The Offspring stemmingen.

• Stemming: E Standard (E A D G B E) voor vrijwel alles.
• Toonhoogte: kamertoon, A 440, op Smash, Conspiracy of One en alles vanaf 2008. Ignition, Ixnay on the Hombre en Americana zitten 6 tot 10 cent te hoog (A ≈ 442). Splinter zit ongeveer 14 cent te laag (A ≈ 436), met een paar nummers die juist te hoog zitten.
• E♭ Standard (halve toon lager): Living in Chaos (2000); Neocon, Never Gonna Find Me en Spare Me the Details (2003); Trust in You (2008); op Supercharged Hanging by a Thread en waarschijnlijk Make It All Right.
• Drop D: Americana (het titelnummer) en Light It Up. Op Special Delivery zakt alleen de bas naar D.
• Live: een halve toon lager op de liveopnames die TuneLit heeft gemeten. Probeer E♭ Standard voor livealbums en concertvideo's.

Dexter Holland speelt ritmegitaar en zingt; Noodles (Kevin Wasserman) speelt sinds 1980 de leadgitaar. De transcripties van spelers laten een band zien die zelden van standaardstemming afwijkt. Van de 128 albumnummers die TuneLit op Songsterr heeft opgezocht, zet de meest bekeken tab de gitaren in E Standard, op tien na, en de Ultimate Guitar-tabs die een stemming vermelden zeggen bijna allemaal "standard". De bas volgt de gitaren, dus een 4-snarige bas in E A D G werkt voor bijna elk nummer.

Gewone E Standard betekent echter niet dat elk nummer in E staat. Veel nummers van The Offspring staan in F, A♭ of E♭ en raken de open lage E nooit aan. Dat is om één reden belangrijk: juist bij die nummers zijn tabs en gehoor het snelst het oneens over de stemming, omdat niets op de opname op de open snaar klinkt. TuneLit's halve-toonscontrole (hieronder) heeft ook de meeste moeite met hen.

De uitzonderingen volgen geen duidelijk tijdperk. Het eerste E♭-nummer is Living in Chaos in 2000; Splinter (2003) heeft er drie; Rise and Fall, Rage and Grace (2008) heeft er één; Supercharged (2024) heeft er één of twee. Drop D komt maar twee keer voor, op het titelnummer van Americana en op Light It Up. Capo's zijn ook zeldzaam: de belangrijke staat op Dexter Hollands akoestische gitaar in Kristy, Are You Doing Okay?, in tab gezet op de 1e fret.

TuneLit heeft de Japanse cd-uitgaven van negen studioalbums gemeten, van het gelijknamige debuut (een heruitgave uit 1995) tot Days Go By, plus de digitale release uit 2021 van Let the Bad Times Roll: 124 nummers in totaal. De methode leest 90 seconden van elk nummer en bepaalt hoe ver de noten van het A 440-raster af zitten. Ze kent de afwijking alleen binnen één halve toon; de halve toon zelf (E of E♭) komt uit de tabs, gecontroleerd aan de hand van het geluid.

Geen van de bronnen die we vonden zegt iets over de toonhoogte van deze platen, en meestal zitten ze precies op kamertoon. Alles binnen ±4 cent telt hier als kamertoon, en zes albums vallen daarbinnen. Smash, de bekendste plaat, klopt precies: −0,2 cent. De verrassingen zijn klein maar echt:

• Drie albums te hoog. Ignition, Ixnay on the Hombre en Americana zitten allemaal 6 tot 10 cent boven kamertoon. Dat is niet genoeg om de meeste oren vals te laten klinken, maar een strobe-nauwkeurige tuner laat het zien, en je merkt het misschien wanneer je meespeelt op een koptelefoon. TuneLit's knoppen voor die albums bevatten de afwijking.
• Splinter is te laag. Het album uit 2003 meet ongeveer 14 cent onder kamertoon, en het is zelfs niet consistent: Long Way Home en Hit That zitten juist 11 tot 15 cent te hoog, The Worst Hangover Ever precies op kamertoon, en When You're in Prison ongeveer 24 cent te laag. Het is het enige Offspring-album waarbij de referentie-A echt uitmaakt.
• Twee rare nummers op Conspiracy of One. Come Out Swinging meet ongeveer 7 cent te laag en Special Delivery ongeveer 14 cent te hoog, terwijl de rest van het album op kamertoon zit.
• Alles vanaf 2008 zit op kamertoon, binnen een paar cent.

Een meting hoort het resultaat, niet de oorzaak: ze kan niet zien of een gitaar iets te hoog is gestemd of dat een bandmachine iets te snel draait. In beide gevallen volgen de Stemmen-knoppen de plaat.

The Offspring (1989)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, kamertoon (gemeten +3,5 ¢ op de Japanse heruitgave uit 1995).

Het debuut, geproduceerd door Thom Wilson en eerst uitgebracht op het kleine label Nemesis, is snel en ruw, en de tabs van spelers zetten elk nummer in E Standard. De nummers leunen zwaar op de lage snaren, wat de halve toon makkelijk hoorbaar maakt, en TuneLit's audiocontrole komt overeen met E op zeven van de tien nummers op de cd, en geen enkele wijst op een andere halve toon. Kill the President, het oorspronkelijke slotnummer, ontbreekt op de cd die TuneLit heeft gemeten (latere persingen hebben het geschrapt); het staat hier in de E Standard van het album.

Met TuneLit: E Standard op A 440 voor elk nummer.

Baghdad (EP, 1991)

Hoofdstemming: E Standard, niet gemeten.

Een ep met vier nummers op Nemesis: een vroege versie van Get It Right, een cover van Hey Joe, Baghdad zelf (een herwerkte Tehran van het debuut) en het instrumentale The Blurb. TuneLit heeft het niet gemeten. De tabs van de nummers die het deelt met de albums staan allemaal in E Standard, en het debuut en Ignition, die er beide kanten van zijn opgenomen, zitten allebei op kamertoon of een paar cent erboven, dus begin met E Standard op A 440.

Ignition (1992)

E Standard +8 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +8 ¢ (A ≈ 442), gemeten op de cd.

Het tweede album, opnieuw met Thom Wilson, bevat de eerste versie van Dirty Magic, die de band twintig jaar later opnieuw opnam op Days Go By. Elke tab staat in E Standard. De cd zit ongeveer 7,5 cent te hoog, bijna op elk nummer hetzelfde, dus het hele album deelt één instelling. Get It Right meet nog iets hoger (ongeveer +15 cent), maar niet duidelijk genoeg om een eigen waarde te krijgen.

Met TuneLit: E Standard +8 ¢ voor elk nummer. Als je liever niet knoeit, is gewone E Standard voor de meeste spelers dichtbij genoeg.

Smash (1994)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−0,2 ¢), gemeten op de cd.

De doorbraak. Come Out and Play, Self Esteem, Gotta Get Away en Bad Habit zijn enkele van de meest bekeken Offspring-tabs, en ze staan alle vier in E Standard. De audiocheck van TuneLit's is het op alle vier eens met E. Gotta Get Away is een schoolvoorbeeld: ongeveer de helft van de lage noten is de lege lage E. Het album zit binnen een fractie van een cent van A 440. Time to Relax, het gesproken intro, heeft geen gitaar.

Genocide is een van de nummers die de audiocheck naar F duwt, een bekende eigenaardigheid van de methode bij nummers waarvan de riffs nooit op de lege lage snaar liggen. Something to Believe In is het andere twijfelgeval: de lage noten liggen rond F en E♭, en de lege E is nooit te horen.

Met TuneLit: gewone E Standard, A 440, voor het hele album.

Ixnay on the Hombre (1997)

E Standard +10 ¢14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,5), gemeten op de cd.

Het eerste album geproduceerd door Dave Jerden, en de meest te hoog gestemde Offspring-opname die TuneLit heeft gemeten: ongeveer 10 cent boven kamertoon, bij bijna elk nummer hetzelfde. All I Want, The Meaning of Life, Gone Away en Mota staan alle vier in de tabs in E Standard. Gone Away is een goed voorbeeld van een nummer dat de lege lage E nooit gebruikt: de akkoorden liggen op F, A♭, E♭ en B♭, dus de audiocheck kan de halve toon niet alleen uit de opname bevestigen, en de tabs zijn het bewijs. Cool to Hate is het enige nummer waar de audiocheck naar E♭ neigt (zie de halve-toon-check hieronder); geen enkele tab ondersteunt dat, dus het blijft in E.

Met TuneLit: E Standard +10 ¢ voor elk nummer.

Americana (1998)

E Standard +6 ¢13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), gemeten op de cd.

Pretty Fly (for a White Guy), The Kids Aren't Alright, Why Don't You Get a Job? en She's Got Issues staan alle vier in de tabs in E Standard, en de cd zit ongeveer 6 cent te hoog. De uitzondering is het titelnummer Americana: de tabs zetten het in Drop D, met de bas ook omlaag, en de audiocheck van TuneLit bevestigt de lage D. Welcome is een intro van tien seconden, en Pay the Man eindigt met een verborgen reprise van Pretty Fly.

Met TuneLit: E Standard +6 ¢; de knop Americana opent Drop D +6 ¢ (alleen de lage snaar gaat omlaag naar D).

Conspiracy of One (2000)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (+1,5 ¢), gemeten op de cd.

Geproduceerd door Brendan O'Brien, met Want You Bad, Original Prankster en Million Miles Away allemaal in E Standard en bevestigd door de audiocheck. Drie nummers vallen op:

• Living in Chaos is het eerste Offspring-albumnummer dat in de tabs een halve toon lager staat, in E♭ Standard, en de audiocheck is het daarmee eens.
• Special Delivery meet ongeveer 14 cent te hoog, anders dan de rest van het album, en de Songsterr-tab zet de bas op D terwijl de gitaren in E Standard blijven. De opname bevestigt dat: de bas bereikt een lage E♭, een noot die een standaardbas niet kan spelen.
• Come Out Swinging meet ongeveer 7 cent te laag.

Denial, Revisited is een raadsel: de tab van Ultimate Guitar zegt standaardstemming, terwijl de transcriptie van Songsterr het schrijft in F Standard, een halve toon hoger, met de bas omlaag naar E♭. De opname laat nooit een lege lage E horen, en de audiocheck kan niet kiezen tussen E♭ en F, dus TuneLit houdt de E Standard van het album aan, waar het belangrijkste riff op de eerste fret zit.

Met TuneLit: E Standard voor het album, E♭ Standard voor Living in Chaos, E Standard +14 ¢ voor Special Delivery (met een Drop D-bas), E Standard −7 ¢ voor Come Out Swinging.

Splinter (2003)

E Standard −14 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −14 ¢ (A ≈ 436,4), gemeten op de cd.

Splinter, opnieuw met Brendan O'Brien, is het enige Offspring-album waarbij stemmen op A 440 je merkbaar naast laat zitten. Het meeste zit 11 tot 17 cent te laag: The Noose, Race Against Myself, (Can't Get My) Head Around You, Lightning Rod. Drie nummers staan in de tabs in E♭ Standard, en de audiocheck is het met alle drie eens: de korte opener Neocon (bijna alleen de lege lage E♭), Never Gonna Find Me en Spare Me the Details. Never Gonna Find Me is omstreden in de tabs: de meest gestemde Ultimate Guitar-tab zegt standaardstemming, Songsterr en een andere tab een halve toon lager; de opname kiest voor E♭.

De rest van het album volgt niet één toonhoogte. Long Way Home (+15 ¢) en Hit That (+11 ¢) zitten te hoog, The Worst Hangover Ever zit op kamertoon, en het slotnummer When You're in Prison ongeveer 24 cent te laag. Elk heeft een eigen knop.

Met TuneLit: E Standard −14 ¢ voor de meeste nummers; E♭ Standard −14 ¢ voor Neocon, Never Gonna Find Me en Spare Me the Details; controleer de eigen instelling van het nummer voor de rest.

Rise and Fall, Rage and Grace (2008)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−3,1 ¢), gemeten op de cd.

Het eerste album met Bob Rock als producer, en vanaf hier liggen de opnames op kamertoon. You're Gonna Go Far, Kid, Hammerhead en Half-Truism staan in de tabs in E Standard, en de audiocheck is het eens. Trust in You is de uitzondering: Songsterr zet het in E♭ Standard, de tabs van Ultimate Guitar in standaardstemming (een van hun auteurs vermoedt E♭), en de audiocheck kiest E♭. Bij Kristy, Are You Doing Okay? zetten beide hoofdtabs een capo op de eerste fret van de akoestische gitaar van Dexter Holland, terwijl Noodles zonder capo speelt. Stuff Is Messed Up is een ander nummer waar de audiocheck naar E♭ neigt, terwijl elke tab E zegt.

Met TuneLit: E Standard voor het album, E♭ Standard voor Trust in You, capo 1 voor het akoestische deel van Kristy, Are You Doing Okay?

Days Go By (2012)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−2 ¢), gemeten op de cd.

Opnieuw Bob Rock, en een heel consistente opname: elk nummer zit binnen ongeveer 7 cent van A 440. Elke tab staat in E Standard, en de audiocheck is het eens bij het titelnummer, Secrets from the Underground, OC Guns, Dividing by Zero en de opnieuw opgenomen Dirty Magic. Twee nummers, All I Have Left Is You en I Wanna Secret Family (With You), neigen in de audiocheck naar E♭ zonder tab die het ondersteunt; ze blijven voorlopig in E.

Met TuneLit: E Standard, A 440.

Let the Bad Times Roll (2021)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard op kamertoon (−0,3 ¢), gemeten op de digitale uitgave.

Geproduceerd door Bob Rock, met Dexter Holland op de baspartijen. De tabs staan allemaal in E Standard, en de opname zit op A 440. De audiocheck is het eens bij This Is Not Utopia, Army of One, Coming for You en de meeste andere nummers, maar neigt bij vier naar E♭: het titelnummer, The Opioid Diaries, Hassan Chop en Lullaby (die het titelnummer herhaalt). Geen tab zet een van die in E♭, dus ze blijven hier in E Standard; klinkt er een halve toon naast, probeer dan E♭ Standard.

De nieuwe Gone Away is een pianoballad, en hij zit een halve toon lager dan het origineel uit 1997: de lage noten die TuneLit heeft gemeten gaan van F, A♭, E♭ en B♭ naar beneden naar E, G, D en A. Om hem met de Ixnay-akkoordvormen te spelen, stem je omlaag naar E♭ Standard; in E Standard speel je alles één fret lager. In the Hall of the Mountain King is een instrumentale versie van een minuut van Grieg.

Met TuneLit: E Standard, A 440.

Supercharged (2024)

E Standard10 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, niet gemeten (niet in de bibliotheek van TuneLit's).

Bob Rocks vierde album met de band. De Songsterr-tabs zetten het meeste in E Standard, met drie uitzonderingen: Light It Up in Drop D, Hanging by a Thread in E♭ Standard, en Make It All Right in E♭ Standard in de ene tab en E Standard in een andere. You Can't Get There from Here staat in de tabs in E Standard met de bas in E♭, en een tweede, weinig gebruikte tab zet alles in E♭. Niets hiervan is gemeten, dus behandel het als een goed startpunt. De latere albums staan allemaal op kamertoon, dus A 440 is de veilige keuze.

TuneLit heeft drie live-opnames gemeten die de Japanse cd's van de site-eigenaar als bonusnummers bevatten: The Kids Aren't Alright (op Conspiracy of One), en You're Gonna Go Far, Kid en Gotta Get Away (op Rise and Fall, Rage and Grace). Bij alle drie speelt de band een halve toon lager: de sterkste lage noten liggen precies één halve toon onder de studioversie. Gotta Get Away maakt het duidelijk: in de studio is ongeveer de helft van de lage noten de lege lage E; live zit hetzelfde aandeel op E♭. Sommige community-transcripties van live-shows, zoals Self Esteem in Athens en Want You Bad in Helsinki, zijn ook in E♭ Standard geschreven.

Voor een live-album of een concertvideo begin je dus bij E♭ Standard en stel je bij op het gehoor. De live-bonusopname van The Opioid Diaries op Let the Bad Times Roll zit op dezelfde toonhoogte als de studioversie, een reden te meer om de E♭-lezing van dat nummer eens te proberen.

TuneLit's halve-toon-check luistert naar de laagste lege snaar: de bas en gitaren spelen die vaak, en de noot net eronder bijna nooit. Hij komt overeen met de tabs bij 78 van de 124 gemeten nummers, waaronder Self Esteem, Come Out and Play, Gotta Get Away, All I Want, Pretty Fly (for a White Guy), Want You Bad, Original Prankster, Hit That, You're Gonna Go Far, Kid en elk E♭- en Drop D-nummer hierboven. Dat is sterke steun: als hij het eens is, heeft hij in de tests van TuneLit nog nooit ongelijk gehad.

Hij was het oneens met de tabs bij 19 nummers, en op zichzelf klopt een afwijking maar ongeveer één keer op de vier, dus geen enkel nummer is verplaatst zonder een tweede aanwijzing, en geen enkel had er een:

• Richting F (10 nummers, waaronder The Meaning of Life, Staring at the Sun, Walla Walla, Why Don't You Get a Job? en Genocide): de bekende zwakke plek van de methode. Bij nummers waarvan de riffs op F liggen en de lege E nooit gebruiken, kiest hij een halve toon te hoog. Niemand stemt The Offspring omhoog naar F; deze blijven in E Standard.
• Richting E♭ (9 nummers): Cool to Hate, The Worst Hangover Ever, Stuff Is Messed Up, All I Have Left Is You, I Wanna Secret Family (With You), en vier nummers op Let the Bad Times Roll (het titelnummer, The Opioid Diaries, Hassan Chop, Lullaby). Bij al deze hoort de lege lage E bijna nooit, terwijl E♭ wel klinkt, en elke tab zegt E. Dit zijn de beste kandidaten om op het gehoor te checken.

Bij de overige 27 nummers was het niet zeker, vooral omdat niets op de opname op de lage snaar landt, of omdat de lage noten op beide buren van E liggen (Gone Away, Denial, Revisited, Something to Believe In).

• Gemeten door TuneLit: onze eigen toonhoogte-analyse van een cd of de digitale uitgave. Elk studioalbum van 1989 tot 2021 heeft het; alleen de afwijking van de toonhoogte is gemeten, terwijl de naam van de stemming nog steeds op de tabs en de halve-toon-check rust.
• Volgens tabs: stemmingen uit community-transcripties, vooral Songsterr en Ultimate Guitar. We hebben geen interview gevonden waarin de band of haar crew het over stemmingen heeft, dus de vorm van bijna elk nummer rust op tabs, ondersteund door de audiocheck waar die het eens is.
• Omstreden: de tabs spreken elkaar tegen. Never Gonna Find Me, Trust in You en Make It All Right vallen hieronder; we tonen de meest waarschijnlijke stemming en leggen de andere uit.
• Niet gemeten: de Baghdad-ep en Supercharged dragen alleen de stemmingen uit de tabs.

• The Offspring (1989), Smash (1994), Conspiracy of One (2000), Rise and Fall, Rage and Grace (2008), Days Go By (2012), Let the Bad Times Roll (2021): E Standard, A 440.
• Ignition (1992): E Standard +8 ¢ (A ≈ 442).
• Ixnay on the Hombre (1997): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442.5).
• Americana (1998): E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6); Americana in Drop D.
• Conspiracy of One (2000): Living in Chaos in E♭ Standard; Special Delivery +14 ¢ met een Drop D-bas; Come Out Swinging −7 ¢.
• Splinter (2003): E Standard −14 ¢ (A ≈ 436,4); Neocon, Never Gonna Find Me, Spare Me the Details in E♭ Standard −14 ¢; Long Way Home +15 ¢, Hit That +11 ¢, The Worst Hangover Ever op A 440, When You're in Prison −24 ¢.
• Rise and Fall, Rage and Grace (2008): Trust in You in E♭ Standard; Kristy, Are You Doing Okay? akoestisch met capo 1.
• Supercharged (2024, niet gemeten): E Standard; Light It Up in Drop D; Hanging by a Thread en (waarschijnlijk) Make It All Right in E♭ Standard.
• Live: E♭ Standard.
• Gouden regel: begin in E Standard op A 440. Klinkt een nummer een halve toon naast, dan hoort het bij de E♭-nummers; klinkt het alleen een beetje naast, controleer dan de afwijking van het album.