Megadeth stemmingen.

In een interview met Premier Guitar uit 2022 zei Dave Mustaine dat hij bewust bij de standaardstemming was gebleven, als een steek naar bands die hun gitaren verlaagden om zwaarder te klinken. Wat het veranderde was fysiek. Hij dateert een gebroken nek op 2012; de wervels waren vergroeid, en de plaat in zijn keel beïnvloedt zijn stem. Dat, zei hij, is waarom de band naar D is gegaan. David Ellefson beschreef de verandering in 2017 in dezelfde praktische bewoordingen: in plaats van te stoppen, vond de band een manier om eromheen te werken door de gitaren te verlagen.

Het podium kwam eerst. In de zomer van 2013 speelde Megadeth zijn hele set een hele toon lager, ook de oude nummers, en bleef dat zo. Een live-opname van Megadeth uit 2013 of later staat dus twee halve tonen onder het album waar het nummer vandaan komt, inclusief Holy Wars en Peace Sells. De snaren van Mustaine volgen de stemming: Premier Guitar vermeldt sets van .010–.052 voor standaardstemming en .011–.054 voor D.

Twee dingen om te weten voordat je een Megadeth-tab leest:

• "D Standard" is elke snaar een hele toon omlaag, D G C F A D. Het is niet Drop D, waarbij alleen de lage snaar omlaag gaat (D A D G B E). Megadeth gebruikte beide, D Standard voor de late albums en Drop D voor een paar nummers uit 1999 en 2001.
• Veel populaire tabs zijn bewust opnieuw gestemd. Songsterr heeft "E Standard"-versies van de D Standard-nummers, "D Standard"-versies van de oude (om mee te spelen met de liveband na 2013) en "E♭"-versies van de eerste twee albums. De albumpagina's vermelden de stemming van de plaat zelf.

TuneLit meet hoe ver een plaat van het A 440-raster ligt, maar alleen binnen één halve toon: welke noten de snaren hebben, komt uit de tabs en bronnen. Een tweede controle luistert naar de laagste lege snaar en naar de noot net eronder (hoe we opnames meten). Bij Megadeth kwam het overeen met de database op 146 van de 173 nummers waarover het gevraagd werd. De meeste van de rest zijn nummers waarvan de riffs de lege lage snaar vermijden, of waar een 5-snarige bas lager gaat dan de gitaren, en daar kon het het simpelweg niet zeggen. Het verschoof één nummer, Crush 'Em, en het bevestigt de D Standard van Super Collider.

Vanaf So Far, So Good... So What! ligt bijna elk album binnen enkele cent van de kamertoon, wat een A 440-tuner prima aankan. Vijf zijn duidelijk af:

• Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985): ongeveer 37 cent te laag (A ≈ 431). Elk nummer met een duidelijke meting ligt tussen 34 en 43 cent te laag.
• Peace Sells... but Who's Buying? (1986): ongeveer 42 cent te laag (A ≈ 429,5). Elk nummer met een duidelijke meting ligt tussen 31 en 52 cent te laag.
• So Far, So Good... So What! (1988): ongeveer 7 cent te hoog (A ≈ 442).
• Endgame (2009): ongeveer 9 cent te laag (A ≈ 438).
• Super Collider (2013): ongeveer 7 cent te hoog (A ≈ 442).

De eerste twee zijn de belangrijkste. Een gitaar in gewone E Standard zit ongeveer 40 cent te hoog ten opzichte daarvan, bijna een kwarttoon en goed hoorbaar. Daarom circuleren zowel "een kwarttoon lager stemmen" als "E♭"-versies van deze nummers. De audiocheck bepaalt welke noot de snaren hebben: hij hoort de verlaagde E op elk nummer dat hij kon beoordelen, niet E♭. De juiste stemming is dus E Standard, ongeveer 40 cent lager. Een E♭-stemming op A 440 komt ongeveer 60 cent onder deze platen uit, nog verder af dan gewone E.

Geen enkele bron verklaart de afwijking. Op Peace Sells zat ze er al op de banden voordat iemand ze remixte: de oorspronkelijke Capitol-mix zit ongeveer 42 cent te laag, de remix van 2004 ongeveer 40, en de vier Randy Burns-mixen die als bonusnummers op de heruitgave van 2004 verschenen, tussen 29 en 38. Een meting kan niet zeggen of een gitaar laag is gestemd of een band te langzaam loopt; ze hoort alleen het resultaat.

Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)

E Standard −37 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −37 ¢ (A ≈ 431), gemeten door TuneLit op de Combat-cd.

De debuutplaat is gemaakt voor Combat Records met een budget van $8.000, plus nog $4.000 toen dat op was, met Mustaine en Chris Poland op gitaar, Ellefson op bas en Gar Samuelson op drums. Elke tab speelt hem in E Standard-vormen, en twee transcribers voegen toe dat de opname ongeveer een kwart toon te laag staat. TuneLit bevestigt de richting en zet er een getal op: de cd staat ongeveer 37 cent onder A 440, met de nummers tussen 34 en 43 cent laag. Een kwart toon zou 50 cent zijn. De audiocontrole hoort de verlaagde E bij zes nummers en kan bij de andere twee niet beslissen. Last Rites/Loved to Deth opent met een pianoversie van Bach's Toccata en Fuga in D mineur, wat geen bruikbare meting geeft.

These Boots, de cover van de hit van Nancy Sinatra met Mustaines herschreven tekst, staat niet meer op persingen na 1995 en kwam terug op latere heruitgaven. Het exemplaar van de eigenaar van The Final Kill (2018), met de remix van Mark Lewis en een nieuwe versie van These Boots, staat op dezelfde toonhoogte als het origineel, ongeveer 35 cent te laag.

Met TuneLit: elke Stemmen-knop zet E Standard −37 ¢. Met de hand: kies E Standard en zet de referentie-A op 431 Hz.

Peace Sells... but Who's Buying? (1986)

E Standard −42 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −42 ¢ (A ≈ 429,5), gemeten op de cd uit 1986 van Capitol.

Opgenomen met een budget van $25.000 van Combat; Capitol kocht het album en liet Paul Lani het opnieuw mixen. Elke hoofdtab staat in E Standard, en één transcriber schrijft dat alle nummers ongeveer een kwart toon lager zijn gestemd. TuneLit mat de cd ongeveer 42 cent te laag. De meeste nummers zitten tussen 38 en 46 cent laag. Devils Island is het hoogst, ongeveer 31 cent te laag, en I Ain't Superstitious, de cover van Willie Dixon, het laagst op ongeveer 52 cent te laag, bijna precies halverwege E en E♭. Beide krijgen hun eigen instellingen. Ellefsons beroemde basintro van Peace Sells staat in standaardstemming, net als de gitaren, dus de bas heeft dezelfde −42 ¢ nodig.

De audiocontrole hoort de verlaagde E bij zeven nummers. Bij I Ain't Superstitious wijst hij een halve toon lager, maar geen enkele tab is het ermee eens, dus het nummer blijft in E; zie de lijst met twijfelgevallen hieronder. De eigen meting van Wake Up Dead is te onzeker om te gebruiken, dus die houdt de albumwaarde.

Met TuneLit: E Standard −42 ¢, −31 ¢ voor Devils Island en A 427 voor I Ain't Superstitious. De populaire E♭-versies liggen ongeveer 58 cent onder de opname; gebruik ze niet om mee te spelen.

So Far, So Good... So What! (1988)

E Standard +7 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +7 ¢ (A ≈ 442), gemeten op de cd uit 1988 van Capitol.

Het enige album met Jeff Young op gitaar en Chuck Behler op drums, en het eerste op kamertoon of net erboven. Elk nummer is in E Standard getabd, en de audiocontrole is het eens met zes van de acht. De plaat staat ongeveer 7 cent te hoog, met twee nummers lager: het instrumentale nummer Into the Lungs of Hell meet precies op kamertoon, en Anarchy in the U.K., de cover van de Sex Pistols, ongeveer 6 cent te laag. Beide krijgen hun eigen instellingen. De remix uit 2004 zit binnen een paar cent van het origineel.

Met TuneLit: E Standard +7 ¢; gewoon E Standard voor Into the Lungs of Hell, en −6 ¢ voor Anarchy in the U.K.

Rust in Peace (1990)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (−2 ¢) op de cd uit 1990 van Capitol.

Het eerste album van Marty Friedman en Nick Menza, en overal gewoon E Standard: Holy Wars... The Punishment Due, Hangar 18, Tornado of Souls en de rest zijn allemaal zo getabd, en de audiocontrole is het eens met zeven van de negen nummers. Eén nummer ligt duidelijk lager: Take No Prisoners meet ongeveer 16 cent te laag (A ≈ 436), en de remix uit 2004 zet het ook ver onder de andere nummers, dus het krijgt een eigen instelling.

Hangar 18 heeft een wending voor baspelers. Het basdeel van Songsterr laat de lage snaar zakken naar D (D A D G), en de plaat bevestigt dat: een lage D, lager dan wat de gitaren kunnen bereiken, is verreweg de meest voorkomende basnoot. Die basnoot is ook de reden dat de audiocontrole niet kan beslissen over de E van de gitaren. De gitaren blijven in E Standard.

De remix uit 2004 zit ongeveer 7 cent hoger dan de originele cd. Als je meespeelt met de remix, zet Fijnstemmen dan iets omhoog.

Met TuneLit: E Standard voor elk nummer, −16 ¢ voor Take No Prisoners; de knop van Hangar 18 bevat de Drop D-bas.

Countdown to Extinction (1992)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (+3 ¢) op de cd uit 1992 van Capitol.

Het commercieel meest succesvolle album van de band is ook het netste: elk nummer is in E Standard getabd, elk nummer zit binnen ongeveer 10 cent van A 440, en de audiocontrole is het eens met alle behalve één, waar hij niet kon beslissen. Symphony of Destruction, Sweating Bullets en het titelnummer zitten allemaal binnen 5 cent van kamertoon. De remix uit 2004 meet ongeveer 2 cent hoger.

Met TuneLit: gewoon E Standard voor elk nummer.

Youthanasia (1994)

E♭ Standard +4 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard +4 ¢ (A ≈ 441), gemeten op de Japanse cd van 1994.

Het enige album van Megadeth een halve toon lager (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭). Elk nummer is zo getabd, Wikipedia vermeldt dat het hele originele album in E♭ is opgenomen, en de audiocontrole hoort E♭ als de laagste open snaar bij alle twaalf nummers. Daarom klinkt A Tout le Monde in F mineur; de remake uit 2007 op United Abominations staat in E Standard, een halve toon hoger. Geen enkele bron die we vonden verklaart waarom de band voor dit album lager stemde. De plaat staat ongeveer 5 cent te hoog, en elk nummer ligt binnen een paar cent daarvan.

De remix uit 2004 is een ander verhaal. Meerdere nummers liggen duidelijk boven het origineel: A Tout le Monde, Train of Consequences en het titelnummer ongeveer 12 tot 14 cent hoger, Victory en I Thought I Knew It All ongeveer 20, The Killing Road ongeveer 33 en Blood of Heroes ongeveer een halve toon hoger. De stemming is nog steeds E♭; alleen de toonhoogte is verschoven. De Stemmen-knoppen volgen de originele cd, dus bij de remix stem je op gehoor.

Met TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ voor elk nummer. Met de hand is E♭ Standard op A 441 dichtbij genoeg.

Cryptic Writings (1997)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (+1 ¢) op de Japanse cd van 1997.

Terug naar standaardstemming na Youthanasia: Trust, Almost Honest, Use the Man, She-Wolf en de rest zijn in E Standard getabd, en de audiocontrole is het eens met tien van de twaalf nummers. A Secret Place is het vreemde geval: de plaat heeft een lage D en E♭ in de basoctaaf en helemaal geen open E, en een weinig bekeken Songsterr-tab zet het nummer in Drop D. Met een 5-snarige bas kan dat ook in E Standard gebeuren, dus het nummer houdt de stemming van de hoofdtab; het staat op de lijst van nummers om op gehoor te controleren. In de remix uit 2004 ligt I'll Get Even ongeveer 36 cent boven het origineel; de andere nummers komen binnen 2 cent overeen.

Met TuneLit: gewoon E Standard voor elk nummer.

Risk (1999)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (+1,5 ¢) op de Japanse cd van 1999.

Friedman's laatste album met de band, met Jimmy DeGrasso op drums, en het album met de meeste stemmingen vóór 2013:

• Prince of Darkness is een hele toon lager in D Standard, gitaren en bas, veertien jaar voordat dat de vaste stemming van de band werd. De audiocontrole hoort D als de laagste open snaar.
• Wanderlust zet de lage snaar van Mustaine op D (Drop D), terwijl Friedmans partij in E Standard blijft. De check hoort de lage D.
• Crush 'Em is het nummer waar de check de stemming veranderde. De meest bekeken Songsterr-tab staat in E♭, twee andere in E Standard, en de check hoort E als de laagste open snaar, ongeveer zes keer zo vaak als de E♭ eronder. Het staat vermeld in E Standard, zoals de rest van het album.
• Enter the Arena, het stuk van 52 seconden vóór Crush 'Em, is in E Standard getabd, maar de check hoort E♭ als de laagste noot. Zijn eigen meting is zwak en geen enkele tab zegt E♭, dus het blijft in E; controleer het op gehoor.

Het hele album zit binnen een paar cent van A 440. In de remix uit 2004 liggen The Doctor Is Calling en Wanderlust ongeveer 24 en 34 cent boven het origineel.

Met TuneLit: E Standard voor de meeste nummers, D Standard voor Prince of Darkness en Drop D voor Wanderlust, allemaal op kamertoon.

The World Needs a Hero (2001)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (0 ¢) op de Japanse cd van 2001.

Het enige studioalbum van Al Pitrelli met de band. Alles staat in E Standard, behalve Promises, waar de vervormde ritmepartij en de bas de lage snaar naar D laten zakken, terwijl de schone gitaar en het solo in standaardstemming blijven; de audiocontrole hoort de lage D. Twee nummers liggen duidelijk onder de rest van het album: Recipe for Hate... Warhorse ongeveer 11 cent te laag en Losing My Senses ongeveer 9 cent te laag. Elk krijgt een eigen instelling. Return to Hangar, het vervolg op Hangar 18, staat net als het origineel in E Standard.

Met TuneLit: E Standard, Drop D voor Promises, −11 ¢ voor Recipe for Hate... Warhorse en −9 ¢ voor Losing My Senses.

The System Has Failed (2004)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (+1 ¢) op de cd uit 2004 van Sanctuary.

Opgenomen nadat Mustaines armblessure de band in 2002 had stilgelegd, met Chris Poland weer op leadgitaar voor de sessies. Elk nummer is in E Standard getabd, de plaat zit binnen een paar cent van A 440, en de audiocontrole is het eens met elf van de twaalf nummers.

Met TuneLit: gewoon E Standard voor elk nummer.

United Abominations (2007)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (+1 ¢) op de Japanse cd van 2007.

Glen Drover op gitaar, James LoMenzo op bas en Shawn Drover op drums; overal E Standard, en de audiocontrole is het eens met elk nummer. À Tout le Monde (Set Me Free), de remake met Cristina Scabbia, staat in standaardstemming, een halve toon hoger dan het origineel uit 1994, dus de twee versies hebben verschillende stemmingen nodig. Eén nummer ligt lager: Never Walk Alone... A Call to Arms meet ongeveer 11 cent te laag en krijgt een eigen instelling.

Met TuneLit: E Standard, −11 ¢ voor Never Walk Alone... A Call to Arms.

Endgame (2009)

E Standard −9 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −9 ¢ (A ≈ 438), gemeten op de Japanse cd van 2009.

Chris Broderick's eerste album, in E Standard zoals zijn buren, maar het enige late album dat duidelijk onder kamertoon ligt: ongeveer 9 cent te laag. De nummers spreiden zich van ongeveer 3 cent te laag (The Hardest Part of Letting Go... Sealed with a Kiss) tot ongeveer 16 cent te laag (Bite the Hand en Bodies), maar geen enkele ligt duidelijk genoeg apart van de rest om een eigen instelling te krijgen. De audiocontrole is het eens met acht nummers. Bij het openingsinstrumentaal, Dialectic Chaos, wijst hij een halve toon omhoog, het gebruikelijke teken van een riff die de open snaar vermijdt; de bas daar gaat lager dan de gitaren.

Met TuneLit: E Standard −9 ¢ voor elk nummer.

Th1rt3en (2011)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, gemeten op kamertoon (−4 ¢) op de digitale release uit 2011.

Ellefsons terugkeer, en het laatste Megadeth-album in standaardstemming. Het mengt nieuwe nummers met opnieuw bewerkte oudere, zoals New World Order en Millennium of the Blind. Elk nummer is in E Standard getabd, ze liggen allemaal 0 tot 7 cent te laag, en de audiocontrole is het eens met twaalf van de dertien.

Met TuneLit: gewoon E Standard voor elk nummer.

Super Collider (2013)

D Standard +7 ¢11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: D Standard +7 ¢ (A ≈ 442), gemeten op de digitale release uit 2013.

Opgenomen van eind 2012 tot begin 2013, na Mustaines nekblessure, en het eerste album een hele toon lager. Elke Songsterr-tab staat in D Standard. De feature van Premier Guitar uit 2022 noemt The Sick, the Dying... and the Dead! het eerste album van de band in D, maar de plaat zegt anders: de audiocontrole hoort D als de laagste open snaar bij acht van de elf nummers, en geen van zijn antwoorden wijst naar E. Bij Forget to Remember wijst hij naar E♭, maar de riffs van het nummer raken de open D nooit aan, en dan gokt de check hoger; het blijft in D.

De plaat staat ongeveer 7 cent te hoog, de nummers tussen 3 en 14 cent te hoog.

Met TuneLit: D Standard +7 ¢ voor elk nummer.

Dystopia (2016)

D Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: D Standard, gemeten op kamertoon (+3 ¢) op de cd uit 2016.

Het eerste album van Kiko Loureiro, met Chris Adler op drums. De titelsong won in 2017 de Grammy voor Best Metal Performance. Elk nummer is in D Standard getabd, de overzichtslijst van Premier Guitar uit 2016 noemt Mustaines .011–.054-snaren voor D-stemming, en de audiocontrole is het eens met negen van de elf nummers. Death from Within meet ongeveer 13 cent te hoog en krijgt een eigen instelling. Songsterr bevat ook "E-stemming"-versies van verschillende nummers, opnieuw gestemd voor spelers die niet willen herstemmen.

Met TuneLit: D Standard, +13 ¢ voor Death from Within.

The Sick, the Dying... and the Dead! (2022)

D Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: D Standard, gemeten op kamertoon (+2 ¢) op de Japanse cd van 2022.

Het album dat Mustaine en Loureiro beiden in Premier Guitar als D Standard omschrijven, met Dirk Verbeuren op drums en Steve Di Giorgio op bas. De audiocontrole is het eens met tien van de twaalf nummers. Bij Mission to Mars wijst hij naar E♭: de open D klinkt daar nooit, terwijl een lage C van de bas dat wel doet, dus het nummer blijft in D.

Met TuneLit: gewoon D Standard voor elk nummer.

Megadeth (2026)

D Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: D Standard, gemeten op kamertoon (+2 ¢) op de cd uit 2026.

Het laatste album, met Teemu Mäntysaari op gitaar, James LoMenzo weer op bas en Verbeuren op drums. Elk nummer is in D Standard getabd, gitaren en bas, en de audiocontrole is het eens met acht van de elf. I Am War meet ongeveer 10 cent te hoog en krijgt een eigen instelling. Sommige tabs van I Don't Care gebruiken in plaats daarvan Drop C; de plaat heeft nauwelijks een lage C, dus D Standard past beter.

De standaardeditie eindigt met Ride the Lightning, aangeduid als bonusnummer: het Metallica-nummer dat Mustaine mee schreef, een hele toon lager gespeeld dan Metallica's opname uit 1984 in E Standard.

Met TuneLit: D Standard, +10 ¢ voor I Am War.

De tabs hielden goed stand. Waar niet:

• De E♭-versies van de nummers van Killing Is My Business... en Peace Sells... De opnames staan in E Standard ongeveer 40 cent te laag; E♭ op A 440 ligt ongeveer 60 cent eronder.
• Crush 'Em (Risk): de meest bekeken Songsterr-tab staat in E♭; de opname en twee andere tabs zeggen E Standard.
• "Eerste album in D": Premier Guitar gaf die titel aan The Sick, the Dying... and the Dead!, maar Super Collider (2013) en Dystopia (2016) staan al in D Standard.

Nummers die je op gehoor moet controleren voordat je een Stemmen-knop vertrouwt:

• I Ain't Superstitious (Peace Sells): de audiocontrole wijst een halve toon lager dan de E van de tabs, en het nummer meet precies tussen twee noten. De knop houdt de E van de tabs op A 427.
• Enter the Arena (Risk): getabd in E Standard, maar E♭ is de laagste noot die de check hoort.
• A Secret Place (Cryptic Writings): E Standard of Drop D? Lage D en E♭ worden gehoord, open E nooit.
• Nummers waar de check een halve toon omhoog wijst omdat de riff de lage open snaar vermijdt: Anarchy in the U.K., Ecstasy, Dialectic Chaos, Forget to Remember en Mission to Mars. De stemmingen van de tabs blijven staan.
• Nummers waar de check niet kon beslissen, meestal omdat een 5-snarige bas lager gaat dan de gitaren: Last Rites/Loved to Deth, Chosen Ones, Into the Lungs of Hell, Hangar 18, Poison Was the Cure, Foreclosure of a Dream, She-Wolf, Moto Psycho, Back in the Day, 1,320', The Right to Go Insane, We the People, Super Collider, Off the Edge, The Emperor, Foreign Policy, The Sick, the Dying... and the Dead!, Tipping Point, I Don't Care en Let There Be Shred.

• De remixen uit 2004 van de Capitol-albums zitten niet altijd op de toonhoogte van het origineel. Peace Sells, So Far, So Good... So What! en Countdown to Extinction blijven binnen een paar cent, Rust in Peace ligt ongeveer 7 cent hoger, en Youthanasia, plus losse nummers op Cryptic Writings en Risk, zijn 10 tot 50 cent verschoven. De Stemmen-knoppen zijn ingesteld op de originele cd's.
• Livealbums vanaf 2013, en de optredens van de band sindsdien, staan een hele toon lager, dus de oude nummers staan daar in D Standard. TuneLit heeft nog geen enkele live-release van Megadeth gemeten.
• Hidden Treasures (1995), de ep met soundtracknummers, staat niet in de albumlijst. De nummers Angry Again (1993) en Diadems (1995) zijn getabd in E♭ zoals Youthanasia, terwijl 99 Ways to Die in E Standard staat.

• Begin met E Standard. Tien van de zeventien albums, van So Far, So Good... So What! tot en met Th1rt3en, Youthanasia niet meegerekend, staan in E Standard binnen 10 cent van A 440.
• Bij de eerste twee albums: stem te laag, niet naar E♭. Zet de referentie-A op ongeveer 431 Hz voor Killing Is My Business... en 429,5 Hz voor Peace Sells..., of gebruik de Stemmen-knoppen. A 427 voor I Ain't Superstitious.
• Houd een tweede gitaar een hele toon lager voor Super Collider, Dystopia, The Sick, the Dying... and the Dead!, het album uit 2026 en Prince of Darkness. Mustaines zwaardere .011–.054-set voorkomt dat de D-snaren slap gaan hangen.
• Youthanasia is het enige E♭-album. Een gitaar in E Standard staat een halve toon te hoog voor elk nummer erop, A Tout le Monde inbegrepen.
• Drop D is een wijziging van één snaar. Voor Wanderlust en Promises verlaag je alleen de lage E naar D.
• Stem op de versie waarmee je meespeelt. Een live-opname vanaf 2013 staat een hele toon lager dan het album, en de remixen van Youthanasia en Rust in Peace uit 2004 zitten boven de originele cd's.