The Pretty Reckless stemmingen.

• Toonhoogte: overal waar we hebben gemeten op kamertoon. Light Me Up, Going to Hell, Who You Selling For en Death by Rock and Roll liggen allemaal binnen ongeveer 1 cent van A 440. Twee nummers zitten iets lager: Only Love Can Save Me Now (ongeveer 13 cent te laag) en Mad Love (ongeveer 10 cent te laag).
• E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭, elke snaar een halve toon lager) is de andere vaste stek van de band. Het omvat het grootste deel van Light Me Up, de Hit Me Like a Man EP en een handvol latere nummers.
• E Standard neemt het over vanaf Going to Hell: Heaven Knows, Take Me Down, Death by Rock and Roll en het grootste deel van de laatste twee albums.
• Drop C♯ (C♯ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭) is de zware optie: Going to Hell, Absolution, And So It Went en My Bones.
• Drop D duikt op in de tabs van Make Me Wanna Die en 25, en D Standard voor het titelnummer van Who You Selling For.
• Geen enkele tab of interview die we vonden zet een nummer van The Pretty Reckless in een open stemming, en niemand gebruikt een baritongitaar of een 7-snarige.

Taylor Momsen zingt en speelt ritmegitaar, en ze schrijft veel van het materiaal eerst op akoestische gitaar. Ben Phillips speelt sinds 2010 leadgitaar en schrijft bijna alles mee met haar. Mark Damon speelt bas en Jamie Perkins drums. Op de eerste drie albums was er een vijfde muzikant in de studio: producer Kato Khandwala, die op elk nummer van Light Me Up als gitarist wordt vermeld. Phillips zei later dat ze de gitaarpartijen deelden, net als de twee broers Young uit AC/DC, de ene op ritme en de andere op lead. Khandwala overleed in 2018 na een motorongeluk, en Death by Rock and Roll (2021) werd gemaakt met producer Jonathan Wyman.

Geen van de interviews met de band die we vonden gaat over stemmingen. Phillips noemt Gibson ES-335's en Les Pauls als zijn belangrijkste gitaren, en Momsen haar Telecasters, maar geen van beiden zegt hoe ze die stemmen. De enige persbron die een stemming noemt, is een riff-les van Total Guitar over And So It Went. Al het andere op deze pagina berust op tabs, vooral die van Songsterr, plus de eigen metingen van TuneLit. Dat is een dunnere basis dan bij bands met officiële tabboeken, dus de opmerkingen zeggen wanneer een nummer op één tab of op een machinaal gemaakte transcriptie rust.

2010–⁠2012: een halve toon lager. Het grootste deel van Light Me Up en alle drie de nieuwe nummers op de Hit Me Like a Man EP staan in de tabs in E♭ Standard. De opnames zelf staan op A 440, dus de halve toon komt van de snaren, niet van een trage band of een te lage referentie-A. De Drop D in de Make Me Wanna Die-tabs is de uitzondering, en zelfs die gebruikt de lege lage snaar nooit.

2014: twee families op één album. Op Going to Hell duikt de zware Drop C♯ op (het titelnummer en Absolution), naast nummers in E♭ Standard zoals Follow Me Down en Fucked Up World, en gewone E Standard-nummers zoals Heaven Knows, House on a Hill en Sweet Things.

2016: vooral E Standard. Who You Selling For is de opname met de meeste E. Alleen het openingsnummer, Oh My God en het titelnummer wijken af van de gewone E.

2021: weer een mix. Death by Rock and Roll keert voor de meeste nummers terug naar E Standard, maar zakt naar Drop C♯ voor And So It Went en My Bones, naar E♭ voor Only Love Can Save Me Now en Got So High, en naar Drop D voor 25.

2026: tot nu toe E Standard. Het nieuwe album, Dear God, staat grotendeels in de tabs in E Standard, met enkele nummers in E♭, maar de meeste tabs zijn nog machinaal gemaakt.

Light Me Up (2010)

E♭ Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, op kamertoon (gemeten −0,7 ¢, A ≈ 439,8, opgeslagen als 0).

Het debuut is het meest consequente album van de band in een halve toon lager. My Medicine, Since You're Gone, Just Tonight, Goin' Down en You staan in de tabs in E♭ Standard, net als de basstabs. Verschillende nummers circuleren ook in andere stemmingen, en de opname helpt om die te sorteren. De audiocontrole van TuneLit, die luistert naar de laagste lege snaar, is het op al die nummers eens met E♭. Een E Standard-tab van My Medicine heeft een basloop op E, G en A, maar de opname klinkt nooit een lage E; de bas zit in plaats daarvan op E♭, F♯, A♭ en B♭, zoals in de E♭-tab. Het titelnummer heeft dezelfde splitsing: één tab in E, een andere met het label albumversie in E♭, en de opname komt overeen met de E♭-versie.

Make Me Wanna Die, het bekendste nummer van de band, staat in de tabs in Drop D op Songsterr en Ultimate Guitar, met het riff op F op het 3e fret. Die tab speelt de lege lage D echter nooit, en de opname klinkt er nauwelijks één: de laagste noot van het riff is de E♭ een fret hoger. Dus de E♭ Standard-versies die sommige spelers gebruiken, geven precies dezelfde noten. TuneLit vermeldt de Drop D van de tabs, en de audiocontrole kan de lage snaar niet bepalen, omdat die nooit leeg wordt gespeeld.

Miss Nothing is het omstreden nummer van het album. De meest bekeken tab gebruikt Drop D, een goed beoordeelde Ultimate Guitar-tab staat een halve toon lager. Net als bij Make Me Wanna Die speelt de Drop D-tab zijn lege snaar nooit en gaat hij niet lager dan E♭. De opname klinkt ook nooit een lage D, en de audiocontrole van TuneLit is het eens met E♭ als lage snaar, dus het nummer blijft bij het album in E♭ Standard. Een tab van Just Tonight met het label Officieel op Songsterr gebruikt ook Drop D zonder de lege snaar; de hoofdtab en het best beoordeelde akkoordenblad staan in E♭, en de opname leunt op een lage E♭.

Twee nummers staan in gewone E Standard: Factory Girl, waarvan het riff de lege lage E hamert, en Nothing Left to Lose, dat rust op één machinaal gemaakte transcriptie. De audiocontrole is het op beide met E eens.

Met TuneLit: de meeste knoppen zetten de tuner op E♭ Standard bij A 440. Make Me Wanna Die staat op Drop D; Factory Girl en Nothing Left to Lose op E Standard.

Hit Me Like a Man EP (2012)

E♭ Standard5 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, volgens de tabs. Nog niet gemeten: de EP staat niet in de bibliotheek van TuneLit.

Drie nieuwe studionummers, Hit Me Like a Man, Under the Water en Cold Blooded, plus live-versies van Make Me Wanna Die en Since You're Gone, opgenomen in de Hammersmith Apollo in Londen. De nieuwe nummers staan allemaal in de tabs een halve toon lager, net als het album ervoor. Een paar weinig gebruikte transcripties van Hit Me Like a Man staan in E Standard. Cold Blooded heeft ook een tab die als standaardstemming is aangeduid, geschreven voor spelers die op E blijven; die speelt het deel een halve toon hoger dan de E♭-tab, dus probeer beide tegen de opname. De twee live-nummers staan vermeld in hun studiostemmingen.

Met TuneLit: E♭ Standard voor alles behalve de live Make Me Wanna Die (Drop D).

Going to Hell (2014)

E♭ Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, op kamertoon (gemeten −0,8 ¢, A ≈ 439,8, opgeslagen als 0).

Het zwaarste album van The Pretty Reckless is ook het meest gemengde. Het openingsnummer, Follow Me Down, staat in E♭ Standard, met de lege lage E♭ die het riff aandrijft. Het titelnummer zakt verder: de hoofdtab, een van de meest bekeken van de band, staat in Drop C♯, wat E♭ Standard is met de 6e snaar nog een hele toon lager, naar C♯. Absolution gebruikt dezelfde stemming. De audiocontrole van TuneLit hoort de lage C♯ bij beide en is het ermee eens. Fucked Up World (de single heette Messed Up World) en de twee korte akoestische stukken, Dear Sister en Burn, staan ook in de tabs in E♭.

De andere helft van het album staat in de tabs in gewone E Standard. Sweet Things heeft de lege lage E als grondtoon, en de audiocontrole is het eens. Heaven Knows, House on a Hill en Blame Me spelen de lege lage E helemaal nooit, dus de controle kan hun lage snaar niet bevestigen. De noten in hun tabs komen overeen met de opname, en dat is wat telt voor meespelen. Blame Me is het nummer om op gehoor uit te proberen: het draait om F♯, G♯ en B♭, en de controle zou even goed passen bij E♭ Standard. Dear Sister is het omgekeerde geval: de enige tab staat in E♭, maar de controle leunt naar E.

Twee nummers zijn onzeker. Why'd You Bring a Shotgun to the Party heeft alleen een machinaal gemaakte transcriptie in Drop D en een akkoordenblad met een capo, en het is ook het moeilijkste nummer van het album om te meten. Waiting for a Friend heeft geen tab met een vermelde stemming, dus het volgt het album. De controle van TuneLit hoort er een lage D en nooit een lage E♭, dus die wijst een halve toon lager, maar geen enkele tab bevestigt dat nog. Controleer het op gehoor.

Met TuneLit: standaard E♭ Standard. Going to Hell en Absolution zetten de tuner op Drop C♯; Heaven Knows, House on a Hill, Sweet Things en Blame Me op E Standard; en Why'd You Bring a Shotgun to the Party op Drop D.

Who You Selling For (2016)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (gemeten +1,2 ¢, A ≈ 440,3, opgeslagen als 0).

Het meest bluesachtige album, dat uiteindelijk neerstrijkt op gewone E Standard: Take Me Down, Prisoner, Wild City, Back to the River (met Warren Haynes op lead), Living in the Storm en The Devil's Back staan allemaal in de tabs in E, en de audiocontrole is het met elk van hen eens.

Drie nummers wijken ervan af. Het openingsnummer, The Walls Are Closing In / Hangman, heeft maar één weinig gebruikte tab, in E♭ Standard, maar de audiocontrole ondersteunt die sterk: die hoort de hele tijd een lage E♭ en sluit E uit. Oh My God staat ook in de tabs in E♭, met de lege E♭ als grondtoon. Het titelnummer, Who You Selling For, staat in de tabs een hele toon lager in D Standard (D G C F A D), en een lage D is verreweg de meest voorkomende basnoot op de opname; ook dit rust op één tab.

Mad Love is het enige nummer op dit album met een eigen toonhoogte: het meet ongeveer 10 cent te laag (A ≈ 437,5). Het draait om F, op het 1e fret, en de lege E is nooit te horen, waardoor de audiocontrole een halve toon hoger wijst; dat is een bekende blinde vlek van de methode, dus de E Standard van de tab blijft staan. Already Dead heeft geen tab met een vermelde stemming, dus het volgt het album, maar de controle is niet zeker over E en hoort een sterke lage E♭, dus probeer E♭ Standard als E vals klinkt. Bedroom Window heeft ook geen tab, en de controle is het met E eens.

Met TuneLit: standaard E Standard, E♭ Standard voor The Walls Are Closing In / Hangman en Oh My God, D Standard voor het titelnummer, en E Standard −10 ¢ voor Mad Love.

Death by Rock and Roll (2021)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (gemeten −1,1 ¢, A ≈ 439,7, opgeslagen als 0).

Het eerste album na de dood van Khandwala's, opgenomen met producer Jonathan Wyman en mede geproduceerd door Momsen en Phillips. Het titelnummer, Witches Burn, Rock and Roll Heaven, Standing at the Wall en het korte Broomsticks volgen de E Standard van het album, en de audiocontrole is het op alle vijf eens.

And So It Went, met Tom Morello in de solo, is het enige nummer op deze pagina met een stemming uit de pers: de riff-les van Total Guitar geeft Drop C♯ aan, C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯, en de tabs komen overeen. My Bones staat ook in de tabs in Drop C♯, met de lege C♯ als grondtoon. Een variant-tab zet de gitaar op Drop D en de bas op een 5-snarige, maar een Drop D-gitaar bereikt de lage C♯ niet waar de opname steeds naar terugkeert. De audiocontrole hoort de lage C♯ bij beide nummers.

Only Love Can Save Me Now, met Kim Thayil en Matt Cameron van Soundgarden, staat in de tabs in E♭ Standard, en het is ook het enige nummer op het album met een eigen toonhoogte: ongeveer 13 cent te laag (A ≈ 436,6). Got So High heeft tabs in zowel E♭ als E; de opname komt overeen met de E♭-versie, waarvan de basloop op F♯ en G♯ zit, terwijl de basloop van de E-tab op G en A zit, noten die de opname nooit speelt.

25 is het duidelijkste geval van een tab die de opname tegenspreekt. De meest bekeken tab van Songsterr staat in E Standard, terwijl een nieuwere machinaal gemaakte transcriptie en een Cifra Club-tab Drop D gebruiken. Op de cd is een lage D verreweg de meest voorkomende basnoot, meer dan de helft van alle lage noten die TuneLit hoorde, en E Standard kan die niet bereiken. 25 staat vermeld in Drop D.

Twee nummers zijn het waard om op gehoor te controleren. Harley Darling heeft alleen een machinaal gemaakte transcriptie in E Standard, en het gitaardeel staat in G, terwijl de bas van de opname (en de eigen basloop van de tab) op G♯ zit; de controle leunt naar E♭ Standard, waar G-vormen als A♭ klinken. Turning Gold rust op een akkoordenblad in E Standard en draait om A, dus de controle kan de lage snaar niet bevestigen.

Met TuneLit: standaard E Standard. Drop C♯ voor And So It Went en My Bones, E♭ Standard voor Got So High, E♭ Standard −13 ¢ voor Only Love Can Save Me Now, en Drop D voor 25.

Dear God (2026)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, volgens de tabs. Nog niet gemeten: het album staat niet in de bibliotheek van TuneLit.

Het vijfde album verscheen in juni 2026, en de tabs zijn nog dun. Met de hand gemaakte Songsterr-tabs zetten When I Wake Up, Love Me, Dear God en Rollercoaster of Life in E Standard, en Dragonfire in E♭ Standard. Eye of the Storm en Devil in Disguise (Michelle's Song) staan alleen in E♭ in machinaal gemaakte transcripties, en de drie delen van Life Evermore, About You, Spell On You en Dark Days hebben ook niets anders.

For I Am Death splitst de tabs. De meest bekeken staat in F Standard, elke snaar een halve toon hoger, zodat de lage F van het riff een lege snaar is. Een tab met het label gecorrigeerd speelt dezelfde noten in E Standard, met de F op het 1e fret, en een andere tab staat ook in E. De laagste noot is in beide gevallen F. TuneLit vermeldt E Standard; als je het gevoel van de lege snaar van de F-tab wilt, zet dan een capo op het 1e fret.

Met TuneLit: standaard E Standard, E♭ Standard voor Dragonfire, Eye of the Storm en Devil in Disguise. Behandel dit album als een eerste versie tot er betere tabs verschijnen of wij het kunnen meten.

De schatter van Afstemmen op een opname van TuneLit neemt een stuk van elk nummer, zoekt de sterkste noten en vergelijkt ze met het gelijkzwevende raster. Dat geeft de afwijking van A 440 binnen een paar cent, maar alleen binnen een halve toon, dus de naam van de stemming komt nog steeds uit de tabs. Een tweede controle luistert naar de audio naar de laagste lege snaar en zegt of de lage snaar van de tab past.

We hebben de originele cd-uitgaven in onze eigen bibliotheek gemeten. De audio wordt nooit geüpload of gepubliceerd, alleen de cijfers.

Afwijkingen binnen ±4 cent tellen als kamertoon, dus elk album is opgeslagen op A 440. De andere cd-uitgaven in de bibliotheek, de Japanse Light Me Up en de gelimiteerde en Japanse deluxe Going to Hell, geven dezelfde waarden binnen ongeveer een cent (behalve Why'd You Bring a Shotgun to the Party, dat op elke kopie moeilijk te meten is), dus ze komen van dezelfde masters.

De audiocontrole is het eens met de vermelde stemming bij 35 van de 46 gemeten nummers. Waar dat niet zo is, speelt het nummer ofwel nooit zijn lege lage snaar (Make Me Wanna Die, Heaven Knows, Mad Love, House on a Hill, Turning Gold), ofwel is het een nummer dat de noten hierboven al markeren voor een gehoorcontrole (Blame Me, Waiting for a Friend, Already Dead, Harley Darling, Why'd You Bring a Shotgun to the Party, Dear Sister). Ook ving de controle een paar tabs op die de opname tegenspreekt: de E Standard-tabs van My Medicine, Light Me Up en Got So High, en de E Standard-tab van 25. Die nummers staan vermeld in de stemming van de tab die met de opname overeenkomt.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel:

• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van de cd. Voor deze band zegt het altijd hetzelfde, kamertoon, dus het label vertelt vooral dat je de referentie-A niet hoeft te veranderen.
• Vaak genoemd: een betrouwbare bron noemt de stemming. Hier is dat alleen And So It Went, van Total Guitar.
• Volgens tabs: afkomstig uit tabs, meestal van Songsterr, soms van Ultimate Guitar. Waar er maar één tab bestaat, of alleen een machinaal gemaakte transcriptie, staat dat in de opmerking bij het nummer.
• Omstreden: de tabs spreken elkaar tegen; de opmerking legt beide lezingen uit. Voor deze band: Miss Nothing, Got So High, 25 en For I Am Death.

Het zwakke punt is niet de toonhoogte maar de familie: E of E♭, gewoon of gezakt. Klinkt een nummer een halve toon fout, probeer dan eerst de andere familie.

De EP The Pretty Reckless (2010) herhaalt nummers van Light Me Up. Other Worlds (2022) bundelt akoestische versies, remixen en covers in plaats van nieuwe studionummers. De kerst-EP van 2025 en latere digitale uitgaven worden ook niet behandeld, evenmin als bonustracks zoals Zombie, Kill Me en de akoestische versies op de deluxe-uitgaven.

• Light Me Up (2010): E♭ Standard. Drop D: Make Me Wanna Die. E Standard: Nothing Left to Lose, Factory Girl.
• Hit Me Like a Man EP (2012): E♭ Standard. Drop D: Make Me Wanna Die (live).
• Going to Hell (2014): E♭ Standard. Drop C♯: Going to Hell, Absolution. E Standard: Heaven Knows, House on a Hill, Sweet Things, Blame Me. Drop D: Why'd You Bring a Shotgun to the Party.
• Who You Selling For (2016): E Standard. E♭ Standard: The Walls Are Closing In / Hangman, Oh My God. D Standard: Who You Selling For. Mad Love op −10 ¢.
• Death by Rock and Roll (2021): E Standard. Drop C♯: And So It Went, My Bones. E♭ Standard: Only Love Can Save Me Now (−13 ¢), Got So High. Drop D: 25.
• Dear God (2026): E Standard. E♭ Standard: Dragonfire, Eye of the Storm, Devil in Disguise (Michelle's Song). For I Am Death: E Standard, of in één tab F Standard.
• Gouden regel: de referentie blijft op A 440. Klinkt er iets vals, dan is de vraag E of E♭, niet de referentie.