Green Day stemmingen.

• E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭): Kerplunk (1991), Dookie (1994) en Insomniac (1995). De geluidstechnicus van Dookie bevestigde dat de band alles naar E♭ had gestemd.
• E Standard (E A D G B E): 39/Smooth (1990), en Nimrod (1997) tot Saviors (2024).
• Halve toon lager op de latere albums: Misery en Waiting (Warning); American Idiot en Jesus of Suburbia (American Idiot, vermeld in E♭ na de audiocheck van TuneLit, hoewel de meest bekeken tabs E zeggen); 21st Century Breakdown (het titelnummer); Say Goodbye en Youngblood (Revolution Radio); I Was a Teenage Teenager (Father of All Motherfuckers); The American Dream Is Killing Me en Corvette Summer (Saviors).
• Drop D: Whatsername (American Idiot) en Dilemma (Saviors). D Standard: Restless Heart Syndrome (21st Century Breakdown).
• Toonhoogte: de platen uit de jaren '90 staan niet op kamertoon. 39/Smooth en Kerplunk staan ongeveer 15 cent te laag, Dookie ongeveer 15 cent te hoog, Insomniac ongeveer 18 cent te hoog en Nimrod 8 cent te hoog. Vanaf American Idiot staan de albums binnen een paar cent van A 440, op Father of All Motherfuckers (7 cent te laag) na.
• Live: de crew van de band heeft gitaren voor de oudere nummers in E♭ gehouden; op de tour van 2024 werden zelfs latere nummers zoals Minority een halve toon lager gespeeld. Live-versies kunnen een halve toon onder de plaat liggen.

Billie Joe Armstrong zingt en speelt ritme- en leadgitaar; Mike Dirnt speelt bas; Tré Cool speelt drums sinds Kerplunk (John Kiffmeyer speelt drums op 39/Smooth). Op het podium heeft de band lang een tweede gitarist toegevoegd, Jason White, en later meer muzikanten. Op de platen zijn de gitaarpartijen echter van Billie Joe, en de bas volgt de stemming van de gitaren: de belangrijkste community-tab van elk nummer zet Mike Dirnt in dezelfde stemming als de gitaren.

De halve-toonverlaging kwam vroeg. Songsterr-tabs zetten elk nummer van Kerplunk behalve één in E♭ Standard, en de audiocheck van TuneLit is het op de meeste ervan eens. Voor Dookie is er een verslag uit eerste hand: Neill King, die het album in 1993 opnam in Fantasy Studios in Berkeley, vertelde aan Sound On Sound dat ze alles naar E♭ hadden gestemd. Hij vond de extra lage klank fijn, maar zei dat het de gitaren moeilijker maakte om gestemd te blijven en op elkaar afgestemd te blijven zodra de partijen gedubbeld waren. Insomniac, een jaar later opgenomen, staat door en door in E♭ in de tabs.

Nimrod veranderde dat. De tabs staan in E Standard van het openingsnummer tot Good Riddance (Time of Your Life), en de audiocheck van TuneLit is het op alle nummers behalve drie eens. Hetzelfde geldt voor Warning, American Idiot, 21st Century Breakdown, de ¡Uno! ¡Dos! ¡Tré!-trilogie, Revolution Radio, Father of All Motherfuckers en Saviors: standaard E Standard.

Wat overblijft is een patroon. Wanneer een latere Green Day-song in A♭, D♭, E♭ of G♭ staat, is er een goede kans dat hij is gespeeld met A-, D-, E- of G-vormen op een gitaar die een halve toon lager is gestemd, en de tabs zeggen dat vaak ook. Say Goodbye, Youngblood, I Was a Teenage Teenager, The American Dream Is Killing Me en Corvette Summer staan allemaal zo getabt, en de check van TuneLit hoort in elk een lage snaar op E♭. Bij een paar nummers zijn de tabs het oneens, en die komen hieronder album voor album aan bod.

Hier is het nuttige deel voor spelers: voor een nummer in een bemoltoonsoort geven beide lezingen dezelfde noten op de plaat. Een E Standard-tab van American Idiot speelt A♭-powerakkoorden op de 4e fret; een tab met een halve toon lager speelt hetzelfde geluid met A-vormen op de 5e fret. Beide werken, zolang je stemming overeenkomt met je tab. De stemming bepaalt alleen welke vormen je gebruikt.

Op het podium

Twee rigdescripties van Premier Guitar laten zien hoe de crew dit aanpakt. In 2013 werd Billie Joe's beroemde met stickers bedekte gitaar, Blue, voor de oudere nummers in E♭ gehouden (Basket Case, Longview, Brain Stew en Hitchin' a Ride werden genoemd), terwijl zijn andere gitaren in E Standard bleven, en Jason White hield een Les Paul in E♭ voor het materiaal uit de jaren '90. In 2024 beschreef de crew een bas in Mike Dirnts opstelling die naar C♯ was gezakt voor Dilemma en naar E♭ was opgetrokken voor Minority: de band speelde die nummers een halve toon onder de platen. Hitchin' a Ride is de klassieke valkuil. Het staat in E Standard op Nimrod, maar op Blue kan het live een halve toon lager klinken. Klinkt een live-video een halve toon ernaast, probeer dan de andere stemming.

TuneLit mat van elk studioalbum één exemplaar uit de bibliotheek van de eigenaar: een naaldopname van de eerste persing van 39/Smooth, en mp3-kopieën van de cd's voor de andere dertien. De methode leest 90 seconden van elk nummer en bepaalt hoe ver de noten ervan van het A 440-raster af liggen. Ze kent de afwijking alleen binnen één halve toon; de halve toon zelf (E of E♭) komt uit de tabs, gecontroleerd met de audio.

De bronnen zeggen niets over toonhoogte, dus dit is allemaal nieuw. Een paar dingen vallen op:

• De drift in de jaren '90. De twee Lookout!-platen staan ongeveer 15 cent te laag, Dookie en Insomniac 15 tot 18 cent te hoog, Nimrod 8 cent te hoog. Dat is in de uitersten een derde van de weg naar de volgende noot, genoeg om het te horen als je meespeelt met een koptelefoon. Of het nu komt door stemmen op het gehoor, bandsnelheid of mastering, de plaat is wat hij is, en de Stemmen-knoppen volgen hem.
• De moderne albums zitten precies goed. Vanaf American Idiot staat elk album behalve één binnen 4 cent van A 440, wat TuneLit als kamertoon telt.
• Kerplunk varieert het meest. De nummers lopen van ongeveer 26 cent te laag (Private Ale, One of My Lies) tot precies op kamertoon (Tré Cool's Dominated Love Slave). Het afsluitende Words I Might Have Ate, met Billie Joe op akoestische gitaar, ligt een kwarttoon hoger dan de rest, precies tussen E♭ en E.
• Insomniac komt in twee groepen. De helft van de nummers staat rond 17 cent te hoog, de andere helft rond 28: Brat, Panic Song en Stuart and the Ave. duidelijk zo, Geek Stink Breath, Brain Stew en Westbound Sign waarschijnlijk ook, maar met minder zekerheid.
• Nummers die afwijken. Op Dookie liggen Chump en Longview dicht bij kamertoon, 12 tot 13 cent onder de albumwaarde, terwijl When I Come Around 29 cent te hoog staat. Op Warning staat het titelnummer 20 cent te hoog en Jackass 15 cent te laag. Elk heeft een eigen Stemmen-knop.

Een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak: ze kan niet onderscheiden of een gitaar iets te hoog is gestemd of dat een band op tape iets te snel liep. Voor 39/Smooth is er een extra kanttekening, want een draaitafel kan iets te snel of te langzaam draaien. Kerplunk, van dezelfde studio en producer, staat op cd op een vergelijkbare toonhoogte, wat erop wijst dat de lp dicht bij de juiste toonhoogte zit.

39/Smooth (1990)

E Standard −14 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, ongeveer 14 ¢ te laag (A ≈ 436,4), gemeten op de eerste Lookout!-lp.

Het debuut, opgenomen bij Art of Ears in San Francisco rond Nieuwjaar 1990 met Andy Ernst, is het enige Green Day-album met John Kiffmeyer op drums. Elke Songsterr-tab staat in E Standard, gitaar en bas, en de audiocheck van TuneLit is het eens met zes van de tien nummers; drie laten de vraag open. I Was There staat in C en raakt nauwelijks de open lage E, daarom gokt de check daar op een halve toon te hoog; niets anders ondersteunt dat. Rest meet dichter bij kamertoon dan de andere nummers, ongeveer 4 cent te laag.

Met TuneLit: E Standard met de referentie op ongeveer A 436, of gewoon 14 cent te laag.

Kerplunk (1991)

E♭ Standard −16 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, ongeveer 16 ¢ te laag (A ≈ 435,8), gemeten op de cd.

Het eerste album met Tré Cool, en het eerste dat in de tabs een halve toon lager staat. Elf van de twaalf nummers staan op Songsterr in E♭ Standard, ook de eerste versie van Welcome to Paradise, opnieuw opgenomen voor Dookie in dezelfde stemming. De toonhoogte beweegt meer dan op welke andere Green Day-plaat ook: Private Ale en One of My Lies liggen ongeveer 25 cent te laag, Who Wrote Holden Caulfield? ongeveer 6 cent te laag, en Dominated Love Slave, Tré Cools countryparodie, precies op kamertoon.

Het buitenbeentje is Words I Might Have Ate, het akoestische slotnummer. Songsterr zet het in E Standard, terwijl een transcribent van Ultimate Guitar niet kon kiezen tussen standaard en een halve toon lager, en de plaat verklaart waarom: het ligt ongeveer 52 cent onder E, een kwarttoon boven de rest van het album, precies tussen E♭ en E in. De knop Stemmen zet E Standard op A 427, waarmee de snaren precies liggen waar de plaat ligt.

De audiocheck van TuneLit hoort E in plaats van E♭ bij One for the Razorbacks, een nummer in B waarin de lege E vaak klinkt. Geen enkele tab is het ermee eens, dus het blijft bij E♭ zoals het album; het is de moeite waard om op het gehoor te controleren. De cd voegt de vier nummers van de Sweet Children EP uit 1990 toe; die horen niet bij het album en staan hier niet in de lijst.

Met TuneLit: E♭ Standard ongeveer 16 cent te laag voor de meeste nummers; kijk bij de knoppen per nummer voor de nummers die afwijken.

Dookie (1994)

E♭ Standard +15 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, ongeveer 15 ¢ te hoog (A ≈ 443,7), gemeten op de cd.

De doorbraak. Dit is het ene album waarbij de stemming komt van de mensen in de studio: Neill King, die het album opnam, zei dat ze alles naar E♭ hebben gestemd, en elke Songsterr-tab, een tab van het hele Dookie-album op Ultimate Guitar en het Wikipedia-artikel over Welcome to Paradise zijn het daarmee eens. De audiocheck van TuneLit bevestigt E♭ bij dertien van de veertien nummers, ook Basket Case en Longview; She, waarvan de lage noten op F♯, B en C♯ liggen, is het enige nummer waar hij geen uitsluitsel over kan geven.

De plaat ligt ongeveer 15 cent boven E♭ Standard, en redelijk gelijkmatig, met drie uitzonderingen. Chump en Longview liggen binnen 3 cent van een gewone E♭ bij A 440, ongeveer 12 cent lager dan de rest; When I Come Around ligt ongeveer 29 cent te hoog, de hoogste meting op het album. Als je Basket Case speelt op een gewone E♭, klink je een beetje te laag; bij A 444 zit je precies goed.

Met TuneLit: E♭ Standard ongeveer 15 cent te hoog, met de referentie rond A 444. Gebruik de knoppen per nummer voor Chump, Longview en When I Come Around.

Insomniac (1995)

E♭ Standard +18 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard, ongeveer 18 ¢ te hoog (A ≈ 444,7), gemeten op de cd.

Opgenomen in Hyde Street Studios in San Francisco en in de tabs in E♭ Standard van begin tot eind (elke Songsterr-tab, en de tab van het hele album op Ultimate Guitar). Brain Stew, het bekendste riff van het album, werd in 2013 nog steeds gespeeld op Billie Joe's E♭-gitaar. De audiocheck bevestigt E♭ bij alle nummers behalve Geek Stink Breath, een nummer dat om E draait en waarbij de vraag open blijft.

Dit is de scherpste Green Day-plaat die TuneLit heeft gemeten, en de minst gelijkmatige. De helft van de nummers ligt rond 17 cent te hoog, de rest rond 28: Brat, Panic Song en Stuart and the Ave. duidelijk genoeg voor hun eigen knoppen Stemmen, Geek Stink Breath, Brain Stew en Westbound Sign waarschijnlijk, maar met minder zekerheid. Een tuner ingesteld op A 444 dekt de eerste groep; voor de tweede heb je ongeveer A 447 nodig.

Met TuneLit: E♭ Standard ongeveer 18 cent te hoog, met de drie nummers die op hun eigen knoppen hoger uitkomen.

Nimrod (1997)

E Standard +8 ¢18 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, ongeveer 8 ¢ te hoog (A ≈ 442), gemeten op de cd.

Nimrod is de plaat waarop Green Day terugkeerde naar de standaardstemming, en daar bleven ze. Elke Songsterr-tab van het album staat in E Standard, ook Hitchin' a Ride en het akoestische Good Riddance (Time of Your Life), en de audiocheck is het eens bij vijftien van de achttien nummers. Nice Guys Finish Last, Scattered en Last Ride In zijn duidelijke gevallen, met de lege lage E die steeds weer klinkt.

De uitzonderingen zijn goed om te weten. Uptight, in B, klinkt voor de audiocheck als een lage E♭-snaar, maar geen enkele tab zegt dat, en Take Back helt een beetje die kant op zonder duidelijk antwoord; beide blijven in E. Haushinka staat in D en speelt nooit de lege E, en daarom raadt de check daar verkeerd. De gemeten toonhoogte is stabiel: 7 tot 12 cent te hoog over het hele album. Hitchin' a Ride ligt hoger, ongeveer 18 cent, maar niet duidelijk genoeg om het eruit te laten springen.

Met TuneLit: E Standard ongeveer 8 cent te hoog (A 442) voor het hele album.

Warning (2000)

E Standard +4 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, ongeveer 4 ¢ te hoog (A ≈ 441,1), gemeten op de cd.

Het folkgetinte Warning, door de band zelf geproduceerd in Studio 880 in Oakland, staat in E Standard, en de audiocheck is het eens over Minority, Warning, Castaway, Macy's Day Parade en het meeste van de rest. Twee nummers staan een halve toon lager:

• Misery, met zijn accordeons en blazers, staat op Songsterr en Ultimate Guitar in E♭, en de audiocheck is het daarmee eens.
• Waiting, dat in een toonsoort met mollen staat, staat op Songsterr in E Standard in de meest bekeken tab, maar in E♭ in de versie voor drie gitaren, en de audiocheck van TuneLit hoort een lage E♭-snaar. Het staat in E♭. Als je de E Standard-tab gebruikt, blijf dan in E: de noten zijn hetzelfde.

De nummers dwalen meer dan op Nimrod: het titelnummer ligt ongeveer 20 cent te hoog en Church on Sunday 17, terwijl Castaway ongeveer 9 cent te laag ligt en Jackass 15. Elk daarvan heeft zijn eigen instelling.

Met TuneLit: E Standard een paar cent te hoog voor de meeste nummers; E♭ voor Misery en Waiting; gebruik de knoppen per nummer voor de vier die afwijken.

American Idiot (2004)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+1,7 ¢), gemeten op de cd.

De rockopera is het album waarop de tabs het meest uiteenlopen. Van Are We the Waiting tot Homecoming staan de nummers in D, A, E en G, de tabs zeggen E Standard, en de audiocheck is het bij elk nummer eens; Wake Me Up When September Ends en Give Me Novacaine zijn schoolvoorbeelden. Whatsername staat in Drop D, op Songsterr en Ultimate Guitar allebei, en de audiocheck hoort de lage D.

De eerste vier nummers zijn anders. American Idiot en Jesus of Suburbia staan in A♭, Holiday en Boulevard of Broken Dreams in f-mineur, toonsoorten die vallen onder A- en F♯m-akkoordvormen een halve toon lager. De meest bekeken Songsterr-tabs zetten alle vier in E Standard, maar een van de drie grote tabs van American Idiot, met meer dan 130.000 weergaven, is een versie een halve toon lager, en er bestaan ook kleinere E♭-tabs voor Jesus of Suburbia en Holiday. De audiocheck van TuneLit hoort een lage E♭-snaar bij American Idiot (met een zekerheid van 0,994) en bij Jesus of Suburbia, dus die twee staan in E♭ Standard, met de E Standard van de tabs ernaast genoemd. Bij Holiday en Boulevard of Broken Dreams kan de check geen beslissing nemen, dus die blijven in E Standard bij de hoofdtabs. Houd er rekening mee dat bij deze vier nummers beide stemmingen de noten van de plaat geven: stem zoals de tab die je gebruikt.

Met TuneLit: overal kamertoon. E Standard voor het grootste deel van het album, Drop D voor Whatsername; voor de eerste vier nummers E♭ of E, afhankelijk van je tab.

21st Century Breakdown (2009)

E Standard18 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−1,1 ¢), gemeten op de cd.

Geproduceerd door Butch Vig, en zo dicht bij A 440 als Green Day ooit komt. De meeste nummers staan in de tabs en klinken in E Standard: 21 Guns, Know Your Enemy, Last Night on Earth, East Jesus Nowhere en Last of the American Girls, onder andere. Drie nummers wijken af:

• 21st Century Breakdown, het titelnummer, staat op elke Songsterr-versie in E♭, en de audiocheck is het daarmee eens.
• Restless Heart Syndrome staat een hele toon lager, in D Standard, op de enige Songsterr-tab met gitaren en bas, en de audiocheck hoort de lage D.
• Before the Lobotomy staat op de hoofdtab van Songsterr in E♭, maar in E Standard in de transcriptie van het hele album. De audiocheck hoort de lege lage E duidelijk, dus het staat in E Standard.

Murder City klinkt voor de audiocheck als een lage E♭-snaar, maar geen enkele tab is het ermee eens, dus het blijft in E. See the Light ligt ongeveer 9 cent te hoog en heeft zijn eigen knop.

Met TuneLit: E Standard bij A 440, met de drie uitzonderingen hierboven.

¡Uno!, ¡Dos! en ¡Tré! (2012)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, ongeveer 3 cent te laag op alle drie de cd's, wat als kamertoon telt.

Samen opgenomen in Jingletown in Oakland en uitgebracht tussen september en december 2012. De trilogie is het meest uniforme stuk van de catalogus: elke Songsterr-tab staat in E Standard, en de audiocheck is het bij bijna elk nummer eens. ¡Tré! is de meest gelijkmatige Green Day-plaat die TuneLit heeft gemeten, elk nummer binnen een paar cent van het album.

Een paar nummers zijn minder duidelijk. Op ¡Dos!, See You Tonight, het korte openingsnummer, komt ongeveer 34 cent te hoog uit, en Makeout Party ongeveer 12 cent te laag; beide hebben hun eigen instellingen. Amy (¡Dos!) en Brutal Love (¡Tré!) staan in een toonsoort met mollen en klinken voor de audiocheck als een lage E♭-snaar, maar de enige tabs zeggen E Standard, dus ze blijven daar; Oh Love (¡Uno!) zit in dezelfde situatie zonder duidelijk antwoord. Drama Queen en 99 Revolutions gebruiken de lege lage E nauwelijks, dus de check kan ze niet bevestigen; de tabs zeggen E Standard.

Met TuneLit: E Standard bij A 440 voor alle drie de albums.

Revolution Radio (2016)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−1,4 ¢), gemeten op de cd.

Zelf geproduceerd in OTIS in Oakland. Bang Bang, het titelnummer en Still Breathing staan in E Standard in de tabs, en de audiocheck is het eens over Bang Bang en het titelnummer; Still Breathing, in een toonsoort met mollen, laat het onzeker. Twee nummers staan in de tabs een halve toon lager, Say Goodbye en Youngblood, en de audiocheck hoort E♭ bij beide. Ordinary World, het rustige slotnummer, ligt ongeveer 11 cent te hoog. Outlaws staat in B♭ en speelt nooit de lege lage E, dus de gok van de check op F betekent daar niets.

Met TuneLit: E Standard bij A 440; E♭ voor Say Goodbye en Youngblood.

Father of All Motherfuckers (2020)

E Standard −7 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, ongeveer 7 ¢ te laag (A ≈ 438,3), gemeten op de cd.

Het korte, glamachtige album geproduceerd door Butch Walker (op de hoes is de titel ingekort tot Father of All...) staat in E Standard, behalve I Was a Teenage Teenager, een halve toon lager; de audiocheck is het met beide eens. Het is de plaat die sinds Kerplunk het verst te laag ligt, ongeveer 7 cent onder kamertoon, met I Was a Teenage Teenager en Take the Money and Crawl die dichter bij A 440 meten.

Met TuneLit: E Standard ongeveer 7 cent te laag; E♭ voor I Was a Teenage Teenager.

Saviors (2024)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+1,7 ¢), gemeten op de cd.

Weer met Rob Cavallo, opgenomen in Londen en Los Angeles. De meeste nummers staan in de tabs en klinken in E Standard: Look Ma, No Brains!, Bobby Sox, One Eyed Bastard, Goodnight Adeline en het titelnummer, onder andere. Drie wijken af, en de audiocheck is het bij alle drie met de tabs eens:

• The American Dream Is Killing Me en Corvette Summer staan een halve toon lager, in E♭ Standard.
• Dilemma staat in Drop D, voor gitaren en bas. Op de tour van 2024 werd de bas ervoor naar C♯ gestemd, een halve toon lager dan de plaat.

Living in the '20s staat in een toonsoort met mollen en laat de check het onbeslist; de tab zegt E Standard.

Met TuneLit: E Standard bij A 440, met E♭ en Drop D voor de drie uitzonderingen.

De audiocheck van TuneLit luistert naar de laagste lege snaar: een noot die vaak in de lage octaven klinkt, en waar niets een halve toon onder ligt. Bij de platen van Green Day klopt hij met de database bij 156 van de 185 nummers. Waar hij het ermee eens is, is het een sterke bevestiging, en waar niet, is het slechts een aanwijzing, omdat een nummer dat nooit de lage lege snaar speelt de check kan misleiden. Vier nummers zijn verplaatst omdat de check en een andere bron het eens waren: American Idiot, Jesus of Suburbia en Waiting (naar E♭) en Before the Lobotomy (naar E). Negen nummers zijn het nog steeds oneens zonder tweede bron, en blijven waar de tabs ze plaatsen:

• Waarschijnlijk de fout van de check: I Was There, Haushinka, Drama Queen en Outlaws. Elk staat in een toonsoort die de lege lage E nooit gebruikt, waardoor de check een halve toon te hoog gokt.
• De moeite waard om na te luisteren: One for the Razorbacks (gehoord als E, vermeld als E♭), en Uptight, Murder City, Amy en Brutal Love (gehoord als E♭, vermeld als E). Bij de laatste vier geven beide stemmingen de noten van de plaat; alleen de vormen van de tab veranderen.

• Voor Kerplunk, Dookie en Insomniac stem je elke snaar een halve toon lager: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. Verschuif daarna de referentie: ongeveer A 436 voor Kerplunk, A 444 voor Dookie, A 445 voor Insomniac. De knoppen Stemmen doen beide in één keer.
• Voor alles vanaf Nimrod begin je in E Standard. Nimrod wil A 442; de rest zit op of dicht bij A 440.
• Voor een nummer op een standaardalbum dat een halve toon lager staat, kun je opnieuw stemmen, of je houdt de gitaar in E Standard en gebruikt de E Standard-tab als die er is: in een toonsoort met mollen zijn de noten hetzelfde.
• Snaren: een halve toon lager stemmen maakt de snaren alleen iets slapper. Billie Joe's E♭-gitaar was bespannen met gewone snarensets van .010, net als zijn standaardsets, dus je hoeft de snaardikte niet te veranderen.
• Lager stemmen zonder E♭-tuner: zet een capo op de eerste fret, stem de snaren naar gewone E Standard en haal de capo er daarna af. De lege snaren zijn dan E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭.
• Live-opnames: als een concertvideo een halve toon afklinkt, probeer dan eerst E♭ Standard.