Stroje The Pretty Reckless.

• Wysokość dźwięku: kamerton wszędzie tam, gdzie mierzyliśmy. Light Me Up, Going to Hell, Who You Selling For i Death by Rock and Roll mieszczą się w granicach około 1 ¢ od A 440. Dwie piosenki są nieco niżej: Only Love Can Save Me Now (około 13 ¢ za nisko) i Mad Love (około 10 ¢ za nisko).
• E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭, każda struna o półton niżej) to drugi stały strój zespołu. Obejmuje większość Light Me Up, EP Hit Me Like a Man i kilka późniejszych piosenek.
• E Standard przejmuje pałeczkę od Going to Hell w piosenkach: Heaven Knows, Take Me Down, Death by Rock and Roll oraz w większości dwóch ostatnich albumów.
• Drop C♯ (C♯ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭) to cięższa opcja: Going to Hell, Absolution, And So It Went i My Bones.
• Drop D pojawia się w tabulaturach Make Me Wanna Die i 25, a D Standard w utworze tytułowym Who You Selling For.
• Żadna tabulatura ani wywiad, jakie znaleźliśmy, nie umieszcza piosenki The Pretty Reckless w otwartym stroju, i żadna nie używa gitary baritone ani 7-strunowej.

Taylor Momsen śpiewa i gra partie rytmiczne na gitarze, a większość materiału najpierw pisze na gitarze akustycznej. Ben Phillips gra partie prowadzące od 2010 roku i współtworzy prawie wszystko razem z nią. Mark Damon gra na basie, a Jamie Perkins na perkusji. Na pierwszych trzech albumach w studiu był piąty muzyk: producent Kato Khandwala, wymieniony z gitarą na każdym utworze Light Me Up. Phillips później porównał ich podział partii gitarowych do braci Young z AC/DC: jeden grał rytm, drugi partie prowadzące. Khandwala zmarł w 2018 roku po wypadku motocyklowym, a Death by Rock and Roll (2021) powstał z udziałem producenta Jonathan Wyman.

Żaden z wywiadów z zespołem, jakie znaleźliśmy, nie mówi o strojach. Phillips jako główne gitary wymienia Gibson ES-335 i Les Paul, a Momsen swoje Telecastery, ale żadne z nich nie mówi, jak je stroją. Jedyne źródło prasowe, które podaje strój, to lekcja riffów Total Guitar do And So It Went. Cała reszta tej strony opiera się na tabulaturach, głównie ze Songsterr, oraz na pomiarach TuneLit. To słabszy grunt niż przy zespołach z oficjalnymi zbiorami tabulatur, dlatego przypisy mówią, kiedy piosenka opiera się na jednej tabulaturze albo na automatycznej transkrypcji.

2010–⁠2012: półton niżej. Większość Light Me Up i wszystkie trzy nowe utwory z EP Hit Me Like a Man mają tabulatury w E♭ Standard. Same nagrania są na A 440, więc półton pochodzi ze strun, a nie z wolniejszej taśmy ani z niższego kamertonu. Drop D w tabulaturach Make Me Wanna Die to wyjątek, i nawet tam nigdy nie używa się pustej najniższej struny.

2014: dwie rodziny na jednym albumie. Going to Hell to album, na którym pojawia się ciężki Drop C♯ (utwór tytułowy i Absolution), obok piosenek w E♭ Standard, takich jak Follow Me Down i Fucked Up World, oraz piosenek w zwykłym E Standard, jak Heaven Knows, House on a Hill i Sweet Things.

2016: w większości E Standard. Who You Selling For to album z największą liczbą piosenek w E Standard. Tylko otwierający utwór, Oh My God i utwór tytułowy odchodzą od zwykłego E.

2021: znów mieszanka. Death by Rock and Roll wraca do E Standard w większości piosenek, ale schodzi do Drop C♯ w And So It Went i My Bones, do E♭ w Only Love Can Save Me Now i Got So High, a do Drop D w 25.

2026: na razie E Standard. Nowy album, Dear God, ma w większości tabulatury w E Standard, kilka piosenek w E♭, ale większość jego tabulatur to wciąż automatyczne transkrypcje.

Light Me Up (2010)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, na kamertonie (zmierzone −0,7 ¢, A ≈ 439,8, zapisane jako 0).

Debiut to najbardziej konsekwentny album zespołu w stroju o półton niżej. My Medicine, Since You're Gone, Just Tonight, Goin' Down i You mają tabulatury w E♭ Standard, tak samo jak tabulatury basu. Kilka utworów krąży też w innych strojach, a album pomaga je rozróżnić. Sprawdzenie dźwięku TuneLit, które nasłuchuje najniższej pustej struny, zgadza się z E♭ we wszystkich tych piosenkach. Tabulatura E Standard My Medicine ma linię basu na E, G i A, ale nagranie nigdy nie brzmi niskim E; bas siedzi na E♭, F♯, A♭ i B♭, jak w tabulaturze E♭. Utwór tytułowy ma ten sam podział: jedna tabulatura w E, druga oznaczona jako wersja albumowa w E♭, a nagranie pasuje do tej w E♭.

Make Me Wanna Die, najbardziej znana piosenka zespołu, ma tabulaturę w Drop D na Songsterr i Ultimate Guitar, z riffem na F na 3. progu. Ta tabulatura nigdy nie gra otwartego niskiego D, a nagranie prawie nigdy go nie brzmi: najniższa nuta riffu to E♭ o próg wyżej. Więc wersje w E♭ Standard, których używają niektórzy gracze, dają dokładnie te same dźwięki. TuneLit podaje Drop D z tabulatur, a sprawdzenie dźwięku nie może rozstrzygnąć najniższej struny, bo nigdy nie jest grana na pusto.

Miss Nothing to sporna piosenka z tego albumu. Najczęściej oglądana tabulatura używa Drop D, a dobrze oceniana tabulatura z Ultimate Guitar jest o półton niżej. Tak jak w Make Me Wanna Die, tabulatura Drop D nigdy nie gra pustej struny i nie schodzi niżej niż E♭. Nagranie nigdy nie brzmi niskim D, a sprawdzenie dźwięku TuneLit zgadza się z E♭ jako najniższą struną, więc piosenka zostaje z albumem w E♭ Standard. Tabulatura Just Tonight oznaczona jako Official na Songsterr także używa Drop D bez pustej struny; główna tabulatura i najlepiej oceniany schemat akordów są w E♭, a nagranie opiera się na niskim E♭.

Dwie piosenki są w zwykłym E Standard: Factory Girl, którego riff uderza w pustą niską E, oraz Nothing Left to Lose, który opiera się na jednej automatycznej transkrypcji. Sprawdzenie dźwięku zgadza się z E w obu.

Z TuneLit: większość przycisków nastraja E♭ Standard przy A 440. Make Me Wanna Die nastraja Drop D, a Factory Girl i Nothing Left to Lose nastrajają E Standard.

Hit Me Like a Man EP (2012)

E♭ Standard5 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, z tabulatur. Jeszcze nie zmierzone: EP nie ma w bibliotece TuneLit.

Trzy nowe utwory studyjne: Hit Me Like a Man, Under the Water i Cold Blooded, oraz wersje na żywo Make Me Wanna Die i Since You're Gone nagrane w Hammersmith Apollo w Londynie. Nowe utwory mają wszystkie tabulatury o półton niżej, jak album przed nimi. Kilka słabo używanych transkrypcji Hit Me Like a Man jest w E Standard. Cold Blooded ma też tabulaturę oznaczoną jako standard tuning, napisaną dla grających w E; gra partię o półton wyżej niż tabulatura E♭, więc sprawdź obie wobec nagrania. Dwa utwory na żywo są podane w ich studyjnych strojach.

Z TuneLit: E♭ Standard dla wszystkiego oprócz wersji na żywo Make Me Wanna Die (Drop D).

Going to Hell (2014)

E♭ Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, na kamertonie (zmierzone −0,8 ¢, A ≈ 439,8, zapisane jako 0).

Najcięższy album Pretty Reckless jest też najbardziej zróżnicowany. Otwierający utwór, Follow Me Down, jest w E♭ Standard, a jego riff napędza pusta niska E♭. Utwór tytułowy schodzi niżej: jego główna tabulatura, jedna z najczęściej oglądanych w zespole, jest w Drop C♯, czyli E♭ Standard z 6. struną obniżoną o kolejny cały ton do C♯. Absolution używa tego samego stroju. Sprawdzenie dźwięku TuneLit słyszy niskie C♯ w obu i się zgadza. Fucked Up World (singiel nazywał się Messed Up World) oraz dwa krótkie akustyczne utwory, Dear Sister i Burn, też mają tabulatury w E♭.

Druga połowa albumu ma tabulatury w zwykłym E Standard. Sweet Things ma pustą niską E jako podstawę, a sprawdzenie dźwięku się zgadza. Heaven Knows, House on a Hill i Blame Me nigdy nie grają pustej niskiej E, więc sprawdzenie nie może potwierdzić ich najniższej struny. Nuty w ich tabulaturach zgadzają się z nagraniem, a to się liczy przy graniu razem z utworem. Blame Me warto sprawdzić słuchem: siedzi na F♯, G♯ i B♭, a sprawdzenie zgodziłoby się równie dobrze z E♭ Standard. Dear Sister to odwrotny przypadek: jej jedyna tabulatura jest w E♭, ale sprawdzenie skłania się ku E.

Dwie piosenki są niepewne. Why'd You Bring a Shotgun to the Party ma tylko automatyczną transkrypcję w Drop D i schemat akordów z kapodastrem, a także jest najtrudniejszą piosenką albumu do zmierzenia. Waiting for a Friend nie ma tabulatury z podanym strojem, więc idzie za albumem. Sprawdzenie TuneLit słyszy w niej niskie D, a nigdy niskiego E♭, więc wskazuje o półton niżej, ale żadna tabulatura tego jeszcze nie potwierdza. Sprawdź słuchem.

Z TuneLit: domyślnie E♭ Standard. Going to Hell i Absolution nastrajają Drop C♯, Heaven Knows, House on a Hill, Sweet Things i Blame Me nastrajają E Standard, a Why'd You Bring a Shotgun to the Party nastraja Drop D.

Who You Selling For (2016)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (zmierzone +1,2 ¢, A ≈ 440,3, zapisane jako 0).

Najbardziej bluesowy album, który ustala się w zwykłym E Standard: Take Me Down, Prisoner, Wild City, Back to the River (z Warrenem Haynesem w partii prowadzącej), Living in the Storm i The Devil's Back są wszystkie zapisane w E w tabulaturach, a sprawdzenie dźwięku zgadza się z każdą z nich.

Trzy piosenki odchodzą od tego. Otwierający utwór, The Walls Are Closing In / Hangman, ma tylko jedną mało używaną tabulaturę w E♭ Standard, ale sprawdzenie mocno ją wspiera: słyszy niskie E♭ przez cały utwór i wyklucza E. Oh My God też jest w E♭, z pustą E♭ jako podstawą. Utwór tytułowy, Who You Selling For, ma tabulaturę o cały ton niżej w D Standard (D G C F A D), a niskie D to zdecydowanie najczęstsza nuta basu na tym albumie; również to opiera się na jednej tabulaturze.

Mad Love to jedyna piosenka z tego albumu, która ma własną wysokość dźwięku: mierzy około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437.5). Gra się na F, na 1. progu, a pusta E nigdy nie jest słyszana, przez co sprawdzenie dźwięku wskazuje półton wyżej. To znany słaby punkt tej metody, więc E Standard z tabulatury zostaje. Already Dead nie ma tabulatury z podanym strojem, więc idzie za albumem, ale sprawdzenie nie jest pewne co do E i słyszy mocne niskie E♭, więc spróbuj E♭ Standard, jeśli E brzmi źle. Bedroom Window też nie ma tabulatury, a sprawdzenie zgadza się z E.

Z TuneLit: domyślnie E Standard; E♭ Standard nastraja The Walls Are Closing In / Hangman i Oh My God; D Standard nastraja utwór tytułowy, a Mad Love nastraja E Standard −10 ¢.

Death by Rock and Roll (2021)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (zmierzone −1,1 ¢, A ≈ 439,7, zapisane jako 0).

Pierwszy album po śmierci producenta Khandwala, nagrany z producentem Jonathan Wyman, a koprodukcja należy do Momsen i Phillips. Utwór tytułowy, Witches Burn, Rock and Roll Heaven, Standing at the Wall i krótki Broomsticks idą za albumowym E Standard, a sprawdzenie dźwięku zgadza się we wszystkich pięciu.

And So It Went, z solówką Toma Morello, to jedyna piosenka na tej stronie z podanym w prasie strojem: lekcja riffów Total Guitar podaje Drop C♯, C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯, a tabulatury się zgadzają. My Bones ma tabulaturę również w Drop C♯, z pustym C♯ jako podstawą. Wariant tabulatury ustawia gitarę w Drop D, a bas na 5-strunowym, ale gitara w Drop D nie sięga niskiego C♯, do którego nagranie wciąż wraca. Sprawdzenie dźwięku słyszy niskie C♯ w obu piosenkach.

Only Love Can Save Me Now, z gośćmi Kim Thayil i Matt Cameron z Soundgarden, jest w E♭ Standard i jest też jedyną piosenką na albumie z własną wysokością dźwięku: około 13 ¢ za nisko (A ≈ 436.6). Got So High ma tabulatury zarówno w E♭, jak i w E; nagranie zgadza się z tą w E♭, której linia basu siedzi na F♯ i G♯, podczas gdy linia basu w tabulaturze E siedzi na G i A, nutach, których nagranie nigdy nie gra.

25 to najwyraźniejszy przypadek tabulatury, której nagranie przeczy. Najczęściej oglądana tabulatura na Songsterr jest w E Standard, a nowsza automatyczna transkrypcja i tabulatura z Cifra Club używają Drop D. Na CD niskie D to zdecydowanie najczęstsza nuta basu, ponad połowa wszystkich niskich nut, jakie usłyszało TuneLit, a E Standard nie sięga jej. 25 figuruje w Drop D.

Dwie piosenki warto sprawdzić słuchem. Harley Darling ma tylko automatyczną transkrypcję w E Standard, a jej partia gitarowa jest w G, podczas gdy bas nagrania (i własna linia basu tabulatury) siedzi na G♯; sprawdzenie skłania się ku E♭ Standard, gdzie chwyty z G brzmią jako A♭. Turning Gold opiera się na schemacie akordów w E Standard i siedzi na A, więc sprawdzenie nie może potwierdzić jego niskiej struny.

Z TuneLit: domyślnie E Standard. Drop C♯ nastraja And So It Went i My Bones, E♭ Standard nastraja Got So High, E♭ Standard −13 ¢ nastraja Only Love Can Save Me Now, a Drop D nastraja 25.

Dear God (2026)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, z tabulatur. Jeszcze nie zmierzone: album nie ma w bibliotece TuneLit.

Piąty album ukazał się w czerwcu 2026, a jego tabulatury są wciąż skąpe. Ręcznie robione tabulatury Songsterr umieszczają When I Wake Up, Love Me, Dear God i Rollercoaster of Life w E Standard, a Dragonfire w E♭ Standard. Eye of the Storm i Devil in Disguise (Michelle's Song) są w E♭ tylko w automatycznych transkrypcjach, a trzy części Life Evermore, About You, Spell On You i Dark Days nie mają nic innego.

For I Am Death dzieli tabulatury. Najczęściej oglądana jest w F Standard, każda struna o półton wyżej, więc niski F riffu to pusta struna. Tabulatura oznaczona jako poprawiona gra te same nuty w E Standard, z F na 1. progu, a jeszcze inna tabulatura jest też w E. Najniższa nuta to F w obu przypadkach. TuneLit podaje E Standard; jeśli chcesz odczucie pustej struny z tabulatury F, załóż kapodaster na 1. próg.

Z TuneLit: domyślnie E Standard; E♭ Standard nastraja Dragonfire, Eye of the Storm i Devil in Disguise. Traktuj ten album jako wstępny szkic, dopóki nie pojawią się lepsze tabulatury albo nie uda się go zmierzyć.

Estymator Dopasuj do nagrania w TuneLit bierze fragment każdej piosenki, znajduje najmocniejsze nuty i porównuje je z siatką temperacji równomiernej. Daje to odchyłkę od A 440 z dokładnością do kilku centów, ale tylko w obrębie półtonu, więc nazwa stroju nadal pochodzi z tabulatur. Drugie sprawdzenie nasłuchuje najniższej pustej struny w nagraniu i mówi, czy niska struna z tabulatury pasuje.

Zmierzyliśmy oryginalne wydania CD w naszej bibliotece. Dźwięk nigdy nie jest wysyłany ani publikowany, tylko liczby.

Odchyłki w granicach ±4 ¢ liczą się jako kamerton, więc każdy album jest zapisany przy A 440. Pozostałe wydania CD w bibliotece, japońskie Light Me Up oraz limitowane i japońskie deluxe Going to Hell, dają te same wartości w granicach około 1 ¢ (poza Why'd You Bring a Shotgun to the Party, którego trudno zmierzyć na każdej kopii), więc pochodzą z tych samych masterów.

Sprawdzenie dźwięku zgadza się z podanym strojem w 35 z 46 zmierzonych piosenek. Tam, gdzie się nie zgadza, piosenka albo nigdy nie gra swojej pustej niskiej struny (Make Me Wanna Die, Heaven Knows, Mad Love, House on a Hill, Turning Gold), albo jest to piosenka, którą powyższe uwagi już oznaczają do sprawdzenia słuchem (Blame Me, Waiting for a Friend, Already Dead, Harley Darling, Why'd You Bring a Shotgun to the Party, Dear Sister). Wychwyciło też kilka tabulatur, którym przeczy nagranie: tabulatury E Standard My Medicine, Light Me Up i Got So High oraz tabulaturę E Standard dla 25. Te piosenki są podane w stroju tabulatury, która zgadza się z nagraniem.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu:

• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku z CD. Dla tego zespołu zawsze wychodzi to samo: kamerton, więc ta etykieta w większości mówi tylko, że nie trzeba zmieniać A odniesienia.
• Często podawane: zaufany serwis podaje strój. Tutaj to tylko And So It Went, z Total Guitar.
• Z tabulatur: głównie ze Songsterr, czasem z Ultimate Guitar. Gdy istnieje tylko jedna tabulatura albo tylko automatyczna transkrypcja, uwaga przy piosence o tym mówi.
• Sporne: tabulatury się nie zgadzają; uwaga wyjaśnia obie wersje. Dla tego zespołu: Miss Nothing, Got So High, 25 i For I Am Death.

Słabym punktem nie jest wysokość, lecz rodzina: E czy E♭, zwykły czy obniżony. Jeśli piosenka brzmi o półton za nisko lub za wysoko, najpierw spróbuj drugiej rodziny.

EP The Pretty Reckless (2010) powtarza piosenki z Light Me Up. Other Worlds (2022) zbiera wersje akustyczne, remiksy i covery, a nie nowe utwory studyjne. Świąteczne EP z 2025 roku i późniejsze wydania cyfrowe też nie są objęte, podobnie jak utwory bonusowe, takie jak Zombie, Kill Me i wersje akustyczne na wydaniach deluxe.

• Light Me Up (2010): E♭ Standard. Drop D: Make Me Wanna Die. E Standard: Nothing Left to Lose, Factory Girl.
• EP Hit Me Like a Man (2012): E♭ Standard. Drop D: Make Me Wanna Die (na żywo).
• Going to Hell (2014): E♭ Standard. Drop C♯: Going to Hell, Absolution. E Standard: Heaven Knows, House on a Hill, Sweet Things, Blame Me. Drop D: Why'd You Bring a Shotgun to the Party.
• Who You Selling For (2016): E Standard. E♭ Standard: The Walls Are Closing In / Hangman, Oh My God. D Standard: Who You Selling For. Mad Love w −10 ¢.
• Death by Rock and Roll (2021): E Standard. Drop C♯: And So It Went, My Bones. E♭ Standard: Only Love Can Save Me Now (−13 ¢), Got So High. Drop D: 25.
• Dear God (2026): E Standard. E♭ Standard: Dragonfire, Eye of the Storm, Devil in Disguise (Michelle's Song). For I Am Death: E Standard albo F Standard w jednej tabulaturze.
• Złota zasada: A odniesienia zostaje na A 440. Jeśli coś brzmi źle, pytanie brzmi: E czy E♭, a nie A odniesienia.