Roxette stemmingen.

• Stemming: E Standard (E A D G B E) voor elk nummer op elk studioalbum. Een paar community-tabs gaan uit van een gitaar die een halve toon lager is gestemd, maar de platen ondersteunen dat niet (zie hieronder).
• Toonhoogte: de meeste albums zitten binnen een paar cent van de kamertoon. Pearls of Passion staat ongeveer 8 cent te laag (A ≈ 438), Joyride ongeveer 6 cent te hoog en Tourism ongeveer 5 cent te hoog (A ≈ 441,5). Alles vanaf Crash! Boom! Bang! zit binnen 3 cent van A 440.
• De hoge nummers: Spending My Time (+23 ¢), de Joyride-versie van Soul Deep (+21 ¢), Small Talk (+27 ¢), Sleeping in My Car (+24 ¢) en The First Girl on the Moon (+30 ¢) liggen ongeveer een kwart halve toon te hoog, A ≈ 445–⁠448. Bij Have a Nice Day zit You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone 42 cent te hoog, bijna halverwege de volgende noot.
• Toonsoorten en capo's: de populaire akkoordbladen voor de hits staan in de eigen toonsoort van de plaat, meestal zonder capo. Waar een blad een capo gebruikt, of waar het in een andere toonsoort staat dan de plaat, zegt de opmerking bij het nummer op de albumpagina dat.

Roxette was Per Gessle en Marie Fredriksson. Gessle schreef de meeste nummers, zong en speelde ritmegitaar; Fredriksson zong en speelde piano en keyboards. In de studio werkten ze met een vast team. Producer Clarence Öfwerman speelde keyboards en deed de arrangementen, Anders Herrlin speelde bas en programmeerde, en Jonas Isacsson speelde sologitaar vanaf het eerste album tot Room Service (2001). De credits vermelden over de jaren heen nog andere gitaristen, onder wie Mats „MP” Persson, Pelle Sirén, Janne Oldaeus en Micke „Nord” Andersson. Vanaf Have a Nice Day speelde Christoffer Lundquist bas en gitaren, en hij co-produceerde Charm School, Travelling en Good Karma samen met Gessle en Öfwerman.

Isacsson werd ingehuurd als sessiemuzikant, niet als bandlid. In een interview uit 2015 met The Daily Roxette legde hij uit dat het beroemde riffje van The Look een idee was dat hij al speelde vóór de sessie. Hij probeerde het in de sologedeelten, en Gessle wilde het meteen als openingsriff. Hij zei ook dat hij bij Cry de Delta-bluesslidegitaar nadeed in plaats van hem op de traditionele manier te spelen. Geen van beide verhalen gaat over een ongewone stemming, en de tabs van beide nummers staan in standaardstemming.

Een paar community-tabs zijn geschreven voor een gitaar die een halve toon lager is gestemd (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), en één Joyride-tab beweert zelfs dat de meeste Roxette-nummers zo werden gespeeld. Een toonhoogtemeting alleen kan E Standard niet van E♭ Standard onderscheiden, omdat beide de snaren op hetzelfde raster van noten zetten. De toonsoort van de plaat kan dat wel. De analyse van TuneLit telt ook welke baslijnen de plaat speelt, en die noten komen overeen met de akkoorden die de bladen in standaardstemming noemen: Joyride staat in A, Listen to Your Heart in B mineur, It Must Have Been Love in C, Dangerous in E, The Heart Shaped Sea in D.

Op een gitaar die een halve toon lager is gestemd, zouden dezelfde akkoordvormen een halve toon lager klinken dan de plaat. Om Joyride in A op zo'n gitaar te spelen, moet je B♭-vormen grijpen, zonder open snaren meer om door te klinken. De halve-toon-lager-tab van Joyride noemt de akkoorden A, D en E, en het riffje komt alleen in de toonsoort van de plaat uit op een gitaar in standaardstemming. De E♭-labels op akkoordbladen voor The Heart Shaped Sea en Shadow of a Doubt hebben hetzelfde probleem: hun akkoorden, zoals ze staan, passen al bij de plaat in standaardstemming. Daarom zet TuneLit elk nummer in E Standard en noteert het de tabs die het er niet mee eens zijn.

Pearls of Passion (1986)

E Standard −8 ¢12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard −8 ¢ (A ≈ 438), gemeten door TuneLit op de originele Zweedse cd; de lp klopt ermee.

Het debuut van Roxette werd opgenomen in EMI Studios in Stockholm tussen maart en september 1986, met Jonas Isacsson op gitaren en Tommy Cassemar op bas. Tabs zijn schaars, maar de akkoordbladen die er zijn, staan in standaardstemming en passen bij de toonsoorten van de plaat zoals ze staan, bijvoorbeeld Surrender in D mineur en Call of the Wild in C♯ mineur.

Dit is het enige Roxette-album dat duidelijk onder de kamertoon zit. De cd meet ongeveer 8 cent te laag en de lp ongeveer 9, dus het hele album zit dicht bij A 438. Secrets That She Keeps is het laagste nummer, ongeveer 14 cent te laag (A ≈ 436,4). Het slotballad So Far Away is de uitzondering in de andere richting: het zit precies op de kamertoon, ongeveer 9 cent hoger dan de rest, op beide exemplaren.

Met TuneLit: de knop Stemmen geeft „E Standard −8 ¢”. Secrets That She Keeps heeft een eigen „−14 ¢” en So Far Away gewoon E Standard. Acht cent is weinig, maar je hoort het bij lange, aangehouden akkoorden.

Look Sharp! (1988)

E Standard13 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op de kamertoon (+2 ¢ op de cd, +5 ¢ op de lp).

Het doorbraakalbum werd in 1988 opgenomen in EMI Studios in Stockholm, met drie nummers (Cry, Chances en View from a Hill) geproduceerd door Adam Moseley; de credits vermelden ook Trident II in Londen. Isacsson speelde elektrische en akoestische gitaren, Gessle gitaar, Herrlin bas; Janne Oldaeus voegde slide toe.

Alles is gezet in standaardstemming. The Look staat in A met het riffje van Isacsson en zonder capo. Listen to Your Heart staat in B mineur, met een wisseling van toonsoort vlak voor het einde, en elk populair akkoordblad speelt het zonder capo. Dangerous staat in E. Dressed for Success staat in F: het populairste akkoordblad zet een capo op het 3e fret en gebruikt D-, G- en A-vormen, terwijl een ander F- en B♭-barré-akkoorden speelt. Chances staat in F mineur, en één blad speelt het met een capo op het 1e fret en e-mineur-vormen. Bij For Paint past het akoestische akkoordblad dat we vonden alleen op de plaat met een capo op het 3e fret.

Het album zit op de kamertoon, en maar één nummer zit er duidelijk niet op: Dangerous ligt ongeveer 11 cent te hoog op de cd en 14 op de lp (A ≈ 443). View from a Hill zakt ongeveer 6 cent onder de kamertoon.

Met TuneLit: een gewone tuner op A 440 is goed voor bijna alles; Dangerous heeft zijn eigen „E Standard +11 ¢”. De originele lp laat (I Could Never) Give You Up weg.

Joyride (1991)

E Standard +6 ¢15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), gemeten op de Japanse cd.

Joyride is opgenomen in Tits & Ass Studio in Halmstad en EMI Studios in Stockholm, met Isacsson op gitaren, mandoline en slide en Gessle op ritmegitaar. Het titelnummer staat in A, Fading Like a Flower in F en Spending My Time in B, alles in standaardstemming. Voor Fading Like a Flower zet het bekendste akkoordblad een capo op het 5e fret en speelt C-vormen; andere bladen spelen de F-, B♭- en D-mineur-akkoorden direct. Voor Spending My Time spelen de belangrijkste bladen het in B zonder capo, terwijl akoestische bewerkingen een capo op het 2e fret gebruiken.

De cd zit ongeveer 6 cent te hoog. De lp-naaldopname leest ongeveer 2 cent te laag, maar hij ligt op elk nummer met dezelfde 8 tot 9 cent lager, wat wijst op de draaisnelheid van de draaitafel en niet op de muziek. Het patroon van nummer tot nummer is op beide exemplaren hetzelfde, en drie nummers steken duidelijk boven de rest uit: Spending My Time (+23 ¢ op de cd, A ≈ 446), Small Talk (+27 ¢, A ≈ 447) en Soul Deep (+21 ¢, A ≈ 445). Soul Deep is een nieuwe opname van het nummer van Pearls of Passion; het origineel uit 1986 zit ongeveer 3 cent te laag. Hotblooded is het laagste, op de kamertoon.

Things Will Never Be the Same vraagt om een waarschuwing. De akkoordbladen staan in D, wat overeenkomt met de live-versie op Tourism. De studio-opname van Joyride staat in B♭, vier halve tonen lager. Om ermee mee te spelen, zet je een capo op het 1e fret en speel je de akkoorden van het blad als A-vormen (D wordt A, B mineur wordt F♯ mineur, G wordt D, A wordt E).

Met TuneLit: de albumknop geeft „E Standard +6 ¢”; Spending My Time, Soul Deep en Small Talk hebben eigen waarden (+23, +21, +27 ¢), en Hotblooded gewoon E Standard. De originele lp laat I Remember You, Soul Deep en Church of Your Heart weg.

Tourism (1992)

E Standard +5 ¢16 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441,3), gemeten op de Japanse cd; de 2lp klopt binnen een cent.

Tourism, met de ondertitel Songs from Studios, Stages, Hotelrooms & Other Strange Places, werd samengesteld tijdens de Join the Joyride!-tournee in 1991–⁠92. De zestien nummers komen van heel verschillende plekken:

• Live op het podium: The Look en Joyride (Sydney Entertainment Centre, december 1991) en Things Will Never Be the Same (Hallenstadion, Zürich, november 1991).
• Live zonder publiek: Never Is a Long Time, gespeeld in een lege nachtclub in São Paulo in mei 1992.
• Hotelkamer: Here Comes the Weekend en So Far Away, opgenomen in kamer 603 van het Alvear Palace Hotel in Buenos Aires in mei 1992.
• Studio: How Do You Do! (Halmstad en Stockholm), Fingertips (Rio de Janeiro), The Heart Shaped Sea (Ocean Way, Los Angeles), The Rain, Keep Me Waiting en Cinnamon Street (Stockholm, Cinnamon Street afgerond in Kopenhagen), Silver Blue (begonnen in Stockholm in 1987–⁠88, afgerond in 1992), en twee nummers die in 1990 in Stockholm zijn opgenomen, tijdens de Joyride-periode: Come Back (Before You Leave) en Queen of Rain.
• It Must Have Been Love is een nieuwe versie in countrystijl, opgenomen in Ocean Way in Los Angeles met Greg Leisz op pedal steel, en geopend met een korte live-clip van een stadionshow in Santiago.

Alles staat in standaardstemming. How Do You Do! staat in C, Queen of Rain in B mineur, Silver Blue in E♭ en The Heart Shaped Sea in D. De hotelkamer-versie van So Far Away ligt een halve toon lager dan het origineel uit 1986, en het akkoordblad dat we vonden voor Never Is a Long Time staat een halve toon onder de plaat, dus het heeft een capo nodig op het 1e fret. De spreiding is groter dan op een album met één sessie, van ongeveer 12 cent te laag tot 10 cent te hoog, maar de meeste nummers zitten binnen een paar cent van de albumwaarde. De live Things Will Never Be the Same is de duidelijke uitschieter met ongeveer 12 cent te laag (A ≈ 437) op zowel de cd als de lp, terwijl de live The Look ongeveer 10 cent te hoog zit. The Rain zit op de kamertoon.

Met TuneLit: „E Standard +5 ¢” voor het album; Things Will Never Be the Same heeft „−12 ¢”, The Rain gewoon E Standard.

Crash! Boom! Bang! (1994)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op de kamertoon (+3 ¢ op de Japanse cd en op de lp).

Opgenomen tussen februari 1993 en januari 1994 in Halmstad, Stockholm, Londen en Capri, met een grotere gitaarbezetting dan voorheen: Gessle (akoestische, elektrische en resonatorgitaren), Isacsson, Mats Persson, Pelle Sirén en Janne Oldaeus. Standaardstemming door het hele album. Het titelnummer staat in C♯ mineur zoals het hoofdakkoordblad het noteert, zonder capo; één blad gebruikt een gitaar die een halve toon lager is gestemd met D-mineur-vormen, wat dezelfde noten geeft.

Het album als geheel zit op de kamertoon, maar het heeft de grootste spreiding van alle Roxette-platen, en de cd en de lp zijn het eens over elk nummer dat opvalt. Sleeping in My Car, als laatste voor het album geschreven, zit ongeveer 24 cent te hoog (A ≈ 446), en The First Girl on the Moon ongeveer 30 cent te hoog (A ≈ 447,7). Go to Sleep (+14 ¢) en Harleys & Indians (Riders in the Sky) (+10 ¢) zitten ook te hoog, terwijl het titelnummer, Vulnerable en I Love the Sound of Crashing Guitars een paar cent onder 440 zitten.

Met TuneLit: gewoon E Standard voor het album, met eigen waarden voor Sleeping in My Car (+24 ¢), The First Girl on the Moon (+30 ¢), Go to Sleep (+14 ¢) en Harleys & Indians (+10 ¢). Bij een kwart halve toon klinken de twee scherpste nummers duidelijk vals tegen een gitaar die op 440 is gestemd. De Japanse cd voegt Almost Unreal toe als bonusnummer, dat hier niet bij het album hoort.

Have a Nice Day (1999)

E Standard14 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (+0,2 ¢ op de cd).

Roxettes eerste album met nieuwe nummers sinds 1994 werd in 1998 opgenomen in Halmstad, Stockholm en Marbella. De gitaren kwamen van Gessle, Isacsson, Mats Persson, Micke „Nord” Andersson (waaronder een Rickenbacker) en Staffan Astner, met Christoffer Lundquist op bas. De akkoordbladen staan in standaardstemming: Anyone staat in B♭ en Crush on You in B mineur. Twee bladen staan in een andere toonsoort dan de plaat: die voor I Was So Lucky heeft een capo nodig op het 1e fret, en die voor Stars een capo op het 3e fret, zodat het klopt. Het blad dat we vonden voor It Will Take a Long Long Time staat in A, terwijl de plaat in F♯ staat.

Het meeste van het album zit precies op de kamertoon, maar drie nummers niet. Waiting for the Rain en It Will Take a Long Long Time zitten 16 tot 17 cent te hoog (A ≈ 444). You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone zit 42 cent te hoog, bijna halverwege twee noten. Er bestaat geen akkoordblad voor. TuneLit zet het als E Standard +42 ¢; dezelfde noten kunnen ook worden gelezen als E♭ Standard, 42 cent te hoog gestemd. Als je akkoorden een halve toon naast de plaat klinken, probeer dan dat.

Ons exemplaar is de uitgave met drie Spaanstalige bonusnummers (Quisiera volar, Alguien, Lo siento); die horen hier niet bij het album.

Met TuneLit: A 440 voor het grootste deel van het album; eigen waarden voor de drie hierboven genoemde nummers.

Room Service (2001)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op de kamertoon (+0,6 ¢ op de Japanse cd).

Opgenomen in Atlantis en Polar Studios in Stockholm, met Isacsson, Lundquist, Mats Persson en Gessle op 6- en 12-snarige gitaren (en Gessle op banjo). Dit is het meest egale album dat we hebben gemeten: elk nummer zit binnen 8 cent van A 440, en geen enkel nummer wijkt genoeg af van de rest om een eigen waarde te krijgen. Een gewone tuner op 440 is goed voor het hele album. Milk and Toast and Honey staat in D♭: het populairste akkoordblad speelt het met C-vormen en een capo op het 1e fret, en een ander blad gebruikt dezelfde vormen.

De Japanse cd voegt een uitgebreide versie van Entering Your Heart toe als bonusnummer, dat hier niet bij het album hoort.

Charm School (2011)

E Standard12 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op de kamertoon (+2,5 ¢ op de cd en op de lp).

Het eerste Roxette-studioalbum in tien jaar werd geproduceerd door Christoffer Lundquist, Clarence Öfwerman en Per Gessle in Tits & Ass Studio in Halmstad, in Lundquists Aerosol Grey Machine in Skåne en in Atlantis in Stockholm. Gessle en Lundquist speelden de gitaren en Lundquist de bas. De akkoordbladen staan in standaardstemming; In My Own Way staat in D, en het akkoordblad speelt het met een capo op het 2e fret en C-vormen.

De cd en de lp van 2011 geven precies dezelfde albumwaarde. No One Makes It on Her Own zit op beide ongeveer 6 cent te laag, 9 cent onder de rest. We hebben schijf 1 van Charm School Revisited gemeten, dat het originele album is.

Travelling (2012)

E Standard15 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (+0,4 ¢ op de cd).

Net als Tourism twintig jaar eerder mengt Travelling studiowerk met opnames van onderweg. Stars is een soundcheck uit Dubai in mei 2011, She's Got Nothing On (But the Radio) werd live opgenomen in Rio de Janeiro in april 2011, en It Must Have Been Love komt van de Night of the Proms-shows in Rotterdam in 2009, met een orkest. Turn of the Tide gebruikt hotelkamer-opnames uit Kaapstad en Sun City, en twee nummers gaan veel verder terug: See Me naar sessies uit 1993 en The Weight of the World naar 1998 en 2002. De rest werd in 2011 afgemaakt door Gessle en Lundquist.

Elk nummer zit binnen 5 cent van A 440, dus een gewone tuner is goed voor het hele album. De live Stars ligt een halve toon lager dan de studioversie uit 1999, terwijl She's Got Nothing On de toonsoort van de Charm School-opname houdt en It Must Have Been Love in C staat.

Good Karma (2016)

E Standard11 nummers, elk met een knop Stemmen

Hoofdstemming: E Standard, op kamertoon (+0,5 ¢ op de cd).

Het laatste album van Roxette werd opgenomen in Halmstad, Skåne, Djursholm en Täby en geproduceerd door Gessle, Lundquist en Öfwerman, met Addeboy vs. Cliff op verschillende nummers. Er bestaan nauwelijks tabs voor; de paar akkoordbladen staan in standaardstemming.

De cd zit op de kamertoon, elk nummer binnen 4 cent, behalve You Make It Sound So Simple, dat ongeveer 12 cent te hoog zit (A ≈ 443). De lp-naaldopname leest op elk nummer ongeveer 8 cent hoger, hetzelfde draaitafeleffect als bij de Joyride-lp maar dan de andere kant op, en die laat dezelfde sprong van 11 tot 12 cent zien bij You Make It Sound So Simple.

We hebben de originele cd van elk studioalbum gemeten (voor Crash! Boom! Bang! en Room Service de Japanse persingen, voor Have a Nice Day de editie met Spaanse bonusnummers, voor Charm School de eerste schijf van Charm School Revisited) en zeven ervan gecontroleerd tegen naaldopnames van de lp: Pearls of Passion, Look Sharp!, Joyride, Tourism, Crash! Boom! Bang!, Charm School en Good Karma.

• Pearls of Passion (1986): ongeveer 8 ¢ te laag (A ≈ 438), de lp hetzelfde. Secrets That She Keeps −14 ¢, So Far Away op de kamertoon.
• Look Sharp! (1988): op de kamertoon. Dangerous +11 ¢, View from a Hill −6 ¢.
• Joyride (1991): +6 ¢ (A ≈ 441,6). Spending My Time +23 ¢, Soul Deep +21 ¢, Small Talk +27 ¢; Hotblooded op de kamertoon.
• Tourism (1992): +5 ¢ (A ≈ 441,3). De live Things Will Never Be the Same −12 ¢; The Rain op de kamertoon.
• Crash! Boom! Bang! (1994): op de kamertoon. The First Girl on the Moon +30 ¢, Sleeping in My Car +24 ¢, Go to Sleep +14 ¢, Harleys & Indians +10 ¢.
• Have a Nice Day (1999): op de kamertoon. You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone +42 ¢ (tussen twee noten), It Will Take a Long Long Time +17 ¢, Waiting for the Rain +16 ¢.
• Room Service (2001): op de kamertoon, elk nummer.
• Charm School (2011): op de kamertoon. No One Makes It on Her Own −6 ¢.
• Travelling (2012): op de kamertoon, elk nummer.
• Good Karma (2016): op de kamertoon. You Make It Sound So Simple +12 ¢.

Twee dingen vallen op. Ten eerste beweegt de catalogus een beetje en stabiliseert zich dan: het debuut zit licht te laag, Joyride en Tourism licht te hoog, en vanaf 1994 zitten de albums op A 440. Ten tweede zijn de nummers die uit hun album opvallen bijna altijd aan de hoge kant. Spending My Time, Sleeping in My Car en The First Girl on the Moon zitten ongeveer een kwart halve toon boven de rest van hun albums. Een meting hoort alleen het resultaat, of dat nu komt door een bandopname die iets te snel loopt, een mix die is opgevoerd om hem helderder te maken, of instrumenten die zo zijn gestemd. Geen enkele bron die we vonden verklaart het.

De lp-controles zijn hier belangrijk. Bij Pearls of Passion, Look Sharp!, Tourism, Crash! Boom! Bang! en Charm School zijn de cd en de lp het op bijna elk nummer binnen een paar cent eens. De Joyride-lp leest op elk nummer 8 tot 9 cent lager dan de cd, en de Good Karma-lp ongeveer 8 cent hoger, wat een draaitafel die iets te langzaam of te snel loopt doet met een naaldopname. Ook daar geldt: de nummers die op de cd opvallen, vallen op de lp met hetzelfde bedrag op. De hoge nummers zitten dus in de masters, niet in onze exemplaren.

We hebben ook TuneLits halve-toonscontrole op basis van het geluid op elk nummer uitgevoerd. Die luistert naar de laagste open snaar, en op de platen van Roxette kan die meestal niets vaststellen: in popnummers volgt de bas de akkoorden van de toonsoort, dus de noten net onder en boven de lage E worden even vaak gespeeld als de E zelf. Ze bevestigde E Standard op de meeste nummers en gaf geen reden om er één te verschuiven.

Omdat de stemming nooit verandert, bepaalt de toonsoort of je spel bij de plaat past. TuneLit vergeleek de akkoorden die de populaire bladen noemen met de baslijnen die we op elke plaat hebben gemeten. Bij bijna elke hit kloppen ze precies, in standaardstemming en zonder capo: The Look in A, Listen to Your Heart in B mineur, It Must Have Been Love in C, Joyride in A, How Do You Do! in C, Dangerous in E, Crash! Boom! Bang! in C♯ mineur, Queen of Rain in B mineur.

Een paar nummers worden meestal met een capo gespeeld. De gegevens geven er alleen een op waar de akkoordbladen het niet oneens zijn en de toonsoort van de plaat het bevestigt: Milk and Toast and Honey (capo 1, C-vormen) en In My Own Way (capo 2, C-vormen). Elders zijn de bladen het oneens, en beide werken, omdat ze allebei de noten van de plaat geven. Fading Like a Flower staat in F: één blad gebruikt capo 5 met C-vormen, andere spelen het direct. Dressed for Success staat ook in F, met capo 3 en D-vormen in één blad en barré-akkoorden in een ander. Spending My Time staat in B, direct gespeeld of met capo 2 in akoestische versies.

Een handvol akkoordbladen staat gewoon in een andere toonsoort dan de plaat, en daarom klinkt meespelen ermee verkeerd, zelfs met een perfect gestemde gitaar. Things Will Never Be the Same is de grootste: de bladen volgen de live-versie in D, terwijl de studio-opname van Joyride in B♭ staat. Andere liggen een halve toon of meer ernaast: Never Is a Long Time op Tourism, I Was So Lucky, Stars en It Will Take a Long Long Time op Have a Nice Day, en een akoestisch blad van Paint. De opmerkingen bij elk nummer op de albumpagina's zeggen hoe je ze kunt herstellen. Live-versies houden ook niet altijd de studiotoonsoort aan: de hotelkamer-versie van So Far Away op Tourism en de live Stars op Travelling liggen elk een halve toon lager dan de studio-originelen.

Elk album en elk nummer krijgt een statuslabel. Alle Roxette-stemmingen tonen nu Gemeten door TuneLit, omdat de afwijking komt uit onze eigen analyse van een cd of lp. De naam van de stemming, E Standard, rust op de tabs:

• Vaak genoemd: Look Sharp!, Joyride, Tourism en Crash! Boom! Bang!, waar veel onafhankelijke tabs en akkoordenbladen overeenkomen, inclusief gelicentieerde transcripties van de hits.
• Volgens tabs: de andere albums, waar het bewijs bestaat uit een kleiner aantal community-tabs en akkoordenbladen. Good Karma heeft er bijna geen.
• Gemeten door TuneLit: de afwijking in cent, uit onze toonhoogteanalyse van de originele cd's en lp's. Alleen de getallen worden gepubliceerd; het geluid wordt nooit opgeslagen of gedeeld.

Geen enkel interview of albumcredit dat we vonden noemt een stemming, dus niets hier is als officieel gelabeld. Het enige nummer dat tussen twee noten ligt is You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone, waarvoor helemaal geen akkoordenblad bestaat. Het staat als E Standard +42 ¢; klinkt het een halve toon ernaast, zet de tuner een halve toon lager en houd dezelfde referentie aan.

Klinkt een nummer nog net iets scheef, verschuif dan de referentie-A met een hertz. Rond 440 Hz is één hertz ongeveer 4 cent.

• Elk album: E Standard. De meeste nummers in hun geschreven toonsoort zonder capo.
• Pearls of Passion (1986): A ≈ 438 (−8 ¢). Secrets That She Keeps −14 ¢; So Far Away A 440.
• Look Sharp! (1988): A 440. Dangerous +11 ¢, View from a Hill −6 ¢.
• Joyride (1991): +6 ¢ (A ≈ 441,6). Spending My Time +23 ¢, Soul Deep +21 ¢, Small Talk +27 ¢, Hotblooded A 440. Things Will Never Be the Same staat in B♭, niet in de D van de akkoordenbladen.
• Tourism (1992): +5 ¢ (A ≈ 441,3). Things Will Never Be the Same (live) −12 ¢, The Rain A 440.
• Crash! Boom! Bang! (1994): A 440. The First Girl on the Moon +30 ¢, Sleeping in My Car +24 ¢, Go to Sleep +14 ¢, Harleys & Indians +10 ¢.
• Have a Nice Day (1999): A 440. You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone +42 ¢ (controleer op gehoor), It Will Take a Long Long Time +17 ¢, Waiting for the Rain +16 ¢.
• Room Service (2001): A 440. Milk and Toast and Honey: capo 1.
• Charm School (2011): A 440. No One Makes It on Her Own −6 ¢. In My Own Way: capo 2.
• Travelling (2012): A 440.
• Good Karma (2016): A 440. You Make It Sound So Simple +12 ¢.