Stroje Deep Purple.

Ritchie Blackmore zbudował klasyczne brzmienie Deep Purple na Stratocasterze w stroju standardowym. Tabulatury albumów, na których grał, ustawiają jego gitarę w E Standard, z jedną piosenką w Drop D na samym końcu i jedną osobliwością na pierwszym albumie (And the Address, niżej), i tak samo jest w nagraniu: sprawdzenie TuneLit z audio, które słucha najniższej pustej struny, zgadza się z E w niemal każdym utworze, który potrafiło ocenić, i nigdy nie wskazuje o półton niżej. Dotyczy to także albumów z reaktywacji zespołu w latach 80. i 90.

Słynne riffy pokazują, że strój ma mniejsze znaczenie niż ręce. Smoke on the Water to bluesowa linia w G-moll grana w równoległych kwartach, po dwie struny naraz, a Blackmore zwykle szarpie ją palcami, a nie kostką. Highway Star wybija jedno G dla swojego głównego riffu. Burn też leży na G, z niskim E nigdy nie zagranym na pustej strunie. Space Truckin', przeciwnie, mocno opiera się na pustych strunach E, A i D, co czyni go jednym z najlepszych utworów do sprawdzania stroju.

Tommy Bolin, który zastąpił Blackmore'a przy Come Taste the Band w 1975, pozostał w E Standard; każda tabulatura tego albumu się zgadza. Steve Morse, w zespole od 1994 do 2022, opisał swój sprzęt na stronie zespołu: strój standardowy na swoich głównych gitarach i osobną gitarę ustawioną w Drop D. Simon McBride, jego następca, jest w E Standard na każdej tabulaturze =1 i Splat!.

W TuneLit wybierz E Standard albo po prostu naciśnij przycisk Nastrój na stronie albumu. Bas też jest w stroju standardowym, więc basista nie potrzebuje żadnych specjalnych ustawień, poza utworami w Drop D poniżej.

Kilka utworów obniża strunę 6 o cały ton, z E na D, więc trzy dolne struny tworzą power chord pod jednym palcem:

• The Battle Rages On (1993), utwór tytułowy i ostatni duży riff Blackmore'a w zespole. Najczęściej oglądana tabulatura ma gitarę i bas w Drop D, a na płycie niskie D to zdecydowanie najczęściej grany dźwięk. Sprawdzenie TuneLit z audio się zgadza.
• Wrong Man (Rapture of the Deep, 2005), Weirdistan, Out of Hand i Vincent Price (Now What?!, 2013), wszystkie z czasów Steve'a Morse'a, co pasuje do jego gitary w Drop D. Sprawdzenie z nagrania zgadza się z D we wszystkich czterech, ale każde opiera się na jednej tabulaturze, więc traktuj to jako prawdopodobne, a nie pewne. W Weirdistan niski D prawie nie słychać.
• Show Me (=1, 2024), otwierająca piosenka pierwszego albumu McBride'a, znowu z jednej tabulatury.

Żeby przejść z E Standard, obniż strunę 6, aż jej pusty dźwięk będzie zgodny z pustą struną 4 o oktawę niżej. Reszta zostaje bez zmian.

Silver Tongue (Bananas, 2003) idzie dalej: jedyna tabulatura ustawia gitarę Morse'a w D Standard, każda struna o cały ton niżej, D G C F A D, a bas też jest obniżony. Na płycie CD niski D stanowi około połowy niskich dźwięków, które słyszy TuneLit, a sprawdzenie z nagrania zgadza się z D, więc strona albumu podaje to właśnie tak.

Nagranie na taśmie analogowej jest równo w A 440 tylko wtedy, gdy taśma kręciła się dokładnie z tą samą prędkością przy nagrywaniu i przy odtwarzaniu do masteringu. Niewielka różnica przesuwa wszystko naraz: gitarę, organy, głos i bas. Gitara, bas i organy Hammonda były stroione razem w studiu, więc maszyna działająca trochę za szybko albo za wolno przesuwała całe nagranie naraz. Wyraźnie widać to na płytach Deep Purple z końca lat 60. i początku lat 70.

Kilka liczb warto mieć w głowie. Jeden cent to setna część półtonu. Około 5 centów trudno usłyszeć, 10 do 15 centów sprawia, że długie akordy falują w zderzeniu z płytą, a 20 centów lub więcej brzmi wyraźnie nieczysto. Przy około 440 Hz jeden Hz to około 4 centy, więc 21 centów za wysoko na płycie Burn to tyle samo, co strojenie do A ≈ 445.

Przyciski Nastrój uwzględniają to wszystko: mają zmierzoną odchyłkę („E Standard +21 ¢” dla Burn) albo, przy większych, A odniesienia („E Standard · A 426”). Naciśnij przycisk piosenki, którą grasz, nastrój do niej gitarę, a będzie zgodna z płytą, a nie tylko z samym strojem.

1968 i 1969: Mark I. Pierwszy skład, z Rodem Evansem za mikrofonem i Nickiem Simperem na basie, nagrał trzy albumy w ciągu roku, z organami na czele i pełne coverów. Blackmore gra w E Standard przez cały czas, ale płyty są najbardziej nierówne w katalogu. Piosenki z tego samego albumu mogą dzielić 15 albo 20 centów, a And the Address, pierwsza piosenka pierwszego albumu, na płycie CD jest około 55 centów za nisko.

1969 do 1973: Mark II. Z Ianem Gillanem i Rogerem Gloverem Deep Purple stało się zespołem hard rockowym: In Rock, Fireball, Machine Head i Who Do We Think We Are. Wciąż E Standard, wciąż taśma analogowa i wciąż rozrzut wysokości, ale mniejszy: In Rock i Who Do We Think We Are stoją w kamertonie, Fireball i Machine Head około 6 centów za wysoko, a kilka piosenek odchodzi w górę nawet o 20 centów.

1973 do 1976: Mark III i IV. David Coverdale i Glenn Hughes dołączyli na Burn i Stormbringer; Tommy Bolin zastąpił Blackmore'a przy Come Taste the Band. Burn to najwyżej nastrojony album ze wszystkich, około 21 centów za wysoko od początku do końca. Stormbringer jest około 5 centów za nisko, a Come Taste the Band blisko kamertonu, z trzema piosenkami odchylającymi się od niego o 12 do 15 centów.

1984 do 1993: powrót zespołu. Klasyczny skład wrócił na Perfect Strangers i The House of Blue Light, Joe Lynn Turner śpiewał na Slaves and Masters, a Gillan wrócił na The Battle Rages On. Blackmore został w E Standard, a tytułowy utwór jego ostatniego albumu jest w Drop D. Płyty są teraz stabilniejsze: w granicach 9 centów od kamertonu, The House of Blue Light trochę za nisko, a Slaves and Masters trochę za wysoko. Joe Satriani grał koncerty po odejściu Blackmore'a w 1993 roku, ale z zespołem nie nagrał żadnego albumu studyjnego.

1994 do 2022: Steve Morse. Od Purpendicular dalej każdy album jest w granicach 2 centów od kamertonu, a każda piosenka w granicach 6: dawny dryf zniknął. Morse gra w E Standard i od czasu do czasu wyciąga swoją gitarę w Drop D. Don Airey przejął klawisze po Jonie Lordzie przy Bananas w 2003 roku.

Od 2022: Simon McBride. Dwa albumy, =1 i Splat!, oba w E Standard według tabulatur, z jedną piosenką w Drop D. Żaden nie jest jeszcze w bibliotece właściciela, więc oba są podane w kamertonie.

Shades of Deep Purple (1968)

E Standard −13 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany w trzy dni w Pye Studios w Londynie, z czterema coverami wśród ośmiu piosenek: Hush, Help!, Hey Joe i I'm So Glad. E Standard przez cały czas. Płyta CD EMI z 1989 roku to najbardziej nierówne nagranie, jakie TuneLit zmierzył dla tego zespołu. Hush, Mandrake Root i Help! są w kamertonie. One More Rainy Day, Prelude: Happiness / I'm So Glad i Hey Joe są 9 do 14 centów za nisko, co daje wartość albumu, −13 ¢. Love Help Me jest około 30 centów za nisko (A ≈ 432).

Otwierający instrumental, And the Address, jest najdziwniejszy ze wszystkich: około 55 centów pod E Standard, w połowie drogi między E a E♭. Jego jedyna tabulatura jest zapisana w E♭ Standard i nie ma tu sprzeczności: gitara w E Standard, dostrojona w dół do A ≈ 426, i gitara w E♭ Standard, podwyższona o 45 centów, grają dokładnie te same dźwięki. Sprawdzenie z nagrania TuneLit potwierdza, że najniższa struna leży właśnie tam. Jego przycisk Nastrój podaje to ustawienie jako E Standard przy A 426.

The Book of Taliesyn (1968)

E Standard +5 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard. Covery to Kentucky Woman Neila Diamonda, We Can Work It Out Beatlesów i River Deep, Mountain High Ike & Tina Turner, a wśród własnych utworów zespołu także instrumental Wring That Neck. Płyta CD EMI z 1989 roku jest około 5 centów za wysoko (A ≈ 441,4). Shield pokazuje około 20 centów za wysoko, a Anthem, z aranżacją smyczkową Jona Lorda, jest w kamertonie. Oba mają własne przyciski Nastrój.

Deep Purple (1969)

E Standard7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Ostatni album z okresu Mark I, z Lalena Donovana i dwunastominutowym April. E Standard. Na płycie CD EMI z 1989 roku druga strona i Lalena są w kamertonie, a Chasing Shadows, Blind i Fault Line / The Painter są 13 do 18 centów za nisko.

Deep Purple in Rock (1970)

E Standard7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album Mark II: Speed King, Bloodsucker, Child in Time, Flight of the Rat, Into the Fire, Living Wreck i Hard Lovin' Man, wszystkie w E Standard. TuneLit zmierzył płytę CD EMI jako zgodną z kamertonem (+0,3 ¢). Trzy piosenki odbiegają o około dziesięć centów: Bloodsucker i Living Wreck w górę, Into the Fire w dół, i każda ma własny przycisk Nastrój. Child in Time, dziesięciominutowy punkt centralny, jest dokładnie w A 440: jego zwrotki poruszają się w oktawach na strunie 6 i strunie 4, schodząc z A przez G do F, więc te dwie struny nastrój ostrożnie.

Fireball (1971)

E Standard +6 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard. Lista podąża za oryginalnym albumem europejskim, z Demon's Eye jako utworem 3; amerykańskie egzemplarze miały w jego miejscu singiel Strange Kind of Woman. Płyta CD EMI jest około 6 centów za wysoko (A ≈ 441,4). Piosenki rozciągają się od −2 centów (Demon's Eye) do +12 (The Mule), ale żadna nie odstaje na tyle, by mieć własną wartość, więc każdy przycisk Nastrój niesie +6 ¢ albumu.

Machine Head (1972)

E Standard +6 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany w grudniu 1971 w Montreux z mobilnym studiem Rolling Stones, po pożarze w kasynie, gdzie zespół miał pracować: historia, o której opowiada Smoke on the Water. E Standard. Płyta CD EMI jest jako całość około 6 centów za wysoko (A ≈ 441,6), ale to album do strojenia piosenka po piosence. Highway Star wypada blisko kamertonu, Pictures of Home i Smoke on the Water 6 do 8 centów za wysoko, Lazy około 14 centów za wysoko (przy niskiej pewności, więc zachowuje wartość albumu), a Maybe I'm a Leo i Space Truckin' 19 do 20 centów za wysoko, każda z własnym przyciskiem Nastrój.

Dla Smoke on the Water wartość albumu +6 ¢ wystarcza. Dla Space Truckin', który opiera się na pustych strunach, warto użyć ustawienia +20 ¢: przy gitarze w A 440 pusta struna E i pusta struna A będą słyszalnie dudnić względem płyty.

Who Do We Think We Are (1973)

E Standard7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany tym samym mobilnym studiem w Rzymie i Frankfurcie w 1972 roku. E Standard, a płyta CD EMI z 1987 roku jest w kamertonie (+0,5 ¢). Woman from Tokyo trafia dokładnie w A 440; tylko Rat Bat Blue wypada wyżej, około 11 centów za wysoko.

Burn (1974)

E Standard +21 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album Mark III, nagrany w Montreux w listopadzie 1973 roku. E Standard i najostrzej nastrojona płyta w katalogu: TuneLit zmierzył płytę CD na około 21 centów za wysoko (A ≈ 445,2), a wszystkie osiem piosenek mieści się w przedziale od +16 do +23 centów. To najwyraźniejszy pojedynczy wniosek dla tego zespołu. Gitara w A 440 brzmi wyraźnie za nisko przy tytułowym riffie, przy długich wygięciach Mistreated i przy You Fool No One. Wszystkie przyciski Nastrój mają +21 ¢.

Zmierzona płyta CD to australijskie wydanie EMI w średniej cenie (CDMID 166161), jedyne wydanie w bibliotece. Cały album przesuwa się razem, co wskazuje na master, a nie na pojedyncze piosenki, ale czy każde wydanie i oryginalny LP też chodzą tak szybko, może rozstrzygnąć tylko druga kopia.

Stormbringer (1974)

E Standard −5 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard. Płyta CD EMI jest około 5 centów za nisko (A ≈ 438,7), dość blisko kamertonu dla większości grających. Lady Double Dealer to wyjątek, około 23 centów za nisko (A ≈ 434,2), i ma własny przycisk Nastrój. Soldier of Fortune, akustyczna ballada zamykająca album, mieści się w wartości albumu.

Come Taste the Band (1975)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Jedyny album Tommy'ego Bolina z zespołem, w E Standard. Płyta CD EMI z 1990 roku pokazuje +4 centy dla całości, co TuneLit zapisuje jako kamerton, ale trzy piosenki odstają: Gettin' Tighter (+13 ¢) i Drifter (+12 ¢) za wysoko, Lady Luck (−15 ¢) za nisko.

Perfect Strangers (1984)

E Standard8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Album powrotu, nagrany w Vermont latem 1984 roku. E Standard, w kamertonie na oryginalnej płycie CD Polydor (+2 ¢). Knocking at Your Back Door i tytułowy utwór są dokładnie w A 440; Mean Streak wypada około 7 centów za nisko. Pierwsza płyta CD zawiera też Not Responsible, dodatkowy utwór, który był również na kasecie; strona albumu podąża za ośmioutworowym LP.

The House of Blue Light (1987)

E Standard −9 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard. Oryginalna płyta CD Polydor jest około 9 centów za nisko (A ≈ 437,8), a tym razem każda piosenka leży poniżej kamertonu, od −4 do −17 centów, najniżej The Spanish Archer. Dziewięć centów to granica tego, co większość uszu zauważa; przyciski Nastrój mają −9 ¢.

Slaves and Masters (1990)

E Standard +7 ¢9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Jedyny album Joe Lynn Turnera jako wokalisty. E Standard. Zmierzony z późniejszego tłoczenia RCA, jedynego w bibliotece: około 7 centów za wysoko (A ≈ 441,9), piosenki w zakresie od +2 do +11 centów.

The Battle Rages On... (1993)

E Standard +4 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Ostatni album Blackmore'a z zespołem. E Standard, poza tytułowym utworem w Drop D. Płyta CD RCA jest około 4 centów za wysoko (A ≈ 441), a Ramshackle Man około 6 centów za nisko, z własnym przyciskiem Nastrój.

Purpendicular (1996)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album Steve'a Morse'a, z Sometimes I Feel Like Screaming i Vavoom: Ted the Mechanic. E Standard przez cały czas, w kamertonie (−1,4 ¢), każda piosenka w granicach 6 centów.

Abandon (1998)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard w kamertonie (−0,3 ¢). Bludsucker to nowe nagranie Bloodsucker z In Rock, w kamertonie, podczas gdy oryginał z 1970 roku wypada około 11 centów za wysoko.

Bananas (2003)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album z Donem Aireyem. E Standard w kamertonie, z Silver Tongue w D Standard, jak opisano wyżej.

Rapture of the Deep (2005)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

E Standard w kamertonie (−0,2 ¢), z Wrong Man w Drop D.

Now What?! (2013)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Pierwszy album z producentem Bobem Ezrinem, nagrany w Nashville. E Standard w kamertonie (−1,7 ¢), z Weirdistan, Out of Hand i Vincent Price w Drop D. Zmierzona płyta CD pochodzi z wydania CD + DVD; jej utworu bonusowego, It'll Be Me, nie ma na liście.

Infinite (2017), Whoosh! (2020) i Turning to Crime (2021)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nie ma ich w bibliotece właściciela, więc nie zmierzono: ustawienia to stroje z tabulatur w A 440. Każda tabulatura znaleziona dla nowych piosenek z tych trzech albumów jest w E Standard, w tym Time for Bedlam, The Surprising i Birds of Prey z Infinite, Throw My Bones i Nothing at All z Whoosh!, oraz z albumu coverów Turning to Crime, ostatniego z Morse'em w składzie. Whoosh! kończy się nowym nagraniem And the Address, podanym w E Standard, zgodnie z albumem; jedyna tabulatura o tym tytule jest w E♭ i nie podaje, którą wersję śledzi.

=1 (2024) i Splat! (2026)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Dwa pierwsze albumy Simona McBride'a, również niezmierzone. Tabulatury podają oba w E Standard, z Show Me w Drop D. Keith Urban gra na gitarze w utworze Diablo z płyty Splat!.

Analiza nagrania w TuneLit czyta 90 sekund każdej piosenki i wylicza, jak daleko muzyka leży od siatki A 440. Zna to przesunięcie tylko w obrębie jednego półtonu, więc sam półton (E, a nie E♭ czy F) pochodzi z tabulatur, sprawdzonych drugim testem z nagrania, który nasłuchuje najniższej pustej struny.

Przesunięcia w granicach 4 centów są zapisywane jako kamerton: pomiar TuneLit jest dokładny do około tej wartości i żadne ucho ich nie przeoczy.

Wzór jest wyraźny. Płyty z lat 1968–1975 dryfują, zarówno między albumami, jak i między piosenkami: pierwsze albumy mieszają piosenki w kamertonie z piosenkami odchylonymi o 10 do 30 centów, Machine Head rozciąga się na ponad 19 centów, a Burn jest 21 centów za wysoko przez cały czas. Płyty z lat 80. są stabilniejsze, ale wciąż kilka centów poza wzorcem: za nisko na The House of Blue Light i za wysoko na Slaves and Masters. Od Purpendicular w 1996 roku każdy album i każda piosenka mieszczą się w granicach kilku centów od A 440. Żadne źródło nie tłumaczy wczesnych odchyleń jedno po drugim; maszyna taśmowa działająca trochę za szybko albo za wolno to zwykłe wyjaśnienie dla płyt z tamtych czasów.

Sprawdzenie półtonu z nagrania zgadza się z podanym strojem w 141 z 170 piosenek i nigdy nie wskazuje półtonu niżej. Tam, gdzie wskazuje wyżej, dzieje się tak z jasnego powodu: Smoke on the Water, Highway Star, Lazy i kilka innych nigdy nie grają pustej niskiej E, a wtedy sprawdzenie zwykle wskazuje półton w górę, na F. Żadna tabulatura ani źródło nie wymienia F, a te piosenki zostają w E Standard. Wszystkie piosenki w Drop D i D Standard zgadzają się z D jako najniższą struną.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Większość z nich brzmi Zmierzone przez TuneLit, bo odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD. Sama nazwa stroju wciąż opiera się na innych rodzajach dowodów:

• Oficjalne: członek zespołu tak powiedział. Opis ustawienia Steve'a Morse'a (standardowy strój plus gitara w Drop D) to słowo samego zespołu o albumach z czasów Morse'a.
• Z tabulatur: transkrypcje, głównie Songsterr. Na nich opierają się albumy Blackmore'a, Bolina i McBride'a: żaden wywiad nie mówi wprost „E Standard”, ale każda tabulatura i sprawdzenie z nagrania się zgadzają. Piosenki w Drop D i D Standard opierają się na pojedynczych tabulaturach, dlatego ich uwagi o tym mówią.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza analiza CD podaje przesunięcie w centach. Publikujemy tylko liczby; nagranie nigdy nie jest zapisywane ani udostępniane.

Infinite, Whoosh!, Turning to Crime, =1 i Splat! nie mają jeszcze pomiaru: ich ustawienia to stroje z tabulatur w A 440.

• Nastrój do piosenki, nie tylko do stroju. Na Burn, Machine Head i albumach Mark I odchyłka zmienia brzmienie bardziej niż jakiekolwiek inne ustawienie. Naciśnij własny przycisk Nastrój tej piosenki.
• Sprawdź przy pustej strunie. Space Truckin' opiera się na pustych strunach E, A i D, a Speed King wciąż wraca do pustego akordu power chord E: to najlepsze miejsca, by usłyszeć, czy dopasowujesz się. Smoke on the Water i Burn nigdy nie dotykają pustej niskiej E, więc sprawdź je na przytrzymanym akordzie.
• Drop D tylko wtedy, gdy piosenka tego wymaga. Zmienia się tylko struna 6, o cały ton; przy następnej piosence podnieś ją z powrotem.
• Wersje koncertowe to inna sprawa. Pomiary opisują studyjne płyty CD; nagrania koncertowe z innych lat mogą być w dowolnym miejscu. Songsterr ma też wersje E♭ Smoke on the Water, Burn i Perfect Strangers obok głównych tabulatur w E Standard: płyty studyjne są w E.
• Nie twój strój? Funkcja Graj razem z utworem w TuneLit może przenieść nagranie w strój, w którym twoja gitara już jest.

Jeśli utwór wciąż brzmi trochę nie tak, przesuń odniesienie o herc lub mniej. Przy około 440 Hz jeden herc to około 4 centy.

• Domyślnie, każdy album: E Standard (E A D G B E), bas E A D G.
• Piosenki w Drop D: The Battle Rages On; Wrong Man; Weirdistan, Out of Hand, Vincent Price; Show Me.
• D Standard: Silver Tongue (Bananas).
• Shades of Deep Purple (1968): E Standard −13 ¢; Hush, Mandrake Root, Help! w A 440; Love Help Me −30 ¢; And the Address w A 426.
• The Book of Taliesyn (1968): +5 ¢; Shield +20 ¢, Anthem w A 440.
• Deep Purple (1969): A 440; Chasing Shadows −13 ¢, Blind −16 ¢, Fault Line / The Painter −18 ¢.
• Deep Purple in Rock (1970): A 440; Bloodsucker +11 ¢, Living Wreck +9 ¢, Into the Fire −10 ¢.
• Fireball (1971): +6 ¢.
• Machine Head (1972): +6 ¢; Maybe I'm a Leo +19 ¢, Space Truckin' +20 ¢.
• Who Do We Think We Are (1973): A 440; Rat Bat Blue +11 ¢.
• Burn (1974): +21 ¢ (A ≈ 445).
• Stormbringer (1974): −5 ¢; Lady Double Dealer −23 ¢.
• Come Taste the Band (1975): A 440; Gettin' Tighter +13 ¢, Drifter +12 ¢, Lady Luck −15 ¢.
• Perfect Strangers (1984): A 440; Mean Streak −7 ¢.
• The House of Blue Light (1987): −9 ¢.
• Slaves and Masters (1990): +7 ¢.
• The Battle Rages On... (1993): +4 ¢; tytułowy utwór w Drop D; Ramshackle Man −6 ¢.
• Purpendicular do Now What?! (1996–⁠2013): A 440.
• Infinite do Splat! (2017–⁠2026, z tabulatur): E Standard w A 440.