Stroje ZZ Top.

TuneLit zmierzył każdą piosenkę z piętnastu albumów studyjnych z płyt CD z kolekcji właściciela. Dla każdego albumu głównym źródłem jest najwcześniejsze wydanie CD w bibliotece, a tam, gdzie biblioteka ma drugie wydanie, zmierzyliśmy też je dla sprawdzenia. Która płyta CD ma znaczenie, jest dla ZZ Top ważniejsze niż dla większości zespołów, z powodu tego, co stało się z wczesnymi albumami w 1987.

Remiksy z 1987. Gdy albumy ZZ Top z lat 70. pojawiły się po raz pierwszy na CD, zarówno jako osobne płyty, jak i w boxie Six Pack, pierwsze pięć albumów zremiksowano z nowymi brzmieniami perkusji i efektami, aby dopasować je do brzmienia Eliminatora. Tylko strona live z Fandango! i El Loco zostały nietknięte. Przez około dwadzieścia lat te remiksy były jedynymi pełnymi albumami na CD: kilka utworów wróciło w oryginalnych miksach na boxie Chrome, Smoke & BBQ z 2003, całe albumy tylko w remasterach Tres Hombres i Fandango! z 2006, a dla pozostałych w boxie The Complete Studio Albums z 2013. Płyty CD właściciela First Album, Rio Grande Mud, Tres Hombres, Fandango! i Tejas to wczesne tłoczenia Warner Bros., więc mają remiksy z 1987. Biblioteka ma też remastery Tres Hombres i Fandango! z 2006 w oryginalnych miksach i zmierzyliśmy oba.

Dobra wiadomość: remiks nie zmienił prędkości. Tres Hombres mierzy się tak samo w obu miksach (wartość albumu zmienia się o mniej niż 1 ¢), tak samo jak Fandango!, z jednym wyjątkiem: Tush. Na remiksie CD z 1987 wynosi około 10 ¢ za nisko, a oryginalny miks z 1975 na remasterze z 2006 około 1 ¢ za wysoko. Przycisk Nastrój tego utworu używa kamertonu, co pasuje do oryginalnego miksu, który słyszysz w serwisach streamingowych i na remasterach.

Pozostałe wydania. Dwa wydania CD Eliminatora w bibliotece (dwa klubowe tłoczenia) mierzą się tak samo w granicach centa, tak samo jak amerykańskie i kanadyjskie CD Recycler oraz europejskie i japońskie CD Mescalero. Degüello jest wyjątkiem: dwie kompilacje Warnera w bibliotece, One Foot in the Blues (1994) i Goin' 50 (2019), podają siedem wspólnych z nimi utworów Degüello o 9 do 12 ¢ wyżej niż niemieckie CD Degüello, które zmierzyliśmy, podczas gdy te same kompilacje pasują do CD innych albumów w granicach około 3 ¢. Ten niemiecki CD może chodzić trochę wolno. Kompilacje nie są tu źródłami, ale sekcja o Degüello poniżej mówi, co z tym zrobić.

Metoda. Estymator odczytuje 90 sekund każdego utworu, od 0:45, i porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną. Daje to odchyłkę płyty od A 440, znaną tylko w granicach jednego półtonu; który półton odpowiada strunom, wynika z tabulatur i źródeł. Utwór dostaje własną wartość, gdy różni się od albumu o 8 centów lub więcej przy dobrej pewności; reszta dzieli wartość albumu. Wszystko w zakresie ±4 centów jest pokazane jako kamerton. Drugi test, test półtonowy TuneLit, nasłuchuje najniższej pustej struny i mówi, czy strój z tabulatury pasuje do nagrania.

E Standard to baza. Riffy La Grange, Tush, Cheap Sunglasses, Sharp Dressed Man i Legs żyją na zwykłej sześciostrunowej gitarze nastrojonej E A D G B E, a tabulatury prawie każdego utworu z pierwszych dziesięciu albumów się zgadzają. Gibbons powiedział Guitar World, że La Grange nagrano na Stratocasterze z 1955 roku, podłączonym prosto do Marshalla Super Lead, a fuzz pochodził wyłącznie ze wzmacniacza.

Open G pojawia się tam, gdzie jest slide. Gibbons wspominał, że zespół przystanął, by nacieszyć się strojem G przy partii slide w Tush, nagranej na jego Les Paulu, Pearly Gates. Większość tabulatur gra cały utwór w E Standard, co działa przy riffie boogie; dla slide open G jest autentycznym wyborem.

Strojenie w górę, nie w dół. Do solo w I'm Bad, I'm Nationwide Gibbons użył własnej gitary o połowę mniejszej, z bardzo krótką menzurą, nastrojonej w G: standardowy strój podniesiony o tercję małą. Na gitarze pełnowymiarowej takie napięcie prosi się o pęknięte struny; zagraj partię w E Standard z kapodastrem na 3. progu, co daje te same dźwięki.

Niskie stroje należą do lat z RCA. Gibbons powiedział, że przy Rhythmeen zespół zszedł ze stroju D w dół do B, a potem do niskiego A; eksperymenty zaczęły się, gdy Rick Rubin wskazał mu Barkmarket, którego gitarzysta używał strojów C♯ i B. Przypisał niski pomruk albumu rozstrojonemu Les Paulowi Goldtop z 1955. Nie podał, który utwór ma który strój, a tabulatur do tych albumów jest niewiele, więc baza danych idzie za tabulaturami piosenka po piosence, a sekcje o albumach poniżej mówią, gdzie płyta wydaje się schodzić niżej.

Struny. Gibbons od dawna gra bardzo lekkimi strunami, nawyk, który wywodzi z rady B.B. Kinga, i zostawia je nawet po obniżeniu stroju. Jeśli zestaw lekkich strun obniżysz do C lub B, spodziewaj się luźnych strun; cięższy komplet albo baryton utrzyma czucie pod kontrolą.

ZZ Top's First Album (1971)

E Standard +4 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +4 ¢ (A ≈ 441,1), zmierzone przez TuneLit na remiksie CD z 1987 roku.

Nagrany w 1970 w Robin Hood Studios w Tyler w Teksasie, debiut to blues i boogie w E Standard, od (Somebody Else Been) Shaking Your Tree do Backdoor Love Affair. Brown Sugar to tutaj blues autorstwa Gibbonsa, a nie utwór Rolling Stones.

Album brzmi kilka centów za wysoko, ale cztery utwory stoją osobno. Squank jest najwyżej, około 20 ¢ za wysoko (A ≈ 445,2), Brown Sugar około 16 ¢ za wysoko (A ≈ 444) i Goin' Down to Mexico około 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443,6), a Bedroom Thang jest około 10 ¢ za nisko (A ≈ 437,4). Każdy ma własny przycisk Nastrój. One Foot in the Blues, kompilacja z 1994 roku, podaje Brown Sugar dokładnie tak samo, więc jej wysoka wysokość nie jest przypadkiem tej płyty CD.

Z TuneLit: E Standard dla każdego utworu, z własną odchyłką utworu tam, gdzie ją ma.

Rio Grande Mud (1972)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (A ≈ 439,9), zmierzone na remiksie CD z 1987.

Drugi album powstał w tym samym studiu i trzyma się E Standard. Just Got Paid to jego najbardziej znany riff: najczęściej oglądana tabulatura gra zarówno siekany riff, jak i partię slide w E Standard, a druga, znacznie mniej oglądana, ustawia slide w open E (E B E G♯ B E). W obu przypadkach najniższa struna to E, a test półtonowy TuneLit się z tym zgadza.

Whiskey'n Mama jest około 17 ¢ za wysoko (A ≈ 444,4), a Down Brownie około 14 ¢ za wysoko (A ≈ 443,6). Dwa utwory dają tylko słabe odczyty: Mushmouth Shoutin' wskazuje około 43 ¢ za nisko, prawie w połowie drogi między E a E♭, a Ko Ko Blue około 29 ¢ za nisko. Żaden odczyt nie jest dość pewny, by ustawić wartość, więc ich przyciski używają kamertonu albumu; jeśli któryś utwór brzmi źle, spróbuj obniżyć odniesienie ze słuchu.

Z TuneLit: E Standard w kamertonie, z własnymi wartościami dla dwóch utworów za wysokich.

Tres Hombres (1973)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (+3,5 ¢, A ≈ 440,9), zmierzone na remiksie CD z 1987 i potwierdzone przez remaster z 2006 oryginalnego miksu.

Album przełomowy to E Standard od Waitin' for the Bus do Have You Heard?, w tym La Grange, Beer Drinkers & Hell Raisers i Precious and Grace. Obie miksy zgadzają się w każdym utworze w granicach około 3 ¢. Jedynym utworem z własną wysokością jest Jesus Just Left Chicago, powolny blues, który następuje po Waitin' for the Bus bez przerwy: jest około 24 ¢ za wysoko (A ≈ 446,1) na obu płytach CD. Jeśli grasz oba utwory jako jeden kawałek, tak jak płyta, przestrajaj między nimi albo ustal odniesienie pośrednie.

La Grange to punkt odniesienia dla wielu graczy: mierzy 4 ¢ za wysoko, co TuneLit zaokrągla do kamertonu.

Z TuneLit: E Standard w A 440 i +24 ¢ dla Jesus Just Left Chicago.

Fandango! (1975)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (−1,6 ¢, A ≈ 439,6), zmierzone na wczesnym niemieckim CD i sprawdzone z remasterem z 2006.

Strona pierwsza to nagranie live, zarejestrowane w Warehouse w Nowym Orleanie 12 kwietnia 1974: Thunderbird, Jailhouse Rock i długi Backdoor Medley. Strona druga to studio, od Nasty Dogs and Funky Kings do Tush. Wszystko jest w E Standard poza slide w Tush, który Gibbons zagrał w open G. Utwory live dają słabsze odczyty niż utwory studyjne, jak zwykle przy nagraniach koncertowych, ale również wypadają blisko kamertonu.

Heard It on the X to jedyny utwór, którego TuneLit nie mógł ustalić: estymator nie znalazł stałego odczytu na żadnej płycie, a jego przybliżony odczyt wskazuje około 28 ¢ za wysoko. Jego przycisk używa kamertonu albumu; to utwór na tej płycie, który najbardziej warto sprawdzić ze słuchu. Tush opisano wyżej: około 10 ¢ za nisko na remiksie z 1987, w kamertonie w oryginalnym miksie i podany jako kamerton.

Z TuneLit: E Standard w A 440; open G dla slide w Tush.

Tejas (1976)

E Standard +11 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +11 ¢ (A ≈ 442,8), zmierzone na remiksie CD z 1987.

Tejas to najbardziej wysoki z albumów z lat 70.: prawie każdy utwór leży 7 do 17 ¢ powyżej A 440, więc warto użyć wartości albumu +11 ¢. Dwa utwory są zapisane niżej. Główna tabulatura Arrested for Driving While Blind, jednego z lepiej znanych utworów zespołu z lat 70., jest w E♭ Standard; test półtonowy TuneLit nie jest przekonany i słyszy D, a nie E♭, jako najniższą strunę, więc traktuj ten utwór ostrożnie i sprawdź go ze słuchu. Asleep in the Desert, akustyczny instrumental zamykający album, również jest zapisany w E♭ Standard i mierzy około 5 ¢ za nisko (A ≈ 438,7), czyli około 16 ¢ niżej niż reszta albumu.

Z TuneLit: E Standard +11 ¢ dla większości utworów; E♭ Standard dla dwóch zapisanych niżej.

Degüello (1979)

E Standard −6 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −6 ¢ (A ≈ 438,6), zmierzone na niemieckim CD.

Pierwszy album dla Warner Bros. to E Standard od początku do końca, z dwoma coverami: I Thank You i Dust My Broom. I Thank You mierzy około 25 ¢ za nisko (A ≈ 433,8), najniższy pewny odczyt w całym katalogu. She Loves My Automobile ma jedną tabulaturę w F Standard, co oznaczałoby gitarę nastrojoną o półton wyżej niż zwykle; reszta albumu jest zapisana w E, a test półtonowy TuneLit słyszy E, nie F, jako najniższą strunę, więc baza danych trzyma go w E Standard. I'm Bad, I'm Nationwide ma opisane wyżej solo w krótkiej menzurze.

W sprawie wysokości: dwie kompilacje Warnera w bibliotece właściciela stawiają siedem wspólnych z nimi utworów Degüello o 9 do 12 ¢ wyżej niż ta płyta CD (She Loves My Automobile, A Fool for Your Stockings, Lowdown in the Street, Hi Fi Mama i I'm Bad, I'm Nationwide, plus wersje singlowe I Thank You i Cheap Sunglasses). Jeśli twoja kopia to remaster albo streaming, a gitara brzmi za nisko przy przycisku −6 ¢, podnieś odniesienie do około +5 ¢ (A ≈ 441,3).

Z TuneLit: E Standard −6 ¢ dla tej płyty CD, I Thank You −25 ¢.

El Loco (1981)

E Standard +7 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,8), zmierzone na niemieckim CD.

El Loco też był w boxie z 1987, ale zachował oryginalny miks. To E Standard, a Tube Snake Boogie, Pearl Necklace i Heaven, Hell or Houston są w granicach kilku centów od wartości albumu. Zapis zamykającego Party on the Patio jest w E♭ Standard; odczyt TuneLit dla tego utworu jest słaby, a test półtonowy słyszy D, nie E♭, więc to kolejny utwór do sprawdzenia ze słuchu.

Z TuneLit: E Standard +7 ¢.

Eliminator (1983)

E Standard +9 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +9 ¢ (A ≈ 442,4), zmierzone na dwóch klubowych tłoczeniach, które zgadzają się w granicach centa.

Album z wielkimi przebojami to E Standard od początku do końca, jak mówi każda tabulatura Gimme All Your Lovin', Sharp Dressed Man, Legs i Got Me Under Pressure. Większość utworów leży 6 do 14 ¢ za wysoko. Got Me Under Pressure (+1 ¢) i I Need You Tonight (−3 ¢) to wyjątki: oba są w kamertonie i mają własne przyciski.

Z TuneLit: E Standard +9 ¢; kamerton dla Got Me Under Pressure i I Need You Tonight.

Afterburner (1985)

E Standard +6 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +6 ¢ (A ≈ 441,5), zmierzone na niemieckim CD.

Syntezatory na pierwszym planie, ale gitary wciąż są w E Standard, a każdy utwór mieści się w granicach około 7 ¢ od wartości albumu: Sleeping Bag, Stages, Rough Boy, Velcro Fly.

Z TuneLit: E Standard +6 ¢ w całym albumie.

Recycler (1990)

E Standard +4 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +4 ¢ (A ≈ 441,1), zmierzone na amerykańskim CD i potwierdzone przez kanadyjskie.

Ostatni album Warnera jest najbardziej równy ze wszystkich: każdy utwór leży między −1 a +7 ¢. My Head's in Mississippi, Concrete and Steel i Doubleback są w E Standard. Lovething jest zapisany w E♭ Standard, a test półtonowy TuneLit potwierdza, że jego najniższa struna to E♭.

Z TuneLit: E Standard +4 ¢; E♭ Standard dla Lovething.

Antenna (1994)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (+3,6 ¢, A ≈ 440,9), zmierzone na brytyjskim CD.

Pierwszy album RCA wrócił do odchudzonego brzmienia tria. Pincushion, World of Swirl i Fuzzbox Voodoo są zapisane w E Standard. Breakaway i Girl in a T-Shirt nie są: ich jedyne tabulatury, zrobione automatyczną transkrypcją Songsterra, ustawiają je w E♭ Standard, a test półtonowy TuneLit potwierdza E♭ dla obu, z basem granym na niskim E♭. Brytyjskie CD dodaje Everything jako utwór bonusowy, który tutaj nie należy do albumu.

Z TuneLit: E Standard w A 440; E♭ Standard dla Breakaway i Girl in a T-Shirt.

Rhythmeen (1996)

E Standard +4 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone na europejskim CD; kilka utworów nastrojonych niżej.

To album, który Gibbons opisał jako ten z niskim strojem: od D w dół do B i do niskiego A, na rozstrojonym Les Paulu Goldtop z 1955. Tabulatury obejmują tylko część: utwór tytułowy i Prettyhead są zapisane w C Standard (o dwa całe tony w dół), Loaded w E♭ Standard, a She's Just Killing Me, najczęściej oglądana tabulatura albumu, w E Standard. Test półtonowy TuneLit zgadza się ze wszystkimi czterema. Wartość albumu wychodzi na 4 ¢ za wysoko.

Dla pozostałych utworów baza danych wraca do E Standard, a płyta sugeruje, że niektóre schodzą niżej. W Bang Bang TuneLit słyszy większość linii basu na niskim B, kwartę niżej niż pusta E standardowego basu, a w Hairdresser i Vincent Price Blues bas sięga niskiego D. Te dźwięki pasują do opisu Gibbonsa o strojach B i D, ale żadna tabulatura ani wywiad nie mówi, który strój gitarowy ma który utwór, więc sprawdź je ze słuchu, zanim zaufasz E Standard.

Z TuneLit: C Standard dla Rhythmeen i Prettyhead, E♭ Standard dla Loaded, E Standard jako rezerwa dla reszty; wszystkie przy +4 ¢.

XXX (1999)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (−0,8 ¢, A ≈ 439,8), zmierzone na amerykańskim CD.

Album z trzydziestolecia ma osiem utworów studyjnych i po mówionym wstępie cztery koncertowe, w tym Teddy Bear śpiewany przez Dusty Hilla i Hey Mr. Millionaire z Jeffem Beckiem. Poke Chop Sandwich jest zapisany w Drop D przez fana, a Crucifixx-A-Flatt w Drop D przez automatyczną transkrypcję Songsterra; Made into a Movie jest transkrybowany w E♭ Standard. Test półtonowy zgadza się z Crucifixx-A-Flatt i Made into a Movie, ale przy Poke Chop Sandwich skłania się ku E♭ zamiast D jako najniższej strunie, więc sprawdź ten utwór ze słuchu. Fearless Boogie leży około 15 ¢ za nisko (A ≈ 436,3).

Z TuneLit: E Standard w A 440 domyślnie; Drop D i E♭ Standard tam, gdzie tak mówią tabulatury.

Mescalero (2003)

E Standard +4 ¢16 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard +4 ¢ (A ≈ 441), zmierzone na europejskim CD i potwierdzone przez japońskie.

Mescalero ma więcej strojów niż jakikolwiek inny album ZZ Top. Wikipedia mówi, że Gibbons stroił o cały ton niżej przy Two Ways to Play (jedna tabulatura używa Drop D; obie ustawiają najniższą strunę na D). Alley-Gator jest zapisany w Drop C, Buck Nekkid w open G, What It Is Kid w D Standard, a Que Lastima w E♭ Standard, a test półtonowy zgadza się z każdym z nich. Utwór tytułowy, Goin' So Good i Liquor są zapisane w E Standard.

Rozrzut wysokości jest większy niż na jakimkolwiek innym albumie, od około 8 ¢ za nisko do 22 ¢ za wysoko: Goin' So Good i Crunchy około 8 ¢ za nisko, Dusted około 5 ¢ za nisko, Tramp około 4 ¢ za nisko, What Would You Do około 12 ¢ za wysoko, a What It Is Kid około 22 ¢ za wysoko (A ≈ 445,6). Używaj przycisku każdej piosenki. Stackin' Paper jest wpisana w E Standard według maszynowej tabulatury, ale test półtonowy słyszy E♭ jako najniższą strunę; warto posłuchać.

Z TuneLit: E Standard +4 ¢ dla większości utworów, a dla utworu, który ma własny strój i odchyłkę, właśnie ten strój i ta odchyłka.

La Futura (2012)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Strój główny: E Standard w kamertonie (+2,5 ¢, A ≈ 440,6), zmierzone na amerykańskim CD.

Album produkowany przez Ricka Rubina to E Standard dla I Gotsta Get Paid, Chartreuse, Over You i I Don't Wanna Lose, Lose, You. I Gotsta Get Paid jest około 13 ¢ za wysoko (A ≈ 443,3), a Consumption około 11 ¢ za wysoko (A ≈ 442,9). Flyin' High to zagadka: jedyna tabulatura, transkrypcja maszynowa, jest w E♭ Standard, a płyta leży około 37 ¢ powyżej, prawie w połowie drogi do następnego dźwięku. TuneLit podaje to jako E♭ Standard +37 ¢ i oferuje też odczyt o półton niżej; sprawdź ze słuchu, który pasuje do twojej gitary. Dwa utwory bonusowe wydania deluxe nie należą tu do albumu.

Z TuneLit: E Standard w A 440, z własnymi wartościami dla utworów za wysokich i Flyin' High między dwoma dźwiękami.

• Zacznij od E Standard. Dla pierwszych dziesięciu albumów gitara w E Standard gra prawie każdy utwór. Ustaw odchyłkę albumu w TuneLit, jeśli grasz razem z płytą: albumy z lat 70. leżą w granicach kilku centów od A 440, z wyjątkiem Tejas (+11 ¢) i Degüello (−6 ¢ na zmierzonym CD), a albumy z lat 80. grają trochę za wysoko, Eliminator najbardziej: +9 ¢.
• Uważaj na utwory, które się przesuwają. Jesus Just Left Chicago (+24 ¢), Squank (+20 ¢) i I Thank You (−25 ¢) są dość daleko od swoich albumów, by przy ustawieniu albumu brzmieć fałszywie.
• Slide. Użyj open G dla partii slide w Tush. Dla Just Got Paid działa E Standard, a także open E; oba trzymają najniższą strunę na E.
• Albumy RCA. Od Antenna dalej sprawdzaj strój każdego utworu przed graniem: pojawiają się E♭ Standard, D Standard, Drop D, C Standard i Drop C, a kilka utworów na Rhythmeen i Mescalero może leżeć niżej, niż mówią tabulatury.
• Lekkie struny, niskie stroje. Jeśli kopiujesz lekkie struny Gibbonsa, przejdź na grubsze o numer lub dwa, zanim obniżysz do C, bo inaczej struny będą luźne i będą brzęczeć.
• Remiks czy oryginał? Remiksy z 1987 i oryginalne miksy biegną w tej samej prędkości, poza Tush. Serwisy streamingowe i remastery mają oryginalne miksy.