Stroje Roxette.

• Strój: E Standard (E A D G B E) dla każdej piosenki na każdym albumie studyjnym. Kilka tabulatur od graczy twierdzi, że gitara jest nastrojona półton niżej; nagrania tego nie potwierdzają (patrz niżej).
• Wysokość dźwięku: większość albumów jest na kamertonie z dokładnością do kilku centów. Pearls of Passion jest około 8 centów za nisko (A ≈ 438), Joyride około 6 centów za wysoko, a Tourism około 5 centów za wysoko (A ≈ 441,5). Wszystko od Crash! Boom! Bang! w górę mieści się w 3 centach od A 440.
• Piosenki za wysoko: Spending My Time (+23 ¢), wersja Soul Deep z Joyride (+21 ¢), Small Talk (+27 ¢), Sleeping in My Car (+24 ¢) i The First Girl on the Moon (+30 ¢) stoją około ćwierć półtonu za wysoko, A ≈ 445–⁠448. W Have a Nice Day, You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone stoi 42 centy za wysoko, prawie w połowie drogi do następnego dźwięku.
• Tonacje i kapodastry: popularne ściągi z akordami do hitów są zapisane w tonacji nagrania, zwykle bez kapodastra. Tam, gdzie ściąga używa kapodastra albo jest zapisana w innej tonacji niż płyta, notatki przy piosence na stronie albumu to mówią.

Roxette to Per Gessle i Marie Fredriksson. Gessle napisał większość piosenek, śpiewał i grał na gitarze rytmicznej; Fredriksson śpiewała i grała na pianinie i klawiszach. W studiu pracowali ze stałą ekipą. Producent Clarence Öfwerman grał na klawiszach i robił aranżacje, Anders Herrlin grał na basie i programował, a Jonas Isacsson grał na gitarze prowadzącej od pierwszego albumu do Room Service (2001). W napisach w kolejnych latach pojawiają się inni gitarzyści, między nimi Mats "MP" Persson, Pelle Sirén, Janne Oldaeus i Micke "Nord" Andersson. Od Have a Nice Day na basie i gitarach grał Christoffer Lundquist, który współprodukował Charm School, Travelling i Good Karma razem z Gesslem i Öfwermanem.

Isacsson był muzykiem sesyjnym, nie członkiem zespołu. W wywiadzie z 2015 roku dla The Daily Roxette wyjaśnił, że słynny riff The Look był pomysłem, który grał już przed sesją. Wypróbował go w taktach solówki, a Gessle od razu chciał, żeby był riffem otwierającym. Powiedział też, że w Cry naśladował slide'owe granie z delta bluesa, zamiast grać je w tradycyjny sposób. Żadna z tych historii nie zakłada nietypowego stroju, a tabulatury obu piosenek są w standardowym stroju.

Kilka tabulatur od graczy jest pisanych dla gitary nastrojonej półton w dół (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), a jedna tabulatura Joyride nawet twierdzi, że większość piosenek Roxette grano w ten sposób. Sam pomiar wysokości nie odróżni E Standard od E♭ Standard, bo oba ustawiają struny na tej samej siatce dźwięków. Tonacja nagrania już tak. Analiza TuneLit liczy też, jakie dźwięki basu gra nagranie, a pasują one do akordów nazwanych w ściągach w standardowym stroju: Joyride jest w A, Listen to Your Heart w B-moll, It Must Have Been Love w C, Dangerous w E, The Heart Shaped Sea w D.

Na gitarze nastrojonej półton niżej te same chwyty akordów brzmiałyby półton niżej niż nagranie. Żeby zagrać Joyride w A na takiej gitarze, musiałbyś łapać chwyty B♭, bez pustych strun, które mogłyby dzwonić. Tabulatura Joyride w półtonie w dół wymienia akordy A, D i E, a jej riff trafia w tonację nagrania tylko na gitarze w standardowym stroju. Oznaczenia E♭ na ściągach do The Heart Shaped Sea i Shadow of a Doubt mają ten sam problem: ich akordy, tak jak są zapisane, już pasują do nagrania w standardowym stroju. Dlatego TuneLit podaje każdą piosenkę w E Standard i zaznacza tabulatury, które się z tym nie zgadzają.

Pearls of Passion (1986)

E Standard −8 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −8 ¢ (A ≈ 438), zmierzony przez TuneLit na oryginalnym szwedzkim CD; wersja LP to potwierdza.

Debiut Roxette nagrywano w studiu EMI w Sztokholmie między marcem a wrześniem 1986 roku, z Jonasem Isacssonem na gitarach i Tommym Cassemarem na basie. Tabulatur jest niewiele, ale istniejące ściągi z akordami są w standardowym stroju i pasują do tonacji nagrania, tak jak zostały zapisane, na przykład Surrender w D-moll i Call of the Wild w C♯-moll.

To jedyny album Roxette, który wyraźnie stoi poniżej kamertonu. Płyta CD mierzy około 8 centów za nisko, a LP około 9, więc cały album jest blisko A 438. Secrets That She Keeps to najniższa piosenka, około 14 centów za nisko (A ≈ 436,4). Zamykająca ballada So Far Away to wyjątek w drugą stronę: stoi dokładnie na kamertonie, około 9 centów wyżej niż reszta, na obu wydaniach.

Z TuneLit: przycisk Nastrój daje „E Standard −8 ¢”. Secrets That She Keeps ma własne „−14 ¢”, a So Far Away zwykłe E Standard. Osiem centów to niewiele, ale usłyszysz to przy długich, podtrzymywanych akordach.

Look Sharp! (1988)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+2 ¢ na CD, +5 ¢ na LP).

Przełomowy album nagrywano w studiu EMI w Sztokholmie w 1988 roku. Trzy piosenki (Cry, Chances i View from a Hill) wyprodukował Adam Moseley; w notach jest też Trident II w Londynie. Isacsson grał na gitarze elektrycznej i akustycznej, Gessle na gitarze, Herrlin na basie; Janne Oldaeus dołożył slide.

Wszystko jest zapisane w tabulaturach w standardowym stroju. The Look jest w A, z riffem Isacssona i bez kapodastra. Listen to Your Heart jest w B-moll, ze zmianą tonacji pod koniec, a każda popularna ściąga gra ją bez kapodastra. Dangerous jest w E. Dressed for Success jest w F: najpopularniejsza ściąga zakłada kapodaster na 3. progu i używa chwytów D, G i A, a inna gra akordy barre F i B♭. Chances jest w F-moll, a jedna ściąga gra ją z kapodastrem na 1. progu i chwytami E-moll. Do For Paint akustyczna ściąga, jaką znaleźliśmy, pasuje do nagrania tylko z kapodastrem na 3. progu.

Album jest na kamertonie i tylko jedna piosenka wyraźnie nie jest: Dangerous stoi około 11 centów za wysoko na CD i 14 na LP (A ≈ 443). View from a Hill leży około 6 centów za nisko.

Z TuneLit: zwykły tuner na A 440 jest dobry dla prawie wszystkiego; Dangerous ma własne „E Standard +11 ¢”. Oryginalny LP pomija (I Could Never) Give You Up.

Joyride (1991)

E Standard +6 ¢15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,6), zmierzone na japońskim CD.

Joyride nagrywano w Tits & Ass Studio w Halmstad i w studiu EMI w Sztokholmie, z Isacssonem na gitarach, mandolinie i slide oraz Gesslem na gitarze rytmicznej. Utwór tytułowy jest w A, Fading Like a Flower w F, a Spending My Time w B, wszystkie w standardowym stroju. Przy Fading Like a Flower najbardziej znana ściąga zakłada kapodaster na 5. progu i gra akordy C; inne ściągi grają akordy F, B♭ i D-moll wprost. Przy Spending My Time główne ściągi grają w B bez kapodastra, a wersje akustyczne używają kapodastra na 2. progu.

Płyta CD stoi około 6 centów za wysoko. Zgranie z LP wychodzi około 2 centy za nisko, ale jest niżej o te same 8 do 9 centów przy każdej piosence, co wskazuje na prędkość gramofonu, a nie na muzykę. Wzorzec od piosenki do piosenki jest taki sam na obu wydaniach, a trzy piosenki wyraźnie wyróżniają się ponad resztę: Spending My Time (+23 ¢ na CD, A ≈ 446), Small Talk (+27 ¢, A ≈ 447) i Soul Deep (+21 ¢, A ≈ 445). Soul Deep to ponowne nagranie piosenki z Pearls of Passion; oryginał z 1986 roku jest około 3 centów za nisko. Hotblooded jest najniżej, na kamertonie.

Things Will Never Be the Same wymaga ostrzeżenia. Jej ściągi są w D, co pasuje do koncertowej wersji z Tourism. Studyjne nagranie z Joyride jest w B♭, czyli cztery półtony niżej. Żeby zagrać razem z nim, załóż kapodaster na 1. próg i graj akordy ze ściągi jako chwyty A (D staje się A, B-moll staje się F♯-moll, G staje się D, A staje się E).

Z TuneLit: przycisk albumu daje „E Standard +6 ¢”; Spending My Time, Soul Deep i Small Talk mają własne wartości (+23, +21, +27 ¢), a Hotblooded zwykłe E Standard. Oryginalny LP pomija I Remember You, Soul Deep i Church of Your Heart.

Tourism (1992)

E Standard +5 ¢16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +5 ¢ (A ≈ 441,3), zmierzony na japońskim CD; 2LP zgadza się w granicach centa.

Tourism, z podtytułem Songs from Studios, Stages, Hotelrooms & Other Strange Places, powstał podczas trasy Join the Joyride! w latach 1991–⁠92. Jego szesnaście utworów pochodzi z bardzo różnych miejsc:

• Na żywo na scenie: The Look i Joyride (Sydney Entertainment Centre, grudzień 1991) oraz Things Will Never Be the Same (Hallenstadion, Zurych, listopad 1991).
• Na żywo bez publiczności: Never Is a Long Time, zagrana w pustym klubie nocnym w São Paulo w maju 1992.
• Pokój hotelowy: Here Comes the Weekend i So Far Away, nagrane w pokoju 603 hotelu Alvear Palace w Buenos Aires w maju 1992.
• Studio: How Do You Do! (Halmstad i Sztokholm), Fingertips (Rio de Janeiro), The Heart Shaped Sea (Ocean Way, Los Angeles), The Rain, Keep Me Waiting i Cinnamon Street (Sztokholm, Cinnamon Street dokończono w Kopenhadze), Silver Blue (zaczęte w Sztokholmie w latach 1987–⁠88, dokończone w 1992) oraz dwie piosenki nagrane w Sztokholmie w 1990 roku, w okresie Joyride: Come Back (Before You Leave) i Queen of Rain.
• It Must Have Been Love to nowa wersja w stylu country, nagrana w Ocean Way w Los Angeles, z Gregiem Leiszem na pedal steel, poprzedzona krótkim nagraniem koncertowym ze stadionu w Santiago.

Wszystko jest w standardowym stroju. How Do You Do! jest w C, Queen of Rain w B-moll, Silver Blue w E♭, a The Heart Shaped Sea w D. Pokojowa wersja So Far Away jest półton niżej niż oryginał z 1986 roku, a ściąga, jaką znaleźliśmy do Never Is a Long Time, jest zapisana półton poniżej nagrania, więc potrzebuje kapodastra na 1. progu. Piosenki rozrzucają się bardziej niż na albumie z jednej sesji, od około 12 centów za nisko do 10 za wysoko, ale większość mieści się w kilku centach od wartości albumu. Koncertowe Things Will Never Be the Same to wyraźny odstający wynik, około 12 centów za nisko (A ≈ 437), zarówno na CD, jak i na LP, a koncertowe The Look stoi około 10 centów za wysoko. The Rain stoi na kamertonie.

Z TuneLit: „E Standard +5 ¢” dla albumu; Things Will Never Be the Same ma „−12 ¢”, a The Rain zwykłe E Standard.

Crash! Boom! Bang! (1994)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+3 ¢ na japońskim CD i na LP).

Nagrywany między lutym 1993 a styczniem 1994 w Halmstad, Sztokholmie, Londynie i na Capri, z większym składem gitarzystów niż wcześniej: Gessle (gitary akustyczna, elektryczna i rezonatorowa), Isacsson, Mats Persson, Pelle Sirén i Janne Oldaeus. Strój standardowy przez cały album. Utwór tytułowy jest w C♯-moll, tak jak zapisuje go główna ściąga, bez kapodastra; jedna ściąga używa gitary nastrojonej półton niżej z chwytami D-moll, co daje te same dźwięki.

Album jako całość jest na kamertonie, ale ma najszerszy rozrzut ze wszystkich płyt Roxette, a CD i LP zgadzają się w każdej piosence, która się wyróżnia. Sleeping in My Car, napisana jako ostatnia na album, jest około 24 centy za wysoko (A ≈ 446), a The First Girl on the Moon około 30 centów za wysoko (A ≈ 447,7). Go to Sleep (+14 ¢) i Harleys & Indians (Riders in the Sky) (+10 ¢) też są za wysoko, a utwór tytułowy, Vulnerable i I Love the Sound of Crashing Guitars leżą kilka centów poniżej 440.

Z TuneLit: zwykłe E Standard dla albumu, z własnymi wartościami dla Sleeping in My Car (+24 ¢), The First Girl on the Moon (+30 ¢), Go to Sleep (+14 ¢) i Harleys & Indians (+10 ¢). Przy ćwierci półtonu dwie najbardziej wysokie piosenki będą wyraźnie fałszować względem gitary nastrojonej na 440. Japońskie CD dodaje Almost Unreal jako utwór bonusowy, który tu nie należy do albumu.

Have a Nice Day (1999)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+0,2 ¢ na CD).

Pierwszy album z nowymi piosenkami Roxette od 1994 roku nagrywano w 1998 roku w Halmstad, Sztokholmie i Marbelli. Na gitarach grali Gessle, Isacsson, Mats Persson, Micke "Nord" Andersson (w tym Rickenbacker) i Staffan Astner, a na basie Christoffer Lundquist. Ściągi są w standardowym stroju: Anyone w B♭, a Crush on You w B-moll. Dwie ściągi są zapisane w innej tonacji niż nagranie: ta do I Was So Lucky wymaga kapodastra na 1. progu, a ta do Stars na 3. progu, żeby się zgadzać. Ściąga, jaką znaleźliśmy do It Will Take a Long Long Time, jest w A, podczas gdy nagranie jest w F♯.

Większość albumu jest dokładnie na kamertonie, ale trzy piosenki nie są. Waiting for the Rain i It Will Take a Long Long Time stoją 16 do 17 centów za wysoko (A ≈ 444). You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone stoi 42 centy za wysoko, prawie w połowie drogi między dwoma dźwiękami. Do tej piosenki nie ma ściągi. TuneLit podaje ją jako E Standard +42 ¢; te same dźwięki można też odczytać jako E♭ Standard nastrojony 42 centy za wysoko. Jeśli twoje akordy brzmią o półton inaczej niż nagranie, spróbuj tego.

Nasza kopia to wydanie z trzema hiszpańskojęzycznymi utworami bonusowymi (Quisiera volar, Alguien, Lo siento); nie należą one tutaj do albumu.

Z TuneLit: A 440 dla większości albumu; własne wartości dla trzech wyżej wymienionych piosenek.

Room Service (2001)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+0,6 ¢ na japońskim CD).

Nagrywany w studiach Atlantis i Polar w Sztokholmie, z Isacssonem, Lundquistem, Matsem Perssonem i Gesslem na gitarach 6- i 12-strunowych (oraz Gessle na banjo). To najbardziej równy album, jaki zmierzyliśmy: każda piosenka mieści się w 8 centach od A 440 i żadna nie różni się na tyle od reszty, żeby dostać własną wartość. Zwykły tuner na 440 jest dobry na cały album. Milk and Toast and Honey jest w D♭: najpopularniejsza ściąga gra ją akordami C z kapodastrem na 1. progu, a inna ściąga używa tych samych chwytów.

Japońskie CD dodaje rozszerzoną wersję Entering Your Heart jako utwór bonusowy, który tu nie należy do albumu.

Charm School (2011)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+2,5 ¢ na CD i na LP).

Pierwszy studyjny album Roxette po dziesięciu latach wyprodukowali Christoffer Lundquist, Clarence Öfwerman i Per Gessle w Tits & Ass Studio w Halmstad, w studiu Lundquista Aerosol Grey Machine w Skanii i w Atlantis w Sztokholmie. Gitary grali Gessle i Lundquist, a bas Lundquist. Ściągi są w standardowym stroju; In My Own Way jest w D, a jej ściąga gra ją z kapodastrem na 2. progu i akordami C.

Płyta CD i LP z 2011 roku mają dokładnie tę samą wartość albumu. No One Makes It on Her Own stoi około 6 centów za nisko na obu, 9 centów poniżej reszty. Mierzyliśmy dysk 1 Charm School Revisited, czyli oryginalny album.

Travelling (2012)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+0,4 ¢ na CD).

Podobnie jak Tourism dwadzieścia lat wcześniej, Travelling miesza pracę studyjną z nagraniami z trasy. Stars to próba dźwięku z Dubaju z maja 2011, She's Got Nothing On (But the Radio) nagrano na żywo w Rio de Janeiro w kwietniu 2011, a It Must Have Been Love pochodzi z koncertów Night of the Proms w Rotterdamie w 2009 roku, z orkiestrą. Turn of the Tide wykorzystuje nagrania z pokoi hotelowych w Kapsztadzie i Sun City, a dwie piosenki sięgają znacznie dalej: See Me to sesje z 1993 roku, a The Weight of the World z 1998 i 2002 roku. Reszta została dokończona w 2011 roku przez Gesslego i Lundquista.

Każda piosenka mieści się w 5 centach od A 440, więc zwykły tuner jest dobry na cały album. Koncertowe Stars jest półton niżej niż studyjna wersja z 1999 roku, She's Got Nothing On zachowuje tonację nagrania z Charm School, a It Must Have Been Love jest w C.

Good Karma (2016)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, na kamertonie (+0,5 ¢ na CD).

Ostatni album Roxette nagrywano w Halmstad, Skanii, Djursholm i Täby, a wyprodukowali go Gessle, Lundquist i Öfwerman, z Addeboy vs. Cliff w kilku utworach. Tabulatur do niego prawie nie ma; te nieliczne ściągi są w standardowym stroju.

Płyta CD stoi na kamertonie, każda piosenka w granicach 4 centów, z wyjątkiem You Make It Sound So Simple, który stoi około 12 centów za wysoko (A ≈ 443). Zgranie z LP wychodzi około 8 centów wyżej przy każdym utworze, to ten sam efekt gramofonu co przy LP Joyride, tylko w drugą stronę, i pokazuje ten sam skok o 11–⁠12 centów przy You Make It Sound So Simple.

Zmierzyliśmy oryginalne CD każdego albumu studyjnego (dla Crash! Boom! Bang! i Room Service japońskie wydania, dla Have a Nice Day wydanie z hiszpańskimi utworami bonusowymi, dla Charm School pierwszy dysk Charm School Revisited) i sprawdziliśmy siedem z nich na zgraniach z LP: Pearls of Passion, Look Sharp!, Joyride, Tourism, Crash! Boom! Bang!, Charm School i Good Karma.

• Pearls of Passion (1986): około 8 ¢ za nisko (A ≈ 438), LP tak samo. Secrets That She Keeps −14 ¢, So Far Away na kamertonie.
• Look Sharp! (1988): na kamertonie. Dangerous +11 ¢, View from a Hill −6 ¢.
• Joyride (1991): +6 ¢ (A ≈ 441,6). Spending My Time +23 ¢, Soul Deep +21 ¢, Small Talk +27 ¢; Hotblooded na kamertonie.
• Tourism (1992): +5 ¢ (A ≈ 441,3). Koncertowe Things Will Never Be the Same −12 ¢; The Rain na kamertonie.
• Crash! Boom! Bang! (1994): na kamertonie. The First Girl on the Moon +30 ¢, Sleeping in My Car +24 ¢, Go to Sleep +14 ¢, Harleys & Indians +10 ¢.
• Have a Nice Day (1999): na kamertonie. You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone +42 ¢ (między dwoma dźwiękami), It Will Take a Long Long Time +17 ¢, Waiting for the Rain +16 ¢.
• Room Service (2001): na kamertonie, każda piosenka.
• Charm School (2011): na kamertonie. No One Makes It on Her Own −6 ¢.
• Travelling (2012): na kamertonie, każda piosenka.
• Good Karma (2016): na kamertonie. You Make It Sound So Simple +12 ¢.

Dwie rzeczy się wyróżniają. Po pierwsze, katalog trochę się przesuwa, a potem się ustala: debiut jest lekko za nisko, Joyride i Tourism lekko za wysoko, a od 1994 roku albumy są na A 440. Po drugie, piosenki, które wyróżniają się na tle albumów, prawie zawsze są po stronie za wysoko. Spending My Time, Sleeping in My Car i The First Girl on the Moon stoją mniej więcej ćwierć półtonu ponad resztą swoich albumów. Pomiar nie powie, dlaczego. Słyszy wynik, niezależnie od tego, czy pochodzi on z taśmy chodzącej trochę za szybko, z miksu przyspieszonego, żeby był jaśniejszy, czy z instrumentów nastrojonych w ten sposób, a żadne źródło, jakie znaleźliśmy, tego nie wyjaśnia.

Sprawdzenia na zgraniach z LP mają tu znaczenie. Na Pearls of Passion, Look Sharp!, Tourism, Crash! Boom! Bang! i Charm School CD i LP zgadzają się w granicach kilku centów prawie przy każdej piosence. LP Joyride wychodzi o 8 do 9 centów niżej niż CD przy każdym utworze, a LP Good Karma około 8 centów wyżej, co robi gramofon chodzący trochę za wolno albo za szybko. Nawet tu piosenki, które wyróżniają się na CD, wyróżniają się na LP o tyle samo. Więc ostre piosenki są w masterach, a nie w naszych kopiach.

Uruchomiliśmy też sprawdzenie półtonu TuneLit z audio dla każdej piosenki. Szuka ono najniższej pustej struny, a na nagraniach Roxette w większości nie może niczego rozstrzygnąć: w piosenkach popowych bas idzie za akordami tonacji, więc dźwięki tuż poniżej i powyżej niskiego E są grane równie często jak samo E. Potwierdziło E Standard w większości piosenek i nie dało powodu, żeby cokolwiek przestrajać.

Ponieważ strój się nie zmienia, to tonacja decyduje, czy twoja gra pasuje do nagrania. TuneLit porównał akordy, które wymieniają popularne ściągi, z basem zmierzonym na każdej płycie. Przy prawie każdym hicie pasują dokładnie, w standardowym stroju i bez kapodastra: The Look w A, Listen to Your Heart w B-moll, It Must Have Been Love w C, Joyride w A, How Do You Do! w C, Dangerous w E, Crash! Boom! Bang! w C♯-moll, Queen of Rain w B-moll.

Kilka piosenek zwykle gra się z kapodastrem. Dane podają go tylko tam, gdzie ściągi się ze sobą nie kłócą, a tonacja nagrania to potwierdza: Milk and Toast and Honey (kapodaster 1, chwyty C) i In My Own Way (kapodaster 2, chwyty C). W innych miejscach ściągi się różnią, a obie wersje działają, bo obie dają nuty nagrania. Fading Like a Flower jest w F: jedna ściąga używa kapodastra 5 i chwytów C, inne grają ją wprost. Dressed for Success też jest w F, z kapodastrem 3 i chwytami D w jednej ściądze, a barre w innej. Spending My Time jest w B, grane wprost albo z kapodastrem 2 w wersjach akustycznych.

Kilka ściąg po prostu jest w innej tonacji niż nagranie, dlatego granie razem z nimi brzmi źle, nawet przy idealnie nastrojonej gitarze. Things Will Never Be the Same to największy przykład: ściągi idą za koncertową wersją w D, a studyjne nagranie z Joyride jest w B♭. Inne są o półton lub więcej: Never Is a Long Time z Tourism, I Was So Lucky, Stars i It Will Take a Long Long Time z Have a Nice Day oraz akustyczna ściąga Paint. Notatki przy piosenkach na każdej stronie albumu mówią, jak to naprawić. Wersje koncertowe nie zawsze zachowują tonację studyjną: pokojowe So Far Away z Tourism i koncertowe Stars z Travelling są każde o półton niżej niż studyjne oryginały.

Każdy album i każda piosenka ma etykietę statusu. Wszystkie stroje Roxette pokazują teraz Zmierzone przez TuneLit, ponieważ odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD lub LP. Nazwa stroju, E Standard, opiera się na tabulaturach:

• Często podawane: Look Sharp!, Joyride, Tourism i Crash! Boom! Bang!, gdzie wiele niezależnych tabulatur i zapisów akordów zgadza się ze sobą, w tym licencjonowane transkrypcje przebojów.
• Z tabulatur: pozostałe albumy, gdzie dowodem jest mniejsza liczba tabulatur i zapisów akordów napisanych przez graczy. Good Karma ma ich prawie wcale.
• Zmierzone przez TuneLit: odchyłka w centach, z naszej analizy wysokości dźwięku oryginalnych płyt CD i LP. Publikowane są tylko liczby; nagranie nigdy nie jest zapisywane ani udostępniane.

Żaden znaleziony wywiad ani informacja o albumie nie podaje w ogóle stroju, więc nic tutaj nie jest oznaczone jako Oficjalne. Jedyna piosenka leżąca między dwoma dźwiękami to You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone, która nie ma w ogóle zapisu akordów. Jest podana jako E Standard +42 ¢; jeśli wychodzi o półton za wysoko, przesuń tuner o półton w dół i zachowaj to samo A odniesienia.

Jeśli piosenka wciąż brzmi lekko nie w stroju, przesuń A odniesienia o 1 Hz. W okolicy 440 Hz 1 Hz to około 4 centy.

• Każdy album: E Standard. Większość piosenek w zapisanej tonacji, bez kapodastera.
• Pearls of Passion (1986): A ≈ 438 (−8 ¢). Secrets That She Keeps −14 ¢; So Far Away A 440.
• Look Sharp! (1988): A 440. Dangerous +11 ¢, View from a Hill −6 ¢.
• Joyride (1991): +6 ¢ (A ≈ 441,6). Spending My Time +23 ¢, Soul Deep +21 ¢, Small Talk +27 ¢, Hotblooded A 440. Things Will Never Be the Same jest w B♭, a nie w D z zapisów akordów.
• Tourism (1992): +5 ¢ (A ≈ 441,3). Things Will Never Be the Same (na żywo) −12 ¢, The Rain A 440.
• Crash! Boom! Bang! (1994): A 440. The First Girl on the Moon +30 ¢, Sleeping in My Car +24 ¢, Go to Sleep +14 ¢, Harleys & Indians +10 ¢.
• Have a Nice Day (1999): A 440. You Can't Put Your Arms Around What's Already Gone +42 ¢ (sprawdź ze słuchu), It Will Take a Long Long Time +17 ¢, Waiting for the Rain +16 ¢.
• Room Service (2001): A 440. Milk and Toast and Honey: kapo 1.
• Charm School (2011): A 440. No One Makes It on Her Own −6 ¢. In My Own Way: kapo 2.
• Travelling (2012): A 440.
• Good Karma (2016): A 440. You Make It Sound So Simple +12 ¢.