Stroje Sonic Youth.

Metoda wzięła się z konieczności. Michael Azerrad, opisując zespół, cytowany w Wikipedii, ujmuje to prosto: mogli sobie pozwolić tylko na tanie gitary, a w standardowym stroju tanie gitary brzmią tanio. Przestrojone, z pałeczką albo śrubokrętem wciśniętym pod struny, ta sama gitara z lombardu mogła buczeć, dzwonić i ryczeć. Joe Gore, który poznał zespół pod koniec lat 80., pamięta, że jeździli w trasy właśnie z takimi lombardowymi wrakami.

Kilka nawyków przewija się prawie przez każdy strój:

• Pary unisono. Wiele strojów stroi dwie sąsiednie struny na tę samą nutę: G G D D D♯ D♯, F♯ F♯ G G A A, A A E E A A. Jeden palec przez dwie struny gra wtedy gruby, chórowy dźwięk, a barre przez wszystkie sześć daje duży akord bordunowy.
• Wąski zakres. Większość strojów obejmuje oktawę albo trochę więcej zamiast zwykłych dwóch oktaw gitary. Niższe struny idą w górę, wyższe w dół. C C E B G D w The Sprawl ma najniższą strunę na C poniżej środkowego C.
• Zgrzyty i klastery. Górna para często leży o półton od pary pod nią (D przy D♯), więc akordy na pustych strunach zgrzytają. Strój Thurstona G A B D E G z Teen Age Riot robi odwrotnie: żadne dwie struny nie są takie same, a na pustych strunach wychodzi skala pentatoniczna.
• Gitary preparowane. Śrubokręt za 9. progiem (Lee w The World Looks Red), pałeczka pod 12. progiem (Thurston w I Love Her All the Time), pilnik lub dłuto nad przetwornikiem (Small Flowers Crack Concrete), klakson rowerowy między strunami (Lightnin'). Gdy na strunach leżą przedmioty, strój otwarty ma mniejsze znaczenie niż hałas.
• Jedna gitara na jeden strój. Zamiast przestrajać na scenie, zespół woził prawie na każdy strój osobną gitarę, czasem jedną na jedną piosenkę. Gdy 4 lipca 1999 roku z ich busa ukradziono prawie 30 gitar i basów, musieli zacząć od nowa z nowymi instrumentami. Nawet w 2012 roku Lee wciąż targał pięć albo sześć gitar, żeby zagrać dziesięć piosenek ze swoim zespołem.

Kim Gordon zwykle grała na basie w standardowym stroju. Kiedy brała do ręki gitarę (Washing Machine to album, na którym gra na gitarze w większości piosenek), miała własne stroje, na przykład B E G D B B i C G G D D D. Jim O'Rourke (1999–⁠2005) dodał trzecią gitarę na Murray Street i Sonic Nurse, często w G G D E G B z kapodasterem.

Zespół nigdy nie wydał oficjalnych zbiorów tabulatur, ale ciągle rozmawiał o strojach. Guitar Player drukował stroje wielu piosenek w lutym 1989, sierpniu 1991, grudniu 1992, lipcu 1994 i listopadzie 1995; Guitar World zrobił to w listopadzie 1992, a Musician w grudniu 1995. Notatki na wkładce Bad Moon Rising podają niektóre z nich, a technicy gitarowi zespołu i setlisty wskazywały gitarę dla każdej piosenki. Fan, Chris Lawrence, zebrał to wszystko w "Sonic Youth Tuning Tutorial" na własnej stronie zespołu, piosenka po piosence i gitara po gitarze, z informacją, gdzie każdy strój został potwierdzony. Ta lista jest podstawą tej strony. Tabulatury Songsterr zgadzają się z nią w większości piosenek, które obejmują, łącznie z oktawami.

Każda piosenka na tej stronie pokazuje strój jednej gitary: tej, która niesie piosenkę, zwykle gitary wokalisty, gdy śpiewa Thurston albo Lee, a w pozostałych przypadkach gitary Thurstona. Uwagi wymieniają pozostałe gitary, żeby drugi gracz mógł dołączyć. Etykieta dowodów mówi, jak mocne jest źródło: oficjalne, gdy zespół wydrukował strój albo go podał (notatki na wkładce Bad Moon Rising, Thurston o stroju F♯), często podawane, gdy potwierdził go wywiad w magazynie albo technicy zespołu, z tabulatur, gdy opiera się na setlistach, filmach lub tabulaturach, i sporne, gdy źródła się różnią (Youth Against Fascism). Gdy strój nigdy nie został udokumentowany, uwagi to mówią; listę stroju albumu podajemy tam tylko po to, by dało się ustawić wysokość nagrania.

Słowo o oktawach. Lista w rodzaju "F♯ F♯ F♯ F♯ E B" nie mówi, które F♯. TuneLit bierze oktawy z instrukcji krok po kroku na liście strojów (na przykład podnieś niską E o dwa progi, A obniż o trzy itd.), sprawdzone z tabulaturami Songsterr, które podają dokładne oktawy. F♯ F♯ F♯ F♯ E B to zatem dwa niskie F♯, dwa F♯ o oktawę wyżej, potem E i B: struna niskiego E idzie w górę o cały ton do F♯, struna A w dół o tercję małą do tego samego F♯, struna D w górę, a struna G w dół do F♯ o oktawę wyższego, struna B w dół do E, a struna wysokiego E w dół do B.

TuneLit zmierzył każdy album studyjny z kolekcji właściciela, jedną płytę CD na album, od Confusion Is Sex do The Eternal: 162 piosenki. W skrócie: Sonic Youth stroili za pomocą tunera. Wszystkie piętnaście albumów studyjnych mieści się w granicy około 10 centów od kamertonu, na tyle blisko, że większość grających usłyszy niewielką różnicę. Bad Moon Rising jest najbardziej za nisko, około 10 centów, a Goo najbardziej za wysoko, około 9 centów.

Pojedyncze piosenki to inna sprawa, bo zespół nagrywał luźno i hałaśliwie:

• Rain King z Daydream Nation jest około 46 centów za nisko (A ≈ 428.4), niemal dokładnie w połowie drogi między dwoma dźwiękami, podczas gdy reszta albumu jest w kamertonie. Pasuje to do historii, którą opowiada lista strojów: gdy zespół na nowo uczył się albumu na koncerty w 2007 roku, strój Rain King był najtrudniejszy do odtworzenia.
• Winner's Blues, Thurston sam z gitarą akustyczną, otwiera Experimental Jet Set, około 26 centów za wysoko. Bone z tego samego albumu jest około 24 centy za nisko.
• Contre le sexisme (A Thousand Leaves), improwizacja, wychodzi 30 centów za wysoko; The Ineffable Me 17 centów za wysoko.
• Hot Wire My Heart, cover w standardowym stroju z Sister, wychodzi około 20 centów za wysoko.
• The Diamond Sea jest około 11 centów za nisko, o kilka centów poniżej reszty Washing Machine.
• Titanium Exposé z Goo spowolniono o półton na nagraniu, więc jego gitary E G D G E D brzmią jako D♯ F♯ C♯ F♯ D♯ C♯.

TuneLit zapytał też swój test półtonowy, który słucha najniższej pustej struny, czy każda piosenka naprawdę leży tam, gdzie wskazują stroje. Zgadza się w 125 z 162 piosenek, co jest mocnym wynikiem dla strojów, które nigdy nie trzymają się standardowego wzorca. Przesunął trzy piosenki z Rather Ripped, gdzie gitara Thurstona ma niskie D, ledwo słyszalne: najniższą struną nagrania jest unisono D♯ z gitary Lee, a piosenki są teraz zapisane jako D♯ D♯ A♯ D♯ G G. Pozostałe niezgodności wymagają sprawdzenia uchem: mogą pochodzić od innej gitary albo basu leżącego niżej niż ta wymieniona, albo od piosenki, która rzadko gra swoją najniższą pustą strunę.

Pięciopiosenkowe EP Sonic Youth to jedyne nagranie w zwykłym E Standard. Zespół tak powiedział, a Lee nazwał piosenkę ze swojego solowego albumu z 2012 roku pierwszym oryginałem, jaki wydał w standardowym stroju, od "tamtej niebieskiej" z 1982 roku. TuneLit nie zmierzył EP.

Confusion Is Sex jest bardziej hałaśliwe i prawie nieudokumentowane. Partie Lee w coverze Stooges, Shaking Hell i Making the Nature Scene są w standardowym stroju; w The World Looks Red i Confusion Is Next gra E A D E C D z śrubokrętem za 9. progiem. Gitara Thurstona w (She's in a) Bad Mood i The World Looks Red jest przestrojona na coś, czego nikt nie ustalił. Płyta CD z 1995 roku wychodzi około 3 centy za wysoko, ale odczyty są rozproszone: bordun i przedmioty na strunach sprawiają, że pomiar ma niewiele do złapania. The World Looks Red wychodzi około 16 centów za nisko.

EP Kill Yr Idols z późnej części 1983 roku wprowadziło G G D D D♯ D♯, najdłużej używany strój zespołu, dla obu gitar w Kill Yr Idols, Brother James i Early American. Te trzy piosenki, bonusowe utwory na płycie CD z 1995 roku, wychodzą około 22 centy za nisko, ale tylko Early American daje stabilny odczyt.

Thurston nazwał F♯ F♯ F♯ F♯ E B pierwszym strojem zespołu, który naprawdę został spisany, i wskazał Brave Men Run oraz Death Valley '69 jako pierwsze piosenki, jakie w nim napisał. Obie gitary używają go w Intro, Brave Men Run, Society Is a Hole i Death Valley '69. Wyjątki pochodzą z notatek na wkładce: w I Love Her All the Time Thurston gra G G C C A♯ A♯ z pałeczką pod 12. progiem, a Lee D♯ D♯ C♯ C♯ G G ze śrubokrętem; I'm Insane to Lee w D D D D E A, Justice Is Might Lee w A A E E F♯ A.

Płyta CD Blast First jest około 10 centów za nisko (A ≈ 437.4), najbardziej za nisko spośród albumów zespołu, nie licząc piosenek z Kill Yr Idols, a Intro i Death Valley '69 potwierdzają to z wysoką pewnością. Jeśli nastroisz na strój F♯ przy A 440, będziesz trochę za wysoko względem nagrania; przyciski Nastrój odejmują te 10 centów.

Pierwszy album Steve'a Shelleya za perkusją. F♯ F♯ F♯ F♯ E B wciąż jest podstawą (Starpower, Death to Our Friends, Thurston w Shadow of a Doubt, gdzie Lee odpowiada w F♯ F♯ A A E E). Nowe są F♯ F♯ G G A A dla Tom Violence, G G D D D♯ D♯ dla Green Light i E G♯ E G♯ E G♯ dla Expressway to Yr. Skull, którego długie zakończenie to dwie gitary brzmiące w tercjach wielkich, z Lee grającym slide. Płyta DGC z 1994 roku jest w kamertonie (+1 cent). Secret Girl, utwór na pianino z feedbackiem, wychodzi 31 centów za wysoko; nie ma tam stroju gitary, do którego można by to dopasować.

Thurston zostaje przy strojach F♯, a Lee wprowadza D D D D A A, niski strój brzmiący jak bordun, pod Schizophrenia, Catholic Block i Tuff Gnarl. Dwie partie Schizophrenii to najlepszy przykład metody zespołu: F♯ F♯ G G A A Thurstona przeciwko D D D D A A Lee, dwa różne instrumenty, które spotykają się tylko w tej piosence. Beauty Lies in the Eye to Lee w F♯ F♯ C♯ C♯ C♯ C♯, Pacific Coast Highway wraca do E G♯ E G♯ E G♯, a cover Crime, Hot Wire My Heart, jest w standardowym stroju. Płyta CD Blast First jest około 6 centów za wysoko (A ≈ 441.6); Hot Wire My Heart wychodzi około 20 centów za wysoko.

Album, na którym stroje stały się słynne i najtrudniejsze do ustawienia: prawie każda piosenka łączy dwa różne stroje.

• Teen Age Riot: Thurston G A B D E G, Lee G G D D G G.
• Silver Rocket, Candle, Kissability: Thurston A C C G G♯ C; Lee A A E E A A (E B E E A B na Kissability).
• The Sprawl, 'Cross the Breeze: Thurston C C E B G D; Lee G G D D G G i E E E E F♯ F♯.
• Eric's Trip, Hey Joni: piosenki Lee, w E B E E A B. Na Eric's Trip Thurston gra na starej czterostrunowej gitarze ze strunami basowymi, dociskając struny pałeczką.
• Total Trash and Trilogy: Thurston w G G D D D♯ D♯; Lee w G G D D G G, a na The Wonder i Hyperstation G G C♯ D G G.
• Rain King: Lee w E B E E A A, Thurston w D♯ D♯ A A E E; oba stroje wybrano ponownie na koncerty z 2007 roku.

Płyta CD Blast First jest w kamertonie (około +3 centy), z piosenkami mocno zgrupowanymi, poza Rain King, który jest około 46 centów za nisko. Ustaw Rain King z jego własnym przyciskiem Nastrój: na A 440 wyszłoby prawie ćwierć tonu za wysoko względem nagrania. Test półtonowy TuneLit słyszy dźwięk o półton niżej niż niska E z Lee w Rain King, co pasuje do strun D♯ Thurstona; sprawdzenie uchem rozstrzygnęłoby, za którą gitarą podążać.

Pierwszy album DGC przynosi parę, która dominuje w kolejnych kilku płytach: Thurston w E G D G E D, w parze z Lee w E E B B E F♯ (Dirty Boots; Tunic ma Lee w G G D D G G). Kool Thing i Mary-Christ wracają do F♯ F♯ F♯ F♯ E B, Mote to Lee w G G D D F F, Disappearer to znów C C E B G D Thurstona, a Cinderella's Big Score to A C C G G♯ C Thurstona. On My Friend Goo Kim gra na gitarze w E G D G E D, a Thurston bierze bas. Mildred Pierce jest w standardowym stroju.

Egzemplarz właściciela to złota płyta CD Mobile Fidelity, która wychodzi około 9 centów za wysoko (A ≈ 442.2). Titanium Exposé to ten, na który warto uważać: wersja albumowa została spowolniona o półton, więc brzmi jako D♯ F♯ C♯ F♯ D♯ C♯ i tabulatura Songsterr jest zapisana właśnie tak. TuneLit podaje ją tak, jak brzmi; jeśli wolisz zostać przy gitarze w E G D G E D, pozwól, by Graj razem z utworem obniżył nagranie o półton.

Produkcja Butcha Viga oraz ta sama para E G D G E D / E E B B E F♯ na Swimsuit Issue, Wish Fulfillment (piosenka Lee, zapisana w jego E E B B E F♯), Chapel Hill, JC i Purr. 100% to F♯ F♯ F♯ F♯ E B na obu gitarach; Theresa's Sound-World i On the Strip używają A C C G G♯ C przeciwko A A E E A A (Lee z kapodasterem na 3. progu w Theresa's); Drunken Butterfly to F♯ F♯ G G A A; Sugar Kane to G A B D E G Thurstona przeciwko G G B D G A Lee. Kim dodaje gitarę w D E G D B B w kilku piosenkach i gra na niej Crème Brûlée. Youth Against Fascism jest sporne: Guitar Player podał G G D D D♯ D♯, ale na koncertach zespół używał pary A C C G G♯ C, a Thurston powiedział, że każdy strój się nada.

Płyta CD DGC z 1992 roku jest około 7 centów za wysoko (A ≈ 441.9), a każda piosenka, która daje stabilny odczyt, leży blisko tego.

Album opiera się na dwóch parach. G G D D D♯ D♯ Thurstona przeciwko G G C G C D Lee (Bull in the Heather, Starfield Road, Self-Obsessed and Sexxee, In the Mind of the Bourgeois Reader, a prawdopodobnie Androgynous Mind, Quest for the Cup i Doctor's Orders), oraz E G D G E D przeciwko E E B B E F♯ (Skink, Tokyo Eye, Sweet Shine; Screaming Skull i Bone z Thurstonem w E G D G E D). Kim gra na gitarze w B E G D B B w Skink, Bone i Quest for the Cup. Waist to F♯ F♯ F♯ F♯ E B, a Winner's Blues to Thurston sam na gitarze akustycznej w E E B E G♯ B.

Płyta CD z 1994 roku jest w kamertonie (około +3 centy). Trzy piosenki odbiegają: Winner's Blues około 26 centów za wysoko (A ≈ 446.6), Tokyo Eye około 11 centów za wysoko, a Bone około 24 centy za nisko (A ≈ 434).

Kim gra na gitarze w większości piosenek, zwykle w B E G D B B, więc wiele utworów ma trzy gitary i bez basu. Stroj F♯ F♯ F♯ F♯ E B Thurstona znów jest najczęstszy (Becuz, Saucer-Like, Panty Lies), a Lee gra w A F♯ E F♯ E B, jako jego wariant. Washing Machine, Unwind i No Queen Blues łączą G G D D D♯ D♯ z G G C G C D (Lee zmienia gitarę na długie outro utworu tytułowego). Junkie's Promise to Thurston w D A D A B B, Skip Tracer to Lee w A F♯ E F♯ E B, a The Diamond Sea wraca do E G D G E D przeciwko E E B B E F♯.

Płyta albumu wychodzi w kamertonie (około 2 centy za nisko). The Diamond Sea jest około 11 centów za nisko (A ≈ 437.2), a Panty Lies około 6 centów za wysoko.

Nowa rodzina strojów. C G D G B B Thurstona jest bliski strojowi C G D G B E, którego używał Pavement, z górną struną obniżoną do drugiego B; lista strojów zespołu nazywa go pożyczonym od Pavement, a Stephen Malkmus z kolei przypisał EVOL-owi początek własnych eksperymentów ze strojami. Lee odpowiada głównie w G G D A G A, Kim w C G G D D D. Female Mechanic Now on Duty i Hits of Sunshine wracają do E G D G E D; Hoarfrost to Lee w G G D E G B z kapodasterem na 5. progu, Karen Koltrane Lee w G G D A G A♯.

Płyta CD DGC z 1998 roku jest w kamertonie (około +3 centy). Contre le sexisme wychodzi 30 centów za wysoko, a The Ineffable Me 17 centów za wysoko; Heather Angel jest 5 centów za nisko.

Nagrane po kradzieży z 1999 roku, na starych instrumentach wyciągniętych ze studia zespołu, z gitarami preparowanymi znów w użyciu. Główny strój Thurstona to F G C F A F♯; lista strojów ma dwie niskie struny obniżone prawie o oktawę, podczas gdy TuneLit podaje te same dźwięki jako F i G, około tonu od standardu, do którego dosięgnie każda gitara. Test półtonowy słyszy F jako najniższą pustą strunę na Nevermind i Small Flowers Crack Concrete. Lee gra D F C D F F, a na Free City Rhymes, Renegade Princess i Side2Side na gitarze 12-strunowej z tylko dziesięcioma strunami. Free City Rhymes i Renegade Princess mają Thurstona w stroju A Thousand Leaves, C G D G B B. Płyta CD jest w kamertonie (około +3 centy), Free City Rhymes 6 centów za nisko.

Z Jimem O'Rourke w zespole Thurston ustalił C G D G C D, strój, który wciąż pisał ponad dwadzieścia lat później. Lee zwykle gra G G D G G A przeciwko niemu (Karen Revisited to jego piosenka w tym stroju), czasem C G D C G D albo E E B E B B; gitara Kim jest w D A D A B B, a trzecia gitara O'Rourke w G G D E G B. Sympathy for the Strawberry zostawia Thurstona w C G D G B B. Murray Street wychodzi około 4 centy za wysoko (A ≈ 441), każda piosenka w granicy kilku centów.

Sonic Nurse zachowuje C G D G C D dla Thurstona w większości piosenek. Pattern Recognition i Dude Ranch Nurse mają go w G G D D D♯ D♯, z Kim na slide w tym samym stroju; Paper Cup Exit wraca do E G♯ E G♯ E G♯, a I Love You Golden Blue używa F♯ F♯ F♯ F♯ E B z trzema najniższymi F♯ w unisono. Płyta CD wychodzi około 6 centów za wysoko (A ≈ 441.6); Kim Gordon and the Arthur Doyle Hand Cream wychodzi w kamertonie.

Znów w czteroosobowym składzie z Kim na basie, a nowe stroje potwierdzili technicy gitarowi zespołu. Thurston gra D D♯ A♯ D♯ G G, a Lee D♯ D♯ A♯ D♯ G G: Lee zaczął w stroju Thurstona i podniósł swoją niską strunę do unisona D♯ podczas sesji. Reszta albumu (Reena, What a Waste, Turquoise Boy, Lights Out, The Neutral) używa C G D G C D przeciwko C G D C G D albo G G D G G A Lee, a Rats to piosenka Lee w D♯ A♯ D♯ B C♯ F♯.

W Incinerate, Do You Believe in Rapture? i Or test półtonowy słyszy D♯ jako najniższą pustą strunę i prawie żadnego niskiego D, więc TuneLit zapisuje te piosenki w D♯ D♯ A♯ D♯ G G Lee; riffy Thurstona mają ten sam kształt tak czy inaczej. Japońska płyta CD wychodzi około 4 centy za wysoko (A ≈ 441.1); Jams Run Free jest około 7 centów za nisko.

Ostatni album, nakładem Matador, z Markiem Iboldem na basie i Kim na gitarze. D D A F♯ A D Thurstona, którego użył po raz pierwszy na swoim solowym albumie z 2007 roku, pojawia się w ośmiu piosenkach; Lee wraca do D D D D A A z Sister, a Kim gra D D A F♯ A D albo D A D A B D. What We Know (piosenka Lee, w C G D C G D), Malibu Gas Station i Thunderclap for Bobby Pyn wracają do C G D G C D, a Walkin Blue to Lee w D D D D A A. Płyta CD jest w kamertonie (około +2 centy), a piosenki zgadzają się w granicach kilku centów: najbardziej stabilna płyta całej dyskografii.

• Wybierz jedną partię. Każda piosenka podaje jedną gitarę. Jeśli grasz z kimś, przypisz drugiej gitarze strój z uwag do piosenki; tak właśnie zbudowano te piosenki.
• Używaj grubszych strun na niskie unisona. Obniżenie struny A do F♯ albo podniesienie niskiej E do G lub A bardzo zmienia napięcie strun. Joe Gore podpowiada prosty trik: strunę grubości 5 załóż w miejsce 6. i 5. struny, grubość 4 na 4. i 3., a grubość 3 na 2. i 1. Gitara ustawiona pod jeden strój będzie go wtedy trzymać.
• Nie przestrajaj jednej gitary między strojami. Przejście z F♯ F♯ F♯ F♯ E B do C G D G C D i z powrotem może zerwać struny, a gitara nie utrzyma stroju. Jak zespół, trzymaj drugą gitarę na drugi strój, jeśli możesz.
• Stroj struna po strunie, od najniższej do najwyższej. Większość strojów zmienia cztery albo pięć strun. Nastrój każdą strunę do jej dźwięku za pomocą tunera, a nie uchem względem pozostałych; unisona będą wtedy czyste, a dudnienie zniknie.
• Zwróć uwagę na wysokość nagrania. Większość albumów mieści się w granicy kilku centów od A 440, czego nikt nie usłyszy, ale Bad Moon Rising (10 centów za nisko), Goo (9 centów za wysoko) i pojedyncze piosenki, takie jak Rain King, Winner's Blues i Bone, są na tyle daleko, że brzmią fałszywie. Przyciski Nastrój uwzględniają odchyłkę; Graj razem z utworem może zamiast tego przesunąć nagranie do twojej gitary.
• Kapodastery i przedmioty. Theresa's Sound-World, Hoarfrost i kilka partii Jima O'Rourke używają kapodastera, zaznaczonego przy piosence. Śrubokręty i pałeczki pod strunami są częścią brzmienia na wczesnych płytach; uwagi mówią, gdzie.

• Sonic Youth EP (1982): E Standard, jeszcze nie zmierzone.
• Confusion Is Sex (1983): w większości nieudokumentowane; Lee w E Standard i E A D E C D; płyta CD w kamertonie, wyniki rozproszone.
• Kill Yr Idols (1983): G G D D D♯ D♯, około 22 centy za nisko (trzy piosenki, niepewne).
• Bad Moon Rising (1985): F♯ F♯ F♯ F♯ E B, 10 centów za nisko (A ≈ 437.4).
• EVOL (1986): stroje F♯, E G♯ E G♯ E G♯ dla Expressway; w kamertonie.
• Sister (1987): stroje F♯, Lee w D D D D A A; 6 centów za wysoko.
• Daydream Nation (1988): inna para w prawie każdej piosence; w kamertonie; Rain King 46 centów za nisko.
• Goo (1990): E G D G E D / E E B B E F♯ i stroje F♯; 9 centów za wysoko; Titanium Exposé o półton niżej.
• Dirty (1992): E G D G E D / E E B B E F♯; 7 centów za wysoko.
• Experimental Jet Set (1994): G G D D D♯ D♯ / G G C G C D; w kamertonie; Winner's Blues 26 centów za wysoko, Bone 24 centy za nisko.
• Washing Machine (1995): F♯ F♯ F♯ F♯ E B / A F♯ E F♯ E B, Kim w B E G D B B; w kamertonie.
• A Thousand Leaves (1998): C G D G B B / G G D A G A; w kamertonie.
• NYC Ghosts & Flowers (2000): F G C F A F♯ / D F C D F F; w kamertonie.
• Murray Street (2002), Sonic Nurse (2004): C G D G C D / G G D G G A; 4 ¢ i 6 ¢ za wysoko.
• Rather Ripped (2006): D D♯ A♯ D♯ G G / D♯ D♯ A♯ D♯ G G i C G D G C D; 4 centy za wysoko.
• The Eternal (2009): D D A F♯ A D / D D D D A A; kamerton.