ 437,8) ve bu kez her şarkı konser akordunun altında, −4 ila −17 sent arasında; en düşük The Spanish Archer. 9 sent çoğu kulağın fark ettiği sınırın kenarında; Akort et düğmeleri −9 ¢ taşıyor.

Slaves and Masters (1990)

E Standard +7 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 9 şarkı

Joe Lynn Turner'ın vokal olarak tek albümü. E Standard. Kitaplıktaki tek baskı olan sonraki RCA basımından ölçüldü: yaklaşık 7 sent tiz (A ≈ 441,9), şarkılar +2 ila +11 sent arası.

The Battle Rages On... (1993)

E Standard +4 ¢Her birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

Blackmore'un gruptaki son albümü. E Standard, yalnızca başlık parçası Drop D'de. RCA CD'si yaklaşık 4 sent tiz (A ≈ 441); Ramshackle Man yaklaşık 6 sent pes ve kendi Akort et düğmesi var.

Purpendicular (1996)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Steve Morse'un ilk albümü; Sometimes I Feel Like Screaming ve Vavoom: Ted the Mechanic ile. Baştan sona E Standard, konser akordunda (−1,4 ¢), her şarkı 6 sent içinde.

Abandon (1998)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

E Standard, konser akordunda (−0,3 ¢). Bludsucker, In Rock'taki Bloodsucker'ın yeni kaydı; 1970 orijinali yaklaşık 11 sent tizken bu kayıt konser akordunda.

Bananas (2003)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Don Airey ile ilk albüm. E Standard, konser akordunda; yukarıda anlatıldığı gibi Silver Tongue D Standard'da.

Rapture of the Deep (2005)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 10 şarkı

E Standard, konser akordunda (−0,2 ¢); Wrong Man Drop D'de.

Now What?! (2013)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 11 şarkı

Yapımcı Bob Ezrin ile ilk albüm, Nashville'de kaydedildi. E Standard, konser akordunda (−1,7 ¢); Weirdistan, Out of Hand ve Vincent Price Drop D'de. Ölçülen CD, CD + DVD baskısından; bonus parçası It'll Be Me listelenmiyor.

Infinite (2017), Whoosh! (2020) ve Turning to Crime (2021)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 12 şarkı

Kitaplıkta olmadığı için ölçülmedi; ayarlar, tabların A 440'taki akortları. Bu üç albümdeki yeni şarkılar için bulunan her tab E Standard'da; buna Infinite'taki Time for Bedlam, The Surprising ve Birds of Prey, Whoosh!'taki Throw My Bones ve Nothing at All ile Morse'un gruptaki son albümü olan cover albümü Turning to Crime dahil. Whoosh!, albümün E Standard'ında listelenen And the Address'in yeni bir kaydıyla bitiyor; bu adda tek tab E♭'de ve hangi versiyonu izlediğini söylemiyor.

=1 (2024) ve Splat! (2026)

E StandardHer birinde Akort et düğmesi olan 13 şarkı

Simon McBride'ın ilk iki albümü de ölçülmedi. Tablar ikisini de E Standard'a koyuyor, Show Me Drop D'de. Keith Urban, Splat!'in Diablo parçasında gitar çalıyor.

TuneLit'in kayıt analizi her şarkının 90 saniyesini okur ve müziğin A 440 ızgarasından ne kadar uzakta durduğunu hesaplar. Bu sapmayı yalnızca bir yarım ton içinde bilir; bu yüzden yarım tonun kendisi (E, E♭ ya da F değil) tablardan gelir ve sesten yapılan ikinci bir testle, en düşük açık teli dinleyen bir kontrolle doğrulanır.

Konser akordundan 4 sent içindeki sapmalar konser akordu olarak saklanır: TuneLit'in ölçümü bu kadar hassas ve hiçbir kulak bunları kaçırmaz.

Örüntü açık. 1968'den 1975'e kadarki kayıtlar albüm ve şarkı bazında kayıyor; ilk albümler konser akordundaki şarkıları, 10 ila 30 sent uzakta olanlarla karıştırıyor; Machine Head 19 sentten fazla yayılıyor; Burn baştan sona 21 sent tiz. 1980'lerin kayıtları daha sabit ama yine birkaç sent uzakta: The House of Blue Light pes, Slaves and Masters tiz. Purpendicular'dan, yani 1996'dan itibaren her albüm ve her şarkı A 440'a birkaç sent içinde. Erken sapmaları tek tek açıklayan bir kaynak yok; o dönem kayıtları için en olası açıklama, biraz hızlı ya da yavaş çalışan bir bant makinesi.

Ses kaydından yapılan yarım ton kontrolü, listelenen akorla 170 şarkının 141'inde uyuşuyor ve hiçbir zaman bir yarım ton aşağıyı göstermiyor. Yukarıyı gösterdiği yerde nedeni bilinen bir durum var: Smoke on the Water, Highway Star, Lazy ve birkaç başkası açık düşük E'yi hiç çalmaz; o zaman kontrol genelde bir yarım ton yukarıyı, F'yi gösterir. Hiçbir tab ya da kaynak F'yi söylemiyor ve bu şarkılar E Standard'da kalır. Drop D ve D Standard şarkıların tamamı en düşük tel olarak D ile uyuşuyor.

Albüm sayfalarındaki her akort bir durum etiketi taşır. Çoğu TuneLit ölçtü okur, çünkü sapma CD'nin kendi analizimizden geliyor. Akort adı yine de diğer kanıt türlerine dayanıyor:

• Resmî: bir grup üyesi bunu söyledi. Steve Morse'un kurulumunu anlatışı (standart akort, artı Drop D'de bir gitar), Morse dönemi albümleri için grubun kendi sözü.
• Tablara göre: transkripsiyonlar, çoğunlukla Songsterr. Blackmore'un, Bolin'in ve McBride'ın albümleri buna dayanıyor: hiçbir röportaj “E Standard” ifadesini açıkça söylemiyor, ama her tab ve ses kaydından yapılan kontrol uyuşuyor. Drop D ve D Standard şarkılar tek tablara dayanıyor; notlarının bunu söylemesinin nedeni de bu.
• TuneLit ölçtü: bir CD'nin analizimiz sapmayı sent olarak veriyor. Yalnızca sayılar yayımlanır; ses hiçbir zaman saklanmaz ya da paylaşılmaz.

Infinite, Whoosh!, Turning to Crime, =1 ve Splat! henüz ölçülmedi: ayarları, A 440'taki tabların akortları.

• Yalnızca akordu değil, şarkıyı izleyin. Burn, Machine Head ve Mark I albümlerinde sapma, sesi başka her ayardan çok değiştirir. Şarkının kendi Akort et düğmesine basın.
• Açık tellerle kontrol edin. Space Truckin' açık E, A ve D tellerine dayanır, Speed King de açık E power chord'una dönüp durur: eşleşip eşleşmediğinizi duymanın en iyi yerleri. Smoke on the Water ve Burn açık düşük E'ye hiç dokunmaz; bu yüzden bunları uzun tutulan bir akorla kontrol edin.
• Drop D yalnızca şarkı istediğinde. Yalnızca 6. tel değişir, bir tam ton; bir sonraki şarkı için geri alın.
• Canlı versiyonlar başka bir konu. Ölçümler stüdyo CD'lerini anlatır; başka yıllardaki canlı kayıtlar her yerde olabilir. Songsterr, ana E Standard tablarının yanında Smoke on the Water, Burn ve Perfect Strangers'ın E♭ versiyonlarını da taşıyor: stüdyo kayıtları E'de.
• Bu sizin akordunuz değil mi? TuneLit'in Şarkıyla çal özelliği, bir kaydı gitarınızın zaten olduğu akorda taşıyabilir.

Bir şarkı hâlâ biraz yanlış geliyorsa, referansı bir hertz kadar oynatın; 440 Hz civarında bir hertz yaklaşık 4 sent eder.

• Varsayılan, her albüm: E Standard (E A D G B E), bas E A D G.
• Drop D şarkıları: The Battle Rages On; Wrong Man; Weirdistan, Out of Hand, Vincent Price; Show Me.
• D Standard: Silver Tongue (Bananas).
• Shades of Deep Purple (1968): E Standard −13 ¢; Hush, Mandrake Root, Help! A 440'ta; Love Help Me −30 ¢; And the Address A 426'da.
• The Book of Taliesyn (1968): +5 ¢; Shield +20 ¢, Anthem A 440'ta.
• Deep Purple (1969): A 440; Chasing Shadows −13 ¢, Blind −16 ¢, Fault Line / The Painter −18 ¢.
• Deep Purple in Rock (1970): A 440; Bloodsucker +11 ¢, Living Wreck +9 ¢, Into the Fire −10 ¢.
• Fireball (1971): +6 ¢.
• Machine Head (1972): +6 ¢; Maybe I'm a Leo +19 ¢, Space Truckin' +20 ¢.
• Who Do We Think We Are (1973): A 440; Rat Bat Blue +11 ¢.
• Burn (1974): +21 ¢ (A ≈ 445).
• Stormbringer (1974): −5 ¢; Lady Double Dealer −23 ¢.
• Come Taste the Band (1975): A 440; Gettin' Tighter +13 ¢, Drifter +12 ¢, Lady Luck −15 ¢.
• Perfect Strangers (1984): A 440; Mean Streak −7 ¢.
• The House of Blue Light (1987): −9 ¢.
• Slaves and Masters (1990): +7 ¢.
• The Battle Rages On... (1993): +4 ¢; başlık parçası Drop D'de; Ramshackle Man −6 ¢.
• Purpendicular'dan Now What?!'a (1996–⁠2013): A 440.
• Infinite'den Splat!'e (2017–⁠2026, tablardan): A 440'ta E Standard.