Stroje Radiohead.

Tabulatury na Songsterr i Ultimate Guitar, serwis o sprzęcie Radiohead The King of Gear (który prowadzi listę alternatywnych strojów zespołu, częściowo na podstawie list utworów ich techników gitarowych) oraz artykuły o piosenkach w Wikipedii zgadzają się, że zwykłe partie zespołu są w stroju standardowym. Wikipedia mówi to wprost dla Paranoid Android i Karma Police. Wyjątki:

• Drop D (D A D G B E): Stop Whispering, Optimistic, I Might Be Wrong, 2 + 2 = 5, Bodysnatchers i Give Up the Ghost, plus House of Cards z kapodastrem na 3. progu.
• Double Drop D (D A D G B D): Electioneering.
• Drop C (C G C F A D): The Numbers.
• DADGAD: Desert Island Disk z kapodastrem na 5. progu oraz Little by Little, tak jak podaje go The King of Gear (jedna tabulatura ma Drop D).
• O półton niżej (E♭ Standard): Vegetable.
• Jedna lub dwie struny przesunięte: (Nice Dream) i Airbag (E A D G A E), The Tourist, Nude i Separator (E A E G B E, Separator z kapodastrem na 6. progu), My Iron Lung (E G D G B E♭), Ful Stop (E G D G B E), There There (D B D G B E), Jigsaw Falling into Place (D A D F♯ B E), Morning Mr Magpie (C G C F C E) oraz I Can't (wysoka struna obniżona do B, albo do D w jednej tabulaturze).
• Kapodastry w stroju standardowym: Exit Music (For a Film) i How to Disappear Completely (2. próg), No Surprises (3. próg na akustycznej, 15. na elektrycznej Eda O'Briena), Present Tense (1. próg, w jednej tabulaturze), Let Down (7. próg w partii Eda) oraz Street Spirit (12. próg w harmonii Jonny’ego).

Kilka z nich dotyczy tylko jednego gitarzysty. W My Iron Lung, The Tourist i Nude przestraja Jonny Greenwood, a Thom Yorke i Ed O'Brien zostają w standardzie. W Airbag, (Nice Dream) i There There przestraja Thom. TuneLit podaje specjalny strój piosenki wtedy, gdy ta partia jest tą, której ludzie chcą się nauczyć, a notki przy piosenkach mówią, kto co gra.

Tuner ocenia każdy dźwięk względem A odniesienia, zwykle 440 Hz. Nagranie może brzmieć kilka centów powyżej albo poniżej tej siatki z wielu powodów: zespół nastroił się do klawiatury, która sama była nieczysta, taśma działała trochę za szybko albo za wolno, a utwór nagrano w jednej prędkości, a odtworzono w innej. Cent to jedna setna półtonu. Poniżej około 5 ¢ nikt tego nie słyszy. Przy 10–15 ¢ uważne ucho wyczuwa kwaśny posmak, a przy 20 ¢ lub więcej granie razem z nagraniem w A 440 brzmi wyraźnie fałszywie.

Jedyne opublikowane wskazówki, jakie znaleźliśmy, to ostrzeżenia autorów tabulatur o The Bends: ściąga z akordami do Planet Telex mówi, by nastroić około ćwierć tonu wyżej, tabulatura Just każe nastroić każdą gitarę o ćwierć tonu w górę, a najwyżej oceniona ściąga z akordami do utworu tytułowego mówi, że nagranie nie jest na kamertonie. Wikipedia dodaje dwie historie z taśmą: Nigel Godrich kazał zespołowi nagrać No Surprises w szybszym tempie i zwolnił odtwarzanie do wokalu, a zespół zwolnił taśmę przy wstępie do Daydreaming. Wszystko inne to własny pomiar TuneLit.

Kolekcja Radiohead właściciela strony to same winyle: reedycje z 2016 roku wydane przez XL Recordings z pierwszych sześciu albumów (OK Computer jako zestaw OKNOTOK z 2017 roku, z którego zmierzono tylko strony oryginalnego albumu), pierwsze tłoczenie LP In Rainbows oraz płyty XL LP The King of Limbs i A Moon Shaped Pool. Gramofon działający o 0,3 % za szybko lub za wolno przesuwa całą stronę płyty o około 5 ¢. Nie ma w bibliotece żadnego CD, więc TuneLit sprawdził prędkość inaczej: porównał długości utworów na każdej płycie LP z długościami utworów na CD podanymi w MusicBrainz. Gramofon działający za szybko skraca każdy utwór i podnosi go o tę samą proporcję. Dla większości albumów oba wyniki zgadzają się w granicach około 0,3 %, ale nie dla wszystkich, a sekcje albumów niżej mówią, gdzie to ma znaczenie. Różnice między piosenkami na tej samej płycie nie zależą od tego wszystkiego.

Krótka wersja:

• Pablo Honey i OK Computer są około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442,5), a czasy trwania mówią, że to płyta, a nie gramofon: LP Pablo Honey zgadza się z CD w granicach 0,05 %, a najczystsze utwory OK Computer w granicach 0,03 %.
• The Bends na LP wychodzi około 16 ¢ za wysoko (A ≈ 444). Jego utwory są około 0,45 % krótsze niż na CD, co jest warte około 8 ¢, więc CD albo strumień powinien być bliżej 8 ¢ za wysoko.
• In Rainbows na LP wychodzi około 14 ¢ za wysoko, ale to gramofon. LP trwa o 0,8 % krócej niż CD, co tłumaczy całość: na CD albo w strumieniu spodziewaj się kamertonu.
• Kid A, Amnesiac, Hail to the Thief i A Moon Shaped Pool leżą blisko kamertonu zarówno na LP, jak i na CD (w granicach około 5 ¢). The King of Limbs na LP wychodzi 7 ¢ za nisko, a na CD powinien być około 12 ¢ za nisko.
• Pojedyncze piosenki odbiegają daleko od swoich albumów na każdej wersji. Planet Telex, Just i Black Star leżą około 30 ¢ powyżej reszty The Bends, a Street Spirit (Fade Out) prawie 40 ¢ poniżej. No Surprises jest o 27 ¢ niżej niż reszta OK Computer, Nude o 21 ¢ wyżej niż reszta In Rainbows, Ripcord o 22 ¢ wyżej niż Pablo Honey, a Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief o 23 ¢ wyżej niż A Moon Shaped Pool.

Przyciski Nastrój używają wartości zmierzonych na płytach LP właściciela. Aby ustawić wartość ręcznie, wybierz strój, stuknij znacznik A 440 i wpisz wartość piosenki: 444 dla większości płyty The Bends LP, 452 dla Planet Telex, Just i Black Star, 434 dla Street Spirit, 436 dla No Surprises. Jeśli grasz razem z płytą CD albo strumieniem The Bends, In Rainbows lub The King of Limbs, użyj zamiast tego wartości CD z sekcji albumów. Pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę, więc nie powie, czy ostra piosenka była zagrana na ostrych instrumentach, czy przyspieszona na taśmie.

The Bends zasługuje na własną sekcję, bo to album, na którym granie razem z nagraniem w A 440 idzie najgorzej. Jako całość wychodzi około 16 ¢ za wysoko: High and Dry, Fake Plastic Trees, Bones, (Nice Dream), My Iron Lung i Bullet Proof..I Wish I Was mieszczą się między 12 a 18 ¢. Cztery piosenki są znacznie wyżej. Planet Telex (47 ¢), Just (46 ¢) i Black Star (48 ¢) leżą prawie dokładnie w połowie między E a F, a utwór tytułowy jest 36 ¢ za wysoko. Street Spirit (Fade Out), zamykający utwór, idzie w drugą stronę: 23 ¢ za nisko, prawie 40 ¢ poniżej reszty płyty. Sulk jest blisko kamertonu. Utwory na LP trwają około 0,45 % krócej niż na CD, więc na CD albo w strumieniu wszystko jest około 8 ¢ niżej: album około +8, Planet Telex, Just i Black Star około +40, wciąż prawie ćwierć tonu, a Street Spirit około −31.

Połowa drogi między dwoma dźwiękami jest kłopotliwa dla każdego tunera. Struna 47 ¢ powyżej E brzmi tak samo jak struna 53 ¢ poniżej F, a sam pomiar nie powie, który półton zespół nastroił. Strona albumu podaje więc dwa odczyty dla tych piosenek i prosi, byś sprawdził to słuchem. Wszystko wskazuje na E za wysoko: każda tabulatura zapisuje te piosenki w E Standard, autorzy tabulatur, którzy wspominają o wysokości, mówią, by nastroić wyżej, a sprawdzenie półtonów z nagrania TuneLit słyszy niską pustą strunę jako E za wysoko w Planet Telex, utworze tytułowym i Black Star. Użyj przycisku Nastrój albo ustaw tuner na A 452 (około A 450 dla CD) i nastrój do E Standard.

Sesje rozłożyły się na RAK Studios w Londynie, Manor w Oxfordshire i Abbey Road. Wikipedia podaje, że Planet Telex napisano i nagrano w jeden wieczór w RAK, a Black Star nagrali Nigel Godrich i zespół, gdy producent John Leckie wyszedł. Nic, co znaleźliśmy, nie wyjaśnia, dlaczego te piosenki leżą tak wysoko.

Kilka z nich powtarza się więcej niż raz, więc warto je znać po kształcie.

• E A D G A E, struna B obniżona o cały ton (Thom: (Nice Dream), Airbag). Trzy najwyższe struny dają G, A i E, więc chwyty otwarte dają bliskie, dźwięczne interwały.
• E A E G B E, struna D podwyższona o cały ton (Jonny: The Tourist, Nude; obie na Separator, kapodaster 6). W Nude zejścia w refrenie lądują na pustych strunach E.
• D A D F♯ B E (Jigsaw Falling into Place): Drop D z struną G obniżoną o półton, więc puste struny brzmią akordem D z dodaną sekstą i noną.
• D B D G B E (There There): niska struna obniżona o cały ton, struna A podwyższona o jeden krok.

Przestrajanie jednej struny jest szybkie z tunerem, ale struny podwyższone (D do E, A do B) mają większe napięcie, więc po utworze je przywróć. Przyciski Nastrój otwierają tuner z już ustawionymi strunami.

Pablo Honey (1993)

E Standard +10 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Debiut Radiohead, nagrany w trzy tygodnie w Chipping Norton Recording Studios w Oxfordshire z Seanem Sladem i Paulem Q. Kolderie. Tabulatury używają stroju standardowego prawie w każdej piosence, także w Creep, zbudowanym z zaledwie czterech akordów: G, B, C i c-moll. Trzy piosenki różnią się. Stop Whispering jest w Drop D na każdej gitarze, a bas też jest obniżony. Vegetable jest o półton niżej (E♭ Standard), tak jak podają The King of Gear i dwie tabulatury. W I Can't najwyższa struna jest obniżona do B, w unisono z struną B (The King of Gear), albo do D w tabulaturze Songsterr.

TuneLit zmierzył reedycję XL LP z 2016 roku około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442,5), a jej utwory trwają w granicach 0,05 % długości z CD, więc gramofon nie jest przyczyną: CD powinno brzmieć tak samo. Creep, Lurgee i I Can't leżą natomiast na kamertonie, około 10 ¢ poniżej sąsiadów. Thinking About You jest około 7 ¢ za nisko, a Ripcord 32 ¢ za wysoko (A ≈ 448). Sprawdzenie półtonów z nagrania słyszy niską strunę Vegetable jako E♭, co potwierdza obniżenie o półton.

The Bends (1995)

E Standard +16 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Producent John Leckie, z Nigelem Godrichem jako inżynierem dźwięku. Strój standardowy, poza (Nice Dream), gdzie struna B Thoma jest obniżona do A, oraz My Iron Lung, gdzie Jonny nastraja E G D G B E♭, a Thom i Ed zostają w standardzie. Street Spirit (Fade Out) to arpeggio Thoma, zagrane przez Eda O'Briena w stroju standardowym, z harmonią Jonny’ego z kapodastrem na 12. progu. Just też jest w stroju standardowym: jego wysoka, przenikliwa solówka pochodzi z pedału DigiTech Whammy, a nie ze stroju. Wersja My Iron Lung na albumie to nagranie na żywo z London Astoria w maju 1994 roku z nowym wokalem.

Wysokość, około 16 ¢ za wysoko na LP i 8 na CD, z czterema piosenkami znacznie wyżej i Street Spirit znacznie niżej, jest omówiona w sekcji powyżej.

OK Computer (1997)

E Standard +10 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany z Nigelem Godrichem w studiu zespołu Canned Applause w Oxfordshire i w St Catherine’s Court niedaleko Bath. Większość albumu jest w stroju standardowym. Wyjątki: Airbag (Thom w E A D G A E), Electioneering (Double Drop D, D A D G B D; niektóre tabulatury zostawiają wysokie E na gitarach Jonny’ego i Eda) oraz The Tourist (Jonny w E A E G B E). Exit Music (For a Film) to akustyczna gitara Thoma z kapodastrem na 2. progu, No Surprises ma kapodastry na 3. progu na akustycznej i na 15. na elektrycznej Eda, a Let Down ma jeden na 7. progu w partii Eda. Dźwięczny początek Lucky to Ed szarpiący struny nad wrębnicą.

Zmierzone z obu stron albumu na płycie OKNOTOK LP: płyta brzmi około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442,6), a prawie każda piosenka mieści się w granicach 7 ¢ od tej wartości. Długości utworów na stronach OKNOTOK nie pasują ładnie do CD, ale dwa najczystsze, Paranoid Android i Fitter Happier, zgadzają się w granicach 0,03 %, więc te 10 ¢ należą do płyty. Dwie piosenki wyróżniają się. Exit Music (For a Film) jest na kamertonie. No Surprises jest około 17 ¢ za nisko (A ≈ 435,8), 27 ¢ poniżej reszty. Taśma zwolniona po tym, jak zespół zagrał, obniżyłaby wysokość w ten sposób, choć pomiar nie dowodzi przyczyny. Fitter Happier, komputerowy głos nad pianinem, bez gitary, nie został zmierzony: jego wynik wypada w połowie między dwoma dźwiękami i nic nie mówi o stroju.

Kid A (2000)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Album, na którym zespół zwrócił się ku syntezatorom, samplom i przetworzonemu dźwiękowi. Everything in Its Right Place to akordy Thoma na syntezatorze Prophet-5, Idioteque to samodzielnie zbudowany automat perkusyjny i sampel frazy akordowej, Treefingers to zapętlone i przetworzone gitarowe pętle Eda O'Briena zamienione w ambientową ścianę dźwięku, a The National Anthem to zapętlony riff basowy z sekcją dętą. Tam, gdzie jest partia gitary, tabulatury używają stroju standardowego, z dwoma wyjątkami: How to Disappear Completely ma akustyczną gitarę Thoma z kapodastrem na 2. progu, a Optimistic jest w Drop D na gitarach i basie.

Płyta XL LP z 2016 roku brzmi na kamertonie (A ≈ 440,6; jej czasy trwania zgadzają się z CD w granicach około 0,2 %), tak samo jak utwory zespołowe In Limbo, Morning Bell i Motion Picture Soundtrack. Utwory elektroniczne brzmią niżej: Everything in Its Right Place około 19 ¢ za nisko, Idioteque 23, a Treefingers 25. Optimistic jest około 12 ¢ za wysoko, How to Disappear Completely 6 ¢ za nisko.

Amnesiac (2001)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Z tych samych sesji co Kid A. Pyramid Song to pianino i smyczki, Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box i Pulk/Pull Revolving Doors są elektroniczne, Life in a Glasshouse ma jazzowy zespół Humphreya Lyttelton, a Like Spinning Plates wyrósł z wczesnej syntezatorowej wersji I Will. Gitarowe utwory (You and Whose Army?, Knives Out, Dollars and Cents, Hunting Bears) są w stroju standardowym. I Might Be Wrong jest w Drop D, a jego riff opiera się na pustym niskim D, z basem też obniżonym.

Płyta XL LP z 2016 roku to najstabilniejsza płyta Radiohead, jaką zmierzył TuneLit: album brzmi na A 440, a każda piosenka poza jedną mieści się w granicach 8 ¢ od tej wartości. LP trwa około 0,27 % dłużej niż CD, więc CD może brzmieć o jakieś 4 lub 5 ¢ wyżej, wciąż blisko kamertonu. I Might Be Wrong to wyjątek, około 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443,6).

Hail to the Thief (2003)

E Standard14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrany głównie na żywo, w ciągu dwóch tygodni w Ocean Way w Los Angeles. Strój standardowy w większości, również w Go to Sleep, którego przerywana gitara pochodzi z oprogramowania, a nie ze stroju. 2 + 2 = 5 jest w Drop D, a There There ma gitarę Thoma w D B D G B E (niska struna obniżona do D, struna A podwyższona do B), podczas gdy partie Jonny’ego i Eda zostają w standardzie. Tabulatury Ultimate Guitar zapisują ten utwór w stroju standardowym. Sit Down. Stand Up., Sail to the Moon, We Suck Young Blood i A Punchup at a Wedding są zbudowane na pianinie, Backdrifts i The Gloaming są elektroniczne, a Myxomatosis napędza bas z syntezatora fuzz.

Płyta XL LP z 2016 roku brzmi na kamertonie (A ≈ 439,3) i płyta CD powinna tak samo: LP trwa o 0,1 do 0,3 % dłużej, co daje 2 do 5 ¢. Where I End and You Begin jest około 13 ¢ za nisko, I Will 11 ¢ za wysoko, a 2 + 2 = 5 około 7 ¢ za wysoko.

In Rainbows (2007)

E Standard +14 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrane w Tottenham House i Halswell House, w Hospital Club w Londynie oraz we własnym studiu zespołu, a pierwotnie wydane do pobrania za dowolną cenę. Strój standardowy dla 15 Step, Reckoner, Faust Arp i trzech splecionych arpeggio z Weird Fishes/Arpeggi. Wyjątki: Bodysnatchers w Drop D na wszystkich trzech gitarach, House of Cards w Drop D z kapo na 3. progu, Jigsaw Falling into Place w D A D F♯ B E oraz Nude, którego partia refrenu wymaga podniesienia struny D Jonny'ego do E. W All I Need Ed O'Brien nastroił gitarę z czterema niskimi strunami E, żeby uzyskać gruby bordun, ale utwór opiera się na syntezatorach, pianinie, dzwonkach i smyczkach.

Płyta LP XL wypada około 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443,6), z Reckoner i Jigsaw około 4 ¢ wyżej, a House of Cards i Faust Arp około 3 ¢ niżej; Nude jest około 35 ¢ za wysoko (A ≈ 449), a Videotape, utwór z pianinem, około 28 ¢ (A ≈ 447). Ale utwory na LP są o 0,8 % krótsze niż na czterech różnych wydaniach CD, co odpowiada 14 ¢: to nagranie z gramofonu odtwarzane za szybko. Na CD lub w streamingu album powinien wypaść w kamertonie, Nude około 21 ¢ za wysoko, a Videotape około 14 ¢. Przyciski Nastrój trzymają się LP, dopóki nie zostanie zmierzone CD.

The King of Limbs (2011)

E Standard −7 ¢8 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Zbudowane z zapętlania i edycji próbek gry zespołu, z bardzo małą ilością klasycznej gitary: Bloom, Feral, Lotus Flower i Codex opierają się na pętlach, syntezatorowym basie i pianinie. Tam, gdzie Thom i Jonny grają na gitarze, stroje są nietypowe: C G C F C E w Morning Mr Magpie, DADGAD w Little by Little (jedna tabulatura podaje Drop D; cztery niskie struny są takie same), Drop D na akustyku Thoma w Give Up the Ghost oraz E A E G B E z kapo na 6. progu w Separator.

To najtrudniejszy album Radiohead do zmierzenia. Pętle wycięte z różnych nagrań nie muszą mieć wspólnej wysokości, a Bloom, Morning Mr Magpie i Separator dały odczyty zbyt słabe, by ich użyć. LP jest ogólnie około 7 ¢ za nisko (A ≈ 438,2, głównie z powodu Lotus Flower), Little by Little około 17 ¢ za nisko, Codex 4 ¢ za wysoko, a Give Up the Ghost około 20 ¢ za wysoko (A ≈ 445). LP trwa około 0,33 % krócej niż CD, więc na CD każda wartość jest mniej więcej o 6 ¢ niższa. Dla Morning Mr Magpie i Separator wyjdź od wartości albumu i zaufaj słuchowi.

A Moon Shaped Pool (2016)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Nagrane w RAK Studios, studiu zespołu w Oksfordzie i w La Fabrique w Prowansji, z aranżacją smyczków i chórów Jonny'ego Greenwooda. Burn the Witch opiera się na smyczkach szarpanych plektronami zamiast smyczkowanych, Daydreaming i Glass Eyes to utwory z pianinem, a True Love Waits, grane na scenie od 1995 roku i długo znane z nagrania na żywo, na którym Thom gra sam na gitarze akustycznej, stało się utworem fortepianowym. Utwory gitarowe: Desert Island Disk w DADGAD z kapo na 5. progu, Ful Stop ze struną A Jonny'ego obniżoną do G i małym kapo na dwóch górnych strunach, The Numbers w Drop C (C G C F A D), a Decks Dark, Identikit, Present Tense (kapo na 1. progu w jednej tabulaturze) i Tinker Tailor w stroju standardowym.

Płyta XL LP z 2016 roku jest w kamertonie (A ≈ 440,5), a czasy trwania są w granicach 0,3 % czasów z CD. Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief jest około 26 ¢ za wysoko, Ful Stop 14 ¢ za nisko, True Love Waits 12 ¢ za nisko, a Identikit około 7 ¢ za nisko.

TuneLit zmierzył 99 utworów z dziewięciu albumów studyjnych, wszystkie z nagrań z gramofonu właściciela strony: wydań XL z 2016 roku Pablo Honey, The Bends, Kid A, Amnesiac, Hail to the Thief i The King of Limbs, stron albumów z zestawu OKNOTOK z 2017 roku, pierwszego LP In Rainbows oraz pierwszego LP A Moon Shaped Pool. Metoda słucha 90 sekund każdego utworu od 0:45 i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką A 440. Wartość albumu to środek jego utworów, ważony czytelnością każdego odczytu; utwór dostaje własną wartość, gdy jest oddalony od swojego albumu o 8 ¢ lub więcej, przy czytelnym odczycie.

Co się wyróżnia, poza krótką wersją powyżej:

• Gitarowe albumy z lat 90. są za wysoko, późniejsze nie są, gdy odłożymy na bok szybkie odtwarzanie LP In Rainbows.
• Na The Bends rozrzut wynosi 70 ¢ w obrębie jednej płyty: od Black Star, ćwierć tonu za wysoko, do Street Spirit 23 ¢ za nisko.
• Utwory elektroniczne dryfują same z siebie. Syntezatorowe i sampleowe utwory Kid A leżą około 20 ¢ poniżej jego utworów zespołowych, a The King of Limbs rozrzuca się od 17 ¢ za nisko do 20 ¢ za wysoko.
• Creep jest w kamertonie, podczas gdy reszta Pablo Honey jest 10 ¢ za wysoko.

Ograniczenia, o których warto pamiętać. Gramofon działający o 0,3 % za szybko przesuwa nagranie z gramofonu o około 5 ¢. W bibliotece nie ma płyty CD, więc kontrola prędkości opiera się na porównaniu długości utworów na LP z długościami CD na MusicBrainz; jest dobra do kilku dziesiątych procenta tam, gdzie wiele utworów się zgadza (Pablo Honey, The Bends, In Rainbows, The King of Limbs), a mniej dokładna tam, gdzie przerwy między stronami winyla zaciemniają długości (OK Computer, Kid A). Odstępy między utworami na jednej płycie nie są tym zmieniane. Sześć albumów to wydania z 2016 roku; oryginalne tłoczenie Parlophone może różnić się o kilka ¢. Utwory oparte na syntezatorach, próbkach lub orkiestrze dają wartości, które mają mało znaczenia dla gitary. Wartości w granicach ±4 ¢ liczą się jako kamerton.

Test półtonowy na podstawie audio, który sprawdza, czy najniższa pusta struna płyty rzeczywiście stoi tam, gdzie wskazuje strój, zgadza się z 71 z 99 utworów, wśród nich Vegetable w E♭ Standard, utwory w Drop D (Stop Whispering, Optimistic, I Might Be Wrong, Bodysnatchers, House of Cards, Give Up the Ghost), Electioneering, There There, Jigsaw Falling into Place, Little by Little, Morning Mr Magpie, Desert Island Disk, The Numbers w Drop C oraz ostre E w Planet Telex, utwór tytułowy The Bends i Black Star. Sześć utworów wskazuje strój o półton inaczej. No Surprises wskazuje na F: jest w F z kapo, a jego pusta niska struna E nigdy nie jest grana, co jest znanym błędem tej metody. Pozostałe pięć (Sit Down. Stand Up., Lotus Flower, True Love Waits, Idioteque, Treefingers) to utwory z pianinem, syntezatorem lub pętlami, gdzie założenie metody, czyli niska pusta struna, do której basy i gitary stale wracają, nie działa. Żadnego nie przesunięto. Dwadzieścia dwa utwory nie dały pewnej odpowiedzi.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu:

• Oficjalne: członek zespołu lub jego technik tak powiedział. Nie znaleźliśmy wywiadu, w którym Thom, Jonny lub Ed podają strój utworu, więc żaden utwór nie ma tej etykiety.
• Często podawane: niezależne źródła są zgodne, zwykle lista strojów King of Gear oraz tabulatura (Songsterr, Ultimate Guitar, transkrypcje Howarda Wrighta) albo Wikipedia. Na tym poziomie są większość strojów alternatywnych i kapo.
• Z tabulatur: tylko tabulatury. Albumy w stroju standardowym i ostrzeżenia o ćwierćtonie w The Bends opierają się na tabulaturach.
• Sporne: źródła się nie zgadzają. I Can't (wysoka struna do B lub do D) i Little by Little (DADGAD lub Drop D).
• Zmierzone przez TuneLit: nasza własna analiza wysokości dźwięku nagrań LP właściciela, podająca odchyłkę w centach. Publikowane są tylko liczby; nagranie audio nigdy nie jest przechowywane ani udostępniane.

Pomiar zna odchyłkę tylko z dokładnością do półtonu, więc nazwa stroju (E Standard, Drop D, D A D F♯ B E) pochodzi ze źródeł powyżej, a zmierzone centy są dodane na wierzch. Jeśli utwór nadal brzmi trochę nie tak, przesuń A odniesienia o herc: w okolicach 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

Ta strona obejmuje tylko albumy studyjne. Nie są uwzględnione EP-ki (Drill, My Iron Lung, Airbag / How Am I Driving?), strony B, dodatkowa płyta OKNOTOK ani projekty poboczne (solowe płyty Thoma Yorke'a, Atoms for Peace, The Smile).

• Pablo Honey (1993): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,5). Creep, Lurgee i I Can't przy A 440; Thinking About You −7 ¢; Ripcord +32 ¢. Stop Whispering w Drop D, Vegetable w E♭ Standard, I Can't z wysoką struną na B.
• The Bends (1995): E Standard +16 ¢ na LP (A ≈ 444; około +8 ¢ na CD). Planet Telex +47 ¢, Just +46 ¢, Black Star +48 ¢ (A ≈ 452), utwór tytułowy +36 ¢, Sulk +5 ¢, Street Spirit −23 ¢ (A ≈ 434). (Nice Dream) w E A D G A E; My Iron Lung w E G D G B E♭ (Jonny).
• OK Computer (1997): E Standard +10 ¢ (A ≈ 442,6). Airbag w E A D G A E, Electioneering w Double Drop D, The Tourist w E A E G B E (Jonny). Exit Music kapo 2 przy A 440; No Surprises kapo 3, −17 ¢ (A ≈ 436).
• Kid A (2000): E Standard przy A 440. How to Disappear Completely kapo 2, −6 ¢; Optimistic w Drop D, +12 ¢. Everything in Its Right Place −19 ¢, Idioteque −23 ¢, Treefingers −25 ¢ (utwory elektroniczne).
• Amnesiac (2001): E Standard przy A 440. I Might Be Wrong w Drop D, +14 ¢.
• Hail to the Thief (2003): E Standard przy A 440. 2 + 2 = 5 w Drop D (+7 ¢); There There w D B D G B E; Where I End and You Begin −13 ¢; I Will +11 ¢.
• In Rainbows (2007): E Standard +14 ¢ na LP (A ≈ 443,6), który odtwarza się o 0,8 % za szybko; na CD lub w streamingu około A 440. Bodysnatchers w Drop D; House of Cards w Drop D, kapo 3; Jigsaw Falling into Place w D A D F♯ B E; Nude w E A E G B E (Jonny), +35 ¢; Videotape +28 ¢.
• The King of Limbs (2011): E Standard −7 ¢ na LP (A ≈ 438; około −12 ¢ na CD). Morning Mr Magpie w C G C F C E; Little by Little w DADGAD, −17 ¢; Give Up the Ghost w Drop D, +20 ¢; Separator w E A E G B E, kapo 6.
• A Moon Shaped Pool (2016): E Standard przy A 440. Desert Island Disk w DADGAD, kapo 5; Ful Stop w E G D G B E (−14 ¢); The Numbers w Drop C; Tinker Tailor +26 ¢; True Love Waits −12 ¢.
• Złota zasada: większość utworów jest w stroju standardowym; sprawdź strój utworu pod kątem jednej przesuniętej struny oraz jego wartości A na The Bends, zanim uznasz, że to twój słuch.