Stroje Green Day.

• E♭ Standard (E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭): Kerplunk (1991), Dookie (1994) i Insomniac (1995). Inżynier Dookie potwierdził, że zespół obniżył wszystko do E♭.
• E Standard (E A D G B E): 39/Smooth (1990) oraz Nimrod (1997) po Saviors (2024).
• Półton w dół na późniejszych albumach: Misery i Waiting (Warning); American Idiot i Jesus of Suburbia (American Idiot, zapisane w E♭ po sprawdzeniu audio przez TuneLit, choć najczęściej oglądane tabulatury mówią E); 21st Century Breakdown (utwór tytułowy); Say Goodbye i Youngblood (Revolution Radio); I Was a Teenage Teenager (Father of All Motherfuckers); The American Dream Is Killing Me i Corvette Summer (Saviors).
• Drop D: Whatsername (American Idiot) i Dilemma (Saviors). D Standard: Restless Heart Syndrome (21st Century Breakdown).
• Wysokość dźwięku: lata 90. nie są przy kamertonie. 39/Smooth i Kerplunk są około 15 ¢ za nisko, Dookie około 15 ¢ za wysoko, Insomniac około 18 ¢ za wysoko, a Nimrod 8 ¢ za wysoko. Od American Idiot dalej albumy są w granicach kilku centów od A 440, poza Father of All Motherfuckers (7 ¢ za nisko).
• Na żywo: ekipa zespołu trzyma gitary w E♭ przy starszych piosenkach; na trasie z 2024 nawet późniejsze utwory, jak Minority, grano o półton niżej. Wersje koncertowe mogą być o półton niżej niż płyta.

Billie Joe Armstrong śpiewa i gra na gitarze rytmicznej i prowadzącej; Mike Dirnt gra na basie; Tré Cool gra na perkusji od Kerplunk (John Kiffmeyer na perkusji w 39/Smooth). Na scenie zespół od dawna dodaje drugiego gitarzystę, Jasona White'a, a później także innych muzyków. Na płytach jednak partie gitarowe są Billie Joego, a bas idzie za strojem gitar: główna tabulatura społeczności każdej piosenki ustawia Mike'a Dirnta w tym samym stroju co gitary.

Obniżenie o półton przyszło wcześnie. Songsterr ma tabulatury każdej piosenki z Kerplunk poza jedną w E♭ Standard, a sprawdzenie audio przez TuneLit zgadza się w większości z nich. W przypadku Dookie jest relacja z pierwszej ręki: Neill King, który nagrywał album w Fantasy Studios w Berkeley w 1993 roku, powiedział Sound On Sound, że wszystko obniżono do E♭. Lubił dodatkowy dół, ale stwierdził, że przez to gitary trudniej utrzymać w stroju i zgrane ze sobą, gdy partie były nagrywane podwójnie. Insomniac, nagrany rok później, jest zapisany w E♭ w całości.

Nimrod to zmieniło. Jego tabulatury są w E Standard od otwierającego utworu do Good Riddance (Time of Your Life), a sprawdzenie audio przez TuneLit zgadza się we wszystkich poza trzema piosenkami. To samo dotyczy Warning, American Idiot, 21st Century Breakdown, trylogii ¡Uno! ¡Dos! ¡Tré!, Revolution Radio, Father of All Motherfuckers i Saviors: E Standard jako domyślny.

Pozostaje pewien wzorzec. Gdy późniejsza piosenka Green Day jest w A♭, D♭, E♭ lub G♭, jest spora szansa, że grano ją chwytami A, D, E lub G na gitarze nastrojonej o półton niżej, a tabulatury często to mówią. Say Goodbye, Youngblood, I Was a Teenage Teenager, The American Dream Is Killing Me i Corvette Summer są wszystkie zapisane w ten sposób, a sprawdzenie TuneLit słyszy w każdej dolną strunę E♭. W kilku piosenkach tabulatury się nie zgadzają i to właśnie je omawiamy poniżej, album po albumie.

Oto część przydatna dla grających: w piosence w tonacji z bemolami obie wersje dają na płycie te same dźwięki. Tabulatura w E Standard American Idiot gra power chordy A♭ na czwartym progu; tabulatura o półton niżej gra ten sam dźwięk chwytami A na piątym. Obie działają, o ile twój strój zgadza się z tabulaturą. Strój decyduje tylko o tym, jakich chwytów użyjesz.

Na scenie

Dwa opisy zestawów z Premier Guitar pokazują, jak ekipa sobie z tym radzi. W 2013 roku słynna gitara Billie Joego, pokryta naklejkami, Blue, była w E♭ przy starszych piosenkach (wymieniono Basket Case, Longview, Brain Stew i Hitchin' a Ride), podczas gdy jego inne gitary zostawały w E Standard, a Jason White trzymał Les Paula w E♭ dla materiału z lat 90. W 2024 ekipa opisała bas w zestawie Mike'a Dirnta opuszczony do C♯ dla Dilemma i podniesiony do E♭ dla Minority: zespół grał te piosenki o półton niżej niż na płytach. Hitchin' a Ride to klasyczna pułapka. Jest w E Standard na Nimrod, ale grany na Blue może brzmieć o półton niżej na koncercie. Gdy wideo na żywo brzmi o półton inaczej, spróbuj drugiego stroju.

TuneLit zmierzył po jednej kopii każdego albumu studyjnego z biblioteki właściciela: zgranie z gramofonu pierwszego tłoczenia 39/Smooth i kopie MP3 płyt CD dla pozostałych trzynastu. Metoda czyta 90 sekund każdej piosenki i sprawdza, jak daleko jej dźwięki są od siatki A 440. Zna odchyłkę tylko w obrębie jednego półtonu; sam półton (E lub E♭) pochodzi z tabulatur, sprawdzonych na podstawie audio.

Źródła nie mówią nic o wysokości dźwięku, więc wszystko to jest nowe. Kilka rzeczy się wyróżnia:

• Dryf z lat 90. Dwie płyty Lookout! są około 15 ¢ za nisko, Dookie i Insomniac 15 do 18 ¢ za wysoko, Nimrod 8 ¢ za wysoko. To na skrajach około jedna trzecia drogi do następnego dźwięku, wystarczająco, by to usłyszeć, gdy grasz z płytą w słuchawkach. Czy to wynika ze strojenia ze słuchu, prędkości taśmy czy masteringu, nagranie jest takie, jakie jest, a przyciski Nastrój za nim podążają.
• Nowoczesne albumy trafiają w punkt. Od American Idiot dalej każdy album poza jednym jest w granicach 4 ¢ od A 440, co TuneLit uznaje za kamerton.
• Kerplunk zmienia się najbardziej. Jego piosenki sięgają od około 26 ¢ za nisko (Private Ale, One of My Lies) do idealnego kamertonu (Tré Cool's Dominated Love Slave), a zamykający Words I Might Have Ate, z Billie Joe na gitarze akustycznej, jest ćwierć tonu powyżej reszty, dokładnie między E♭ a E.
• Insomniac dzieli się na dwie grupy. Około połowa piosenek jest blisko 17 ¢ za wysoko, druga połowa blisko 28: Brat, Panic Song i Stuart and the Ave. wyraźnie, Geek Stink Breath, Brain Stew i Westbound Sign prawdopodobnie też, ale z mniejszą pewnością.
• Piosenki, które odstają. Na Dookie Chump i Longview są blisko kamertonu, 12 do 13 ¢ poniżej albumu, a When I Come Around jest 29 ¢ za wysoko. Na Warning utwór tytułowy jest 20 ¢ za wysoko, a Jackass 15 ¢ za nisko. Każda ma własny przycisk Nastrój.

Pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę: nie odróżni gitary nastrojonej trochę za wysoko od taśmy, która chodzi trochę za szybko. W przypadku 39/Smooth jest dodatkowe zastrzeżenie, bo gramofon może chodzić trochę za szybko albo za wolno; Kerplunk, z tego samego studia i od tego samego producenta, ma na płycie CD podobną wysokość, co sugeruje, że wersja LP jest blisko.

39/Smooth (1990)

E Standard −14 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 14 ¢ za nisko (A ≈ 436,4), zmierzone na pierwszym LP Lookout!.

Debiut, nagrany w Art of Ears w San Francisco około Nowego Roku 1990 z Andym Ernstem, to jedyny album Green Day z Johnem Kiffmeyerem na perkusji. Każda tabulatura Songsterr jest w E Standard, gitara i bas, a sprawdzenie audio przez TuneLit zgadza się w sześciu z dziesięciu piosenek; trzy pozostawiają pytanie otwarte. I Was There jest w C i ledwo dotyka pustej niskiej struny E, dlatego sprawdzenie zgaduje tam półton wyżej; nic innego tego nie potwierdza. Rest jest bliżej kamertonu niż inne piosenki, około 4 ¢ za nisko.

Z TuneLit: E Standard z odniesieniem na około A 436, albo po prostu 14 ¢ za nisko.

Kerplunk (1991)

E♭ Standard −16 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, około 16 ¢ za nisko (A ≈ 435,8), zmierzone na CD.

Pierwszy album z Tré Cool i pierwszy zapisany o półton niżej. Jedenaście z dwunastu piosenek jest w E♭ Standard na Songsterr, w tym pierwsza wersja Welcome to Paradise, nagrana ponownie na Dookie w tym samym stroju. Wysokość dźwięku zmienia się bardziej niż na jakiejkolwiek innej płycie Green Day: Private Ale i One of My Lies są około 25 ¢ za nisko, Who Wrote Holden Caulfield? około 6 ¢ za nisko, a Dominated Love Slave, country-parodia Tré Cool's, dokładnie na kamertonie.

Wyjątek to Words I Might Have Ate, akustyczne zakończenie. Songsterr zapisuje ją w E Standard, a transkrybent z Ultimate Guitar nie potrafił rozstrzygnąć między standardowym strojem a strojem o półton niżej. Płyta tłumaczy dlaczego: leży około 52 ¢ poniżej E, ćwierć tonu powyżej reszty albumu, dokładnie w połowie między E♭ a E. Jej przycisk Nastrój ustawia E Standard przy A 427, co dokładnie odpowiada nagraniu.

Sprawdzenie audio TuneLit słyszy E, a nie E♭, w One for the Razorbacks, utworze w B, w którym pusta E brzmi często. Żadna tabulatura się z tym nie zgadza, więc utwór zostaje w E♭ razem z albumem; warto sprawdzić ze słuchu. CD dodaje cztery piosenki z EP Sweet Children z 1990 roku; nie są częścią albumu i nie są tutaj wymienione.

Z TuneLit: E♭ Standard około 16 ¢ za nisko w większości piosenek; sprawdź przyciski piosenek przy tych, które odstają.

Dookie (1994)

E♭ Standard +15 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, około 15 ¢ za wysoko (A ≈ 443,7), zmierzony na CD.

Przełom. To jedyny album, którego strój pochodzi od ludzi w studiu: Neill King, który go nagrywał, powiedział, że wszystko obniżono do E♭, a zgadzają się z tym każda tabulatura Songsterr, pełna tabulatura albumu Dookie na Ultimate Guitar i artykuł Wikipedii o Welcome to Paradise. Sprawdzenie audio TuneLit potwierdza E♭ w trzynastu z czternastu piosenek, także w Basket Case i Longview. Jedyną, przy której nie potrafi rozstrzygnąć, jest She, której niskie dźwięki leżą na F♯, B i C♯.

Płyta leży około 15 ¢ powyżej E♭ Standard, dość równo, z trzema wyjątkami. Chump i Longview są w granicach 3 ¢ od zwykłego E♭ przy A 440, około 12 ¢ poniżej reszty; When I Come Around jest około 29 ¢ za wysoko, najwyższy wynik na albumie. Jeśli grasz razem z utworem Basket Case na zwykłym E♭, zabrzmisz trochę za nisko; przy A 444 trafisz dokładnie.

Z TuneLit: E♭ Standard około 15 ¢ za wysoko, z odniesieniem blisko A 444. Użyj przycisków piosenek dla Chump, Longview i When I Come Around.

Insomniac (1995)

E♭ Standard +18 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E♭ Standard, około 18 ¢ za wysoko (A ≈ 444,7), zmierzony na CD.

Nagrany w Hyde Street Studios w San Francisco i zapisany w E♭ Standard od początku do końca (wszystkie tabulatury Songsterr oraz pełna tabulatura albumu na Ultimate Guitar). Brain Stew, najsłynniejszy riff albumu, wciąż grano na gitarze E♭ Billie Joe'ego w 2013 roku. Sprawdzenie audio TuneLit potwierdza E♭ we wszystkich oprócz Geek Stink Breath, piosence skupionej na E, która pozostawia pytanie otwarte.

To album Green Day z największą odchyłką w górę zmierzoną przez TuneLit i najmniej równy. Połowa piosenek leży blisko 17 ¢ za wysoko, reszta blisko 28: Brat, Panic Song i Stuart and the Ave. wyraźnie na tyle, by mieć własne przyciski Nastrój; Geek Stink Breath, Brain Stew i Westbound Sign prawdopodobnie, ale z niższą pewnością. Tuner ustawiony na A 444 obejmie pierwszą grupę; dla drugiej potrzeba około A 447.

Z TuneLit: E♭ Standard około 18 ¢ za wysoko, z trzema piosenkami, które na własnych przyciskach wypadają wyżej.

Nimrod (1997)

E Standard +8 ¢18 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 8 ¢ za wysoko (A ≈ 442), zmierzony na CD.

Na Nimrod Green Day wrócili do standardowego stroju i już w nim zostali. Każda tabulatura Songsterr z albumu jest w E Standard, także Hitchin' a Ride i akustyczne Good Riddance (Time of Your Life), a sprawdzenie audio TuneLit zgadza się w piętnastu z osiemnastu piosenek. Nice Guys Finish Last, Scattered i Last Ride In to wyraźne przypadki, z pustą niską E rozbrzmiewającą raz po raz.

Warto znać wyjątki. Uptight, w B, brzmi dla sprawdzenia audio jak najniższa struna w E♭, ale żadna tabulatura tego nie mówi. Take Back skłania się w tę stronę bez pewnej odpowiedzi; oba zostają w E. Haushinka leży w D i nigdy nie gra pustej E, dlatego tam sprawdzenie zgaduje źle. Zmierzona wysokość dźwięku jest stała: 7–12 ¢ za wysoko na całym albumie. Hitchin' a Ride wypada wyżej, około 18 ¢, ale nie na tyle wyraźnie, by to wyróżnić.

Z TuneLit: E Standard około 8 ¢ za wysoko (A 442) dla całego albumu.

Warning (2000)

E Standard +4 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 4 ¢ za wysoko (A ≈ 441,1), zmierzony na CD.

Folkowo zabarwiony Warning, wyprodukowany przez sam zespół w Studio 880 w Oakland, jest zapisany w E Standard. Sprawdzenie audio TuneLit zgadza się w przypadku Minority, Warning, Castaway, Macy's Day Parade i większości reszty. Dwie piosenki są o półton niżej:

• Misery, z akordeonami i instrumentami dętymi, jest zapisana w E♭ na Songsterr i Ultimate Guitar, a sprawdzenie audio się zgadza.
• Waiting, który leży w tonacji z bemolami, jest w E Standard w najczęściej oglądanej tabulaturze Songsterr, ale w E♭ w jego wersji na trzy gitary. Sprawdzenie audio TuneLit słyszy najniższą strunę w E♭. Figuruje w E♭. Jeśli używasz tabulatury E Standard, zostań przy E: dźwięki są te same.

Piosenki bardziej dryfują niż na Nimrod: utwór tytułowy leży około 20 ¢ za wysoko, a Church on Sunday 17 ¢ za wysoko, podczas gdy Castaway jest około 9 ¢ za nisko, a Jackass 15 ¢ za nisko. Każda z nich ma własne ustawienie.

Z TuneLit: E Standard kilka ¢ za wysoko w większości piosenek; E♭ dla Misery i Waiting; użyj przycisków piosenek dla czterech, które odstają.

American Idiot (2004)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+1,7 ¢), zmierzony na CD.

Rockowa opera to album, na którym tabulatury najbardziej się rozchodzą. Od Are We the Waiting do Homecoming piosenki leżą w D, A, E i G, tabulatury mówią E Standard, a sprawdzenie audio zgadza się przy każdej. Wake Me Up When September Ends i Give Me Novacaine to podręcznikowe przypadki. Whatsername jest w Drop D, zarówno na Songsterr, jak i na Ultimate Guitar, a audio słyszy niskie D.

Pierwsze cztery piosenki są inne. American Idiot i Jesus of Suburbia leżą w A♭, Holiday i Boulevard of Broken Dreams w F minor, czyli w tonacjach, które przy chwytach A i F♯m wypadają o półton niżej. Najczęściej oglądane tabulatury Songsterr zapisują wszystkie cztery w E Standard, ale jedna z jego trzech dużych tabulatur American Idiot, z ponad 130 000 wyświetleń, to wersja o półton niżej, a mniejsze tabulatury w E♭ istnieją też dla Jesus of Suburbia i Holiday. Sprawdzenie audio TuneLit słyszy najniższą strunę w E♭ w American Idiot (z pewnością 0,994) i w Jesus of Suburbia, więc te dwie są wymienione w E♭ Standard, a obok nich podano E Standard z tabulatur. Przy Holiday i Boulevard of Broken Dreams sprawdzenie nie potrafi rozstrzygnąć, więc zostają w E Standard z głównymi tabulaturami. Pamiętaj, że przy tych czterech piosenkach oba stroje dają nuty płyty: dopasuj strój do tabulatury, której używasz.

Z TuneLit: na kamertonie przez cały czas. E Standard przez większość albumu, Drop D dla Whatsername; przy pierwszych czterech piosenkach E♭ lub E, zależnie od tabulatury.

21st Century Breakdown (2009)

E Standard18 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−1,1 ¢), zmierzony na CD.

Wyprodukowany przez Butcha Viga i tak blisko A 440, jak Green Day kiedykolwiek. Większość piosenek jest zapisana i słyszalna w E Standard: między innymi 21 Guns, Know Your Enemy, Last Night on Earth, East Jesus Nowhere i Last of the American Girls. Trzy różnią się:

• 21st Century Breakdown, utwór tytułowy, jest zapisany w E♭ w każdej wersji Songsterr, a sprawdzenie audio się zgadza.
• Restless Heart Syndrome jest o cały ton niżej, w D Standard, w jedynej tabulaturze Songsterr, na gitary i bas, a sprawdzenie audio słyszy niskie D.
• Before the Lobotomy jest zapisany w E♭ w głównej tabulaturze Songsterr, ale w E Standard w transkrypcji całego albumu. Sprawdzenie audio wyraźnie słyszy pustą niską E, więc figuruje w E Standard.

Murder City brzmi dla sprawdzenia audio jak najniższa struna w E♭, ale żadna tabulatura się z tym nie zgadza, więc zostaje w E. See the Light wypada około 9 ¢ za wysoko i ma własny przycisk.

Z TuneLit: E Standard przy A 440, z trzema wyjątkami powyżej.

¡Uno!, ¡Dos! i ¡Tré! (2012)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 3 ¢ za nisko na wszystkich trzech CD, co uznajemy za kamerton.

Nagrane razem w Jingletown w Oakland i wydane między wrześniem a grudniem 2012 roku, trylogia to najbardziej jednolity fragment katalogu: każda tabulatura Songsterr jest w E Standard, a sprawdzenie audio zgadza się przy prawie każdej piosence. ¡Tré! to najrówniejsza płyta Green Day zmierzona przez TuneLit, każda piosenka w granicach kilku ¢ od reszty albumu.

Kilka piosenek jest mniej wyraźnych. Na ¡Dos!, See You Tonight, krótkim otwarciu, wypada około 34 ¢ za wysoko, a Makeout Party około 12 ¢ za nisko; obie mają własne ustawienia. Amy (¡Dos!) i Brutal Love (¡Tré!) leżą w tonacjach z bemolami i brzmią dla sprawdzenia audio jak najniższa struna w E♭, ale jedyne tabulatury mówią E Standard, więc zostają przy nim. Oh Love (¡Uno!) jest w tej samej sytuacji, bez pewnej odpowiedzi. Drama Queen i 99 Revolutions rzadko używają pustej niskiej E, więc sprawdzenie ich nie potwierdzi; tabulatury mówią E Standard.

Z TuneLit: E Standard przy A 440 we wszystkich trzech albumach.

Revolution Radio (2016)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (−1,4 ¢), zmierzony na CD.

Wyprodukowany samodzielnie w OTIS w Oakland. Bang Bang, utwór tytułowy i Still Breathing są zapisane w E Standard, a sprawdzenie audio zgadza się przy Bang Bang i utworze tytułowym. Still Breathing, w tonacji z bemolami, nie daje pewności. Dwie piosenki są zapisane o półton niżej, Say Goodbye i Youngblood, a sprawdzenie audio słyszy E♭ w obu. Ordinary World, cichy zamykający utwór, leży około 11 ¢ za wysoko. Outlaws jest w B♭ i nigdy nie gra pustej niskiej E, więc zgadnięcie F przez sprawdzenie nic tu nie znaczy.

Z TuneLit: E Standard przy A 440; E♭ dla Say Goodbye i Youngblood.

Father of All Motherfuckers (2020)

E Standard −7 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard, około 7 ¢ za nisko (A ≈ 438,3), zmierzone na CD.

Krótki album o glamowym posmaku, wyprodukowany przez Butcha Walkera (na okładce tytuł jest skrócony do Father of All...), jest zapisany w E Standard, z wyjątkiem I Was a Teenage Teenager, o półton niżej. Sprawdzenie audio zgadza się z obiema. To najbardziej zaniżona płyta Green Day od czasów Kerplunk, około 7 ¢ poniżej kamertonu, a I Was a Teenage Teenager i Take the Money and Crawl wypadają bliżej A 440.

Z TuneLit: E Standard około 7 ¢ za nisko; E♭ dla I Was a Teenage Teenager.

Saviors (2024)

E Standard15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard w kamertonie (+1,7 ¢), zmierzony na CD.

Powrót z Robem Cavallo, nagrany w Londynie i Los Angeles. Większość piosenek jest zapisana i słyszalna w E Standard: między innymi Look Ma, No Brains!, Bobby Sox, One Eyed Bastard, Goodnight Adeline i utwór tytułowy. Trzy się różnią, a sprawdzenie audio zgadza się z tabulaturami przy wszystkich trzech:

• The American Dream Is Killing Me i Corvette Summer są o półton niżej, w E♭ Standard.
• Dilemma jest w Drop D, gitary i bas. Podczas trasy w 2024 roku bas do niego zszedł do C♯, o półton poniżej płyty.

Living in the '20s leży w tonacji z bemolami, a sprawdzenie nie rozstrzyga; tabulatura mówi E Standard.

Z TuneLit: E Standard przy A 440, z E♭ i Drop D dla trzech wyjątków.

Sprawdzenie audio TuneLit szuka najniższej pustej struny: dźwięku często słyszanego w niskich oktawach, bez niczego o półton niżej pod nim. Na nagraniach Green Day zgadza się z bazą danych w 156 z 185 piosenek. Tam, gdzie się zgadza, to mocne potwierdzenie, a tam, gdzie nie, tylko wskazówka, bo piosenka, która nigdy nie gra swojej pustej niskiej struny, może zmylić sprawdzenie. Cztery piosenki przeniesiono, bo sprawdzenie i inne źródło się zgodziły: American Idiot, Jesus of Suburbia i Waiting (do E♭) oraz Before the Lobotomy (do E). Dziewięć piosenek nadal się nie zgadza bez drugiego źródła i zostaje tam, gdzie umieszczają je tabulatury:

• Prawdopodobnie błąd sprawdzenia: I Was There, Haushinka, Drama Queen i Outlaws. Każda leży w tonacji, która nigdy nie używa pustej niskiej E, co sprawia, że sprawdzenie zgaduje o półton za wysoko.
• Warto posłuchać: One for the Razorbacks (słyszane jako E, wymienione w E♭) oraz Uptight, Murder City, Amy i Brutal Love (słyszane jako E♭, wymienione w E). Przy ostatnich czterech oba stroje dają nuty płyty; zmieniają się tylko kształty w tabulaturze.

• Dla Kerplunk, Dookie i Insomniac, nastrój każdą strunę o półton niżej: E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭. Potem lekko skoryguj odniesienie: około A 436 dla Kerplunk, A 444 dla Dookie, A 445 dla Insomniac. Przyciski Nastrój robią oba naraz.
• Dla wszystkiego od Nimrod wzwyż zacznij od E Standard. Nimrod chce A 442; reszta jest na A 440 lub blisko.
• Dla piosenki o półton niżej na zwykłym albumie możesz nastroić gitarę na nowo albo zostawić ją w E Standard i użyć tabulatury E Standard, jeśli istnieje: w tonacji z bemolami dźwięki są te same.
• Struny: strój o półton niżej tylko lekko luzuje struny. Gitara E♭ Billie Joe'ego była nastrojona na zwykłych kompletach .010, takich samych jak jego standardowe, więc nie trzeba zmieniać grubości strun.
• Obniżanie bez tunera E♭: załóż kapodaster na pierwszy próg, nastrój struny na zwykłe E Standard, potem zdejmij kapodaster. Puste struny to teraz E♭ A♭ D♭ G♭ B♭ E♭.
• Nagrania koncertowe: jeśli wideo z koncertu brzmi o półton nie w stroju, spróbuj najpierw E♭ Standard.