Aerosmith stemmingen.

1973–⁠1977: E Standard, op een toonhoogte die verschuift. De eerste vijf albums zijn gebouwd op E Standard (E A D G B E), met de bas van Tom Hamilton daarop afgestemd. De uitzonderingen zijn weinig: Make It op het debuut zet de lage snaar op D, Joe Perry speelt No More No More en het titelnummer van Draw the Line in eigen open stemmingen, en Rocks gaat een halve toon omlaag. Wat de tabs je niet kunnen vertellen is waar de opnames werkelijk zitten. TuneLit mat een vroege cd van elk album, en de resultaten uit de jaren 1970 schommelen: het debuut staat ongeveer 14 cent te hoog, Get Your Wings is verdeeld tussen nummers die ongeveer 5 cent te hoog zitten en nummers die 8 tot 18 cent te laag zitten, en op Toys in the Attic zit het titelnummer 9 cent te hoog en Sweet Emotion 13 cent te laag. Waar de referentie-A ertoe doet, stellen de knoppen Stemmen hem voor je in.

1976: Rocks, een halve toon lager. Rocks is het enige album van Aerosmith dat de tabs bijna helemaal in E♭ Standard zetten: zeven van de negen nummers, van Back in the Saddle tot Lick and a Promise. De uitzonderingen zijn Sick as a Dog, dat Tom Hamilton schreef en op gitaar speelde terwijl Joe Perry de bas nam, en de afsluitende ballad Home Tonight. De halvetoonscontrole van TuneLit op de audio bevestigt E♭ overal waar de lege lage snaar wordt gespeeld, en E bij Sick as a Dog, dat ook het hoogste nummer is dat we maten, ongeveer 28 cent boven A 440.

1979–⁠1985: wisselingen in de bezetting, dezelfde stemming. Joe Perry vertrok tijdens de sessies van Night in the Ruts en Brad Whitford kort daarna, dus Rock in a Hard Place werd gemaakt met Jimmy Crespo op gitaar. De tabs houden beide albums in E Standard. Night in the Ruts meet ongeveer 10 cent te laag, net als het grootste deel van Get Your Wings. Perry en Whitford kwamen in 1985 terug voor Done with Mirrors, dat precies op kamertoon zit, en Perry nam het riff in open G van Let the Music Do the Talking mee uit zijn solojaren.

1987–⁠1993: de albums met Fairbairn. Met producer Bruce Fairbairn zitten Permanent Vacation, Pump en Get a Grip binnen een paar cent van A 440. Drop D komt vaker voor (Hangman Jury, St. John, Livin' on the Edge), de slide van Joe Perry duikt op als lap steel in Rag Doll en in open A op Monkey on My Back, Janie's Got a Gun gaat een halve toon omhoog in plaats van omlaag, en twee grote singles zitten ver van hun albums: Angel ongeveer 25 cent te hoog en What It Takes ongeveer 34 cent te laag.

1997–⁠2012: kamertoon. Nine Lives, Just Push Play, de bluescovers van Honkin' on Bobo en Music from Another Dimension! meten allemaal binnen ongeveer 5 cent van kamertoon. Drop D dient nu voor de zwaardere nummers (Attitude Adjustment, Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin). Twee slidenummers op Honkin' on Bobo, Back Back Train en Jesus Is on the Main Line, raken de lege lage E nauwelijks, en niemand heeft een betrouwbare tab van een van beide gepubliceerd.

Aerosmith (1973)

E Standard +14 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +14 ¢ (A ≈ 443,6), gemeten door TuneLit op de cd.

Het debuut werd in oktober 1972 in Boston opgenomen met producer Adrian Barber, en de tabs zetten het in gewoon E Standard: Mama Kin, Movin' Out, Walkin' the Dog en Dream On beginnen allemaal bij een normale gitaar. Dream On staat in f-mineur, dus de lege lage E klinkt er nauwelijks in. De verrassing is de toonhoogte. De cd zit ongeveer 14 cent te hoog, en de nummers liggen dicht bij elkaar, van ongeveer 10 tot 17 cent te hoog, met Dream On bovenaan. Een gitaar die op A 440 is gestemd, klinkt merkbaar te laag bij deze opname, dus dit is het album van Aerosmith waar het instellen van de referentie-A het meeste uitmaakt.

De opener Make It staat in de tabs in Drop D, en de audiocontrole van TuneLit bevestigt dat D de laagste lege snaar is. De toonhoogte is een ander verhaal: onze metingen zijn onzeker en liggen ruim onder de rest van het album, dus de knop houdt de +14 ¢ van het album aan. Klinkt het te hoog bij jou, zet de referentie dan een paar hertz lager.

Get Your Wings (1974)

E Standard −10 ¢8 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer 10 ¢ te laag (A ≈ 437,4), door TuneLit gemeten op de cd, met drie nummers ongeveer 5 ¢ te hoog.

Het eerste album met producer Jack Douglas, opgenomen in de Record Plant in New York. In de tabs staat elk nummer in E Standard. De sessiegitaristen Steve Hunter en Dick Wagner spelen de leadpartijen op Train Kept A Rollin' (Hunter de eerste, Wagner de tweede), en Wagner speelt ook mee op Same Old Song and Dance. Seasons of Wither is het enige vraagteken. Steven Tyler schreef het op een weggegooide akoestische gitaar met maar vier snaren, in een stemming waarvan hij dacht dat hij die had uitgevonden, en hij speelt de akoestische op de opname. De tabs spelen het in standaardstemming, in een ervan met de 12-snarige partijen in Drop D, en de audiocontrole van TuneLit kan de lege lage E niet bevestigen: de lage noten van de opname draaien om D en G. Beschouw de standaardtab als een benadering.

De meting splitst het album in tweeën. Same Old Song and Dance, Spaced en Woman of the World zitten ongeveer 5 cent te hoog; S.O.S. (Too Bad), Train Kept A Rollin', Pandora's Box en Lord of the Thighs zitten 8 tot 18 cent te laag, wat de waarde van het album op ongeveer 10 cent te laag brengt. De Japanse cd laat precies hetzelfde patroon zien, dus het zit in de tapes. Eén fantab suggereert dat de band Lord of the Thighs lager stemde; de noten ervan komen overeen met de opname in standaardstemming, alleen iets te laag.

Toys in the Attic (1975)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−4 ¢), gemeten door TuneLit op de cd.

Het doorbraakalbum, opnieuw met Jack Douglas in de Record Plant. Bijna elk nummer staat in de tabs in E Standard, ook Walk This Way en Sweet Emotion, twee van de meest gespeelde Aerosmith-tabs ter wereld. Perry heeft gezegd dat het riff van Walk This Way van de toonsoort C naar E en weer terug gaat, helemaal in standaardstemming. Op Sweet Emotion speelt hij de talkboxlijn over het basriff van Tom Hamilton, en op Uncle Salty speelt Hamilton ook ritmegitaar. No More No More is de uitzondering: Guitar World en de eigen uitrustingslijst van Perry zetten het in zijn E5-stemming, E B E E B E, op een Telecaster die hij voor dat nummer bewaart. Twee snaren gaan een hele toon omhoog en de 3e snaar zakt naar E, zodat elke snaar een E of een B is; de Songsterr-tab speelt het in plaats daarvan in standaard.

De cd zit over het geheel een paar cent te laag, maar twee nummers vallen op: het titelnummer ongeveer 9 cent te hoog (A ≈ 442,3) en Sweet Emotion ongeveer 13 cent te laag (A ≈ 436,7).

Rocks (1976)

E♭ Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E♭ Standard op kamertoon (+2 ¢), gemeten door TuneLit op de cd.

Rocks is het Aerosmith-album dat een halve toon lager is gestemd. Zeven van de negen nummers staan in de tabs in E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), van Back in the Saddle en Last Child tot Nobody's Fault en Lick and a Promise. De controle van TuneLit op het geluid, op halve tonen, bevestigt E♭ bij vijf ervan. Bij Rats in the Cellar en Get the Lead Out raken de riffs de lege lage snaar zelden aan, dus de controle heeft daar weinig om op te steunen, maar de noten in de tabs komen overeen met de opname. De basisopnames zijn gemaakt in de eigen repetitieruimte van de band, de Wherehouse, met de mobiele studiowagen van de Record Plant, en afgemaakt in de Record Plant in New York. Back in the Saddle opent met het riff van Joe Perry op een Fender Bass VI, een bas met zes snaren die een octaaf lager gestemd is dan een gitaar; de populaire tab zet dat deel voor een gewone gitaar, ook in E♭.

De twee nummers in E Standard hebben een verhaal. Sick as a Dog is geschreven door Tom Hamilton op gitaar; hij speelt gitaar op de opname, terwijl Perry bas speelt. Het is ook het hoogst gestemde nummer dat we in de hele catalogus hebben gemeten, ongeveer 28 cent te hoog ten opzichte van A 440 (A ≈ 447), en de controle op het geluid bevestigt E als laagste snaar. Home Tonight, de afsluitende ballade met Tyler op piano en Perry op lapsteel, staat in de tabs in E Standard; de tab gebruikt de lege lage snaar bijna nooit, dus het geluid kan de halve toon niet vaststellen, maar de noten in de tab komen overeen met de opname.

De nummers in E♭ schommelen rond de kamertoon: Combination ongeveer 15 cent te hoog, Last Child ongeveer 8 cent en Lick and a Promise ongeveer 10 cent te laag, de rest binnen een paar cent van A 440.

Draw the Line (1977)

E Standard +4 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer 4 ¢ te hoog (feitelijk A 440), gemeten door TuneLit op de cd.

Opgenomen met Jack Douglas in een verlaten klooster buiten New York, het Cenacle, en afgemaakt in de Record Plant. De meeste nummers staan in de tabs in E Standard. Het titelnummer is de uitzondering. Perry heeft gezegd dat hij het schreef in een open stemming, bewust tegen de gebruikelijke Keith Richards-trucjes in en naar zijn smaak aangepast, en Guitar World zet het precies uiteen: open A op een Dan Armstrong-gitaar, met de 6e snaar helemaal naar een lage A gezakt (A A E A C♯ E). De controle van TuneLit op het geluid bevestigt dat lage A de onderste snaar is. Fan-tabs lopen uiteen, en de populaire Songsterr-tab blijft in standaard, maar wil je de grom van de opname, dan is dit de stemming. Get It Up is helemaal slide en draait ook om A. Kings and Queens voegt Jack Douglas op mandoline toe en Paul Prestopino op banjogitaar, met Brad Whitford op lead; Perry zingt Bright Light Fright en speelt slide op de cover van Kokomo Arnold, Milk Cow Blues.

De cd meet ongeveer 4 cent te hoog, in de praktijk kamertoon, met I Wanna Know Why ongeveer 7 cent te laag en The Hand That Feeds ongeveer 14 cent te hoog (A ≈ 443,5).

Night in the Ruts (1979)

E Standard −10 ¢9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer 10 ¢ te laag (A ≈ 437,5), gemeten door TuneLit op de cd.

Joe Perry vertrok in 1979 nadat hij zijn partijen op zes nummers had afgerond, en Brad Whitford, Richie Supa, Neil Thompson en de nieuwe man Jimmy Crespo namen de rest voor hun rekening; Crespo's eerste solo bij Aerosmith staat op Three Mile Smile. De tabs houden alles in E Standard, ook de covers Remember (Walking in the Sand) en Think About It van de Yardbirds. Cheese Cake is Perry's slidenummer, en geen enkele tab noemt de stemming; het draait om A, dus open A is het proberen waard, maar dat is onze gok. De cd zit ongeveer 10 cent te laag, en de nummers passen onderling bij elkaar, behalve Mia, het pianowiegelied van Steven Tyler, op ongeveer 4 cent te hoog.

Rock in a Hard Place (1982)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+4 ¢), gemeten door TuneLit op de cd.

Jimmy Crespo speelt bijna alle gitaren; Whitford is alleen te horen op Lightning Strikes, en Rick Dufay wordt genoemd maar kwam na de sessies erbij. De weinige tabs staan in E Standard. Twee fan-tabs beweren iets anders, en de opname bevestigt dat niet: Bitch's Brew meet op de toonhoogte van het album met E als laagste snaar, en Push Comes to Shove, een pianonummer in D♭, heeft geen C♯-stemming nodig, want standaard met barré-akkoorden speelt dezelfde noten. Het titelnummer zit ongeveer 11 cent te laag.

Done with Mirrors (1985)

E Standard9 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, gemeten door TuneLit op de cd.

Het reünie-album, geproduceerd door Ted Templeman. De meeste nummers staan in de tabs in E Standard, en de cd meet precies op A 440. De uitzondering is het openingsnummer, het titelnummer van het album van de Joe Perry Project uit 1980. Perry heeft gezegd dat hij dat riff speelde in de open "Robert Johnson"-stemming, G of A, met een bassnaar op de gitaar die een octaaf lager zit dan de 5e snaar. Het nummer staat in G, dus dat betekent G G D G B D, en G is verreweg de meest voorkomende lage noot op de plaat. De populaire Songsterr-tab speelt het in standaard, dus markeren we het als omstreden; gewone open G (D G D G B D) is een goede vervanging. She's on Fire opent met slide over lage noten op D, zonder betrouwbare tab. Darkness sluit de cd en de cassette af; de oorspronkelijke Amerikaanse lp eindigt met The Hop.

Permanent Vacation (1987)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+3 ¢), gemeten door TuneLit op de cd.

Het comeback-album, geproduceerd door Bruce Fairbairn in Vancouver, met externe songschrijvers zoals Desmond Child en Jim Vallance. De tabs houden het album in E Standard, en de officiële basuitschrijving van Dude (Looks Like a Lady) staat ook in standaardstemming. St. John en Hangman Jury, waarvan het riff bij Perry opkwam op een oude Silvertone-gitaar, zetten de 6e snaar naar D, en de controle op het geluid bevestigt dat voor beide. Bij Rag Doll staat Whitfords ritmepartij in E Standard, terwijl Perry's slide op een lapsteel zit die is gestemd op een E-akkoord (E B E G♯ B E). Angel springt eruit met ongeveer 25 cent te hoog (A ≈ 446). De ballade staat in E♭ majeur; de tabs spelen de elektrische partijen in E Standard en de akoestische intro in E♭ Standard, en het elektrische deel gebruikt de lege lage E nauwelijks, dus beide kan, zodra de referentie is ingesteld.

Pump (1989)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, gemeten door TuneLit op de cd.

Fairbairn's tweede Aerosmith-album verbindt nummers met korte instrumentale stukken: het gesproken Going Down, Water Song op glasharmonica, Dulcimer Stomp en Hoodoo op een Thaise khaen. De meeste nummers staan in E Standard; de officiële basuitschrijving van Love in an Elevator bevestigt dat voor dat nummer. Drie nummers hebben iets anders nodig.

Janie's Got a Gun gaat omhoog, niet omlaag. Joe Perry stemt de hele gitaar een halve toon omhoog, naar F B♭ E♭ A♭ C F, zodat de open snaren klinken in de toonsoort F van het nummer, en de officiële basuitschrijving stemt een bas met 5 snaren ook een halve toon omhoog. De populaire Songsterr-tab schrijft het in E Standard, maar de noten staan een halve toon boven de opname, en de controle van TuneLit op het geluid bevestigt de F-stemming, gemeten ongeveer 12 cent te laag (A ≈ 437). Monkey on My Back is Perry's showcase voor zijn Ozark-slidegitaar, die op zijn gearlijst uit 2014 in open A staat (E A E A C♯ E); een fan-tab bevestigt dat, en het lage-snaarriff wordt in standaard hetzelfde gegrepen. Bij F.I.N.E. speelt Whitford in standaard, en één fan-tab zet Perry's slide in open A met een extra lage A-snaar.

What It Takes is de verrassing: ongeveer 34 cent te laag (A ≈ 431), een derde van een halve toon onder de rest van het album. De tab raakt de 6e snaar nauwelijks aan, dus stem op de referentie in plaats van op het gehoor bij de lege E.

Get a Grip (1993)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, gemeten door TuneLit op de cd.

Het derde Bruce Fairbairn-album blijft voor bijna alles in E Standard: Eat the Rich, Cryin', Crazy, Amazing en de albumnummers staan allemaal zo in de tabs. De cd meet precies op A 440 en geen enkel nummer wijkt meer dan ongeveer 7 cent af, waardoor dit het makkelijkste Aerosmith-album is om mee te spelen. De uitzondering is Livin' on the Edge, dat volgens Guitar World in Drop D is opgenomen; de tabs en de controle op het geluid zijn het eens. Joe Perry zingt Walk On Down, en de korte Intro heeft niets om op te stemmen.

Nine Lives (1997)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, gemeten door TuneLit op de cd.

Na het op de plank zetten van de eerste sessies met Glen Ballard, namen de band het album opnieuw op met Kevin Shirley. De tabs houden het in E Standard, met Attitude Adjustment in Drop D (de controle op het geluid bevestigt dat); één slidepartij in de Pink-tab gebruikt open G. De cd zit op kamertoon, behalve The Farm, ongeveer 13 cent te laag, en Kiss Your Past Good-Bye, ongeveer 12 cent te laag, die elk een eigen instelling krijgen.

Just Push Play (2001)

E Standard +5 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer 5 ¢ te hoog (A ≈ 441,3), gemeten door TuneLit op de cd.

Zelf geproduceerd met Marti Frederiksen en Mark Hudson, en het album dat het meest op Drop D leunt: Beyond Beautiful, het titelnummer en Under My Skin laten allemaal de 6e snaar zakken, en de controle op het geluid bevestigt dat bij alle drie. Jaded en de rest staan in E Standard. Onze ene meting van het titelnummer ligt ongeveer 21 cent onder het album, met lage zekerheid, dus de knop houdt de waarde van het album aan; klinkt het te laag naast je, probeer dan A 436. Eén gitaarpartij in de Trip Hoppin'-tab zakt alleen de 6e snaar naar E♭, en de controle op het geluid hoort E♭ als de laagste noot van dat nummer. Joe Perry zingt Drop Dead Gorgeous.

Honkin' on Bobo (2004)

E Standard +4 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard ongeveer 4 ¢ te hoog (A ≈ 441), gemeten door TuneLit op de cd.

Bluescovers plus één nieuw nummer, The Grind, opgenomen bij Joe Perry's huis in de buurt van Boston, met Jack Douglas opnieuw als producer. De weinige door mensen gemaakte tabs (Road Runner, Baby, Please Don't Go, The Grind) staan in E Standard. Perry vertelde Vintage Guitar dat hij meerdere nummers zonder plectrum speelde, Jesus Is on the Main Line met fingerpicks, en dat hij de slideantwoorden bij You Gotta Move overdubde. Twee slidenummers hebben helemaal geen betrouwbare tab. Back Back Train, gezongen door Perry en ongeveer 15 cent te hoog, staat op C, en Jesus Is on the Main Line geeft een bourdon op E♭ van begin tot eind; in beide klinkt de lege lage E nauwelijks, en de laagste noten die we horen kunnen van de bas komen. Een slidestemming gebaseerd op de toonsoort van het nummer is mogelijk, maar niemand heeft er een gedocumenteerd, dus gebruik de knop voor de toonhoogte en vind de stemming op het gehoor.

Music from Another Dimension! (2012)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon, gemeten door TuneLit op de cd.

Het laatste studioalbum tot nu toe, met Jack Douglas. De weinige tabs staan in E Standard en de cd zit op kamertoon, met drie uitzonderingen: Beautiful ongeveer 13 cent te laag, Legendary Child ongeveer 11 cent te hoog en Street Jesus ongeveer 14 cent te hoog. Legendary Child dateert uit de sessies voor Get a Grip uit 1991 en is voor dit album herwerkt. Joe Perry zingt Freedom Fighter en Something, en Can't Stop Lovin' You is een duet met Carrie Underwood.

One More Time (EP, 2025)

Vijf nummers met Yungblud, niet in onze bibliotheek en dus niet gemeten. De tabs van de nieuwe nummers staan in E Standard; de afsluitende remix van Back in the Saddle houdt de E♭-stemming van Rocks aan.

De schatter van TuneLit voor Afstemmen op een opname neemt 90 seconden van elk nummer, zoekt de sterkste noten en vergelijkt ze met het gelijkzwevende raster rond A 440. Dat legt de afwijking vast tot op een paar cent, maar alleen binnen één halve toon, dus de stemmingsnaam (E Standard, E♭, Drop D) komt nog steeds uit de tabs en bronnen hierboven. Een tweede controle luistert naar de laagste lege snaar. Die kwam overeen met de bronnen bij 125 nummers, waaronder de E♭-nummers van Rocks, elk Drop D-nummer, de open stemmingen en Janie's Got a Gun een halve toon omhoog. Vijf van de zes nummers waar het verschilde, hebben tabs die de lege lage snaar zelden of nooit spelen, een bekende zwakke plek van de methode; de zesde, Trip Hoppin', heeft één gitaarpartij met de 6e snaar naar E♭. Het heeft zelf geen enkel nummer verplaatst.

Van elk studioalbum hebben we één vroege cd uit onze eigen bibliotheek gemeten: de Columbia-cd's uit 1987 van de albums uit de jaren '70, een Oostenrijkse cd uit 1991 van Night in the Ruts, en de eerste Geffen- en Columbia-cd's van de latere albums. Voor de vijf albums van 1973 tot 1977 hebben we ook de Japanse CBS/Sony-cd's uit 1987–⁠88 gemeten: elk nummer kwam binnen 2 cent overeen met de Amerikaanse cd, dus de afwijkingen hieronder komen uit de mastertapes en niet uit één cd-overzetting. Het geluid zelf wordt nooit geüpload of gepubliceerd; alleen de cijfers verschijnen op deze pagina.

De hoofdconclusie is hoe dicht Aerosmith meestal bij de kamertoon zit: twaalf van de vijftien albums liggen binnen ongeveer 5 cent van A 440. De uitzonderingen komen allemaal uit de jaren '70. Het debuut is het enige duidelijk te hoge album, op ongeveer 14 cent, en de nummers passen onderling bij elkaar, dus het is het album waarop het instellen van de referentie-A het meest telt. Get Your Wings en Night in the Ruts zitten ongeveer 10 cent te laag.

Op de albums uit de jaren '70 verandert de toonhoogte ook van nummer tot nummer, tot 28 cent bij Rocks. Een meting kan niet zeggen of een bandrecorder een beetje te snel liep, een nummer op een andere dag is opgenomen, of de band was gestemd op een instrument dat niet klopte, en geen enkele bron die we vonden verklaart het. Vanaf 1987 springen maar een paar nummers eruit: Angel op +25 cent, What It Takes op −34, en 11 tot 15 cent bij Janie's Got a Gun, The Farm, Kiss Your Past Good-Bye, Back Back Train, Beautiful, Legendary Child en Street Jesus.

Let op een paar grenzen. Dichte mixen zijn lastiger af te lezen, dus losse nummers verschillen een beetje; de meeste nummers gebruiken daarom de waarde van hun album, en alleen duidelijke uitschieters (8 cent of meer, gemeten met goede zekerheid) krijgen een eigen waarde. Alles binnen ±4 ¢ telt als kamertoon. Een paar metingen waren te onzeker om te gebruiken, zoals Make It en het titelnummer van Just Push Play; hun nootpagina's zeggen wat we vonden. Je hoeft geen van deze cijfers zelf in te typen: elke knop Stemmen gebruikt de gemeten waarde al.

Elke stemming op de albumpagina's heeft een statuslabel.

• Officieel: de band of de crew heeft de stemming beschreven. Bij Aerosmith is dit zeldzaam; Janie's Got a Gun, uit de eigen woorden van Joe Perry en de officiële basuitschrijving, is het duidelijkste geval.
• Vaak genoemd: verschillende onafhankelijke bronnen zijn het eens, zoals bij Rocks in E♭, waar de door mensen gemaakte tabs op twee sites overeenkomen, of de open stemmingen van Draw the Line en No More No More, die een les van Guitar World en de gearlijsten van Perry beschrijven.
• Volgens tabs: de stemming komt uit tabs die door spelers zijn gemaakt, vooral op Songsterr. De meeste Aerosmith-nummers zitten op dit niveau. Tabs die door software zijn gegenereerd in plaats van door mensen zijn geschreven, telden niet mee.
• Omstreden: bronnen zijn het oneens; we tonen de lezing met de meeste steun en leggen de andere uit, zoals bij Seasons of Wither, Let the Music Do the Talking en Angel.
• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van een originele cd. Elk album in onze bibliotheek heeft dit label; de stemmingsnaam steunt nog steeds op de bronnen, omdat een meting alleen de afwijking binnen één halve toon vastlegt.

Klinkt een plaat nog een haartje naast nadat je op Stemmen hebt getikt, zet Fijnstemmen dan een paar cent bij en laat je oren beslissen.

• Aerosmith (1973): E Standard +14 ¢ (A ≈ 443.6). Drop D: Make It.
• Get Your Wings (1974): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437,4); Same Old Song and Dance, Spaced en Woman of the World +5 ¢. Seasons of Wither: in de tabs in standaard, geschreven in Tylers eigen stemming (omstreden).
• Toys in the Attic (1975): E Standard op A 440; het titelnummer +9 ¢, Sweet Emotion −13 ¢. No More No More: Perry's E5-stemming, E B E E B E.
• Rocks (1976): E♭ Standard op A 440 (+2 ¢); Combination +15 ¢, Last Child −8 ¢, Lick and a Promise −10 ¢. E Standard: Sick as a Dog (+28 ¢, A ≈ 447) en Home Tonight (−8 ¢).
• Draw the Line (1977): E Standard +4 ¢; I Wanna Know Why −7 ¢, The Hand That Feeds +14 ¢. Draw the Line: open A met een lage A-snaar, A A E A C♯ E.
• Night in the Ruts (1979): E Standard −10 ¢ (A ≈ 437.5); Mia +4 ¢.
• Rock in a Hard Place (1982): E Standard +4 ¢; het titelnummer −11 ¢.
• Done with Mirrors (1985): E Standard op A 440. Open G met een lage G-snaar (G G D G B D): Let the Music Do the Talking.
• Permanent Vacation (1987): E Standard op A 440; Angel +25 ¢. Drop D: St. John, Hangman Jury. Lapsteel in open E op Rag Doll.
• Pump (1989): E Standard op A 440. Janie's Got a Gun: F Standard, een halve toon omhoog, op A 437. Monkey on My Back: open A. What It Takes: A 431.
• Get a Grip (1993): E Standard op A 440. Drop D: Livin' on the Edge.
• Nine Lives (1997): E Standard op A 440; The Farm −13 ¢, Kiss Your Past Good-Bye −12 ¢. Drop D: Attitude Adjustment.
• Just Push Play (2001): E Standard +5 ¢. Drop D: Beyond Beautiful, Just Push Play, Under My Skin.
• Honkin' on Bobo (2004): E Standard +4 ¢; Back Back Train +15 ¢. Back Back Train en Jesus Is on the Main Line: slide, stemming niet gedocumenteerd (vind hem op het gehoor).
• Music from Another Dimension! (2012): E Standard op A 440; Beautiful −13 ¢, Legendary Child +11 ¢, Street Jesus +14 ¢.
• One More Time (2025): E Standard (niet gemeten); de remix van Back in the Saddle in E♭.
• Gouden regel: stel bij de albums uit de jaren '70 eerst de referentie-A in; vanaf 1985 zitten de albums op kamertoon en hebben alleen een paar nummers een eigen instelling nodig.