Stroje Queen.

TuneLit zmierzył wszystkie piętnaście albumów studyjnych, łącznie ze ścieżką dźwiękową Flash Gordon, z CD właściciela, biorąc za źródło każdego albumu najwcześniejsze wydanie CD w bibliotece:

• Pierwsze wydania CD: A Kind of Magic (EMI CDP 7 46267 2, 1986), The Miracle (Parlophone CDP 7 92357 2, 1989), Innuendo (Parlophone CDP 7 95887 2, 1991) i Made in Heaven (Parlophone, 1995). Ich bonusowe utwory z CD zostały pominięte.
• Hollywood Records, 1991: Sheer Heart Attack, z amerykańskiej reedycji; jego bonusowy remiks Stone Cold Crazy został pominięty.
• Złote CD Mobile Fidelity, 1992: A Night at the Opera (UDCD 568).
• EMI's Digital Master Series, 1993 i 1994: Queen, Queen II, A Day at the Races, News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon, Hot Space i The Works (Parlophone CDPCSD 131 do 140). Kilka z tych zgrań ma też bonusowe utwory z amerykańskich CD Hollywood z 1991, które pominęliśmy.

Każdy album jest w bibliotece więcej niż raz: japońskie remastery Toshiba-EMI z 2001 i 2004 roku dla wszystkich piętnastu, złote CD Mobile Fidelity A Day at the Races, News of the World i The Game oraz remaster A Night at the Opera z 2000 roku. Zmierzyliśmy je także jako kontrolę, piosenka po piosence. Na jedenastu albumach zgadzają się z podstawowym CD w granicach około centa, więc odchyłki na tej stronie pochodzą z taśm master Queen, a nie z jednego przegrania. Wyjątki są niewielkie. Wydania EMI CD z 1994 roku The Game i Flash Gordon wychodzą około 4 ¢ niżej niż japońskie remastery, a płyta Mobile Fidelity The Game zgadza się z japońską. CD News of the World z 1993 roku wychodzi o 2 do 3 ¢ niżej niż obie pozostałe wersje, a japoński remaster A Day at the Races o 2 ¢ niżej niż dwie pozostałe. Jeśli grasz razem z jedną z tych innych wersji, dodaj te kilka centów.

Ta metoda stoi za każdą stroną zespołu TuneLit. Estymator czyta 90 sekund każdej piosenki, od 0:45, porównuje najmocniejsze dźwięki z siatką równomiernie temperowaną i podaje odchyłkę płyty od A 440, znaną tylko w granicach jednego półtonu. Który półton to strojenie strun, wynika z tabulatur i źródeł. Piosenka dostaje własną wartość, gdy różni się od albumu o 8 ¢ lub więcej przy dobrej pewności; wszystko w granicach ±4 ¢ uważa się za kamerton.

Drop D to jedyny alternatywny strój, o którym mówił May. Fat Bottomed Girls powstała w nim, powiedział Total Guitar, a na koncertach gra ją na osobnej kopii Red Special, zielonej gitarze Andrew Guytona, trzymanej w Drop D właśnie na tę piosenkę. The Prophet's Song to drugi udokumentowany przypadek: May obniżył dla niej strunę 6 do D. White Man i Headlong są w Drop D w tabulaturach od graczy. Na wszystkich czterech płytach kontrola dźwiękowa TuneLit słyszy D jako najniższą pustą strunę, czego same tabulatury nie mogły dowieść.

E♭ Standard pojawia się raz, w tabulaturze od gracza do Is This the World We Created...?, akustycznej ballady granej na Ovation. Piosenka zwykle jest zapisana w B minor, a płyta brzmi o półton niżej; tabulatura dochodzi do tego nastrojeniem o półton niżej.

Cała reszta jest w stroju standardowym, ale nie zawsze na Red Special:

• Gitary 12-strunowe: May gra na gitarze akustycznej 12-strunowej w '39 i Las Palabras de Amor, a na elektrycznej Burns Double Six 12-strunowej w partiach rytmicznych Long Away. Wszystkie w stroju standardowym, więc wystarczy gitara 6-strunowa.
• Ukulele: Good Company, które May napisał na banjo ukulele swojego ojca i nagrał na zwykłym ukulele, oraz krótka partia ukulele-banjo w Bring Back That Leroy Brown. Tuner TuneLit ma ukulele, ale żadne źródło nie podaje, jak May je nastrajał.
• Harfa i zabawkowe koto: glissanda na harfie Maya w Love of My Life, zabawkowe koto w The Prophet's Song.
• Gitary hiszpańskie: John Deacon i May w Who Needs You oraz interludium flamenco Steve'a Howe'a w Innuendo.
• Slide: May gra w slide'ie w Tie Your Mother Down i Drowse, a szklanym slide'em zagrał solo w Radio Ga Ga.
• Inne ręce: Deacon gra na wszystkich gitarach w Cool Cat i na większości w Misfire, a także gitarę rytmiczną w Back Chat i Pain Is So Close to Pleasure. Roger Taylor gra na gitarze rytmicznej w Sheer Heart Attack, Fight from the Inside i Drowse. Freddie Mercury gra akustyczną gitarę rytmiczną w Crazy Little Thing Called Love.

Wiele piosenek Queen powstało na pianinie Mercury'ego, w tonacjach, z którymi gitarzyści rzadko mają do czynienia: Bohemian Rhapsody przechodzi przez B♭-dur, E♭-dur, A-dur i F-dur, a Somebody to Love jest w A♭-dur. To nie jest strój. Gitary zostają w E Standard i grają chwytami barre, a tabulatury zakładają to samo, więc nie stroj w dół, żeby ułatwić sobie tonację z bemolami.

Jest jeszcze jeden powód. Test dźwiękowy TuneLit nasłuchuje pustej najniższej struny, a w tych piosenkach pusta struna E rzadko jest grana. Wtedy zwykle odpowiada „półton wyżej”, znany błąd tej metody, dlatego piętnaście piosenek Queen, w których pusta struna E prawie nie występuje, pokazuje tę odpowiedź w raporcie pomiaru, mimo że ich strój pozostaje w E.

Albumy dzielą się na dwie grupy. Nagrania z lat 70. mają każde własną wysokość: Queen +11 ¢ (A ≈ 442.7), Queen II +7 ¢, Sheer Heart Attack −4 ¢, A Night at the Opera −15 ¢ (A ≈ 436.3), A Day at the Races −21 ¢ (A ≈ 434.8), News of the World −4 ¢, Jazz +16 ¢ (A ≈ 444). Od The Game (1980), pierwszego albumu, jaki zespół nagrał z producentem Mackiem w Monachium, aż po Made in Heaven (1995), każdy album mieści się w granicach 4 centów od A 440.

Z piosenkami jest inaczej. Więcej niż jedna czwarta piosenek różni się od swojego albumu na tyle, że dostaje własną wartość, a tuzin z nich leży 25 centów lub więcej od A 440: Seven Seas of Rhye z Queen II (−41 ¢), Long Away (−45 ¢), Fight from the Inside (pół półtonu), Who Needs You (−26 ¢), Dreamer's Ball (−31 ¢), Another One Bites the Dust, Coming Soon (+42 ¢), Staying Power (+35 ¢), Hammer to Fall (−33 ¢), Khashoggi's Ship (−47 ¢), Scandal (+27 ¢) i The Hitman (+47 ¢). Odczytane w 30-sekundowych fragmentach, każda z nich utrzymuje wysokość od początku do końca, a pozostałe wydania CD pokazują te same wartości, więc są to cechy gotowych masterów. Jak każda piosenka do tego doszła, przez prędkość taśmy podczas nagrywania lub miksowania, czy inaczej, pomiar nie jest w stanie stwierdzić. Może natomiast podpowiedzieć, jak nastroić.

Queen (1973)

E Standard +11 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +11 ¢ (A ≈ 442.7), zmierzone przez TuneLit na płycie CD EMI z 1994 roku.

Debiut to płyta gitarowa w E Standard, od Keep Yourself Alive po Liar i Son and Daughter, z akustyczną gitarą Hallfredh Maya w Doing All Right. Jej piosenki nie dzielą jednej wysokości. Sześć z nich leży 8 do 17 centów za wysoko, co daje albumowi +11 ¢, ale Keep Yourself Alive i Jesus są około 9 centów za nisko, a The Night Comes Down, jedyny utwór, który zespół zachował z wcześniejszej sesji demo, leży dokładnie na kamertonie. Tak samo jest z krótkim instrumentalem Seven Seas of Rhye..., który zamyka album.

Z TuneLit: E Standard wszędzie; użyj przycisku każdej piosenki, bo rozrzut od Jesus do Modern Times Rock 'n' Roll wynosi 26 centów.

Queen II (1974)

E Standard +7 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +7 ¢ (A ≈ 441,8), zmierzone na CD EMI z 1994.

Strona biała i strona czarna to obie płyty gitarowe w E Standard, z wielościeżkowymi gitarowymi orkiestrami Maya w Procession i Father to Son. Dwie z siedmiu linii gitarowych w tabulaturze Procession oraz dwie partie w tabulaturze Father to Son obniżają strunę 6 do D; główne partie zostają w standardowym stroju. The March of the Black Queen (+18 ¢) i Funny How Love Is (+17 ¢) są za wysoko, White Queen i The Loser in the End leżą blisko kamertonu, a singiel Seven Seas of Rhye to wyjątek: około 41 centów za nisko (A ≈ 429.7), stabilnie przez cały utwór i tak samo na japońskim remasterze.

Z TuneLit: E Standard; dla Seven Seas of Rhye użyj jego własnego przycisku, prawie pół półtonu w dół.

Sheer Heart Attack (1974)

E Standard −4 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438.9), zmierzone na płycie CD Hollywood Records z 1991 roku.

Najstabilniejszy z wczesnych albumów: większość piosenek leży w odległości kilku centów od wartości albumu. Brighton Rock z solówką z delayem Maya, Killer Queen i Stone Cold Crazy mają w tabulaturach zapisane E Standard. Now I'm Here (+7 ¢) i Stone Cold Crazy (+5 ¢) są nieco wyżej, In the Lap of the Gods (−13 ¢) niżej. Deacon gra na gitarze akustycznej w Tenement Funster i prawie na wszystkich gitarach w Misfire, a May krótką partię ukulele-banjo w Bring Back That Leroy Brown.

Z TuneLit: E Standard z −4 ¢ dla większości albumu; trzy wymienione wyżej piosenki mają własne przyciski.

A Night at the Opera (1975)

E Standard −15 ¢12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −15 ¢ (A ≈ 436.3), zmierzone na złotej płycie CD Mobile Fidelity z 1992 roku.

Drugi najniżej nastrojony album, i najbardziej spójny: dziewięć z dwunastu piosenek leży od 10 do 17 centów za nisko, w tym Bohemian Rhapsody (−15 ¢, stabilnie od a cappella na początku do gongu) i Love of My Life. Płyta Mobile Fidelity, remaster z 2000 roku i japońskie CD z 2001 roku zgadzają się w granicach pół centa. Gitara nastrojona do A 440 jest wobec tego albumu o 15 centów za wysoko, co wystarczająco słychać w harmoniach gitarowych.

The Prophet's Song to zmiana stroju: May obniżył na nią strunę 6 do D, a tabulatura ma też bas w Drop D. '39, z akustyczną 12-strunową gitarą Maya i kontrabasem Deacona, to wyjątek pod względem wysokości: leży na kamertonie, 15 centów powyżej reszty. Death on Two Legs jest około 7 centów za nisko, a God Save the Queen wskazuje 23 centy za wysoko przy umiarkowanej pewności. Seaside Rendezvous nie ma wcale gitary.

Z TuneLit: E Standard −15 ¢ (A ≈ 436.3) dla albumu; Drop D −15 ¢ dla The Prophet's Song; '39 w A 440.

A Day at the Races (1976)

E Standard −21 ¢10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434,8), zmierzone na CD EMI z 1993.

Najniżej nastrojony album Queen: Tie Your Mother Down, Somebody to Love, Teo Torriatte i większość pozostałych leżą 15 do 23 centów poniżej A 440. Somebody to Love jest w A♭-dur na gitarach w E Standard. Long Away idzie dalej, około 45 centów za nisko (A ≈ 428.7), prawie w połowie drogi do E♭, z May na 12-strunowej Burns Double Six. Drowse, piosenka Taylora z slide'em Maya, leży wyżej, około 10 centów za nisko. Wstęp do albumu, wielościeżkowe gitarowe wprowadzenie przed Tie Your Mother Down, wskazuje wysokość bliską kamertonu, a sama piosenka trzyma się wartości albumu.

White Man jest w Drop D na obu partiach gitarowych w swojej tabulaturze od graczy, a transkryptor z Ultimate Guitar mówi to samo; test dźwiękowy słyszy D jako najniższą strunę. You and I ma w tabulaturze dwie partie w Drop D z czterech w standardowym stroju i pozostaje wpisane jako E Standard.

Z TuneLit: E Standard −21 ¢ (A ≈ 434.8); Drop D dla White Man; Long Away i Drowse z własnymi przyciskami.

News of the World (1977)

E Standard −4 ¢11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard −4 ¢ (A ≈ 438,9), zmierzone na CD EMI z 1993.

Wartość albumu skrywa największy rozrzut w całym katalogu. We Are the Champions i Spread Your Wings leżą blisko niej, ale Sheer Heart Attack Taylora jest 18 centów za nisko, Who Needs You Deacona, z hiszpańskimi gitarami, 26 centów za nisko, Sleeping on the Sidewalk Maya 14 centów za wysoko, a It's Late 11 centów za wysoko. Fight from the Inside, który Taylor nagrał prawie sam na perkusji, gitarze i basie Deacona, leży dokładnie między dwoma dźwiękami: około 50 centów od E w jedną lub drugą stronę (patrz niżej). We Will Rock You to głównie tupanie, klaskanie i głosy; jego ogólny odczyt miał niską pewność, więc używa wartości albumu, ale zamykające solo Maya wskazuje około 19 centów za nisko, a pozostałe dwa wydania CD dają dla tego utworu ten sam niski odczyt.

Z TuneLit: E Standard, piosenka po piosence: rozrzut od Who Needs You do Sleeping on the Sidewalk wynosi 40 centów.

Jazz (1978)

E Standard +16 ¢13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444), zmierzone na CD EMI z 1994.

Najwyżej nastrojony album Queen: dziesięć z trzynastu piosenek leży 10 do 21 centów powyżej A 440, a japoński remaster pokazuje to samo w granicach centa. Fat Bottomed Girls to słynna zmiana stroju, Drop D na gitarze i basie, zapisana tak według Maya, a leży jeszcze wyżej, około 24 centy za wysoko (A ≈ 446.2). Don't Stop Me Now wskazuje około 11 centów za wysoko, na tyle blisko, że dzieli wartość albumu. Dwie piosenki wyłamują się: Dreamer's Ball, hołd Maya dla Elvisa Presleya, jest 31 centów za nisko, a Fun It Taylora wskazuje około 40 centów za wysoko, choć przy zbyt niskiej pewności, by mieć własną wartość. Jealousy ma akustyczną gitarę Hallfredh Maya z brzęczącym mostkiem z drutu progowego, w standardowym stroju.

Z TuneLit: E Standard +16 ¢ (A ≈ 444); Drop D +24 ¢ dla Fat Bottomed Girls; Dreamer's Ball z własnym przyciskiem.

The Game (1980)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+3 ¢), zmierzone na CD EMI z 1994.

Pierwszy album z Mackiem i początek stabilniejszej wysokości Queen: Crazy Little Thing Called Love i Save Me leżą w A 440, a Play the Game 7 centów wyżej. W Crazy Little Thing Called Love Mercury gra na akustycznej gitarze rytmicznej, a May solo na gitarze Fender Esquire Taylora. Rock It wskazuje około 12 centów za wysoko, a Coming Soon około 42 centy za wysoko, między dwoma dźwiękami; test dźwiękowy słyszy dla niego E.

Another One Bites the Dust to wielka niespodzianka. Nagranie leży około 43 centów od siatki A 440, a dźwięki, które TuneLit słyszy w riffie Deacona, to F, G♯ i B♭ tej siatki, gdzie bas nastrojony w E dałby E, G i A. Pusta struna nie jest więc E o 43 centy za nisko, lecz dźwiękiem o 57 centów wyższym od E, bliżej F. Dwie tabulatury z Ultimate Guitar mówią to samo: nagranie jest o półton wyżej. TuneLit podaje utwór jako F Standard 43 centy za nisko (to samo co E Standard 57 centów za wysoko). Płyta CD EMI z 1994 wskazuje około 4 centy niżej niż wydania japońskie i Mobile Fidelity, przy każdej piosence tego albumu.

Z TuneLit: E Standard na kamertonie dla większości albumu; F Standard −43 ¢ dla Another One Bites the Dust.

Flash Gordon (1980)

E Standard18 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (−3 ¢), zmierzone na CD EMI z 1994.

Ścieżka dźwiękowa z krótkich fragmentów muzyki filmowej, wiele z nich to syntezatory i dialogi z niewielką ilością gitary, przez co kilka odczytów jest słabych. Partie gitarowe są wyraźne: Flash's Theme, Football Fight i The Hero są w E Standard, The Hero około 8 centów za wysoko, Battle Theme 17 centów za nisko. Escape from the Swamp (−22 ¢), Marriage of Dale and Ming (−15 ¢) i Flash's Theme Reprise (−14 ¢) też mają własne wartości. Japoński remaster wskazuje w całości około 4 centy wyżej niż ta płyta CD.

Z TuneLit: E Standard; dla The Hero i Battle Theme użyj przycisków piosenek.

Hot Space (1982)

E Standard11 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+1 ¢), zmierzone na CD EMI z 1994.

Taneczna płyta Queen ma niewiele gitary na pierwszej stronie: Body Language napędza linia basu, Staying Power to instrumenty dęte, a Deacon gra na gitarze rytmicznej w Back Chat i na wszystkich gitarach w Cool Cat. Wysokość na tej stronie jest rozrzucona: Staying Power leży około 35 centów za wysoko (A ≈ 448.9), Back Chat i Body Language 14 i 19 centów za nisko. Strona rockowa jest stabilna na kamertonie, a Put Out the Fire około 11 centów za wysoko. Under Pressure, zbudowane na basowym riffie, który Wikipedia przypisuje Deaconowi, leży w A 440. Las Palabras de Amor dodaje akustyczną 12-strunową gitarę Maya.

Z TuneLit: E Standard na kamertonie; Staying Power, Back Chat, Body Language i Put Out the Fire z własnymi przyciskami.

The Works (1984)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+2 ¢), zmierzone na CD EMI z 1994.

Radio Ga Ga, I Want to Break Free i It's a Hard Life leżą w A 440. Hammer to Fall, piosenka Maya zbudowana na twardym, kanciastym riffie, jest wyjątkiem: około 33 centy za nisko (A ≈ 431.7) od początku do końca. Man on the Prowl z solem Maya na Telecasterze jest 12 centów za wysoko. Is This the World We Created...? ma w tabulaturach zapisane E♭ Standard na gitarze akustycznej, a nagranie leży około 17 centów poniżej tej wysokości (A ≈ 435.6).

Z TuneLit: E Standard; Hammer to Fall z −33 ¢; E♭ Standard −17 ¢ dla Is This the World We Created...?.

A Kind of Magic (1986)

E Standard9 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (−2 ¢), zmierzone na pierwszej płycie CD, EMI CDP 7 46267 2.

Album The Highlander leży przez cały czas blisko A 440. Gimme the Prize to jedyny utwór z własną wartością, około 15 centów za wysoko. One Vision wskazuje około 11 centów za wysoko przy niskiej pewności, więc zachowuje wartość albumu; Friends Will Be Friends jest na płycie w G-dur. Deacon gra na gitarze rytmicznej w Pain Is So Close to Pleasure, a May nie gra w One Year of Love.

Z TuneLit: E Standard na kamertonie; Gimme the Prize przy +15 ¢.

The Miracle (1989)

E Standard10 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+1 ¢), zmierzone na pierwszej płycie CD, Parlophone CDP 7 92357 2.

Większość albumu leży w A 440, ale cztery piosenki nie. Khashoggi's Ship jest około 47 centów za nisko, prawie w połowie drogi do E♭, a test dźwiękowy słyszy dla niego E. I Want It All jest 13 centów za wysoko, Scandal 27 centów za wysoko, a Was It All Worth It 10 centów za wysoko. The Miracle, The Invisible Man i Breakthru pozostają na kamertonie.

Z TuneLit: E Standard; cztery wymienione wyżej piosenki z własnymi przyciskami.

Innuendo (1991)

E Standard12 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+4 ¢), zmierzone na pierwszej płycie CD, Parlophone CDP 7 95887 2.

Utwór tytułowy, z gitarą flamenco Steve'a Howe'a, These Are the Days of Our Lives, Bijou i The Show Must Go On leżą w odległości kilku centów od A 440. Headlong jest w Drop D w tabulaturze od graczy, z basem też w Drop D, a test dźwiękowy słyszy D jako najniższą strunę. I'm Going Slightly Mad wskazuje około 24 centy za wysoko, ale przy niskiej pewności. The Hitman leży około 47 centów za wysoko, dokładnie między dwoma dźwiękami: jest wpisany jako E Standard +47 ¢, a niskie dźwięki, które słyszy TuneLit, pasują do drugiego odczytu przynajmniej równie dobrze (E Standard około 53 centy za nisko).

Z TuneLit: E Standard na kamertonie; Drop D dla Headlong; oba odczyty The Hitman.

Made in Heaven (1995)

E Standard13 piosenek, każda z przyciskiem Nastrój

Główny strój: E Standard na kamertonie (+3 ¢), zmierzone na pierwszej płycie CD (Parlophone, 1995).

Album powstał po śmierci Mercury'ego z jego ostatnich wokali i starszych nagrań i jest stabilny w A 440. It's a Beautiful Day wskazuje około 16 centów za wysoko, a A Winter's Tale około 12 centów za nisko; Too Much Love Will Kill You, You Don't Fool Me i utwór tytułowy leżą na kamertonie. Yeah, trwający cztery sekundy, jest za krótki, by go zmierzyć, a długi, bez tytułu utwór zamykający nie ma stabilnej wysokości.

Z TuneLit: E Standard na kamertonie; It's a Beautiful Day i A Winter's Tale z własnymi przyciskami.

Siedem piosenek leży od 40 do 50 centów od A 440, blisko połowy między dwoma dźwiękami, gdzie tuner może podać którykolwiek z nich:

• Another One Bites the Dust: podany jako F Standard 43 centy za nisko, na podstawie testu dźwiękowego i dwóch tabulatur (patrz The Game). Strona oferuje też E Standard 43 centy za nisko.
• Coming Soon: E Standard +42 ¢; test dźwiękowy zgadza się z E. Strona oferuje E♭ Standard +42 ¢ jako drugi odczyt.
• The Hitman: E Standard +47 ¢; niskie dźwięki pasują także do E Standard 53 centy za nisko (A ≈ 427), podawane jako drugi odczyt.
• Fight from the Inside: podany jako E Standard przy A 427, 51 centów za nisko. Jego bas leży na pustej strunie, która wskazuje bliżej E, 49 centów za wysoko, więc jeśli przycisk brzmi o półton za nisko, nastrój E Standard 49 centów za wysoko (A ≈ 452.7).
• Long Away, Khashoggi's Ship i Seven Seas of Rhye: od 41 do 47 centów za nisko, blisko krawędzi, ale po stronie E; test dźwiękowy zgadza się z E dla wszystkich trzech.

Nastrój według przycisku, zagraj główny riff albo akord piosenki razem z nagraniem, a jeśli brzmi o półton inaczej, przełącz na drugi odczyt.

1. Naciśnij przycisk piosenki, a nie albumu. Na większości albumów Queen piosenki różnią się o 10 do 30 centów, wystarczająco, by brzmieć fałszywie.
2. Nie zwracaj uwagi na tonację. Piosenki w B♭, E♭ i A♭ gra się na gitarze w standardowym stroju, chwytami barre.
3. Przestrój na cztery piosenki: Fat Bottomed Girls, The Prophet's Song, White Man i Headlong obniżają strunę 6 do D; Is This the World We Created...? jest zapisana w tabulaturach o półton niżej.
4. Sprawdź ze słuchu piosenki z niską pewnością. We Will Rock You (jego solo wskazuje około 19 centów za nisko), Fun It (około 40 centów za wysoko), I'm Going Slightly Mad (około 24 centy za wysoko) i One Vision (około 11 centów za wysoko) używają wartości swoich albumów; ich uwagi mówią, w którą stronę przesunąć, jeśli przycisk brzmi fałszywie.
5. Albo przesuń nagranie. Funkcja Graj razem z utworem w TuneLit może przesunąć piosenkę do twojego własnego stroju, co jest łatwiejsze niż przestrajanie między każdą piosenką A Day at the Races i Jazz.

Każdy wpis gitarowy na tych stronach ma Zmierzone przez TuneLit, bo jego odchyłka pochodzi z naszej własnej analizy płyty CD. Nazwa stroju opiera się na innych dowodach:

• Oficjalne: May sam to powiedział. Fat Bottomed Girls jest w Drop D, zapisane tak, w jego lekcji w Total Guitar, a jego zestaw sceniczny trzyma do niej gitarę w Drop D.
• Często podawane: publikacje referencyjne się zgadzają. Drop D w The Prophet's Song oraz E Standard jako strój Maya w całym katalogu.
• Z tabulatur: White Man i Headlong w Drop D, Is This the World We Created...? w E♭ Standard oraz półton w górę w Another One Bites the Dust.

Miej na uwadze kilka ograniczeń. Dziewięć albumów zmierzono na remasterach EMI z 1993 i 1994 roku, jeden na reedycji Hollywood z 1991 roku i jeden na płycie Mobile Fidelity, a nie na pierwszych płytach CD z lat 80.; powyższe sprawdzenia krzyżowe sugerują, że inne wydanie mieści się w granicach kilku centów. Piosenki bogate w syntezatory, fragmenty z Flash Gordon i tupanie w We Will Rock You dają estymatorowi niewiele do pracy. A pomiar słyszy wynik, a nie przyczynę: nie może powiedzieć, czy piosenka jest rozstrojona przez magnetofon, czy przez celową zmianę prędkości.

• Queen (1973): E Standard +11 ¢; Keep Yourself Alive −8 ¢, Jesus −9 ¢, The Night Comes Down i Seven Seas of Rhye... na kamertonie.
• Queen II (1974): E Standard +7 ¢; The March of the Black Queen +18 ¢, Funny How Love Is +17 ¢, White Queen −4 ¢, The Loser in the End na kamertonie, Seven Seas of Rhye −41 ¢.
• Sheer Heart Attack (1974): E Standard −4 ¢; Now I'm Here +7 ¢, Stone Cold Crazy +5 ¢, In the Lap of the Gods −13 ¢.
• A Night at the Opera (1975): E Standard −15 ¢; '39 na kamertonie, Death on Two Legs −7 ¢, God Save the Queen +23 ¢. Drop D: The Prophet's Song.
• A Day at the Races (1976): E Standard −21 ¢; Long Away −45 ¢, Drowse −10 ¢. Drop D: White Man.
• News of the World (1977): E Standard −4 ¢; Sheer Heart Attack −18 ¢, Who Needs You −26 ¢, Sleeping on the Sidewalk +14 ¢, It's Late +11 ¢, Fight from the Inside o pół półtonu od normy.
• Jazz (1978): E Standard +16 ¢; Dreamer's Ball −31 ¢. Drop D +24 ¢: Fat Bottomed Girls.
• The Game (1980): E Standard na kamertonie; Rock It +12 ¢, Coming Soon +42 ¢. F Standard −43 ¢: Another One Bites the Dust.
• Flash Gordon (1980): E Standard na kamertonie; The Hero +8 ¢, Battle Theme −17 ¢ i cztery fragmenty z własnymi wartościami.
• Hot Space (1982): E Standard na kamertonie; Staying Power +35 ¢, Put Out the Fire +11 ¢, Back Chat −14 ¢, Body Language −19 ¢.
• The Works (1984): E Standard na kamertonie; Man on the Prowl +12 ¢, Hammer to Fall −33 ¢. E♭ Standard −17 ¢: Is This the World We Created...?.
• A Kind of Magic (1986): E Standard na kamertonie; Gimme the Prize +15 ¢.
• The Miracle (1989): E Standard na kamertonie; I Want It All +13 ¢, Scandal +27 ¢, Was It All Worth It +10 ¢, Khashoggi's Ship −47 ¢.
• Innuendo (1991): E Standard na kamertonie; The Hitman +47 ¢, między dwoma dźwiękami. Drop D: Headlong.
• Made in Heaven (1995): E Standard na kamertonie; It's a Beautiful Day +16 ¢, A Winter's Tale −12 ¢.
• Złota zasada: strój Maya to E Standard; zmienia się wysokość nagrania. Naciśnij przycisk piosenki.