AC/DC stemmingen.

Een tuner beoordeelt elke noot aan de hand van een referentie-A, normaal 440 Hz. Als een opname een beetje te langzaam loopt, klinkt alles erop lager: dezelfde akkoorden, dezelfde grepen, maar de hele band zit onder het A 440-raster. Bij een opnamesessie in de jaren 1970 gebeurde dat meestal bij de bandrecorder. Een band die op gehoor stemde op wat er maar voorhanden was, kon ook naast het raster uitkomen. Een meting hoort alleen het resultaat; ze kan een trage tape niet onderscheiden van een laag gestemde gitaar.

Om mee te spelen maakt de oorzaak niet uit. Je stemt zoals gewoonlijk op E Standard en verschuift de referentie-A tot je lege snaren bij de opname passen. TuneLit schrijft dit op twee manieren. Een kleine afwijking staat in cent, zoals “E Standard −34 ¢”. Een grote staat als referentietoonhoogte, zoals “E Standard · A 424”. Eén cent is een honderdste van een halve toon, en rond A 430 is één hertz ongeveer 4 cent.

Op het forum van ACDCfans.net beschrijven fans de meeste nummers uit de tijd van Bon Scott als rond A 430, soms A 435, en noemen ze Back in Black het eerste album op A 440. De metingen van TuneLit komen met beide beweringen overeen en voegen er een paar verrassingen aan toe.

TuneLit meet opnames uit de eigen collectie van zijn eigenaar. Voor AC/DC is dat elk studioalbum behalve Power Up, de meeste in meerdere uitgaven: de eerste cd-persingen (voor de oudere albums die van 1985 tot 1987: de Australische op Albert Productions, de Amerikaanse en Japanse op Atlantic en ATCO), de remasters van 1994–⁠95 en 2007–⁠08, en digitale overzettingen van een paar nummers van eerste lp-persingen. Elke albumpagina gebruikt voor haar knoppen Stemmen één bron: de vroegste cd van de uitgave die de pagina beschrijft. De internationale albums zijn gemeten op hun cd's van Atlantic of ATCO, de twee Australische albums van 1975 op hun cd's van Albert. De andere uitgaven zijn controles: hun cijfers staan in de tekst, nooit achter de knoppen.

Tot oktober 2026 bevatte de collectie alleen een onofficieel verzamelalbum met Greatest Hits, en 18 nummers op deze pagina werden daaruit gemeten. Zeventien daarvan zijn nu gemeten op hun albums, en veertien komen binnen 2 cent van het exemplaar op het verzamelalbum uit. De drie die zijn verschoven, hebben een reden. Dirty Deeds Done Dirt Cheap meet 28 cent te laag op de Atlantic-cd van 1986, tegen 34 op het verzamelalbum, maar die Atlantic-cd loopt ongeveer 6 cent te snel: de Australische cd en elke remaster komen overeen met het verzamelalbum. Rock 'n' Roll Damnation meet 31 cent te laag in plaats van 34. Can I Sit Next to You Girl meet 34 cent onder E♭ op de Albert-cd van T.N.T., 6 minder dan het exemplaar op het verzamelalbum, dat was ingekort. Big Gun staat op geen enkel album, dus komt nog steeds van het verzamelalbum.

De uitgaven komen niet altijd overeen. Op de latere albums verschillen ze hooguit een paar cent. Op de albums met Bon Scott lopen de eerste Amerikaanse cd's te snel: High Voltage van ATCO uit 1987 zit ongeveer 6 cent boven beide remasters en de cd's van Albert met dezelfde nummers, Dirty Deeds van Atlantic uit 1986 zit 6 cent boven vier andere cd's en de originele Australische lp, en Let There Be Rock van ATCO uit 1987 zit op de meeste nummers 10 tot 13 cent boven de rest. Ook twee latere albums wijken af: de remaster uit 2008 van Fly on the Wall klinkt ongeveer 4 cent lager dan de cd van Albert uit 1987, en de remaster uit 2008 van Blow Up Your Video ongeveer 6 cent hoger dan de eerste Japanse cd. En elke remaster speelt Hell Ain't a Bad Place to Be ongeveer 28 cent hoger af dan de cd van ATCO uit 1987. Klinkt een nummer op deze pagina een paar cent ernaast bij jouw exemplaar, dan is de uitgave de meest waarschijnlijke reden.

1974 tot 1978: de jaren van Albert Studios. De albums tot en met Powerage werden in Sydney gemaakt, met Harry Vanda en George Young, de oudere broer van Angus en Malcolm, als producers. Tabs van de community spelen bijna alles in E Standard, maar niemand beweert dat deze opnames op A 440 zitten, en fans zeggen dat de band pas rond 1978 een strobetuner ging gebruiken. De albums zitten als geheel 10 tot 29 cent te laag, en de nummers lopen veel verder uiteen, van ongeveer 50 cent te laag tot 44 cent te hoog. Sommige nummers die de tabs in E zetten, zitten een halve toon lager, en It's a Long Way to the Top is opgenomen in B♭, een halve toon boven de A waarin het wordt gespeeld.

1979: Highway to Hell. Met Mutt Lange als producer maakte de band in Londen haar doorbraakalbum. Fans zeggen al lang dat het ongeveer een kwarttoon te laag klinkt, een transcriptie van Guitar Legends uit 2005 merkte hetzelfde op, en veel fans geloven dat Lange de tapes heeft vertraagd. Gemiddeld hebben ze gelijk: ongeveer 34 cent te laag. Maar het titelnummer zit 63 cent te laag (A ≈ 424), Girls Got Rhythm 19 cent te hoog, en vier nummers staan een halve toon lager.

Vanaf 1980: meestal A 440. Back in Black zit op kamertoon, en vanaf hier blijven de albums binnen ongeveer 5 cent van A 440, met twee uitzonderingen: Fly on the Wall ongeveer 12 cent te hoog en Blow Up Your Video ongeveer 7. Losse nummers dwalen nog wel af: Shot of Love 26 cent te hoog, Moneytalks 14, Let's Get It Up 17 te laag. De tabs zetten Heatseeker en Rock 'n' Roll Dream een halve toon hoger en Ruff Stuff en het titelnummer van Rock or Bust een halve toon lager, en de opnames bevestigen alle vier.

Op het podium. Fans melden dat de band op sommige tours een halve toon lager stemde, onder andere op de Black Ice-tour van 2008–⁠2010. Deze pagina behandelt alleen de studio-opnames.

High Voltage (Australië, 1975)

Hoofdstemming: E Standard (tabs van spelers). Gemeten: −29 ¢ (A ≈ 432,8), Albert-cd van 1987.

Het eerste album, dat alleen in Australië uitkwam. Twee nummers belandden op het internationale High Voltage, vier op '74 Jailbreak; Stick Around en Love Song bleven hier. In de tabs staat elk nummer in E Standard, en ze zijn niet allemaal op dezelfde toonhoogte opgenomen: Soul Stripper zit op kamertoon, Show Business 11 cent te hoog, Love Song 13 cent te laag, en de andere ongeveer 24 tot 34 cent te laag. Baby, Please Don't Go meet ongeveer 33 cent te hoog, maar de zekerheid is op deze cd te laag om af te wijken van de instelling van het album, dus de pagina van '74 Jailbreak heeft een eigen waarde. De remaster van 1995 draait op dezelfde snelheid.

T.N.T. (1975)

E Standard −21 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van spelers). Gemeten: −21 ¢ (A ≈ 434,6), Albert-cd van 1986.

Het tweede Australische album, waar het grootste deel van het internationale High Voltage vandaan komt. Bij elk nummer moet je even kijken:

• It's a Long Way to the Top is het doedelzaknummer. Bassist Mark Evans herinnerde zich dat de opname in B♭ staat terwijl de band het live in A speelde, en een transcriptie van Guitar Legends uit 2005 zegt dat de gitaren een halve toon hoger waren gestemd. TuneLit mat het precies op kamertoon in F Standard: stem een halve toon hoger, of zet een capo op de eerste fret, en speel A-grepen.
• T.N.T. is de stemming waarover in de hele catalogus het meest wordt gediscussieerd. De meest bekeken tab staat in E♭, twee andere in E. De opname zit 48 cent onder de E op kamertoon, bijna precies tussen de twee in, dus een tuner kan beide aangeven. De noten van de E-tabs komen overeen met de opname, en de halvetoonscontrole van TuneLit op de audio hoort E: vermeld als E Standard −48 ¢, dezelfde snaren als E♭ +52 ¢.
• High Voltage zit ongeveer 40 cent te hoog (A ≈ 450), ongeveer 60 cent boven het album. Afgezet tegen de rest van het album zou het ook 60 cent te laag kunnen zijn; de noten van de tab en de halvetoonscontrole wijzen allebei naar te hoog.
• Rocker staat in de tabs in E, maar de noten liggen op de opname een halve toon lager: het is E♭ Standard op kamertoon.
• Can I Sit Next to You Girl staat in de tabs in E♭ en meet ongeveer 34 cent onder E♭, meer dan een halve toon onder de E op kamertoon. De meting is onzeker, dus de knop gebruikt de −21 ¢ van het album.
• Rock 'n' Roll Singer zit 39 cent te laag; The Jack, Live Wire en School Days blijven bij het album.

High Voltage (1976)

E Standard −24 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −24 ¢ (A ≈ 433,9), ATCO-cd van 1987.

Het internationale debuut: zeven nummers van T.N.T. en twee van het Australische High Voltage. Alles hierboven geldt ook hier, met één bijzonderheid: deze Amerikaanse cd loopt ongeveer 6 cent sneller dan de cd's van Albert en beide remasters. Zo meet T.N.T. hier 42 cent te laag, High Voltage 44 cent te hoog, Rock 'n' Roll Singer 33 te laag en The Jack 8 te laag. Can I Sit Next to You Girl staat in E♭ met de −24 ¢ van het album. It's a Long Way to the Top gebruikt de −24 ¢ van het album ook in F, omdat de eigen meting op deze cd niet zeker genoeg is om die te vervangen, maar elk exemplaar zet het dicht bij kamertoon: klinkt F −24 te laag, gebruik dan F op A 440 zoals bij T.N.T.

Met TuneLit: bij de meeste nummers opent de tuner in E Standard −24 ¢. De uitzonderingen hierboven hebben hun eigen knoppen; T.N.T. en High Voltage bieden ook hun andere lezing aan.

Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976)

E Standard −9 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community; de officiële bladmuziek van het titelnummer staat in E-mineur). Gemeten: −10 ¢ (A ≈ 437,6), Atlantic-cd van 1986.

Dit is de internationale nummerlijst, in 1976 uitgebracht in Europa en pas in 1981 in de VS. Jailbreak en R.I.P. (Rock in Peace) van de Australische lp zijn vervangen door Love at First Feel en Rocker. De waarde van het album is een middenwaarde: het titelnummer zit 28 cent te laag, Squealer 20, Big Balls 13, terwijl Problem Child 4 cent te hoog zit en There's Gonna Be Some Rockin' 11. Rocker, dezelfde opname als op T.N.T., is E♭ Standard 11 cent te hoog, net als op T.N.T. Deze Atlantic-cd loopt ongeveer 6 cent te snel: op de Australische Albert-cd, alle remasters en de originele Albert-lp zit elk nummer ongeveer 6 cent lager, het titelnummer 34 cent te laag.

Let There Be Rock (1977)

E Standard −17 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −17 ¢ (A ≈ 435,8), ATCO-cd van 1987.

De internationale versie vervangt Crabsody in Blue door een edit van Problem Child van Dirty Deeds. In de tabs staat elk nummer in E Standard, en dit album heeft de grootste spreiding van allemaal. Bad Boy Boogie zit 47 cent te laag, Whole Lotta Rosie 35, Overdose 33, Go Down 25, het titelnummer 17. Dog Eat Dog zit ongeveer 39 cent te hoog (A ≈ 450), met dezelfde twijfel tussen twee noten als High Voltage, en hetzelfde antwoord van de tab en de halvetoonscontrole. Hell Ain't a Bad Place to Be staat in de tabs in E, maar de noten liggen op elk exemplaar een halve toon lager: het is E♭ Standard, 17 cent te hoog op deze cd.

De uitgaven verschillen hier meer dan waar ook. De Australische Albert-cd, de originele lp en de remasters spelen de meeste nummers 10 tot 13 cent lager af dan deze ATCO-cd (Whole Lotta Rosie ongeveer 45 cent te laag, Bad Boy Boogie ongeveer 60), Overdose en Dog Eat Dog iets hoger, en de remasters spelen Hell Ain't a Bad Place to Be 28 cent hoger af.

Powerage (1978)

E Standard −15 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van spelers). Gemeten: −15 ¢ (A ≈ 436,3), Albert-cd van 1987.

Het eerste album met Cliff Williams op bas, en het gelijkmatigste van de platen met Bon Scott: de meeste nummers zitten binnen ongeveer 2 cent van 15 cent te laag, en beide remasters komen overeen. Fans wijzen erop dat de toonhoogte verspringt tussen Rock 'n' Roll Damnation en Riff Raff, en ze hebben gelijk: Rock 'n' Roll Damnation, als laatste opgenomen als radiosingle, zit 31 cent te laag, Riff Raff 18 cent te hoog. Gone Shootin' zit 28 cent te laag en Kicked in the Teeth op kamertoon. Gimme a Bullet is het enige nummer dat in de tabs in E♭ Standard staat, en de opname bevestigt dat: E♭ ongeveer 4 cent te hoog.

Highway to Hell (1979)

E Standard −34 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer een kwarttoon te laag (fans en een transcriptie uit 2005). Gemeten: −34 ¢ (A ≈ 431,5), Atlantic-cd van 1986.

Dit is het album waarmee gitaristen naar forums trekken, en de meting verklaart waarom: het is niet één snelheid of één stemming. De remasters van 1995 en 2007 komen op elk nummer binnen 2 cent overeen met de cd van 1986.

Het titelnummer wordt in de standaardstemming in A gespeeld; de officiële bladmuziek staat in A-majeur. Op de opname klinken die akkoorden 63 cent te laag, dus het nummer zit op A ≈ 424, dezelfde snaren als E♭ Standard 37 cent te hoog gestemd. Zo komt het dat de meest bekeken Songsterr-tab in E♭ staat terwijl andere E gebruiken. De noten van de tab komen op dat raster overeen met de opname, en de halvetoonscontrole bevestigt het.

Touch Too Much, If You Want Blood (You've Got It) en Shot Down in Flames zitten op de ruim 30 cent te laag van het album, Walk All Over You op 24. Girls Got Rhythm is de uitzondering: 19 cent te hoog (A ≈ 445). Afgezet tegen het album zou het 81 cent te laag kunnen zijn, maar de noten van de tab en de halvetoonscontrole wijzen naar te hoog. Vier nummers staan in de tabs in E♭ Standard, en hier hebben de tabs gelijk: Beating Around the Bush (41 cent boven E♭, tussen twee noten), Get It Hot (15 cent onder E♭), Love Hungry Man (16 erboven) en Night Prowler (9 erboven).

Met TuneLit: elk nummer heeft zijn eigen knop. De knop van het album geeft E Standard −34 ¢.

Back in Black (1980)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op A 440 (tabs van de community). Gemeten: −2 ¢, A 440 op de knoppen, Atlantic-cd van 1986.

Het eerste album met Brian Johnson, opgenomen op de Bahama's, opnieuw met Mutt Lange. Fans noemen het het eerste AC/DC-album op A 440, en de cd bevestigt dat: elk nummer binnen 8 cent, van Back in Black (8 te laag) tot Hells Bells (6 te hoog), en beide remasters hetzelfde. You Shook Me All Night Long staat in G (akkoorden G, C en D), Hells Bells in A-mineur en Back in Black in E, allemaal met lege snaren. Als je op een zuivere A 440 hebt gestemd en het nummer toch fout klinkt, controleer dan je intonatie voordat je aan de referentie twijfelt.

For Those About to Rock We Salute You (1981)

E Standard −5 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −5 ¢ (A ≈ 438,7), Japanse Atlantic-cd van 1985.

Het derde en laatste album met Mutt Lange. In de tabs staat elk nummer in E Standard, de kanonnenfinale inbegrepen. Over het geheel iets te laag; Let's Get It Up zit 17 cent te laag en Snowballed 7 cent te hoog, en Evil Walks en Spellbound meten ongeveer 12 cent te laag.

Flick of the Switch (1983)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: +1 ¢, A 440, Albert-cd van 1987.

Door de band zelf geproduceerd op de Bahama's, bewust rauwer dan de albums van Lange. In de tabs staat elk nummer in E Standard en het zit op kamertoon, behalve This House Is on Fire, 11 cent te hoog. De remasters meten 3 tot 4 cent lager, de originele lp iets hoger.

'74 Jailbreak (1984)

E Standard5 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: A 440 als middenwaarde, Atlantic-cd van 1987.

Een EP met vijf nummers, opnames die alleen in Australië uitkwamen, van 1974 tot 1976, in 1984 wereldwijd uitgebracht. Hun toonhoogtes hebben weinig gemeen: Baby, Please Don't Go 32 cent te hoog, Show Business 8 te hoog, Soul Stripper op kamertoon, Jailbreak (opgenomen tijdens de sessies van Dirty Deeds) 23 te laag en You Ain't Got a Hold on Me 32 te laag. Dezelfde opnames op de Australische albums meten binnen 3 cent. Gebruik per nummer de eigen knop.

Fly on the Wall (1985)

E Standard +12 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van spelers). Gemeten: +12 ¢ (A ≈ 443), Albert-cd van 1987.

Door Angus en Malcolm geproduceerd in Zwitserland, en het AC/DC-album dat het hoogst staat: de meeste nummers zitten 10 tot 20 cent boven A 440, met Send for the Man als uitzondering op kamertoon. De remaster uit 2008 speelt elk nummer ongeveer 4 cent lager af. De enige tab van Stand Up zet de lage snaar op D; niets anders bevestigt dat, dus controleer de openingsriff op gehoor.

Who Made Who (1986)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Niet gemeten.

De soundtrack van de film Maximum Overdrive van Stephen King, opgenomen in de lijst omdat drie van de opnames nergens anders staan: het titelnummer en de instrumentale nummers D.T. en Chase the Ace, allemaal in de tabs in E Standard. De collectie van TuneLit heeft geen exemplaar, dus ze zijn niet gemeten. De andere zes nummers komen van eerdere albums, en hun albumpagina's geven de gemeten toonhoogte.

Blow Up Your Video (1988)

E Standard +7 ¢10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: +7 ¢ (A ≈ 441,8), Japanse Atlantic-cd van 1988.

Weer met Vanda en Young. Twee nummers vallen op in de tabs, allebei ondersteund door een fan op ACDCfans.net, en de opname bevestigt ze ook. Heatseeker staat in F Standard, een halve toon hoger (een minder bekeken tab zegt E♭, dus het blijft als omstreden gemarkeerd); een capo op de eerste fret in E Standard geeft dezelfde toonhoogte. Ruff Stuff staat in E♭ Standard. That's the Way I Wanna Rock 'n' Roll zit het laagst, 8 cent te laag. De remaster uit 2008 speelt ongeveer 6 cent hoger af.

The Razors Edge (1990)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: +1 ¢, A 440, Japanse ATCO-cd van 1990.

Geproduceerd door Bruce Fairbairn in Vancouver. In de tabs staat elk nummer in E Standard, de tapping op de lege B-snaar in Thunderstruck inbegrepen, en het album zit op kamertoon. Drie nummers zitten te hoog: Moneytalks 14 cent, Mistress for Christmas 12, Shot of Love 26 (A ≈ 446,7). De halvetoonscontrole zegt “een halve toon hoger” bij Are You Ready, een bekende blinde vlek: het nummer laat de lege lage E nooit klinken. Het blijft in E Standard.

Big Gun (1993)

E Standard1 nummer, met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: +34 ¢ (A ≈ 449), van het verzamelalbum.

Een eenmalige single voor de soundtrack van Last Action Hero, geproduceerd door Rick Rubin; hij staat op geen enkel studioalbum, en het enige exemplaar van TuneLit is het onofficiële verzamelalbum. Dat exemplaar meet 34 cent te hoog, en de E en A ervan zitten precies op dat raster. De meeste andere nummers van het verzamelalbum bleken binnen 2 cent overeen te komen met hun album-cd's, wat in het voordeel van het exemplaar pleit. Maar het duurt 4:20 tegenover de officiële 4:24 en eindigt abrupt, dus een versnelling is niet uit te sluiten. Klinkt het te hoog bij jouw eigen exemplaar, gebruik dan gewoon E Standard.

Ballbreaker (1995)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −3 ¢, A 440, Japanse East West-cd van 1995.

Weer Rick Rubin, ditmaal voor een heel album, opgenomen in Los Angeles met Phil Rudd terug op drums. In de tabs staat elk nummer in E Standard en het zit op kamertoon, behalve Cover You in Oil, 9 cent te hoog.

Stiff Upper Lip (2000)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: +3 ¢, A 440, Albert-cd van 2000.

Geproduceerd door George Young, voor nog één album terug. Elk nummer binnen 9 cent van A 440, Meltdown het hoogst. Stem op A 440 en speel.

Black Ice (2008)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −1 ¢, A 440, Japanse cd van 2008.

Het eerste van drie albums met Brendan O'Brien. Alles staat in de tabs in E Standard en zit op kamertoon, Spoilin' for a Fight 10 cent te hoog, zowel op de cd als op de lp. Angus speelt slide op Stormy May Day op voorstel van O'Brien, en de tab ervan blijft in de standaardstemming. Rock 'n' Roll Dream staat volgens de enige tab in F Standard, en de opname bevestigt dat.

Rock or Bust (2014)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Gemeten: −1 ¢, A 440, Japanse cd van 2014.

Het eerste album zonder Malcolm Young. Zijn neef Stevie Young speelt ritmegitaar. De enige tab van het titelnummer staat in E♭ Standard, en de noten passen bij de opname: een halve toon lager. De ene tab van Rock the Blues Away schrijft de leadpartij in D Standard maar de ritmegitaar en de bas in E Standard, dus het nummer blijft in E.

Power Up (2020)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard (tabs van de community). Niet gemeten.

Brian Johnson, Phil Rudd en Cliff Williams zijn terug, met Stevie Young op ritmegitaar en O'Brien als producer. In de tabs staat elk nummer in E Standard. Het is het enige studioalbum dat niet in de collectie van TuneLit zit; verwacht kamertoon, net als op Black Ice en Rock or Bust.

• Gebruik de knoppen Stemmen. Vooral op de albums met Bon Scott kunnen nummers die naast elkaar staan 50 cent uit elkaar zitten. De knop van elk nummer heeft een eigen referentie ingebouwd.
• Een tab in E♭ is niet altijd een halve toon lager, en een tab in E is niet altijd E. Op Highway to Hell beschrijft de E♭-tab van het titelnummer E Standard op A 424, terwijl de E♭-tabs van Night Prowler en Love Hungry Man echt een halve toon lager beschrijven. Rocker en Hell Ain't a Bad Place to Be staan in de tabs in E en zitten in E♭. Vertrouw op de knop, dan op je gehoor.
• Halverwege twee noten. T.N.T., High Voltage, Dog Eat Dog en Beating Around the Bush zitten bijna halverwege twee halve tonen. Hun pagina's bieden beide lezingen aan; de eerste is die TuneLit vermeldt.
• Vanaf Back in Black is A 440 het uitgangspunt, met Fly on the Wall iets te hoog en een paar nummers die nog hoger zitten.
• Nummers in F Standard: It's a Long Way to the Top, Heatseeker en Rock 'n' Roll Dream klinken een halve toon hoger. Een capo op de eerste fret in E Standard geeft dezelfde toonhoogte zonder de extra snaarspanning.
• Jouw exemplaar telt. De eerste Amerikaanse cd's van High Voltage, Dirty Deeds en Let There Be Rock lopen 6 tot 13 cent sneller dan andere uitgaven. Klinkt een nummer na de knop Stemmen een tikje ernaast, verschuif de referentie dan met een of twee hertz.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel.

• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogteanalyse van de opname; alleen de cijfers worden gepubliceerd, nooit de audio. Alles binnen ±4 cent telt als kamertoon. Een nummer krijgt een eigen waarde als het duidelijk afwijkt van zijn album (8 cent of meer, gemeten met goede zekerheid).
• Vaak genoemd, community en omstreden beschrijven wat de bronnen zeiden vóór de meting: bij AC/DC vooral Songsterr-tabs, ondersteund door fans op ACDCfans.net, de memoires van Mark Evans voor It's a Long Way to the Top, en de officiële bladmuziek.

Een meting kent de afwijking alleen binnen één halve toon. De halve toon komt uit de tabs, en TuneLit controleerde die op twee manieren: met de halvetoonscontrole op de audio, en door de noten van elke hoofdtab te vergelijken met de lage noten van de opname. Bij 155 van de 190 metingen van nummers komt de audiocontrole overeen met de vermelde halve toon. Negen nummers zijn verschoven nadat beide controles het tegen de tabs of de eerste meting eens waren: T.N.T. (E, niet E♭, op beide albums), High Voltage (te hoog, niet te laag, op beide), Rocker (E♭ op beide), Dog Eat Dog, Hell Ain't a Bad Place to Be en Girls Got Rhythm. De resterende verschillen wijzen meestal een halve toon omhoog, de bekende blinde vlek van de controle bij nummers waarin de lege lage E zelden klinkt; de noten van de tabs passen bij die nummers zoals vermeld, en geen enkele bron noemt de andere halve toon.

Even op gehoor controleren: Baby, Please Don't Go op het Australische High Voltage (de eigen meting is 33 cent te hoog, de pagina houdt de 29 te laag van het album aan), It's a Long Way to the Top op het internationale High Voltage (F −24 ¢ op de knop, volgens elke meting dicht bij A 440), Can I Sit Next to You Girl (lage zekerheid op elk exemplaar) en Big Gun (van het verzamelalbum).

• High Voltage (Australië, 1975): E Standard −29 ¢. Soul Stripper A 440, Show Business +11 ¢, Love Song −13 ¢.
• T.N.T. (1975): E Standard −21 ¢. It's a Long Way to the Top F Standard op A 440; T.N.T. E −48 ¢ (tussen E♭ en E); High Voltage E · A 450; Rocker E♭ Standard; Can I Sit Next to You Girl E♭; Rock 'n' Roll Singer −39 ¢.
• High Voltage (1976): E Standard −24 ¢ (deze cd loopt 6 ¢ te snel). T.N.T. −42 ¢, High Voltage · A 451, The Jack −8 ¢; de nummers in F en E♭ zoals op T.N.T.
• Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976): E Standard −10 ¢; titelnummer −28 ¢, Rocker E♭ +11 ¢.
• Let There Be Rock (1977): E Standard −17 ¢; Bad Boy Boogie −47 ¢, Whole Lotta Rosie −35 ¢, Dog Eat Dog · A 450, Hell Ain't a Bad Place to Be E♭ +17 ¢.
• Powerage (1978): E Standard −15 ¢; Rock 'n' Roll Damnation −31 ¢, Riff Raff +18 ¢, Gimme a Bullet E♭.
• Highway to Hell (1979): E Standard −34 ¢. Titelnummer · A 424, Girls Got Rhythm · A 445; E♭ Standard: Beating Around the Bush, Get It Hot, Love Hungry Man, Night Prowler.
• Back in Black (1980), Flick of the Switch (1983), The Razors Edge (1990), Ballbreaker (1995), Stiff Upper Lip (2000), Black Ice (2008), Rock or Bust (2014): E Standard op A 440, met een paar nummers die hoger zitten (Moneytalks +14 ¢, Shot of Love +26 ¢).
• For Those About to Rock (1981): E Standard −5 ¢; Let's Get It Up −17 ¢.
• '74 Jailbreak (1984): E Standard, elk nummer op een eigen toonhoogte, van −32 ¢ tot +32 ¢.
• Fly on the Wall (1985): E Standard +12 ¢; Stand Up staat in de tabs in Drop D.
• Blow Up Your Video (1988): E Standard +7 ¢; Heatseeker F Standard, Ruff Stuff E♭ Standard.
• Big Gun (1993): E Standard +34 ¢, van een exemplaar op een verzamelalbum.
• Who Made Who (1986), Power Up (2020): E Standard, niet gemeten.
• Gouden regel: houd de stemming aan die de knop geeft en verschuif de referentie-A voordat je naar een andere stemming grijpt. De opnames uit de jaren 1970 staan met wisselende verschillen te laag, en een paar nummers zitten een halve toon af van wat de tabs zeggen.