Stroje Pantera.

Tuner ocenia każdy dźwięk względem odniesienia A, zwykle 440 Hz. Obniż to odniesienie o 60 ¢, a trafisz prawie dokładnie na 425 Hz. Więc obniżone E Standard Dime'a, tak jak opisał je jego technik, to po prostu E Standard względem A = 425 Hz, i tak samo jego D Standard, C♯ Standard i Drop D.

Ta liczba prawie idealnie pasuje do Vulgar Display of Power: zmierzyliśmy CD około 57 ¢ za nisko, A ≈ 426. Nie pasuje do każdego albumu. Cowboys from Hell wypada bliżej A 435, Far Beyond Driven bliżej A 429, The Great Southern Trendkill bliżej A 428, a Reinventing the Steel bliżej A 431. Więc traktuj A 425 jako liczbę z Vulgar, a nie regułę dla całego katalogu.

Ustaw odniesienie A w TuneLit na wartość z albumu, a potem nastrój jak zwykle. Wyświetlacz pokaże dla niskiej struny czyste E, podczas gdy tuner nastawiony na A 440 umieściłby ją gdzieś między D♯ a E. Przy albumach z lat 80. strony albumów podają odchyłkę w centach, na przykład „E Standard −35 ¢”. Od Cowboys from Hell wzwyż podają zamiast tego wysokość odniesienia, na przykład „E Standard · A 426”. Oba opisują to samo.

Przyciski Nastrój robią to za ciebie. Żeby zrobić to ręcznie, wybierz strój, stuknij znacznik A 440 i wpisz wartość z albumu, na przykład 426 Hz dla Vulgar Display of Power.

Lata 80.: E Standard, już za nisko. W latach 80. Pantera grała ciężki metal z zapędami glam i wydała cztery albumy we własnej wytwórni Metal Magic. Tabulatury społecznościowe zapisują prawie całą tę muzykę w zwykłym E Standard, z garstką utworów w Drop D. Żadne źródło nie mówi nic o wysokości tych nagrań, więc TuneLit je zmierzył: oryginalne LP oraz CD z Power Metal. Debiut z 1983 roku jest około 15 centów za wysoko. Każdy kolejny album, od Projects in the Jungle (1984) do Power Metal (1988), jest o 30 do 36 centów za nisko, około A 431–⁠432. Pomiar nie może stwierdzić, czy młody Darrell Abbott stroił nisko, czy taśma biegła za wolno; słyszy tylko wynik.

1990: płaskie E dostaje nazwę. W źródłach odchyłka zaczyna się od Cowboys from Hell. Według Gradyego „Dragona” Championa, który przez lata opiekował się gitarami Dime'a, obniżenie o 60 centów nakładało się na to, jaki strój był używany, więc E♭ Standard, Drop D i Drop C♯ były obniżone o tyle samo. Na jego tunerze Korg każda struna wskazywała dźwięk o półton niżej plus 40 centów, czyli nieco więcej niż ćwierćton w dół; lekcja w Guitar World porównuje to z dwoma pierwszymi albumami Van Halen. We własnej kolumnie Dime opisał swoją gitarę jako zawsze o włos więcej niż ćwierćton poniżej kamertonu i powiedział, że dodatkowy luz pomagał mu przy największych bendach. Guitar World nazywa tę odchyłkę powodem, dla którego tak wielu graczy ma problem ze strojeniem do utworów Pantery. Żadne z naszych źródeł nie wspomina o sztuczkach z prędkością taśmy; odchyłka jest opisana jako sposób, w jaki same gitary były nastrojone. Sam CD Cowboys from Hell mierzy jednak tylko około 21 centów za nisko (A ≈ 435). Pełne 60 centów pojawia się na następnym albumie.

1992–1994: schodzenie do D. Guitar World oznacza Vulgar Display of Power jako nagranie, na którym Dime po raz pierwszy nastroił całą gitarę o cały ton w dół, przy Walk i A New Level. To także album, który pasuje do słynnej liczby: około 57 centów za nisko, A ≈ 426. W 1994 roku Dime powiedział, że Far Beyond Driven łączy zwykły strój z utworami w D i że przeszedł na grubszą niską strunę .046. Ten album mierzy około 44 centów za nisko (A ≈ 429), z kilkoma utworami na 60–66 centów.

1996: D, które brzmi jak C♯, i niskie G. Guitar World nazywa strój o 1½ tonu w dół (C♯ F♯ B E G♯ C♯) ulubionym strojem Dime'a na The Great Southern Trendkill i wiąże go z Tonym Iommim, a tabulatury się z tym zgadzają; później stał się jego standardowym strojem w Damageplan. Nagranie opowiada nieco inną historię. Jest około 50 centów poniżej D (A ≈ 428), dokładnie między C♯ a D. TuneLit wpisuje je jako D, nastrojone za nisko jak zwykle. Tuner 440 odczytuje to jako C♯ +50 i stąd bierze się nazwa C♯. Album kończy najniższy strój Pantery: D Standard z 6. struną obniżoną do niskiego G.

2000: ustalenie się na D. Przy Reinventing the Steel Dime powiedział Guitar World, że większość albumu jest o cały ton niżej, a luźniejsze struny ułatwiały ogromne bendy i szeroki vibrato. Mierzy około 38 centów za nisko (A ≈ 431).

Od 1984 do 2000 roku nagrania nigdy nie wracają do kamertonu, poza jednym utworem. Głębokość zmienia się z albumu na album, między około 21 a 57 centami, a kilka utworów jest jeszcze niżej. Zanim sięgniesz po inny strój, sprawdź wartość A tego albumu.

Na scenie. Opis Gradyego obejmuje każdy strój, jakiego używał Dime, więc wydania koncertowe, takie jak Official Live: 101 Proof (1997), są pewnie też za nisko. TuneLit nie zmierzył żadnego nagrania koncertowego, więc zacznij od pasującego albumu studyjnego i dopasuj na słuch. Zdjęcia na tej stronie pokazują Dimebag Darrella na scenie w 1990 i 1994 roku oraz poza sceną w 2004 roku, a także skład reunion z 2022 roku z Zakkiem Wyldem i Charliem Benante; nie mamy danych o strojeniu tych koncertów.

Metal Magic (1983)

E Standard +15 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +15 ¢ (A ≈ 444), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym LP.

Debiutancki album wydany własnym nakładem zawiera wokalistę Terry'ego Glaze'a i 16-letniego Darrella Abbotta, podpisanego prawdziwym imieniem; od Projects in the Jungle wzwyż figurował jako Diamond Darrell i dopiero w latach 90. został Dimebagiem. Tabulatury społecznościowe czytają całą płytę jako zwykłe E Standard. Żadne źródło nie mówi nic o jej wysokości, a nasz pomiar kryje niespodziankę: LP jest około 15 centów za wysoko. To jedyny album Pantery powyżej kamertonu.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera E Standard przy +15 ¢. Wartość pochodzi z przegrania z gramofonu, więc jeśli nagranie wciąż brzmi trochę krzywo, delikatnie przesuń dostrajanie na słuch zamiast zmieniać strój.

Na żywo: nic nie udokumentowano.

Projects in the Jungle (1984)

E Standard −35 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −35 ¢ (A ≈ 431), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym LP.

Większość utworów, na przykład Like Fire, jest zapisana w tabulaturach w E Standard. Tabulatury zakładają kamerton, ale LP jest około 35 centów za nisko. To najwcześniejszy ślad płaskiego strojenia Pantery, sześć lat przed Cowboys from Hell. Najpierw pojawia się wyjątek w tabulaturach: każda partia gitarowa otwierającego utworu All Over Tonight jest zapisana w Drop D.

Z TuneLit: każdy przycisk używa −35 ¢ z albumu. Przycisk All Over Tonight daje Drop D (tylko najniższa struna idzie w dół do D); dla reszty podnieś ją z powrotem do E.

Na żywo: nic nie udokumentowano.

I Am the Night (1985)

E Standard −36 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −36 ¢ (A ≈ 431), zmierzone przez TuneLit na oryginalnym LP.

Nagranie jest około 36 centów za nisko, zgodnie z Projects in the Jungle. Onward We Rock! mierzy niżej, około 46 centów za nisko (A ≈ 429), więc ma własne ustawienie. Krótki instrumental D*G*T*T*M jest zapisany w Drop D, ale istnieje tylko jedna ręcznie zrobiona transkrypcja, więc potraktuj to jako dobre przypuszczenie. Come-On Eyes miesza stroje: jedna partia gitarowa jest zapisana w Drop D, a druga w E Standard. Jego wiersz zostaje przy E Standard, więc obniż samodzielnie najniższą strunę do D dla partii w Drop D.

Z TuneLit: D*G*T*T*M otwiera Drop D przy −36 ¢, Onward We Rock! otwiera E Standard przy −46 ¢, a wszystko inne to E Standard przy −36 ¢.

Na żywo: nic nie udokumentowano.

Power Metal (1988)

E Standard −30 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −30 ¢ (A ≈ 432), zmierzony przez TuneLit na CD i oryginalnym LP.

Pierwszy album Phila Anselmo z zespołem i ich najcięższy z lat 80., łączący glam, tradycyjny i thrash metal. Główne tabulatury zapisują każdy utwór w E Standard, łącznie z zamykającym P*S*T*88. Źródła dokumentują płaskie strojenie Dime'a dopiero od Cowboys from Hell, więc to, czy ten album też jest za nisko, długo było otwartym pytaniem. Jest: CD i LP mierzą obie około 30 centów za nisko. Cztery utwory odbiegają od reszty, a obydwa źródła co do nich się zgadzają. Utwór tytułowy, Power Metal, stoi dokładnie na kamertonie (−1 ¢). Down Below jest niższy, około 39 centów za nisko (A ≈ 430), a Over and Out i P*S*T*88 są wyższe, około 22 centów za nisko (A ≈ 435).

Z TuneLit: każdy przycisk otwiera E Standard przy −30 ¢, z wyjątkiem tych czterech utworów, które używają własnych zmierzonych wartości.

Na żywo: nic nie udokumentowano.

Cowboys from Hell (1990)

E Standard A 43512 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy A 435 (około 21 ¢ za nisko), zmierzone przez TuneLit na CD. Źródła podają A 425.

Źródła podają tu płaskie strojenie Dime'a o 60 centów, ale CD mierzy tylko około 21 centów za nisko, więc przyciski Nastrój używają A 435, a nie 425. Większość albumu jest zapisana w E Standard. Sam Dime wymienił Primal Concrete Sledge jako jeden z utworów Pantery w Drop D. Guitar World dodaje, że na tym albumie obniżona struna rzeczywiście stała na C♯ +40, czyli Drop D plus jego zwykła odchyłka; na CD utwór mierzy zamiast tego około 25 centów za nisko, blisko reszty albumu. Tabulatury społecznościowe też zapisują Medicine Man w Drop D.

Cemetery Gates pokazuje, dlaczego tabulatury Pantery się różnią. Główna tabulatura jest w E Standard, a alternatywna w E♭, bo nagranie leży między tymi dwoma. Zmierzyliśmy je około 32 centów za nisko (A ≈ 432), niżej niż reszta albumu, ale wciąż bliżej E niż E♭, więc E Standard przy A 432 pasuje do nagrania. Domination też jest zapisane w E.

Z TuneLit: przycisk Nastrój daje „E Standard · A 435”, a Cemetery Gates ma własne „E Standard · A 432”. Dla utworów w Drop D zostaw odniesienie na 435 i obniż tylko najniższą strunę. TuneLit nazwie to D; tuner 440 powiedziałby D −21.

Na żywo: Domination otwierało ich koncerty w latach 1990–⁠91. Od 1992 zespół grał je też jako medley z Hollow, wersję słyszaną na Official Live: 101 Proof (1997), a tabulatura medley'a przez cały czas zostaje w E.

Vulgar Display of Power (1992)

E Standard A 42611 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard przy A 426 (około D♯ +43 na tunerze 440), zmierzony przez TuneLit na CD, blisko powszechnie podawanego A 425.

To album, na którym słynne „60 centów za nisko” się sprawdza: CD mierzy około 57 centów za nisko, A ≈ 426. Mouth for War, Fucking Hostile i Rise zostają w płaskim E Dime'a. Dime użył Mouth for War w swojej kolumnie, by pokazać zjazdy po power chordach w stylu Iommiego. Nastrój go na A 426, inaczej riff zabrzmi za wysoko w porównaniu z nagraniem.

To także miejsce, w którym Pantera po raz pierwszy zeszła o cały ton w dół. Dime napisał, że zespół nastroił całą gitarę o cały ton w dół (D G C F A D) na Walk. Z jego odchyłką brzmi to jak C♯ +40, dlatego Guitar World nazywa to nieco więcej niż cały ton w dół. Tabulatury Walk w Drop D lub E istnieją, ale udokumentowanym strojem jest D Standard. Guitar World wymienia A New Level jako drugi wczesny utwór z całotonowym zejściem, a główna tabulatura się z tym zgadza. No Good (Attack the Radical) jest w Drop D, znów wskazany przez samego Dime'a.

This Love kiedyś było sporne. Jego główna tabulatura jest w E♭ Standard, inne transkrypcje używają E, a Grady Champion wymienia E♭ Standard wśród prawdziwych strojów Dime'a. Nasz pomiar przechyla się w stronę obozu E♭: This Love jest około 73 centów poniżej E (A ≈ 422), o jakieś 15 centów niżej niż reszta albumu. Hollow, także zapisany w E♭, mierzy około 70 centów za nisko (A ≈ 422,5). Obie wypadają na tej samej wysokości co E♭ nastrojone o 27 do 30 centów za wysoko, więc obie metody działają, gdy odniesienie jest ustawione dobrze. Tabulatura medley'a Domination i Hollow na żywo nadal zostaje w E.

Z TuneLit: potrzebujesz E Standard, D Standard i Drop D, wszystkich przy A 426, plus E Standard przy A 422 dla This Love i A 423 dla Hollow. A New Level i Walk to utwory 2 i 3, więc zostań w D dla obu.

Na żywo: medley Domination i Hollow z Official Live: 101 Proof przez cały czas zostaje w płaskim E.

Far Beyond Driven (1994)

D Standard A 42912 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 429 (około 44 ¢ za nisko), zmierzone przez TuneLit na CD. Źródła podają A 425.

Album mieszany: jak Dime wyjaśnił w 1994 roku, niektóre utwory zachowały zwykły strój, a inne zeszły do D. Domyślnie jest D Standard, strój najlepiej udokumentowanych utworów: Becoming, 5 Minutes Alone i I'm Broken. Źródła przypisują mu zwykłe dla Dime'a 60 centów, ale CD mierzy około 44 centów za nisko, więc domyślne ustawienie to A 429. Wikipedia umieszcza Becoming między C♯ a D, a nasz pomiar się zgadza: około 49 centów za nisko, dokładnie pośrodku. Wikipedia podaje też, że Dime oparł riffy i solo na swoim pierwszym pedale DigiTech Whammy; przesunięte brzmienia pochodzą z tego pedału, a nie z innego stroju. Guitar World wymienia 5 Minutes Alone wśród jego utworów z całotonowym zejściem; wersje w C♯ prawdopodobnie istnieją, bo nagranie brzmi między C♯ a D. I'm Broken ma też alternatywne tabulatury, ale główna i Guitar World mówią: D.

Pięć utworów jest zapisanych w tabulaturach w E Standard, zgodnie z uwagą Dime'a o zwykłym stroju: Strength Beyond Strength, Good Friends and a Bottle of Pills, Slaughtered, 25 Years (późniejsza, rzadziej używana tabulatura jest w D) i Shedding Skin. Większość z nich jest blisko wartości albumu, ale Shedding Skin mierzy około 66 centów za nisko (A ≈ 424). Cover zespołu Black Sabbath, Planet Caravan, jest zapisany głównie w E♭, z alternatywą w E, tak jak This Love. Mierzy około 63 centów poniżej E (A ≈ 424), czyli tyle samo co E♭ +37, więc jego przycisk otwiera E Standard przy A 424.

Hard Lines, Sunken Cheeks, najniższy utwór tutaj, jest w C♯ Standard według Wikipedii i społecznościowej tabulatury. Mierzy około 60 centów za nisko (A ≈ 425), dokładnie tak jak podaje Grady. Pomiar ustala centy, ale nie półton, więc jeśli brzmi o półton za nisko, spróbuj D przy A 425, bo tabulatura mogła zaokrąglić C♯ +40 w dół. Use My Third Arm i Throes of Rejection są zapisane w D Standard, czyli domyślnym strojem albumu.

Z TuneLit: przygotuj się na przestrojenie: E przy A 429 dla utworu 1, D dla utworów 2–⁠4, E dla utworu 5, C♯ przy A 425 dla utworu 6, E dla utworów 7–⁠8, E przy A 424 dla Shedding Skin, znów D dla utworów 10–⁠11 i E przy A 424 dla Planet Caravan. Tabulatura basu Hard Lines potrzebuje niskiej struny G♯, więc jej wpis zawiera też 5-strunowy bas nastrojony o 1½ tonu w dół przy A 425.

Na żywo: nie zmierzono. Zacznij od ustawienia studyjnego i dopasuj na słuch.

The Great Southern Trendkill (1996)

D Standard A 42811 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 428 (około 50 ¢ za nisko, dokładnie w połowie między C♯ a D na tunerze 440), zmierzony przez TuneLit na CD. Źródła podają C♯ Standard przy A 425.

Ten album to najwyraźniejszy przypadek nagrania między dwoma dźwiękami. Guitar World używa Drag the Waters jako przykładu swojego stroju o 1½ tonu w dół, społecznościowe tabulatury wpisują utwór tytułowy i Drag the Waters w C♯, a War Nerve, Pt. II z Suicide Note oraz Living Through Me (Hells' Wrath) w D. CD mierzy około 50 centów poniżej D (A ≈ 428), dokładnie pośrodku, więc obie nazwy brzmią prawie dobrze. TuneLit wpisuje utwór tytułowy, War Nerve, Living Through Me i Floods w D, nastrojone o 42 do 64 centów za nisko. Zapis C♯ w tabulaturach nazywa dźwięk niżej, czyli o półton pod strunami, których Dime faktycznie używał. Więc nie trzeba przestrajać się przy War Nerve: cały album siedzi w jednym płaskim D, poza zamykającymi utworami w niskim G i jednym wyjątkiem. Tym wyjątkiem jest Drag the Waters, ten, który Guitar World wybrał jako C♯. Test półtonu TuneLit z audio słyszy C♯ jako najniższą pustą strunę: C♯ to jego najczęstsza niska nuta, a C pod nią nigdy nie wybrzmiewa. Skoro tabulatura też mówi C♯, Drag the Waters jest wpisany jako C♯ Standard przy A 428, o pół tonu niżej niż reszta. Suicide Note Pt. I to utwór akustyczny, który społecznościowa transkrypcja gra na 12-strunowej gitarze w Drop D.

Floods brzmi niżej niż reszta, około 64 centów poniżej D (A ≈ 424). Oryginalna tabulatura Songsterr mówi C♯ Standard, późniejsze wersje D Standard lub Drop C (której pięć górnych strun odpowiada D Standard): tuner 440 odczytuje nagranie jako C♯ +36. TuneLit wpisuje to jako D Standard przy A 424, czyli D Dime'a około 60 centów za nisko. Wcześniejsze wersje tej strony podawały ten utwór, a z nim cały album, o półton za nisko.

Album kończy się najniższym strojem Pantery. W The Underground in America i (Reprise) Sandblasted Skin gitara jest w D Standard, z 6. struną poluzowaną do niskiego G, o oktawę poniżej 5. struny. Wikipedia podaje około A 425, a Metal Hammer też pisze, że Sandblasted Skin jest nastrojony w dół do G. Tabulatury rozchodzą się o półton (G G C F A D w głównej tabulaturze Sandblasted Skin, F♯ F♯ B E G♯ C♯ w tabulaturze The Underground in America). Przy zmierzonym A 428 niski dźwięk leży około 50 centów poniżej G, prawie dokładnie w połowie między G a F♯, co wyjaśnia rozbieżność.

Dla basistów społecznościowe tabulatury 10's i 13 Steps to Nowhere potrzebują piątej struny poniżej niskiego D, co wskazuje, że Rex Brown grał na 5-strunowym basie nastrojonym o cały ton w dół: A D G C F przy A 428 (tabulatury, pisane dla gitar w C♯, podają G♯ C♯ F♯ B E). Żaden wywiad tego nie potwierdza, a Drag the Waters jest zapisany na 4-strunowym basie.

Z TuneLit: domyślnie otwiera się D Standard przy A 428, Floods jako D Standard przy A 424, a Drag the Waters jako C♯ Standard przy A 428, a wpis albumu zawiera też strój 5-strunowego basu. Dwa ostatnie utwory otwierają własny strój, G1 G2 C3 F3 A3 D4 przy A 428. Ten niski G jest o siedem półtonów poniżej niskiego D z D Standard, więc spodziewaj się bardzo luźnej struny.

Na żywo: nie zmierzono. Zacznij od ustawienia studyjnego i dopasuj na słuch.

Reinventing the Steel (2000)

D Standard A 43110 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: D Standard przy A 431 (około 38 ¢ za nisko), zmierzone przez TuneLit na CD. Źródła podają A 425.

Jak Dime powiedział Guitar World na początku 2000 roku, większość tego albumu jest o cały ton niżej. Źródła wciąż podają jego 60-centową odchyłkę, ale CD mierzy tylko około 38 centów za nisko. Dwa utwory się wyróżniają: Uplift jest najmniej płaski, około 24 centów (A ≈ 434), a Yesterday Don't Mean Shit jest niżej, około 46 centów (A ≈ 428). W jego kolumnie riff otwierający Revolution Is My Name z bendami jest w stroju o cały ton w dół; istnieje alternatywna tabulatura w C♯, ale przy 38 centach za nisko nagranie jest bliżej D. Gdy wyjaśniał bendy na power chordach o cały ton w dół w We'll Grind That Axe for a Long Time, ustawił dwie najniższe struny na D i G i powiedział, że jego zawsze płaski strój oraz całotonowe zejście poluzowały struny na tyle, że pomagały w tych bendach.

It Makes Them Disappear i I'll Cast a Shadow są zapisane w Drop C (C G C F A D), najniższej dolnej strunie na albumie; Guitar World zauważa, że Dime czasem używał Drop D obniżonego o cały ton. Główna tabulatura Songsterr Hellbound jest w C♯ Standard, a mało oglądana tabulatura medley'a Hellbound i A New Level używa D. Sam utwór mierzy około 54 centów poniżej D (z niską pewnością), co tuner 440 odczyta jako C♯ +46: to samo zaokrąglenie, które kiedyś umieściło Floods w C♯. Test półtonu TuneLit z audio słyszy D jako najniższą pustą strunę, a nigdy C♯ pod nią, więc Hellbound jest wpisany w D przy A 431, jak reszta albumu. Jeśli brzmi o półton za wysoko, na jego stronie wciąż jest przycisk dla C♯. Goddamn Electric jest sporne: główna tabulatura, która obejmuje też gościnne solo Kerry'ego Kinga, jest w C♯, ale transkrypcja solówki oznaczona jako poprawna jest w D, a Dime użył zjazdu z zwrotki w swojej lekcji o całotonowym zejściu. Mierzy około 35 centów za nisko, bliżej D niż C♯, więc wpisujemy D. You've Got to Belong to It jest zapisane w E Standard na Songsterr, czego nic innego nie potwierdza.

Z TuneLit: domyślnie otwiera się D Standard przy A 431, z Uplift przy A 434 i Yesterday Don't Mean Shit przy A 428. Dla Drop C obniż tylko 6. strunę o kolejny cały ton, z D do C.

Na żywo: nie zmierzono. Zacznij od ustawienia studyjnego i dopasuj na słuch.

Estymator Dopasuj do nagrania TuneLit bierze fragment każdego utworu, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką równomiernego temperowania. To ustala odchyłkę do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc sam półton (E, D lub C♯) wciąż pochodzi z tabulatur i źródeł wyżej. To słaby punkt Pantery: nagranie około 50 centów za nisko leży między dwoma dźwiękami, a tabulatury nazywają któryś z nich. Drugi test słucha audio pod kątem najniższej pustej struny. Zwykle trafia, ale sam w sobie nie jest dowodem, więc przesunął tylko dwa utwory, każdy tam, gdzie tabulatura wskazywała w tę samą stronę: Drag the Waters w dół do C♯ i Hellbound w górę do D.

Mierzyliśmy wydania CD i przegrania z igły oryginalnych LP z własnej biblioteki. Sam dźwięk nigdy nie jest wysyłany ani publikowany; na tej stronie pojawiają się tylko liczby.

Największa niespodzianka to data początku. Źródła wiążą płaskie strojenie z Cowboys from Hell, ale nagrania były za nisko na długo przed tym. Tylko debiut z 1983 roku jest za wysoko. Od Projects in the Jungle (1984) do Power Metal (1988) każdy album jest o 30 do 36 centów poniżej kamertonu, a przy Power Metal CD i LP zgadzają się co do centa. Wyjątkiem jest utwór tytułowy Power Metal, który stoi dokładnie na kamertonie.

Druga niespodzianka to sam Cowboys from Hell. Mierzy tylko około 21 centów za nisko, znacznie mniej niż zwykle podawane 60 centów. Cemetery Gates jest niżej, około 32 centów (A ≈ 432).

Vulgar Display of Power to miejsce, w którym „60 centów za nisko” Grady'ego Championa pasuje prawie dokładnie. This Love i Hollow są o kolejne 13 do 15 centów niżej (A ≈ 422–⁠423), co pasuje do tabulatur, które wpisują je w E♭. Far Beyond Driven i The Great Southern Trendkill są około 45 do 65 centów za nisko: około 44 dla utworów w D na Far Beyond Driven, 60 do 66 dla Shedding Skin, Planet Caravan i Hard Lines, Sunken Cheeks oraz 64 dla Floods. Reinventing the Steel wraca do około 38, z Uplift na 24 i Yesterday Don't Mean Shit na 46. Więc „A 425” opisuje Vulgar oraz części Far Beyond Driven i Trendkill, a nie cały katalog.

Pamiętaj o kilku ograniczeniach. Gramofon działający o 0,3 % za szybko lub za wolno przesuwa przegranie z igły o około 5 centów, więc pierwsze trzy albumy, mierzone tylko z LP, mogą być o kilka centów niedokładne. Mocno zniekształcone miksy są trudniejsze do odczytania niż czyste, więc pojedyncze utwory się rozrzucają; większość utworów używa dlatego wartości swojego albumu, a tylko wyraźne odstające dostają własną. Wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton. A pomiar słyszy wynik, nie przyczynę: nie odróżni gitary nastrojonej nisko od taśmy zwolnionej.

Nie musisz wpisywać żadnej z tych liczb. Przycisk Nastrój każdego utworu już używa zmierzonej wartości, więc po prostu go stuknij i zagraj.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Każdy wpis gitarowy na tej stronie ma teraz Zmierzone przez TuneLit, bo jego odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy CD lub oryginalnego LP. Nazwa stroju (E, D, C♯, Drop D) wciąż opiera się na innych rodzajach dowodów, bo pomiar zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu:

• Oficjalne: muzyk sam tak powiedział, tutaj w kolumnach Dime'a dla Guitar World albo w jego wywiadzie z 1994 roku, jak w przypadku Walk czy Primal Concrete Sledge.
• Często podawane: zaufane media, takie jak Guitar World, Wikipedia czy Metal Hammer, się zgadzają, zwykle popierając to tabulaturami, ale zespół sam tego bezpośrednio nie powiedział. Zanim to zmierzyliśmy, Cowboys from Hell figurował tutaj: odchyłka pochodziła od technika Dime'a, a E Standard z prasy i tabulatur.
• Z tabulatur: z transkrypcji społecznościowych, głównie tabulatur Songsterr. Tabulatury podają stroje w całych półtonach, więc przy odchyłce Pantery mogą trafić o pół tonu obok. Stroje wszystkich czterech albumów z lat 80. opierają się na tabulaturach na tym poziomie.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. Pokazujemy najbardziej prawdopodobne ustawienie i wyjaśniamy drugą możliwość. Dla Pantery: This Love, Planet Caravan, Floods i Goddamn Electric.
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku oryginalnego nagrania, podająca odchyłkę w centach. Publikujemy tylko wynik; dźwięk nigdy nie jest zapisywany ani udostępniany.

Jeśli utwór wciąż brzmi trochę niedokładnie, przesuń odniesienie o herc lub dwa; w okolicach 430 Hz jeden herc to około 4 centy.

• Metal Magic (1983): E Standard +15 ¢ (A ≈ 444).
• Od Projects in the Jungle do Power Metal (1984–⁠1988): E Standard około 30–⁠36 ¢ za nisko (A ≈ 431–⁠432). Drop D: All Over Tonight, D*G*T*T*M, jedna partia gitary z Come-On Eyes. Własne wartości: Onward We Rock! (A ≈ 429), utwór tytułowy z Power Metal (A 440), Down Below z Power Metal (A ≈ 430), Over and Out i P*S*T*88 (A ≈ 435).
• Cowboys from Hell (1990): E Standard przy A 435; Cemetery Gates przy A 432. Drop D przy A 435: Primal Concrete Sledge, Medicine Man.
• Vulgar Display of Power (1992): E Standard przy A 426. D Standard: A New Level, Walk. Drop D: No Good (Attack the Radical). Zapisane w E♭: This Love i Hollow, ustawione jako E Standard przy A 422 i A 423.
• Far Beyond Driven (1994): D Standard przy A 429: Becoming, 5 Minutes Alone, I'm Broken, Use My Third Arm, Throes of Rejection. E Standard przy A 429: Strength Beyond Strength, Good Friends and a Bottle of Pills, Slaughtered, 25 Years. E Standard przy A 424: Shedding Skin, Planet Caravan (sporne). C♯ Standard przy A 425: Hard Lines, Sunken Cheeks.
• The Great Southern Trendkill (1996): D Standard przy A 428, zapisane jako C♯. Floods: D Standard przy A 424. Drag the Waters: C♯ Standard przy A 428. Drop D: Suicide Note Pt. I. Low G (G G C F A D): The Underground in America, (Reprise) Sandblasted Skin. Bas: 5-strunowy A D G C F.
• Reinventing the Steel (2000): D Standard przy A 431; Uplift przy A 434; Yesterday Don't Mean Shit przy A 428. Drop C: It Makes Them Disappear, I'll Cast a Shadow. Zapisane w C♯, ale podane w D: Hellbound. Sporne: Goddamn Electric (podane w D). Zapisane w E: You've Got to Belong to It.
• Złota zasada: od 1984 roku sprawdź najpierw wartość A albumu, zanim cokolwiek zmienisz. Prawie wszystko od tego czasu jest za nisko, ale nie zawsze o tyle samo.