Stroje The Beatles.

TuneLit zmierzył każdą piosenkę z zestawu właściciela strony, czyli pierwszych wydań CD brytyjskich albumów, wydanych przez Parlophone w 1987 roku:

• Mono: Please Please Me, With the Beatles, A Hard Day's Night i Beatles for Sale ukazały się na CD tylko w mono, tak jak zrobili je Beatlesi i George Martin w 1963 i 1964 roku.
• Stereo, przemiksowane w 1987: Help! i Rubber Soul zostały przemiksowane na CD przez George'a Martina.
• Stereo, oryginalne miksy: Revolver, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, Magical Mystery Tour, The Beatles (White Album), Yellow Submarine, Abbey Road i Let It Be.

Amerykańskie albumy, remastery z 2009 roku i inne zestawy w bibliotece nie zostały zmierzone. Jako kontrolę TuneLit odczytał dwa przegrania z winyli: brytyjski box stereo LP z 1978 roku i box Mobile Fidelity. Zgadzają się z płytami CD w granicach kilku centów na większości albumów, także dziwne piosenki, więc dziwne wysokości są na taśmach master. Trzy albumy się różnią: winylowe kopie Revolver i A Hard Day's Night wypadają około 8 do 10 ¢ niżej niż CD, a Beatles for Sale około 5 do 7 ¢ niżej. Przy dwóch wczesnych albumach CD to miks mono, a winyl stereo. Jeśli grasz z winylową kopią lub inną edycją tych trzech, obniż nieco A odniesienia.

To ta sama metoda, na której opierają się wszystkie strony zespołów TuneLit. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernej temperacji. To daje odchyłkę płyty od A 440, znaną tylko z dokładnością do jednego półtonu; na który półton stroją się struny, wynika z tabulatur i źródeł. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od swojego albumu o 8 centów lub więcej przy dobrej pewności; reszta dzieli wartość albumu. Wszystko w granicach ±4 centów pokazujemy jako kamerton.

Yesterday to słynny wyjątek. McCartney nagrał ją samotnie, z akustyczną gitarą obniżoną o cały ton, więc grał piosenkę w G, a płyta brzmi w F. Jeśli grasz z tabulatury w G, nastrój do D Standard. Jeśli tabulatura jest zapisana w F, zostań w standardowym stroju.

Dear Prudence ma 6. strunę obniżoną do D dla wzoru granego palcami, którego Lennon nauczył się od Donovana w Indiach w 1968 roku. Julia pochodzi z tych samych lekcji i jest grana w standardowym stroju z kapodastrem na 2. progu.

E♭ Standard pojawia się w tabulaturach czterech piosenek, których nagrania leżą około pół tonu poniżej granych chwytów: I'm Only Sleeping, Yellow Submarine, Lovely Rita i Across the Universe. Przy dwóch z nich źródła mówią, że zrobiła to taśma (Across the Universe i Lovely Rita zostały zwolnione). Tak czy inaczej wynik dla ciebie jest ten sam. Sprawdzenie niskich dźwięków przez TuneLit zgadza się z tabulaturami przy pierwszych trzech i nie rozstrzyga w przypadku Across the Universe.

Kapodaster robi większość pracy gdzie indziej. Harrison grał chwyty D na 7. progu w If I Needed Someone, a cztery lata później w Here Comes the Sun, obie brzmiące w A. Michelle to chwyty C na 5. progu, brzmiące w F.

Gitary 12-strunowe mają słynny udział w katalogu. Rickenbacker 360/12 Harrisona gra akord otwarcia i solówkę A Hard Day's Night, riff Ticket to Ride oraz riff z kapodastrem w If I Needed Someone. Lennon podgrywa na akustycznej gitarze 12-strunowej w Help! i You've Got to Hide Your Love Away. Wszystkie są w standardowym stroju, więc sześciostrunowa nastrojona tak samo gra te same akordy. Tuner 12-strunowy TuneLit jest tu dla tych trzech piosenek, jeśli taką masz. Bas Paula McCartneya jest w standardowym stroju od początku do końca.

W EMI maszyny taśmowe miały regulację prędkości, a Beatlesi używali jej stale: by głos brzmiał młodziej, by skleić dwa podejścia, by zagęścić brzmienie albo by zagrać trudną partię wolno i usłyszeć ją szybko. Pomiar nie odróżni szybkiej taśmy od gitary nastrojonej za wysoko, ale słyszy, gdzie nagranie ląduje, a to jest to, czego potrzebujesz, by nastroić. Źródła dokumentują te zmiany, a płyty CD je pokazują:

• A Hard Day's Night (1964). Solo gitarowo-fortepianowe nagrano w połowie prędkości, a odtworzono w normalnej, o oktawę wyżej. Piosenka nie ma stałej wysokości, której estymator mógłby się trzymać, więc jej przycisk używa wartości albumu.
• In My Life (1965). George Martin zagrał solo na pianinie z taśmą w połowie prędkości, żeby brzmiało jak klawesyn. Piosenka leży około 22 ¢ wyżej niż reszta Rubber Soul.
• When I'm Sixty-Four (1967). Nagrano w C, potem przyspieszono o około półtonu na prośbę McCartneya, więc płyta jest w D♭. Wypada około 9 ¢ za nisko, równo z resztą Sgt. Pepper: nastrój na wartość albumu i graj w D♭ albo graj chwyty C z kapodastrem na 1. progu.
• She's Leaving Home (1967). Żaden Beatles nie gra na niej na instrumencie. Miks mono został przyspieszony, a miks stereo na CD jest wolniejszy i około półtonu niżej.
• Lovely Rita (1967). Zmiany prędkości użyto przez cały czas, a maszyna miksująca chodziła wolno, co stawia nagranie w okolicach E♭. Odczyt TuneLit jest słaby, ale obie kopie winylowe dają tę samą wysokość: około 59 ¢ poniżej E, czyli tyle samo, co 41 ¢ powyżej E♭.
• Strawberry Fields Forever (1967). Wydana piosenka łączy dwa podejścia nagrane w różnych tonacjach i tempach. Jedno przyspieszono, a drugie zwolniono, aż się spotkały, co zostawia nagranie między A a B♭. CD pokazuje około 14 ¢ za nisko w głównej części, ale prędkość dryfuje, a kopia winylowa, którą sprawdziliśmy, pokazuje inaczej, więc traktuj to jako przybliżone.
• Here Comes the Sun (1969). Harrison grał chwyty D z kapodastrem na 7. progu, a nagranie potem przyspieszono o mniej niż półton. TuneLit zmierzył około 35 ¢ za wysoko: A-dur, o jedną trzecią półtonu za wysoko.
• Across the Universe (1970). Nagrane w D w 1968 roku, potem zwolnione przez Phila Spectora na Let It Be, więc wersja albumowa brzmi około półtonu niżej. TuneLit zmierzył E♭ Standard +25 ¢, czyli ćwierć półtonu powyżej D♭.

Please Please Me (1963)

E Standard −28 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard −28 ¢ (A ≈ 433), zmierzony przez TuneLit na mono CD z 1987 roku.

Dziesięć z czternastu piosenek nagrano w jednym dniu, 11 lutego 1963 roku, i nagranie to pokazuje. Poranna sesja dała There's a Place i I Saw Her Standing There, które leżą 12 i 9 ¢ za nisko. Wszystko nagrane po południu i wieczorem, od Misery i A Taste of Honey po Twist and Shout pod koniec nocy, leży między 23 a 40 ¢ za nisko, tak samo jak dwie strony singla z listopada 1962 roku, Please Please Me i Ask Me Why. Do You Want to Know a Secret jest najniżej, około 40 ¢ za nisko. Obie kopie winylowe, które sprawdził TuneLit, pokazują ten sam obraz w granicach kilku centów, więc tak zrobiono taśmy, a nie wolny transfer CD.

Wszystko w standardowym stroju, otwarte akordy w pierwszej pozycji, bez kapodastru. Love Me Do i P.S. I Love You, z września 1962 roku, dały tylko słabe odczyty, więc ich przyciski używają wartości albumu.

Z TuneLit: E Standard −28 ¢ dla większości piosenek; I Saw Her Standing There −9 ¢, There's a Place −12 ¢, Do You Want to Know a Secret −40 ¢.

With the Beatles (1963)

E Standard −12 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard −12 ¢ (A ≈ 437), zmierzony przez TuneLit na mono CD z 1987 roku.

Stabilniej niż poprzednik, ale wciąż wyraźnie poniżej A 440. Piosenki rozrzucają się od około 5 do 24 ¢ za nisko. Cztery są na dole, około 21 do 24 ¢ za nisko: All I've Got to Do, Please Mister Postman, You Really Got a Hold on Me i Devil in Her Heart. I Wanna Be Your Man jest najbliżej kamertonu, około 5 ¢ za nisko. Standardowy strój w całym albumie. Solo Harrisona w Till There Was You jest na gitarze z nylonowymi strunami.

Z TuneLit: E Standard −12 ¢; −21 do −24 ¢ dla czterech wyżej wymienionych piosenek.

A Hard Day's Night (1964)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard na kamertonie (+3 ¢, A ≈ 440,8), zmierzony przez TuneLit na mono CD z 1987 roku.

To jest album z gitarą 12-strunową. Rickenbacker 360/12 Harrisona dzwoni w utworze tytułowym, I Should Have Known Better i You Can't Do That, zawsze w standardowym stroju, więc sześciostrunowa obejmuje te same akordy. Większość piosenek mieści się w kilku centach od A 440. Dwie są za wysoko: I'm Happy Just to Dance with You około 21 ¢ i Can't Buy Me Love, nagrana w Paryżu w styczniu 1964 roku, około 16 ¢. A I Love Her, I'll Cry Instead i I Should Have Known Better leżą 6 do 9 ¢ za nisko. Utwór tytułowy nie dał stałego odczytu, bo jego solo nagrano w połowie prędkości i odtworzono o oktawę wyżej. Stereo kopie winylowe, które sprawdził TuneLit, pokazują album o 8 do 10 ¢ niżej niż ten mono CD.

Z TuneLit: E Standard przy A 440; +21 ¢ dla I'm Happy Just to Dance with You, +16 ¢ dla Can't Buy Me Love, −6 do −9 ¢ dla trzech wymienionych wyżej piosenek.

Beatles for Sale (1964)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+4 ¢, A ≈ 440,9), zmierzony przez TuneLit na CD mono z 1987 roku.

Najstabilniejszy z wczesnych albumów. Każda piosenka oprócz jednej mieści się w granicach około 8 ¢ od A 440, a wyjątek, miks Kansas City/Hey-Hey-Hey-Hey!, jest około 13 ¢ za wysoko. Strój standardowy w całym albumie, bez kapo w tabulaturach. Stereofoniczne kopie na winylu pokazują ten album o 5 do 7 ¢ niżej niż ten CD.

Z TuneLit: E Standard przy A 440; +13 ¢ dla miksu Kansas City.

Help! (1965)

E Standard −19 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −19 ¢ (A ≈ 435,2), zmierzony przez TuneLit na CD z 1987 roku (stereo remiks George'a Martina).

Album z największym rozrzutem przed Revolver, a kopie winylowe potwierdzają każdą piosenkę. Ticket to Ride jest około 38 ¢ za nisko, Another Girl około 45, prawie ćwierć tonu; I Need You i It's Only Love około 30 ¢. Z drugiej strony Act Naturally i Yesterday są 7 i 10 ¢ za nisko. Wartość albumu jest więc tylko środkiem: naciśnij przycisk każdej piosenki.

Yesterday to jedyna zmiana stroju na albumie: D Standard, o cały ton niżej, sam McCartney z kwartetem smyczkowym. It's Only Love jest zapisana z kapo na 5. progu dla gitar akustycznych.

Z TuneLit: E Standard −19 ¢; −38 ¢ dla Ticket to Ride, −45 ¢ dla Another Girl, −30 i −31 ¢ dla I Need You i It's Only Love (kapo 5), −7 ¢ dla Act Naturally, D Standard −10 ¢ dla Yesterday.

Rubber Soul (1965)

E Standard −12 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −12 ¢ (A ≈ 437,1), zmierzony przez TuneLit na CD z 1987 roku (stereo remiks George'a Martina).

Album z kapo. Tabulatury ustawiają Norwegian Wood na 2. progu, I'm Looking Through You na 1., Michelle na 5., gitary rytmiczne w Girl na 8., a If I Needed Someone na 7. na 12-strunowej gitarze Harrisona. Wysokość dźwięku dzieli się na dwie grupy. Większość piosenek jest o 6 do 15 ¢ za nisko. Michelle, In My Life i If I Needed Someone są o 8 do 12 ¢ za wysoko, około 20 ¢ powyżej reszty, a I'm Looking Through You jest dokładnie w kamertonie. In My Life to piosenka z solem fortepianowym George'a Martina zagranym w połowie prędkości.

Norwegian Wood ma słaby odczyt, wskazujący znacznie niżej, około 36 ¢ za nisko, a oba winylowe egzemplarze wskazują to samo. Jej przycisk używa wartości albumu; uwaga na jej stronie wyjaśnia, kiedy obniżyć wartość. Run for Your Life nie dało użytecznego odczytu.

Z TuneLit: E Standard −12 ¢; +12 ¢ kapo 5 dla Michelle, +10 ¢ dla In My Life, +8 ¢ kapo 7 (12-strunowa) dla If I Needed Someone, A 440, kapo 1 dla I'm Looking Through You.

Revolver (1966)

E Standard +8 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +8 ¢ (A ≈ 442), zmierzone przez TuneLit na CD z 1987.

Żaden album Beatlesów nie ma większego rozrzutu. She Said She Said, z gitarami rytmicznymi z kapo na 1. progu, jest około 24 ¢ za wysoko; Yellow Submarine około 19 ¢ za nisko; Good Day Sunshine, Here, There and Everywhere, And Your Bird Can Sing i Doctor Robert 10 do 14 ¢ za nisko. Tylko kilka piosenek jest blisko wartości albumu +8 ¢ (Taxman, Eleanor Rigby, For No One, Got to Get You into My Life), więc każdą trzeba nastroić osobno. Dwie piosenki są zapisane o półton niżej, w E♭ Standard: I'm Only Sleeping (akordy E-moll brzmią jako E♭-moll) i Yellow Submarine (akordy G brzmią jako G♭).

To także CD, które najbardziej różni się od winyla: obie kopie LP, które sprawdził TuneLit, pokazują każdą piosenkę o 8 do 10 ¢ niżej, w tym samym układzie, a w przypadku Yellow Submarine wersja CD zgadza się z winylem. Przy innym wydaniu Revolver obniż te wartości o około 9 ¢.

Z TuneLit: E Standard +8 ¢; +24 ¢ kapo 1 dla She Said She Said, E♭ Standard −19 ¢ dla Yellow Submarine, −10 do −14 ¢ dla czterech wymienionych wyżej piosenek; Eleanor Rigby nie ma w ogóle gitary.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

E Standard −13 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −13 ¢ (A ≈ 436,8), zmierzone przez TuneLit na CD z 1987.

Album z zmianą prędkości taśmy: When I'm Sixty-Four, Lovely Rita i She's Leaving Home są opisane wyżej. When I'm Sixty-Four, przyspieszona z C do D♭, pasuje do albumu, około 9 ¢ za nisko. Lovely Rita jest zapisana w E♭ Standard; jej przycisk daje E Standard przy A 425, te same dźwięki, a strona podaje oba odczyty.

Reszta: With a Little Help from My Friends około 6 ¢ za wysoko, Fixing a Hole około 22 i Within You Without You około 27 ¢ za nisko, pozostałe piosenki blisko wartości albumu. Piosenka tytułowa i Good Morning Good Morning dały słabe odczyty, wskazujące około 35 do 38 ¢ za nisko; ich przyciski używają wartości albumu.

Z TuneLit: E Standard −13 ¢; +6 ¢ dla With a Little Help from My Friends, −22 ¢ dla Fixing a Hole, −27 ¢ dla Within You Without You, E Standard · A 425 dla Lovely Rita.

Magical Mystery Tour (1967)

E Standard −9 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −9 ¢ (A ≈ 437,7), zmierzone przez TuneLit na CD z 1987.

Amerykański album z 1967 roku: sześć piosenek z brytyjskiego podwójnego EP na stronie pierwszej, single roku na stronie drugiej. Większość piosenek mieści się w granicach kilku ¢ od wartości albumu. Piosenka tytułowa jest około 20 ¢ za nisko; All You Need Is Love stoi na kamertonie. Penny Lane, w tonacji B z refrenem w A, jest około 16 ¢ za nisko, zbyt mało, by mieć własną wartość.

Strawberry Fields Forever, słynna zagadka z prędkością opisana wyżej, na CD jest blisko wartości albumu, ale na winylu około 41 ¢ za nisko, a jej tabulatury nie zgadzają się co do stroju gitary. Nastrój ją ze słuchu, porównując z nagraniem.

Z TuneLit: E Standard −9 ¢; −20 ¢ dla Magical Mystery Tour, A 440 dla All You Need Is Love.

The Beatles (White Album, 1968)

Główny strój: E Standard −7 ¢ (A ≈ 438,3), zmierzony przez TuneLit na dwupłytowym CD z 1987 roku.

Trzydzieści piosenek, większość blisko wartości albumu; ciekawe są stroje. Dear Prudence obniża strunę 6 do D dla palcowanego grania Lennona; Julia używa tego samego grania z kapo na 2. progu; Blackbird to sam McCartney w zwykłym stroju standardowym; Mother Nature's Son też jest w stroju standardowym. Tabulatury zakładają kapo w Ob-La-Di, Ob-La-Da i I Will (1. próg), Long, Long, Long (3. próg) i Piggies (6. próg). Solo Erica Claptona w While My Guitar Gently Weeps jest w stroju standardowym.

Wysokości odstające od reszty: Ob-La-Di, Ob-La-Da około 22 ¢ za wysoko; Happiness Is a Warm Gun i I Will około 7 do 8 ¢ za wysoko; Martha My Dear i Honey Pie dokładnie w kamertonie; Dear Prudence, Revolution 1, Rocky Raccoon i Mother Nature's Son o 16 do 25 ¢ za nisko. Wild Honey Pie, sam McCartney mocno wyginający struny, jest około pół półtonu za nisko, dokładnie między dwoma dźwiękami. Yer Blues i Helter Skelter, najgłośniejsze piosenki, nie dały stabilnego odczytu.

Z TuneLit: E Standard −7 ¢; Drop D −16 ¢ dla Dear Prudence, +22 ¢ kapo 1 dla Ob-La-Di, Ob-La-Da, −22 ¢ dla Rocky Raccoon, −25 ¢ dla Mother Nature's Son, E Standard · A 427 dla Wild Honey Pie.

Yellow Submarine (1969)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+3 ¢, A ≈ 440,8), zmierzony przez TuneLit na CD z 1987 roku.

Strona pierwsza to cztery nowe piosenki plus Yellow Submarine i All You Need Is Love; strona druga to orkiestrowa partytura George'a Martina z filmu, grana bez The Beatles, dokładnie w kamertonie. Yellow Submarine wychodzi tu około 30 ¢ za nisko, o 11 ¢ niżej niż na CD Revolver i blisko winylowych kopii Revolver. Jest zapisana w E♭ Standard, akordy G brzmią jako G♭, zgodnie z tabulaturami, a sprawdzenie audio to potwierdza.

Z nowych piosenek Only a Northern Song jest około 6 ¢ za nisko. All Together Now, Hey Bulldog i It's All Too Much dały słabe odczyty: All Together Now wskazuje około 24 ¢ za nisko, Hey Bulldog około 34 ¢ za wysoko, a kopia winylowa to potwierdza. Ich przyciski używają wartości albumu, więc te trzy sprawdź ze słuchu.

Z TuneLit: E Standard przy A 440; E♭ Standard −30 ¢ dla Yellow Submarine, −6 ¢ dla Only a Northern Song.

Abbey Road (1969)

E Standard17 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+3 ¢, A ≈ 440,8), zmierzony przez TuneLit na CD z 1987 roku.

Ostatni album nagrany przez The Beatles też jest jednym z najbliższych A 440, a kopie winylowe zgadzają się w granicach kilku ¢. Wyjątki są jednak duże. Here Comes the Sun (kapo 7, przyspieszona) jest około 35 ¢ za wysoko, na tyle blisko połowy między dwoma dźwiękami, że strona podaje oba odczyty; historia i sprawdzenie audio przez TuneLit wskazują jednak na A za wysoko. Oh! Darling jest około 40 ¢ za nisko, Octopus's Garden około 18 ¢ za nisko, Come Together około 20 ¢ za nisko przy słabszym odczycie, Something około 8 ¢ za nisko. Na medley z drugiej strony Sun King i Mean Mr. Mustard są o 10 do 22 ¢ za nisko, a She Came In Through the Bathroom Window o 12 ¢ za wysoko; Golden Slumbers, Carry That Weight i You Never Give Me Your Money są blisko wartości albumu.

Cała reszta jest w stroju standardowym. Jedna tabulatura zapisuje części I Want You (She's So Heavy) w Drop D, inna trzyma je wszystkie w stroju standardowym.

Z TuneLit: E Standard przy A 440; +35 ¢ kapo 7 dla Here Comes the Sun, −40 ¢ dla Oh! Darling, −18 ¢ dla Octopus's Garden, −10 ¢ dla Mean Mr. Mustard, +12 ¢ dla She Came In Through the Bathroom Window, −8 ¢ dla Something.

Let It Be (1970)

E Standard +6 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), zmierzone przez TuneLit na CD z 1987.

Nagrany w większości w styczniu 1969 roku, dokończony przez Phila Spectora w 1970. Piosenki grane na żywo z Billym Prestonem w tym miesiącu są za wysoko: Get Back około 18 ¢, Dig a Pony 15 ¢, One After 909 około 23 ¢ przy słabszym odczycie, I've Got a Feeling jeszcze wyżej, przy zbyt słabym odczycie, by go użyć. Two of Us i Maggie Mae, grane na akustykach, są o 7 do 9 ¢ za nisko. For You Blue jest zapisana z kapo na 5. progu dla akustyki Harrisona, a lap steel Lennona w otwartym stroju D7.

Across the Universe jest wyjątkiem: nagranie z 1968 roku w D, które Spector zwolnił do około D♭. Główna tabulatura stroi o półton niżej i gra akordami D, a TuneLit zmierzył E♭ Standard +25 ¢. Wersja z charytatywnego albumu z 1969 roku została natomiast przyspieszona, więc to ustawienie dotyczy tylko albumu Let It Be.

Z TuneLit: E Standard +6 ¢; +18 ¢ dla Get Back, +15 ¢ dla Dig a Pony, −7 ¢ dla Two of Us, −9 ¢ dla Maggie Mae, E♭ Standard +25 ¢ dla Across the Universe, kapo 5 dla For You Blue.

• Każdą piosenkę trzeba nastroić osobno, nie cały album. Na większości płyt rockowych jedno ustawienie wystarcza na cały album. Na albumach Beatlesów już nie: Help! ma od około 7 do 45 ¢ za nisko, Revolver od 19 ¢ za nisko do 24 ¢ za wysoko, Abbey Road od 40 ¢ za nisko do 35 ¢ za wysoko. Przycisk Nastrój każdej piosenki ma własną wartość, więc naciśnij go przed każdą piosenką.
• Uważaj na kapo. Kapo lekko podnosi struny, bardziej na gitarze z wysokim ustawieniem strun. Najpierw nastrój gitarę, załóż kapo, potem sprawdź akord z nagraniem i popraw.
• Sprawdź ze słuchu wątpliwe piosenki. Tam, gdzie TuneLit nie dał stabilnego odczytu (A Hard Day's Night, Love Me Do, Tomorrow Never Knows, Yer Blues, Helter Skelter i inne oznaczone na stronach albumów), przycisk wraca do wartości albumu. Zagraj akord razem z podtrzymywanym akordem z nagrania i przesuwaj A odniesienia, aż dudnienie ustanie.
• Pośrodku między dwoma dźwiękami. Here Comes the Sun i Lovely Rita leżą blisko połowy między dwoma półtonami, więc ich strony podają oba stroje. Udokumentowane zmiany prędkości rozstrzygają obie: A za wysoko dla Here Comes the Sun, E zwolnione w stronę E♭ dla Lovely Rita.
• Inne wydania. Wartości dotyczą CD z 1987 roku; trzy albumy, które na winylu wypadają niżej, są opisane wyżej. Remastery z 2009 roku i późniejsze remiksy nie były mierzone, a remiks może zmienić tempo piosenki, tak jak w 2017 roku w Sgt. Pepper przy She's Leaving Home.
• Graj razem z utworem bez zmiany stroju. Jeśli wolisz zostać przy A 440, funkcja Graj razem z utworem w TuneLit przesuwa nagranie pod twoją gitarę: zmienia wysokość o zmierzone odchylenie, więc piosenka brzmi w dokładnej standardowej wysokości.

Estymator jest dokładny do około ±3 ¢ na czystych próbnych miksach; prawdziwe nagrania z szumem taśmy i dryfującą prędkością są trudniejsze, a każda strona albumu pokazuje, jak dobrze dźwięki piosenki pasowały do jednej siatki. Większość piosenek The Beatles odczytuje się czysto. Słabe są gęste, zaszumione lub przyspieszane nagrania: A Hard Day's Night, Love Me Do, Tomorrow Never Knows, Yer Blues, Helter Skelter, The End, I've Got a Feeling. Ich przyciski używają wartości albumu, a uwagi mówią, w którą stronę wskazuje słaby odczyt.

Dwie wątpliwości pozostają. Pomiar zna odchyłkę tylko z dokładnością do jednego półtonu, więc płyta około 50 ¢ od wzorca mogłaby odpowiadać któremuś z dwóch sąsiednich dźwięków; tabulatury i udokumentowane zmiany prędkości rozstrzygają wszystko poza dwiema piosenkami, które są oznaczone. A prędkość może się zmienić wewnątrz piosenki złożonej z montowanych ujęć, przede wszystkim Strawberry Fields Forever; wartość dotyczy środkowych 90 sekund.

Wzór jest jednak pewny: winylowe kopie odtwarzają te same różnice między piosenkami, udokumentowane zmiany prędkości pojawiają się tam, gdzie książki je umieszczają, a dwa poziomy wysokości na Please Please Me zgadzają się z sesjami nagraniowymi.