Stroje Slipknot.

Tuner porównuje każdy dźwięk z A odniesienia, zwykle 440 Hz. Gdy płyta jest trochę powyżej lub poniżej tej siatki, strony albumów dopisują odchyłkę do nazwy stroju, na przykład "Drop B +9 ¢" dla Iowa. Cent to jedna setna półtonu, więc +9 ¢ to mniej niż jedna dziesiąta drogi do następnego dźwięku. Tę samą odchyłkę można traktować jak inne odniesienie: +9 ¢ to A ≈ 442 Hz. Wszystko w granicach 4 centów od kamertonu jest pokazane jako zwykłe A 440, bo gracz nie usłyszy różnicy, a nasz pomiar nie jest dokładniejszy niż to.

Przyciski Nastrój robią to za ciebie. Aby nastroić ręcznie, wybierz strój, dotknij chipu A 440 i wpisz wartość, na przykład 442 Hz dla Iowa.

Drop B, strój domowy. Mick Thomson opisał w wywiadzie dla Seymour Duncan w 2008 roku swój zwykły strój jako C♯ z opuszczonym B. To najjaśniejszy sposób, by o tym myśleć: weź standardowy strój, obniż każdą strunę o trzy półtony do C♯ Standard (C♯ F♯ B E G♯ C♯), a potem obniż strunę 6 o kolejny cały ton do B. Wynik to Drop B, ten sam kształt co Drop D, tylko o półtora tonu niżej. Akordy power na trzech najniższych strunach biorą jeden palec, a pusty B daje zespołowi ciężar. Kerrang!, pisząc o najlepszych piosenkach Paul Graya, wymienia Drop B jako strój całego debiutu oprócz Scissors, a główne tabulatury niemal każdej piosenki Slipknot od tamtej pory się zgadzają.

Drop A dla najcięższych utworów. Drop A to ten sam kształt o cały ton niżej: A E A D F♯ B. W tabulaturach pojawia się po raz pierwszy na Iowa (2001) i wraca na każdym albumie po nim, zwykle w dwóch do czterech utworach: Psychosocial, Gehenna, This Cold Black i Wherein Lies Continue na All Hope Is Gone, Sarcastrophe i The Devil in I na .5: The Gray Chapter, Critical Darling, Red Flag i Orphan na We Are Not Your Kind, Yen i Medicine for the Dead na The End, So Far. Na scenie zespół trzyma osobne gitary w każdym stroju. Relacja Rig Rundown z 2015 roku w Premier Guitar pokazała Thomsona z gitarami Ibanez ustawionymi na Drop B i Drop A, z jedną zachowaną do Sarcastrophe, a Jim Root w wywiadzie z 2020 roku dla guitarguitar wyjaśnił, że zespół grupuje trzy utwory w swoim stroju A w środku setu, więc nikt nie zmienia gitary między każdą piosenką.

Bas. Paul Gray, a po nim Alessandro Venturella, mają tabulatury na 4-strunowych basach nastrojonych jak gitary: B F♯ B E do utworów w Drop B i A E A D do utworów w Drop A. Songsterr oferuje też wersje wielu utworów na 5-strunowy bas; to aranżacje na 5-strunowy bas w standardowym stroju.

Struny. Niskie stroje potrzebują grubszych strun, bo luźna najniższa struna trzepocze i idzie za wysoko, gdy mocno szarpiesz. W wywiadzie dla Seymour Duncan z 2008 roku Thomson podał komplet .011 do .058; każdy w tym zakresie, albo grubszy dla Drop A, utrzymuje Drop B stabilnie na gitarze o standardowej menzurze.

Dziwne przypadki. Scissors (1999) luzuje strunę 6 aż do niskiego F♯, oktawę poniżej struny 5. Circle (2004) to akustyczna piosenka w zwykłym E Standard. Snuff (2008) zachowuje pięć górnych strun albumu, ale struna 6 zostaje na C♯: C♯ Standard. Adderall (2022) ma jedną tabulaturę, w E Standard. Każdy inny utwór jest w Drop B lub Drop A.

Nie objęte. Album demo z 1996 roku Mate. Feed. Kill. Repeat., nagrany z wcześniejszym składem i zwykle zapisany w Drop C, nie jest jednym z oficjalnych studyjnych albumów zespołu i nie został zmierzony. Nie zmierzono też singli spoza albumów.

Slipknot (1999)

Drop B +7 ¢15 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop B +7 ¢ (A ≈ 442) jako wartość albumu, zmierzona przez TuneLit na japońskim CD (Roadrunner RRCY-1104), z niską pewnością i utworami rozłożonymi między Drop B a nieco zbyt niskim Drop C.

Debiut wydany przez dużą wytwórnię nagrano z Rossem Robinsonem w Indigo Ranch w Malibu i według Wikipedii zmiksowano na sprzęcie analogowym. Josh Brainard gra na każdym utworze oprócz Purity, który Jim Root nagrał po dołączeniu. Tabulatury są proste: wszystko jest w Drop B oprócz Scissors, gdzie struna 6 idzie w dół do niskiego F♯ (F♯ F♯ B E G♯ C♯). Sprawdzenie półtonów TuneLit z nagrania słyszy też ten niski F♯.

Zaskoczeniem jest wysokość. Utwory na tej płycie nie mają wspólnej wysokości, a większość z nich jest daleko od kamertonu:

• Spit It Out leży blisko kamertonu, około 7 ¢ za wysoko. To jeden z najpewniejszych odczytów na albumie i ustala wartość albumu.
• Purity jest około 26 ¢ za wysoko (A ≈ 447), wystarczająco wyraźnie, by mieć własny przycisk Nastrój.
• (sic), Wait and Bleed i Diluted są o około 37 do 45 ¢ za wysoko: gitara w Drop B przy A 440 brzmi wobec nich prawie o ćwierć tonu za nisko.
• Tattered & Torn wypada dokładnie między B a C, co może tłumaczyć, dlaczego dwie z jego tabulatur podają Drop C.
• Liberate, No Life, Only One i Prosthetics idą dalej. Sprawdzenie półtonów TuneLit słyszy ich niską strunę 15 do 35 ¢ pod C, a nie blisko B: leżą bliżej Drop C, zagranego za nisko (A ≈ 432 do 434), niż Drop B.

Każde wydanie w naszej bibliotece, od japońskich i amerykańskich tłoczeń z 1999 roku po zestawy z 10. i 25. rocznicy, daje te same odczyty utwór po utworze, w granicach kilku centów, więc wysokość jest w masterze, a nie w jednym tłoczeniu. Później w 1999 roku album został wznowiony z Frail Limb Nursery i z Purity zastąpionym przez Me Inside po pozwie sądowym (Me Inside nie ma na oryginalnej liście utworów, więc strona albumu jej nie wymienia). Wikipedia podaje, że wznowienie zostało też zremasterowane, ale odczyty są takie same. Dema i alternatywne miksy dodane do edycji rocznicowych opowiadają inną historię: dema Wait and Bleed i Me Inside mierzą się w granicach kilku centów od kamertonu, miks Terry'ego Date'a Wait and Bleed i miks Ulricha Wilda (sic) w granicach około 15 ¢; tylko miksy Jaya Baumgardnera na zestawie z 25. rocznicy rozrzucają się jak album. To wskazuje na normalny Drop B w studiu i na coś w tworzeniu wersji albumowych, co je przesunęło. Nie znaleźliśmy źródła, które to wyjaśnia.

Wartość albumu TuneLit to ważona mediana po utworach leżących na granicy między B a C, więc jest tylko punktem wyjścia. Pewność pomiaru jest niska w większości utworów, bo gęsty, zaszumiony miks trudno odczytać.

Z TuneLit: Drop B +7 ¢ dla albumu, Drop B +26 ¢ dla Purity i niski F♯ dla Scissors. Dla (sic), Wait and Bleed i Diluted podnieś odniesienie do około 450 Hz. Dla Liberate i No Life spróbuj Drop C z odniesieniem obniżonym do około 432 Hz. Na tym albumie bardziej niż na innych dostrajaj uchem.

Iowa (2001)

Drop B +9 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop B +9 ¢ (A ≈ 442), zmierzony przez TuneLit na japońskim CD (RRCY-11146), z sześcioma utworami w Drop A.

Iowa nagrano w Sound City i Sound Image w Los Angeles, znów z Rossem Robinsonem, i jest to pierwszy pełny album Jima Roota z zespołem. W wywiadzie dla Seymour Duncan z 2008 roku Mick Thomson powiedział, że każdy utwór na Iowa jest w "B z obniżonym A", o cały ton niżej niż zwykły strój zespołu. Tabulatury zgadzają się tylko częściowo: umieszczają My Plague, Everything Ends, The Heretic Anthem, Skin Ticket, New Abortion i utwór tytułowy w Drop A, ale People = Shit, Disasterpiece, Gently, Left Behind, The Shape, I Am Hated i Metabolic w Drop B.

Nagranie potwierdza tabulatury. W utworze w Drop A bas wraca do pustego niskiego A; w utworze w Drop B to A nie może zabrzmieć wcale, bo najniższy dźwięk basu to B. Porównanie najniższych dźwięków TuneLit słyszy niskie A w My Plague, Everything Ends, The Heretic Anthem, Skin Ticket i New Abortion, a niskie B z cichym A pod nim w Disasterpiece, Left Behind, The Shape, I Am Hated i Metabolic. Ta sama analiza zgadza się z tabulaturami w 52 z 55 utworów na późniejszych albumach, więc to dobry świadek. Dwa utwory pozostają otwarte: People = Shit, którego wysokości pomiar w ogóle nie mógł odczytać, oraz długi utwór tytułowy, którego tabulatura ustawia gitary w Drop A, a bas w B z niskim F♯, i którego najniższe dźwięki skłaniają się ku B.

Cała płyta odczytuje się około 9 ¢ za wysoko, spójnie, ale z niską pewnością, tak gęsta i zaszumiona jak debiut. Edycja z 10. rocznicy i późniejsze wznowienie dają te same odczyty.

Z TuneLit: Drop B +9 ¢ dla albumu i Drop A +9 ¢ dla sześciu utworów w Drop A. Gitara w Drop A może zagrać też utwory w Drop B, dwa progi wyżej na strunie 6, ale puste struny nie będą brzmieć tak samo.

Vol. 3: (The Subliminal Verses) (2004)

Drop B +5 ¢14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop B +5 ¢ (A ≈ 441), zmierzony przez TuneLit na japońskim CD (WPCR-15978).

Jedyny album Slipknot z Rickiem Rubinem jako producentem, nagrany w The Mansion w Los Angeles, wprowadził do brzmienia zespołu solówki gitarowe i gitary akustyczne, ale nie nowy strój. Każdy ciężki utwór jest zapisany w Drop B, Wikipedia podaje Drop B dla Duality, a żaden utwór nie jest zapisany w Drop A. Vermilion Pt. 2 zachowuje gitary akustyczne także w Drop B; wersje E Standard na Songsterr są oznaczone jako uproszczone. Circle to wyjątek: akustyczny utwór w zwykłym E Standard, a sprawdzenie półtonów TuneLit słyszy jego niskie E. Danger – Keep Away, cichy finał, ma dwie tabulatury, które się nie zgadzają: jedna w Drop B, druga w E Standard.

CD jest około 5 ¢ za wysoko, blisko kamertonu, a sprawdzenie półtonów potwierdza niskie B w każdym ciężkim utworze, który dało się odczytać. Danger – Keep Away odczytuje się około 35 ¢ za wysoko (A ≈ 449). Edycja specjalna z dodatkową płytą odczytuje się tak samo jak japońskie CD.

Z TuneLit: Drop B +5 ¢ dla albumu, E Standard +5 ¢ dla Circle i Drop B +35 ¢ dla Danger – Keep Away.

All Hope Is Gone (2008)

Drop B12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop B na kamertonie (zmierzone około 3 ¢ za nisko), na japońskim CD (RRCY-29152/3).

Nagrany z Dave'em Fortmanem w Sound Farm Studio w Jamaica, Iowa, to ostatni album z Paulem Grayem i Joeyem Jordisonem. Większość jest zapisana w Drop B, a Rig Rundown Premier Guitar z 2015 roku mówi, że Ibanez Thomsona w Drop B grał większość partii rytmicznych. Cztery utwory idą o cały ton w dół do Drop A: Psychosocial, Gehenna, This Cold Black i Wherein Lies Continue. Ballada Snuff jest zapisana w C♯ Standard, czyli strojem albumu ze strupą 6 zostawioną na C♯.

CD jest na kamertonie, a sprawdzenie półtonów potwierdza każdy utwór w Drop A i Drop B, który dało się odczytać, oraz niskie C♯ Snuffa. Sam Snuff odczytuje się około 10 ¢ za wysoko (A ≈ 442,5). Edycja z 10. rocznicy odczytuje się tak samo.

Z TuneLit: Drop B dla albumu, Drop A dla czterech wymienionych wyżej utworów, C♯ Standard +10 ¢ dla Snuffa.

.5: The Gray Chapter (2014)

Drop B14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: Drop B na kamertonie (zmierzone około 1 ¢ za wysoko), na europejskim CD (RR7545-2).

Pierwszy album po śmierci Paula Graya, wyprodukowany przez Grega Fidelmana. Na perkusji gra Jay Weinberg, na basie Alessandro Venturella, a w części sesji Donnie Steele. Strój się nie zmienił: Drop B na album, Drop A w Sarcastrophe i The Devil in I. Rig Rundown w Premier Guitar z kolejnej trasy pokazuje, że Thomson trzymał jedną gitarę w Drop A tylko dla Sarcastrophe, które otwierało koncerty.

Płyta brzmi w kamertonie, a sprawdzenie półtonów zgadza się z każdym utworem, który ma riff. Otwieracz XIX, powolny, dudniący utwór bez tabulatury gitarowej, wychodzi około 39 ¢ za wysoko (A ≈ 450), czyli leży między dwoma dźwiękami. Edycja deluxe pokazuje to samo.

Z TuneLit: Drop B na album, Drop A dla Sarcastrophe i The Devil in I.

We Are Not Your Kind (2019)

Drop B14 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: Drop B w kamertonie (zmierzone około 3 ¢ za wysoko), na wydaniu EU CD.

Nagrany w EastWest Studios w Hollywood z Gregiem Fidelmanem, album łączy pełne utwory z krótkimi interludiami. Unsainted, Birth of the Cruel, Nero Forte, A Liar's Funeral, Spiders, Not Long for This World i Solway Firth są zapisane w tabulaturach w Drop B, a Critical Darling, Red Flag i Orphan w Drop A. Insert Coin, Death Because of Death, What's Next i My Pain nie mają riffu gitarowego, do którego można by stroić.

Płyta brzmi w kamertonie, a sprawdzenie półtonów zgadza się z każdym utworem, który ma riff. Dwa utwory mają własne wartości: Not Long for This World wychodzi około 19 ¢ za nisko (A ≈ 435), a interludium Death Because of Death około 24 ¢ za wysoko. Wydanie japońskie pokazuje to samo; jego bonusowy utwór All Out Life jest zapisany w Drop B.

Z TuneLit: Drop B na album, Drop A dla Critical Darling, Red Flag i Orphan, Drop B −19 ¢ dla Not Long for This World.

The End, So Far (2022)

Drop B12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: Drop B w kamertonie (zmierzone około 2 ¢ za wysoko), na wydaniu EU CD.

Ostatni album zespołu dla Roadrunnera i ostatni z Craigiem Jonesem i Jayem Weinbergiem. Znowu Drop B, z Yen i Medicine for the Dead w Drop A. Otwieracz Adderall, prowadzony klawiszami, z czystym śpiewem przez cały czas, ma jedną tabulaturę, w E Standard; mało kto jej używał, więc traktuj ją jak zgadywankę.

To najbardziej równa płyta Slipknot, jaką zmierzyliśmy: każdy utwór mieści się w około 7 ¢ od kamertonu, a sprawdzenie półtonów zgadza się z każdym utworem, który ma riff.

Z TuneLit: Drop B na album, Drop A dla Yen and Medicine for the Dead, E Standard dla Adderall.

Estymator Dopasuj do nagrania w TuneLit czyta 90 sekund każdego utworu, znajduje najmocniejsze dźwięki i porównuje je z siatką równomiernie temperowaną. To zawęża odchyłkę do kilku centów, ale tylko w obrębie jednego półtonu, więc nazwa stroju (Drop B, Drop A) nadal pochodzi z tabulatur i źródeł. Drugie sprawdzenie nasłuchuje najniższej pustej struny. Gdy się zgadza, jest mocnym potwierdzeniem, a gdy nie, tylko podpowiedzią, więc przesuwa utwór wyłącznie tam, gdzie tabulatura lub źródło wskazuje ten sam kierunek.

Żadne z naszych źródeł nie wspomina o stroju płyt Slipknot, więc każda odchyłka tutaj jest nowa. Trzy rzeczy się wyróżniają. Od Vol. 3 płyty zespołu należą do najdokładniej nastrojonych, jakie zmierzyliśmy: cztery albumy w obrębie 3 ¢ od kamertonu i prawie każdy utwór na nich. Debiut jest odwrotnością: utwory rozrzucone na obszarze większym niż półton w samym masterze, podczas gdy jego dema i alternatywne miksy są w kamertonie. A Iowa, którą jej gitarzysta pamięta jako album w Drop A, to w połowie Drop B, tak jak zawsze pisały tabulatury.

Sprawdzenie półtonów zgadza się z 73 z 95 utworów albumowych. Rozbieżności to albo interludia bez riffu, albo utwory, które pomiar ledwo mógł odczytać, albo utwory debiutu leżące blisko C. Żadna z nich nie ma drugiego źródła wskazującego to samo, więc nic nie przesunięto; są wymienione w uwagach do albumów jako utwory do sprawdzenia ze słuchu.

Pamiętaj o kilku ograniczeniach. Ciężkie, hałaśliwe miksy są trudne do odczytania, więc większość utworów używa wartości swojego albumu, a tylko wyraźne odstające dostają własną. Wszystko w granicach ±4 ¢ liczy się jako kamerton. Wszystkie liczby pochodzą z płyt CD w bibliotece właściciela; audio nigdy nie jest wgrywane ani publikowane, tylko same liczby.

Każdy strój na stronach albumów ma etykietę statusu. Odchyłka w centach pochodzi z własnego pomiaru, więc każdy album pokazuje Zmierzone przez TuneLit. Nazwa stroju opiera się na innych rodzajach dowodów:

• Oficjalne: zespół tak powiedział. W przypadku Slipknot to relacja Micka Thomsona o Drop A w Iowa, która obowiązuje dla jej utworów w Drop A.
• Często podawane: zaufane media lub dzieła referencyjne się zgadzają, na przykład Kerrang! co do Drop B debiutu, Wikipedia co do Duality albo Premier Guitar co do Sarcastrophe.
• Z tabulatur: transkrypcje społeczności, głównie Songsterr, porównane z Ultimate Guitar tam, gdzie tamten odpowiadał. Tabulatury Slipknot są wyjątkowo spójne, a audio potwierdziło je niemal wszędzie.
• Sporne: źródła się nie zgadzają, jak w przypadku utworów Drop B z Iowa albo Danger – Keep Away. Podajemy najbardziej prawdopodobny strój i mówimy, jakie są pozostałe.

Jeśli piosenka wciąż brzmi trochę nieczysto, przesuń A odniesienia o herc lub dwa; w pobliżu 440 Hz jeden herc to około 4 ¢.

Od standardu do Drop B: obniż struny 5 do 1 o trzy półtony każdą (A na F♯, D na B, G na E, B na G♯, E na C♯), a potem strunę 6 o pięć półtonów, z E na B. Aby to sprawdzić, nastrój niskie B do B o oktawę wyżej na strunie 4.

Od Drop B do Drop A: obniż każdą strunę o cały ton. Z dwiema gitarami nie musisz nic przestrajać, co zespół robi na scenie.

Struny: przy standardowej menzurze 25,5 cala komplet kończący się na .058 lub grubszy utrzymuje Drop B w napięciu; przy Drop A weź jeszcze grubsze. Luźna niska struna brzmi za wysoko przy uderzeniu, więc stroj ją, gdy brzmi, a nie gdy szarpiesz.

Debiut: zacznij od przycisku Nastrój albumu, a potem przesuń referencję, grając pustą niską strunę przy głównym riffie utworu, aż dwa dźwięki przestaną dudnić. Spodziewaj się, że między utworami trzeba będzie to dużo zmieniać.

• Slipknot (1999): Drop B +7 ¢; Purity +26 ¢; Scissors F♯ F♯ B E G♯ C♯. (sic), Wait and Bleed, Diluted około 40 ¢ za wysoko; Liberate i No Life bliżej Drop C, przy około A 432.
• Iowa (2001): Drop B +9 ¢; Drop A +9 ¢ dla My Plague, Everything Ends, The Heretic Anthem, Skin Ticket, New Abortion, Iowa.
• Vol. 3 (2004): Drop B +5 ¢; Circle E Standard; Danger – Keep Away Drop B +35 ¢.
• All Hope Is Gone (2008): Drop B; Drop A dla Psychosocial, Gehenna, This Cold Black, Wherein Lies Continue; Snuff C♯ Standard +10 ¢.
• .5: The Gray Chapter (2014): Drop B; Drop A dla Sarcastrophe i The Devil in I.
• We Are Not Your Kind (2019): Drop B; Drop A dla Critical Darling, Red Flag, Orphan; Not Long for This World −19 ¢.
• The End, So Far (2022): Drop B; Drop A dla Yen and Medicine for the Dead; Adderall E Standard.
• Złota zasada: Drop B to baza. Jeśli utwór Slipknot brzmi o cały ton inaczej, to utwór w Drop A; jeśli brzmi trochę nie tak, to pewnie z debiutu.