Stroje Slayer.

King zwykle opisuje stroje Slayera krótką listą, a nie utwór po utworze. W wywiadzie z 2010 roku powiedział, że zespół miał cztery stroje, że w trasie brał jedną gitarę i jedną zapasową na każdy, a gdy w secie nie było utworów na 7 strun, zostawiał strój na 7 strun w domu. Dobiera struny do stroju: .009–.042 do "D♯", .010–.046 do C♯, a gdy w tej gitarze C♯ szósta struna jest obniżona, używa struny .056 zamiast .046. Opis sprzętu z Premier Guitar z 2013 roku wymienia te same trzy komplety, ostatni jako "B". Te trzy stroje i 7 strun pokrywają prawie każdy studyjny utwór Slayera.

Przed czytaniem jakiejkolwiek tabulatury Slayera warto znać dwa zwyczaje nazewnicze:

• "D♯" to E♭ Standard. Te same dźwięki, inna pisownia. Tabulatury z tytułem "strój D♯" to po prostu o półton niżej.
• Drop B tutaj oznacza C♯ Standard z najniższą struną obniżoną o cały ton: B F♯ B E G♯ C♯. To nie jest B Standard (B E A D F♯ B), gdzie każda struna idzie w dół. Niska nuta jest ta sama, więc ciężkie niskie riffy brzmią podobnie w obu, ale akordy i solówki na wyższych strunach już nie.

Trzecia to Drop C♯: strój E♭ z tylko najniższą struną obniżoną o cały ton, C♯ G♯ C♯ F♯ A♯ D♯. Jej niska struna to to samo C♯ co w C♯ Standard, więc tabulatury tego samego utworu często różnią się między tymi dwoma. Tam, gdzie tak jest, strony albumów podają strój, którego używa większość tabulatur, i wspominają o drugim.

TuneLit mierzy, jak daleko nagranie jest od siatki A 440, ale tylko w obrębie jednego półtonu. Na jakiej nucie są struny, wynika z tabulatur i źródeł. Osobne sprawdzenie z nagrania pyta, czy dolna struna naprawdę stoi tam, gdzie piszą tabulatury, słuchając pustej dolnej struny i nuty tuż pod nią (jak mierzymy nagrania). W przypadku Slayera zgadzało się z bazą danych w 114 z 128 piosenek, które dało się sprawdzić. Większość pozostałych to piosenki, w których riffy rzadko dotykają pustej dolnej struny, więc nie dało się tego ocenić. Sprawdzenie rozstrzygnęło też jedną piosenkę, w której tabulatury miały błąd o półton, i potwierdza dwie kolejne poprawki opisane przy God Hates Us All.

Większość albumów Slayera leży w granicach około 5 centów od kamertonu, z czym zwykły tuner ustawiony na A 440 radzi sobie bez problemu. Cztery są wyraźnie rozstrojone:

• Show No Mercy (1983): około 13 centów za wysoko (A ≈ 443). Każda piosenka wypada między 6 a 19 centów za wysoko.
• Reign in Blood (1986): około 12 centów za nisko (A ≈ 437). Większość piosenek jest 12 do 18 centów za nisko, najniżej Raining Blood, a Postmortem stoi na kamertonie.
• Divine Intervention (1994): około 27 centów za wysoko (A ≈ 447), największe odchylenie w całym katalogu. Każda piosenka mierzy się między 18 a 36 centów za wysoko.
• Diabolus in Musica (1998): około 14 centów za wysoko (A ≈ 443), oprócz Bitter Peace, który stoi na kamertonie, i Death's Head, który jest 11 centów za nisko.

Żadne źródło, jakie znaleźliśmy, nie mówi nic o tych odchyleniach. Pomiar nie potrafi odróżnić gitary nastrojonej za wysoko od taśmy, która chodzi za szybko; słyszy tylko wynik. Pokazuje natomiast, jak stroić: gitara w zwykłym E♭ przy Divine Intervention jest o ponad ćwierć drogi do następnego półtonu od płyty, co łatwo słychać w długich akordach.

Show No Mercy (1983)

E Standard +13 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +13 ¢ (A ≈ 443), zmierzone przez TuneLit na płycie CD Roadrunner z 1984 roku.

Samofinansowany debiut na Metal Blade to jedyny album Slayera w standardowym stroju. Każda transkrypcja Songsterr jego dziesięciu piosenek jest w E Standard, a tekst o sprzęcie Jeffa Hannemana mówi, że album nagrano w standardowym stroju, a zespół grał te piosenki na scenie o półton niżej od około 1984 roku. Serwisy z tabulaturami mają też wersje „D♯ tuning” utworów takich jak The Antichrist i Black Magic; odpowiadają późniejszym wersjom koncertowym, a nie tej płycie. Sprawdzenie TuneLit z nagrania słyszy E jako najniższą pustą strunę w każdej piosence, którą dało się ocenić.

Zaskoczeniem jest wysokość. Płyta stoi około 13 centów za wysoko, z każdą piosenką między 6 a 19 centów za wysoko, więc gitara nastrojona na zwykłe E Standard przy A 440 brzmi przy niej odrobinę za nisko.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera E Standard +13 ¢.

Na żywo: od około 1984 roku te piosenki grano w E♭, więc nagrania koncertowe leżą mniej więcej półton niżej niż album. TuneLit nie zmierzył żadnego z nich.

Haunting the Chapel (EP, 1984)

Główny strój: E♭ Standard, z tabulatur. Jeszcze nie zmierzone.

Trzy piosenki, Chemical Warfare, Captor of Sin i utwór tytułowy, oraz pierwsza płyta Slayera nastrojona o półton w dół. Wszystkie trzy są zapisane w E♭ dla gitar i basu, a tekst o sprzęcie wymienia ten EP jako początek ery E♭. Późniejsze reedycje dodają Aggressive Perfector. EP nie ma w bibliotece TuneLit, więc jego przyciski Nastrój używają A 440.

Hell Awaits (1985)

E♭ Standard −5 ¢7 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard −5 ¢ (A ≈ 439), zmierzone na płycie CD Roadrunner z 1985 roku.

Pierwszy pełny album o półton niżej, z dłuższymi i ciemniejszymi piosenkami niż debiut. Każda piosenka jest zapisana w E♭, dla gitar i basu. Płyta stoi około 5 centów za nisko, na tyle blisko kamertonu, że większość graczy tego nie zauważy. Jedna piosenka jest wyraźnie niższa: Kill Again mierzy około 23 centów za nisko (A ≈ 434), więc dostaje własne ustawienie. Necrophiliac mierzy około 5 centów za wysoko.

Z TuneLit: E♭ Standard −5 ¢ dla większości piosenek, −23 ¢ dla Kill Again i +5 ¢ dla Necrophiliac.

Reign in Blood (1986)

E♭ Standard −12 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard −12 ¢ (A ≈ 437), zmierzone na oryginalnej płycie CD Def Jam.

Pierwszy album Ricka Rubina z zespołem: dziesięć piosenek w niecałe pół godziny, wszystkie w E♭. Struny Kerry’ego Kinga „D♯”, .009–.042, należą do tego stroju. Płyta jest mniej równa niż tabulatury. Angel of Death mierzy około 7 centów za nisko, Necrophobic, Altar of Sacrifice, Criminally Insane i Epidemic 12 do 15 centów za nisko, a Raining Blood około 18 centów za nisko. Piece by Piece, Jesus Saves i Postmortem stoją na kamertonie. Wartość dla albumu to środek tego rozrzutu, około 12 centów za nisko. Postmortem jest zmierzony wystarczająco wyraźnie, by dostać własne ustawienie na kamertonie; Piece by Piece i Jesus Saves nie są, więc zachowują −12 ¢ albumu. Jeśli któraś z tych dwóch brzmi za nisko przy twojej gitarze, lekko podnieś Dostrajanie.

Sprawdzenie z nagrania zgadza się z E♭ w piosenkach, które dało się ocenić, poza Necrophobic, gdzie słyszy E: pusta E♭ prawie nigdy tu nie jest słyszana, a E jest najczęstszą niską nutą. Wygląda to na znany ślepy punkt sprawdzenia, riff grany na pierwszym progu, który sprawia, że wskazuje o półton wyżej. Każda tabulatura mówi E♭, więc piosenka zostaje w E♭.

Z TuneLit: E♭ Standard −12 ¢, a zwykłe E♭ Standard dla Postmortem. Raining Blood stoi kilka centów poniżej wartości albumu; jeśli długie dźwięki jego intra uderzają o twoją gitarę, obniż Dostrajanie jeszcze trochę.

South of Heaven (1988)

E♭ Standard +6 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +6 ¢ (A ≈ 441,5), zmierzone na oryginalnej płycie CD Def Jam.

Wolniejszy i cięższy niż Reign in Blood, w tym samym stroju. Akustyczna partia na gitarze 12-strunowej, która otwiera Spill the Blood, jest zapisana w E♭ jak reszta, a Dissident Aggressor, cover Judas Priest, jest grany także w E♭ albumu. Piosenki mieszczą się od około 9 centów za nisko (utwór tytułowy) do 14 centów za wysoko; żadna nie jest wystarczająco wyraźna, by dostać własne ustawienie, a album jako całość stoi około 6 centów za wysoko: praktycznie na kamertonie.

Z TuneLit: każdy przycisk Nastrój otwiera E♭ Standard +6 ¢.

Seasons in the Abyss (1990)

E♭ Standard +5 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +5 ¢ (A ≈ 441), zmierzone na oryginalnej płycie CD Def American.

Ostatni album z Davem Lombardo przed Christ Illusion, o półton niżej od początku do końca. Płyta stoi około 5 centów za wysoko, a piosenki mieszczą się między około 1 centa za nisko (Dead Skin Mask) a 13 centami za wysoko (War Ensemble). Nic nie wyróżnia się na tyle, by mieć własne ustawienie.

Z TuneLit: E♭ Standard +5 ¢ dla każdej piosenki.

Divine Intervention (1994)

E♭ Standard +27 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +27 ¢ (A ≈ 447), zmierzone na japońskim CD z 1994.

Pierwszy album Paula Bostapha na perkusji i ostatni album złożony w całości z oryginalnych utworów w E♭. Każda tabulatura zgadza się co do E♭, a sprawdzenie z nagrania słyszy E♭ jako najniższą pustą strunę w każdej piosence, którą dało się ocenić. Ale płyta jest najostrzejsza w katalogu: około 27 centów powyżej kamertonu, z piosenkami między 18 a 36 centami za wysoko i większością bliską wartości albumu. Tylko 213 jest zmierzone dość wyraźnie, by dostać własne ustawienie, około 18 centów za wysoko (A ≈ 444,6).

Dlaczego to ważne? Tuner ustawiony na A 440 odczyta dolną strunę płyty jako E♭ +27, czyli ponad ćwierć drogi do E. Nastrojenie zwykłego E♭ sprawi, że każdy długi akord będzie uderzał o płytę. Nie sięgaj też po E Standard: postawiłoby cię to o 73 centy za wysoko w stosunku do niego.

Z TuneLit: przyciski Nastrój otwierają E♭ Standard +27 ¢ (213: +18 ¢). Ręcznie wybierz E♭ Standard i ustaw A odniesienia na 447 Hz.

Undisputed Attitude (1996)

E♭ Standard +9 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard +9 ¢ (A ≈ 442), zmierzone na japońskim CD z 1996.

Covery z punka i hardcore’u (Verbal Abuse, T.S.O.L., Minor Threat, D.I., D.R.I., Dr. Know, The Stooges), dwie piosenki z pobocznego projektu Jeffa Hannemana z połowy lat 80., Pap Smear, i jeden nowy oryginał. Covery są zapisane w zwykłym dla Slayera E♭, a płyta stoi około 9 centów za wysoko. Nowa piosenka, Gemini, jest o cały ton niżej w C♯ Standard: jej tabulatura została najpierw wpisana jako B Standard, a w 2020 roku poprawiona na C♯, i sprawdzenie z nagrania potwierdza C♯. To pierwsza piosenka w C♯ na albumie Slayera, dwa lata przed Diabolus in Musica.

Kilka coverów rzadko dotyka pustej dolnej struny, więc sprawdzenie z nagrania nie mogło ocenić Can't Stand You, DDAMM ani Mr. Freeze; w pozostałych nie znalazło niczego przeciwko E♭. Japońska płyta CD dodaje dwa kolejne covery (Sick Boy i Memories of Tomorrow) oraz bonusową płytę z nagraniem koncertowym, które nie są częścią listy albumu.

Z TuneLit: E♭ Standard +9 ¢ dla coverów, C♯ Standard +9 ¢ dla Gemini.

Diabolus in Musica (1998)

C♯ Standard +14 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard +14 ¢ (A ≈ 443), zmierzone na japońskim CD z 1998.

Wikipedia nazywa go pierwszym albumem zespołu granym głównie w stroju C♯, a tabulatury się zgadzają: Bitter Peace, Stain of Mind, Overt Enemy, Desire, In the Name of God i Point są wszystkie w C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯). Dwie piosenki zostają w starym stroju: Perversions of Pain i Scrum są zapisane w E♭, a sprawdzenie z nagrania słyszy E♭ jako ich najniższą pustą strunę, o cały ton wyżej niż reszta. Screaming from the Sky jest zapisana w Drop C♯, z obniżoną tylko dolną struną do C♯, a pozostałe pięć w E♭. Death's Head i Love to Hate mają też wersje Drop C♯ obok wersji C♯ Standard; dolna struna to C♯ w obu, a sprawdzenie potwierdza C♯ w każdej z tych piosenek.

Płyta stoi około 14 centów za wysoko, ale nierówno. Bitter Peace, otwierający utwór, mierzy się na kamertonie, a Death's Head około 11 centów za nisko (A ≈ 437), więc oba dostają własne ustawienia; pozostałe piosenki stoją między 9 a 19 centów za wysoko.

Z TuneLit: C♯ Standard +14 ¢ dla większości piosenek, E♭ Standard +14 ¢ dla Perversions of Pain i Scrum, Drop C♯ +14 ¢ dla Screaming from the Sky, zwykłe C♯ Standard dla Bitter Peace i C♯ Standard −11 ¢ dla Death's Head.

God Hates Us All (2001)

C♯ Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: C♯ Standard, zmierzone na kamertonie (+3 ¢) na japońskim CD z 2001.

W wywiadzie z 2001 roku Kerry King streścił album jako dwie piosenki w strojach 7-strunowych, cztery obniżone do B, a reszta w jednym stroju. Tekst wywiadu nazywa ten strój „D♯”, ale niskie dźwięki na płycie mówią C♯: w Darkness of Christ, God Send Death, Threshold, Exile, Bloodline i reszcie C♯ jest zdecydowanie najczęstszą niską nutą, poniżej nic nie słychać, a sprawdzenie z nagrania zgadza się z C♯ Standard w każdej z tych piosenek. Dlatego album zostaje w C♯ Standard, tak jak mają go Wikipedia i tabulatury. Popularna wersja Songsterr utworu Bloodline zatytułowana „D♯” jest w E♭ Standard; najniższa nuta płyty to C♯, dwa półtony niżej.

Cztery piosenki w Drop B. King ich nie nazwał. Cast Down i Payback są zapisane w Drop B, a sprawdzenie z nagrania słyszy niskie B w dwóch kolejnych piosenkach, których tabulatury mówią co innego: Seven Faces i War Zone. Nie licząc osobno piosenek na 7 strunach, to te cztery:

• Cast Down jest zapisana w Drop B, a jedna tabulatura mówi, że King grał ją na 7-strunowej, a Hanneman na 6-strunowej nastrojonej w dół do B. Sprawdzenie słyszy B.
• Seven Faces jest zapisana na Songsterr w C Standard, o półton wyżej. Sprawdzenie słyszy B jako najniższą pustą strunę, co wyklucza C, więc jest wpisana w Drop B.
• War Zone jest zapisana na Songsterr w Drop D na kamertonie, o trzy półtony wyżej. Tabulatura Ultimate Guitar podaje zamiast tego strój B, a sprawdzenie słyszy B. Jest wpisana w Drop B.
• Payback jest zapisana w Drop B, a edycja z 2026 roku przemawia za B Standard. Jej riffy rzadko trafiają w pustą dolną strunę, więc sprawdzenie nie może rozstrzygnąć; niska nuta to tak czy inaczej B.

Deviance to jedyna piosenka, którą sprawdzenie z nagrania przesunęło. Obie jej tabulatury obniżają tylko dolną strunę, ale Songsterr pisze Drop D, a Ultimate Guitar Drop C♯. Sprawdzenie słyszy C♯ jako zdecydowanie najczęstszą niską nutę, bez niczego pod spodem na C, więc piosenka jest wpisana w Drop C♯: niskie C♯ albumu z górnymi strunami w E♭.

Here Comes the Pain to piosenka na 7 strunach na standardowym albumie, najpierw napisana na składankę wrestlingową na 7-strunowej gitarze, którą King pożyczył od B.C. Rich. Jest wpisana dla 7-strunowej nastrojonej o półton w dół (B♭ E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭), tak jak ma ją tabulatura Ultimate Guitar; obecna tabulatura Songsterr przerabia ją na 6-strunową w B♭ Standard (B♭ E♭ A♭ D♭ F B♭), która sięga tych samych niskich nut. Sprawdzenie słyszy B♭ jako najniższą nutę. Druga piosenka na 7 strunach, Scarstruck, to utwór bonusowy wydań japońskiego i kolekcjonerskiego i nie jest na liście albumu.

Płyta jako całość stoi na kamertonie, ale kilka piosenek jest niżej: Exile około 10 centów za nisko, Cast Down około 8 centów, Seven Faces około 11 i Payback około 5. Każda dostaje własne ustawienie.

Z TuneLit: C♯ Standard dla większości piosenek; Drop B dla Cast Down (−8 ¢), Seven Faces (−11 ¢), War Zone i Payback (−5 ¢); Drop C♯ dla Deviance; 7-strunowy strój B♭ dla Here Comes the Pain; C♯ Standard −10 ¢ dla Exile. Miej gotową cięższą dolną strunę na piosenki w Drop B, tak jak robi King.

Christ Illusion (2006)

E♭ Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, zmierzony na kamertonie (+4 ¢) na płycie CD wydania specjalnego z 2007 roku.

Powrót Dave’a Lombardo i album z największą liczbą strojów: cztery piosenki w E♭ (Flesh Storm, Catalyst, Jihad, Consfearacy), dwie w C♯ Standard (Black Serenade i Cult), trzy w Drop B (Skeleton Christ, Catatonic i Supremist) oraz Eyes of the Insane z niskim B. Tabulatura Catatonic została przeniesiona z E♭ do Drop B w 2024 roku, by pasować do płyty. Eyes of the Insane, piosenka Hannemana nagrodzona Grammy, ma najmniej ustaloną tabulaturę: główna jest na 7-strunową w standardowym stroju (B E A D G B E), a inne używają 6-strunowej w B Standard lub Drop B. Wszystkie mają B jako najniższą nutę, a to słyszy sprawdzenie. Na 6-strunowej B Standard daje ci niskie riffy.

Sprawdzenie z nagrania zgadza się z każdym z tych strojów. Większość piosenek mieści się w kilku centach od kamertonu; Cult mierzy około 14 centów za wysoko, a Skeleton Christ około 6 centów za nisko, i oba dostają własne ustawienia.

Egzemplarz właściciela to wydanie specjalne z 2007 roku, które dodaje Final Six (zapisaną w Drop B, nagrodzoną Grammy rok później) i zastępuje Black Serenade wersją alternatywną; pomiar Black Serenade pochodzi z tej wersji.

Z TuneLit: E♭ Standard dla czterech piosenek w E♭, C♯ Standard dla Black Serenade, C♯ Standard +14 ¢ dla Cult, Drop B dla Catatonic i Supremist oraz Drop B −6 ¢ dla Skeleton Christ, a 7-strunowy B Standard dla Eyes of the Insane.

World Painted Blood (2009)

E♭ Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, zmierzone na kamertonie (+3 ¢) na japońskim CD z 2009.

Ostatni album Jeffa Hannemana z zespołem i w większości z powrotem w klasycznym E♭: utwór tytułowy, Unit 731, Snuff, Beauty Through Order, Hate Worldwide, Human Strain, Psychopathy Red i Playing with Dolls. Trzy piosenki Kerry’ego Kinga są zapisane inaczej:

• Americon jest w B Standard (B E A D F♯ B), najniższym stroju na albumie. Sprawdzenie słyszy B.
• Public Display of Dismemberment ma dwie tabulatury, obie w E Standard, o półton wyżej niż reszta albumu. Sprawdzenie nie jest przekonane: pusta E rzadko jest słyszana, podczas gdy E♭ pojawia się często wśród niskich nut. Nie potrafi rozstrzygnąć między dwiema, więc piosenka zostaje przy E Standard z tabulatur. Jeśli to brzmi o półton za wysoko, spróbuj E♭ z albumu.
• Not of This God ma jedną tabulaturę, napisaną dla 7-strunowej nastrojonej o półton w dół (niskie B♭). Sprawdzenie wskazuje jeszcze niżej, a najczęstsza nuta basowa to E. Żaden wywiad nie potwierdza 7 strun w tej piosence; potrzebne jest sprawdzenie na słuch.

Z TuneLit: E♭ Standard dla większości piosenek, B Standard dla Americon, E Standard dla Public Display of Dismemberment i 7-strunowy strój B♭ dla Not of This God, wszystkie na kamertonie.

Repentless (2015)

E♭ Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, zmierzony na kamertonie (+3 ¢) na limitowanej płycie CD z 2015 roku.

Ostatni album Slayera i jedyny bez Jeffa Hannemana, który zmarł w 2013 roku. Kerry King gra wszystkie partie rytmiczne, Gary Holt dodaje solówki w czterech piosenkach, a Piano Wire to piosenka Hannemana, którą King nagrał podczas sesji World Painted Blood. To także jedyny album wyprodukowany przez Terry’ego Date’a. Połowa płyty jest w E♭ (Delusions of Saviour, utwór tytułowy, When the Stillness Comes, Piano Wire, Atrocity Vendor, You Against You), a połowa w Drop B (Take Control, Vices, Cast the First Stone, Chasing Death, Implode, Pride in Prejudice). Kilka tabulatur Drop B zostało poprawionych w 2025 roku, z E♭ lub B Standard; sprawdzenie z nagrania słyszy B jako najniższą pustą strunę we wszystkich sześciu. Implode ukazał się jako darmowe pobranie w 2014 roku, to pierwsze nagranie Slayera z Holtem na gitarze.

Z TuneLit: E♭ Standard lub Drop B, oba na kamertonie. Przycisk każdej piosenki mówi, który.

Tabulatury dobrze się sprawdziły: sprawdzenie z nagrania zgadzało się z nimi w prawie wszystkich piosenkach. Tam, gdzie nie:

• Seven Faces (God Hates Us All): C Standard na Songsterr jest o półton za wysoko; płyta leży na niskim B (Drop B).
• War Zone (God Hates Us All): Drop D na kamertonie na Songsterr jest o trzy półtony za wysoko; płyta leży na niskim B.
• Deviance (God Hates Us All): Drop D na Songsterr jest o półton za wysoko; płyta jest w Drop C♯, jak podaje tabulatura Ultimate Guitar.
• Wersje „D♯ tuning” piosenek z Show No Mercy: debiut jest w E Standard; wersje E♭ idą za późniejszymi występami na żywo.

Piosenki warte sprawdzenia ze słuchu, zanim zaufasz przyciskowi Nastrój:

• Public Display of Dismemberment: E Standard tak jak w tabulaturze, czy E♭ z albumu?
• Not of This God: 7-strunowy strój B♭ z jej jedynej tabulatury, czy coś niższego?
• Payback: Drop B czy B Standard? Niska nuta to tak czy inaczej B.
• Necrophobic: sprawdzenie z nagrania mówi E, prawie na pewno dlatego, że riff leży na pierwszym progu; E♭ z tabulatur zostaje.
• Piosenki, przy których sprawdzenie z nagrania nie mogło rozstrzygnąć, głównie dlatego, że ich riffy rzadko używają pustej dolnej struny: Fight till Death, Reborn, Behind the Crooked Cross, Sex. Murder. Art., 213, Can't Stand You, DDAMM, Mr. Freeze, Unit 731 i utwór tytułowy z Repentless.

• Zacznij od E♭. Większość katalogu jest o półton niżej, na kamertonie albo w odległości kilku centów od A 440. Jedna gitara w E♭ wystarcza od Haunting the Chapel do Undisputed Attitude i w większości trzech ostatnich albumów.
• Pamiętaj o odchyleniach. Dla Divine Intervention ustaw A odniesienia na około 447 Hz; dla Show No Mercy i Diabolus in Musica około 443; dla Reign in Blood około 437. Przyciski Nastrój robią to za ciebie.
• Dobierz grubości strun do stroju. Wybór Kinga: .009–.042 dla E♭ i .010–.046 dla C♯ to dobry punkt wyjścia, a w Drop B zmienia dolną strunę na .056, żeby B nie wiotkło.
• Nie potrzebujesz gitary 7-strunowej. Here Comes the Pain działa na 6-strunowej w B♭ Standard, a Eyes of the Insane w B Standard; tracisz tylko dokładny układ górnych strun.
• C♯ Standard i Drop C♯ dzielą dolną strunę. Jeśli riff z Diabolus in Musica albo God Hates Us All wydaje się niewygodny w jednym, spróbuj drugiego: niskie nuty brzmią tak samo.
• Nagrania koncertowe to inna sprawa. Zespół grał piosenki z Show No Mercy w E♭ od około 1984 roku, a TuneLit nie zmierzył żadnego koncertowego wydania Slayera, więc zacznij od stroju albumu studyjnego i dostrój na słuch.